[Luka]

SIGRID’S DOCHTER FLEUR MAAKT PODCAST OVER SEKSUEEL GEWELD: ‘BLIJF LUISTEREN’

In 2018 is Fleur Aben (23) in Oxford voor een taalcursus als ze verkracht wordt. In de podcast ‘Medusa’s Missie’ vertelt ze haar eigen verhaal en gaat ze in gesprek met andere slachtoffers van seksueel geweld.

Fleur’s moeder Sigrid (55) stond haar dochter bij tijdens haar pijnlijke herstelproces, waarin ze ook haar eigen gevoelens tegenkwam: “Blijf altijd naar je kind luisteren, hoe moeilijk dat ook is.”

SEKSUEEL GEWELD
“Op mijn eerste dag in Engeland bleef ik bij een groepje Nederlanders plakken”, begint Fleur haar verhaal. “Met een jongen ging ik naar het park. Hij heeft mij daar verkracht.” Op weg naar huis belt ze in paniek alle nummers in haar ‘recent gebeld’-lijst. Het is midden in de nacht, maar een vriendin neemt op. “Ik vertelde wat er was gebeurd en zij vroeg vrijwel meteen: ‘Ben je verkracht’? Zelf had ik dat nog niet beseft.” De vriendin laat Fleur beloven dat ze iemand in Oxford in vertrouwen neemt. “Ik heb het aan mijn docent vertelt en zij zorgde ervoor dat ik naar de dokter ging voor een soa-test en morning after pil.”

Ook de directrice van de school wordt ingelicht en zij belt zonder overleg met Fleur’s ouders. “Het was heel raar”, herinnert Sigrid zich. “Ze zei: er is iets gebeurd met uw dochter, ze is nu oke, maar ze gaat u zelf bellen. Ik was in alle staten.” Als ze Fleur te pakken krijgt hoort ze eindelijk wat er gebeurd is. “We zijn meteen in de auto gesprongen en naar Oxford gereden.” Ze schakelt haar eigen emoties uit om er voor Fleur te kunnen zijn. “Een voorstelling maken van wat er gebeurd was kon ik niet, dat trok ik niet. Zij zou er niets aan hebben als ik heel erg emotioneel was.”

Als haar ouders in Oxford aankomen houdt Fleur afstand. “Ik vond het hartverscheurend om erover na te denken dat ik ze pijn deed. Destijds voelde ik me ook daar zo schuldig over.” Ze is prikkelbaar, bozig en heeft een dikke muur om zich heen. “Het was heel lastig voor ons. Het liefst wil je je kind knuffelen en haar pijn wegnemen. Ik wist niet hoe ik haar kon bereiken”, blikt Sigrid terug. “We worstelden met zoveel gevoelens. Ik had ook schuldgevoelens omdat ik haar niet heb kunnen beschermen.”

THERAPIE
“Het raakt ook aan je eigen seksualiteit”, legt Sigrid uit. Ook voor Ivo, Fleur’s vader, roept het misbruik vragen op. Hij stelt veel vragen over hoe het precies is verlopen. “Hij ging nadenken over zijn eigen gedrag als man naar vrouwen en reageerde daardoor minder behulpzaam dan hij had gewild.” Fleur heeft ook met haar vader een podcastaflevering opgenomen. “Hij vertelde daarin dat hij juist zoveel details wilde weten om te beoordelen wat de jongen precies had fout gedaan en of en hoe hij had moeten weten dat hij over Fleurs grens ging. Was hijzelf vroeger misschien niet ook wel eens over de grens van een meisje of vrouw gegaan?’ Maar door al die vragen ging ik wel aan mezelf twijfelen.”

In de periode erna gaat Fleur een therapietraject in, ook haar ouders zijn af en toe bij een sessie. “Ik had het gevoel dat ik door niemand begrepen werd, ook niet door mama en papa. Ik voelde me opgelaten als ze meekwamen, maar achteraf altijd opgelucht.” Voor Sigrid was het fijn om zo meer mee te krijgen van het proces van haar dochter. “Het duurde heel lang voordat we weer goed contact met haar konden krijgen. Ze had veel last van flashbacks en door onverwachte aanrakingen bevroor ze.” Ze wil haar getraumatiseerde kind het liefst de hele tijd vasthouden, maar dat kan op dat moment niet.

Als Sigrid een tekening vindt van Fleur tijdens het opruimen verandert er iets voor haar. “Ze had zichzelf getekend vlak na het moment dat het gebeurd was: een ineengedoken, klein meisje achter een struik. Dat raakte me zo diep in m’n hart. Ik vond het heel moeilijk om te zien, maar ik was ook blij dat ik door dat beeld eindelijk bij mijn eigen gevoel kwam.”

MEDUSA’S MISSIE
“Ik was al snel na het misbruik op zoek naar mensen die mij echt begrepen”, vertelt Fleur over het idee achter de podcast. Haar zus Merel brengt haar in contact met iemand die ook ervaringsdeskundige is. “Ik vond dat zo fijn en ik wilde me eigenlijk aansluiten bij een groep, maar die was er niet in onze regio.” Tijdens haar therapietraject ontmoet ze een groep vrouwen die vergelijkbare dingen heeft meegemaakt, een aantal van hen is ook te horen in de podcast. “We kunnen er echt voor elkaar zijn omdat we weten hoe het is. Ik vind dat er een platform moet zijn waar slachtoffers zich gedragen kunnen voelen en waar solidariteit centraal staat.” Voor Fleur zijn de gesprekken helend. “Ik hoop dat slachtoffers de podcast vinden, erop klikken en zich durven te laten raken.”

“Het trof mij als ouder heel erg om te horen dat Fleur zich zo alleen heeft gevoeld. Wij zijn hele betrokken ouders en dan maakt je kind zo’n trauma mee en voelt ze zich toch alleen”, vertelt Sigrid. “Als ouder kun je aanvankelijk niet meer doen dan luisteren en er voor je kind zijn. Het verdriet wegnemen gaat niet en dat doet pijn.” Door de kracht van haar dochter durft Sigrid zich nu ook meer bloot te geven. “Fleur doet in haar helingsproces met de podcast zoiets groots, dat ik me niet wil blijven verstoppen, ondanks de pijn die haar verhaal oproept.” In tranen kijkt ze haar kind liefdevol aan: “Ik ben zo trots op haar en waar ze nu staat. We kunnen allemaal wat van haar leren.”

HULP VRAGEN
Mocht er iemand met z’n verhaal naar je toekomen, dan is luisteren de eerste stap, legt Fleur uit. “Laat diegene vertellen, zeg dat je er bent en dat je diegene gelooft.” Naar details vragen werkt averechts en ook het verhaal in twijfel trekken is schadelijk. “Als iedereen meteen begripvol had gereageerd had me dat jaren therapie gescheeld.”

Fleur wil slachtoffers van seksueel misbruik op het hart drukken om hulp te vragen. “Je hoeft niet te twijfelen aan jezelf of aan wat er gebeurd is. Het is heel erg wat je hebt meegemaakt, geloof je zelf.” Voor haar was praten ook de eerste stap naar helen. “Je hebt geen schuld. Probeer iemand in vertrouwen te nemen om zo te beginnen aan het proces van herstellen. Het is het echt waard om erdoorheen te komen. Je bent niet alleen.”

Bron: Linda >>

[Luka]

Een teken van emotionele verwaarlozing in je jeugd: je nergens thuisvoelen

Het gevoel er niet bij te horen… Het is een opvallend kenmerk van emotionele verwaarlozing in je jeugd. Psycholoog Jonice Webb, auteur van Patronen van ongekende gevoelens doorbreken, staat in dit artikel stil bij het ‘buitenstaander-gevoel’ en geeft 4 tips hoe je ermee kunt afrekenen.

Als je emoties onderdrukt zijn, dan is het lastig om de emotionele connectie te voelen die jou verbindt met andere mensen op een feestje.

Een belangrijke vraag voor jou
De eerste vraag op de vragenlijst om erachter te komen of jij in je jeugd emotioneel verwaarloosd bent, is: ‘Voelt het soms alsof je er niet bijhoort als je bij vrienden of familie bent?’ Er is een reden waarom die vraag bovenaan staat. Daaruit is namelijk het vaakst af te leiden of iemand emotioneel verwaarloosd is of niet. Eerst lijkt het misschien niet logisch. Waarom zou je rondlopen met het gevoel dat je er niet bijhoort? Er niet thuishoort? Dat je je aan de buitenkant bevindt en vanaf daar naar binnen kijkt? Vooral bij mensen die van je houden?

Het gevoel is lastig te identificeren, het is moeilijk om het een naam te geven, maar toch kan het iemand heel erg beïnvloeden. Het kan lastig zijn om nog met mensen af te spreken, maar ook om lang te blijven. Misschien raak je geïrriteerd in de buurt van andere mensen en weet je niet zeker waarom. Misschien ben je wel heel goed in doen alsof je het naar je zin hebt, maar ben jij de enige die weet dat dat eigenlijk niet zo is. Misschien kijk je juist wel om je heen naar andere mensen die lachen en praten en het naar hun zin hebben en vraag jij je af wat je mist.

Gevoelens onderdrukken
In de twintig jaar dat ik als ik psycholoog werk, heb ik veel mensen dit gevoel horen omschrijven. Ze gebruiken allemaal andere woorden, maar ze hebben allemaal één ding gemeen: ze zijn allen opgegroeid in een gezin waarin ze emotioneel zijn verwaarloosd.

Emotionele verwaarlozing vindt plaats als de ouders niet genoeg aandacht besteden aan de emotionele behoeften van hun kind. Als je een kind bent en je gevoelens worden genegeerd, krijg je indirect een krachtige boodschap van je ouders. Namelijk: ‘Jouw gevoelens doen er niet toe.’ Ik heb dit keer op keer gezien, dat kinderen deze boodschap krijgen en zich daarop aanpassen. Ze onderdrukken hun gevoelens, zodat ze niemand tot last zijn.

Zo overleeft het kind makkelijker of ontwikkelt het zich zelfs beter in een gezin dat niet goed met gevoelens omgaat. Maar als het kind volwassen is, wordt dit een probleem.

Jouw emoties en relaties
Als je volwassen bent, heb jij je emoties nodig. Emoties zijn de lijm die je verbindt met andere mensen en de kruiden die het leven interessant maken. Als je emoties onderdrukt zijn, dan is het lastig om de emotionele connectie te voelen die jou verbindt met andere mensen op een feestje. Het is zelfs nog lastiger om die spontane, gelukkige synergie te voelen die plaatsvindt als andere mensen volledig aanwezig zijn bij elkaar. In plaats daarvan ben je dus een bakker zonder gist. Je gaat te werk zonder een belangrijk ingrediënt dat de mensen om je heen wel hebben. En dat voel je.

Als jij je herkent in dit gevoel, vergeet dan alsjeblieft niet dat ook al is dit een echt gevoel, het is niet écht. De mensen om je heen zien jou niet op die manier. Zij zien je niet aan de buitenkant. Zij hebben niet het gevoel dat je er niet bijhoort. Zij willen een connectie met je hebben en genieten van je gezelschap. Het beste aan emotionele verwaarlozing in je jeugd is dat je ervan kunt genezen.

Vier tips om je niet meer een buitenstaander te voelen
1. Wees je meer bewust van dit gevoel. Let erop als je het voelt, let op de invloed die het gevoel op jou heeft. Hou het gevoel altijd achter in je hoofd. Herinner jezelf eraan dat het maar een gevoel is.
2. Zodra je je meer bewust wordt van het gevoel, waar het vandaan komt en wat voor kracht het heeft, kun je ertegen vechten. Dwing jezelf om met mensen af te spreken en vecht constant tegen het gevoel terwijl je daar bent.
3. Vertel iemand (je partner, een broer of zus of goede vriend) over het gevoel. Leg uit waar het gevoel vandaan komt en hoeveel moeite je ermee hebt. Vraag die persoon om zijn of haar steun bij familiegelegenheden, feestjes en andere afspraken.
4. Focus je op je emotionele verwaarlozing. Het is belangrijk om je verwaarlozing aan te vallen vanuit meerdere hoeken. Een van de beste manieren om dit te doen, is door je emoties meer te gaan voelen en te accepteren. Hoe beter je hierin wordt, hoe zwakker dat gevoel wordt van je niet thuis voelen.

Door je meer op je gemak te voelen met je gevoelens, begin je aan het proces, maar leer je ook hoe jouw gevoelens (en jijzelf) passen bij de relaties die je hebt met andere mensen. Als je dit nog eng vindt, kun je eerst beginnen door meer te leren over hoe je je emoties kunt gebruiken om je relaties hechter te maken. Zodra jij je realiseert wat er mis is, ben je al goed op weg. Je vecht dan voor een leven waarin je je meer op je gemak voelt en jij je hechter voelt met anderen. Het voelt dan niet meer alsof je je aan de buitenkant bevindt.

Bron: Inspirerend leven >>

[Luka]

Dit zijn de rare effecten van stress op je lichaam

Wist je dat je het aan je nagels kunt zien als je chronische stress hebt?

We weten inmiddels dat je door stress slechter slaapt, je meer honger hebt en je je minder goed kan concentreren. Maar er zijn ook dingen die in eerste instantie onverklaarbaar lijken, maar die tóch met stress hebben te maken.

Rare effecten van stress op je lichaam

1. Je moet wat vaker naar het toilet voor een #2. Ja, wat zullen we zeggen? Dieren moeten poepen als ze een levensbedreigende situatie meemaken en mensen dus ook. Dat blijkt uit onderzoek van het Digestive Diseases Research Center in Los Angeles. Dus als je onder druk staat kun je merken dat je vaker naar het toilet moet, en in het ergste geval kun je last krijgen van diarree.

2. Je haren vallen uit. Als je héél erge stress hebt (voor een paar dagen, of langer) kan het zijn dat je merkt dat je haren uitvallen. Letterlijk ja, alsof je in de rui bent. Dit klinkt verschrikkelijk en dat is het ook, maar het goede nieuws is dat je lokken vanzelf weer aangroeien als je weer in rustiger vaarwater terecht bent gekomen.

3. Je hebt je herinneringen niet meer allemaal op een rijtje. Als je het ons vraagt, is dit best een beetje eng. Het zit zo: als je te veel van het stresshormoon cortisol aanmaakt, kan dat je geheugen aantasten, waardoor je herinneringen een beetje door elkaar gaan lopen en waardoor sommige herinneringen wegvallen. Daarom is het onder acute stress soms zo moeilijk om goed na te denken.

4. Je kunt niet alleen buikpijn krijgen, maar ook rugpijn. Dit heeft weer te maken met die overlevingsmodus. Waarschijnlijk staan de spieren van je rug onder spanning, omdat je direct zou moeten kunnen reageren op gevaar. Meerdere onderzoeken hebben bevestigd dat stress en negatief denken in verband staan met rugpijn. Dus geef niet meteen je bed of zithouding de schuld, hoewel die dingen je rugpijn wel erger kunnen maken.

5. Die rimpels komen sneller tevoorschijn. Don’t shoot the messenger, maar van veel stressen word je dus echt sneller oud. Chronische stress kan ervoor zorgen dat de beschermlaagjes op je cellen verdwijnen, waardoor je cellen sneller oud worden en jouw rimpels sneller tevoorschijn komen. Het goede nieuws is dat je dit proces minder snel kunt laten gaan door te sporten. Sorry, een Netflix-marathon is nog steeds geen sport. Ja, ook ik baal daarvan.

6. Je nagels vertonen ook tekenen van stress. Heb je wel eens verticale lijnen gezien op je nagels? Daar hoef je je geen zorgen over te maken, maar die ontstaan doordat je ouder wordt. Daar kunnen we helaas niks aan doen dus. Waar je je wel zorgen over moet maken: horizontale lijnen op je nagels. Die wijzen op stress en het kan zijn dat er wat meer aan de hand is in je lichaam, dus een doktersbezoekje kan geen kwaad.

7. Je blijft maar verkouden en die wondjes gaan ook niet weg. Als je stijf van de stress staat, heb je niet alleen meer kans om verkouden te worden (hallo verminderde weerstand!) omdat je lichaam in de overlevingsmodus staat en het even druk heeft met andere dingen dan verkoudheidjes, je merkt misschien ook dat je verkoudheid langer aanhoudt. Je snapt misschien waar we nu heen willen: stress. Jep, de universiteit van Carnegie Mellon heeft verklaard dat je door chronische stress ook chronisch verkouden kan blijven. En dat heb je nou net niet nodig als je hard moet studeren of werken.

En die wondjes die maar niet weggaan? Ook stress: cortisol zorgt dat je huid minder gehydrateerd is, dus al je huidproblemen worden erger of ze gaan niet weg. Yikes.

Bron: Common >>

[Luka]

Zorgcentrum na Seksueel Geweld opent deuren in Genk: “Ik hoop dat dit de drempel voor slachtoffers verlaagt”

Kim vangt slachtoffers van seksueel geweld op in een warme omgeving
© Radio 2

Het eerste Zorgcentrum na Seksueel Geweld (ZSG) in Limburg opent vandaag de deuren in Genk. Het is het achtste al in België. In een nieuw gebouw van het Genkse ziekenhuis kunnen slachtoffers van lichamelijk misbruik terecht voor medische hulp. Tegelijk kan een klacht bij de politie worden ingediend en kan er psychologische hulp worden geboden. Het nieuwe centrum is elke dag 24 op 24 uur geopend.

Het nieuwe centrum in Genk wil de drempel verlagen voor vrouwen en mannen die het slachtoffer zijn van seksueel misbruik. “Er is een nauwe samenwerking tussen het ziekenhuis, de politie, het parket en nog andere partners”, vertelt coördinator Liesbet Paulissen. “Het unieke is dat het slachtoffer nu op 1 enkele plek terechtkan en daar alle zorgen kan krijgen.“

Het ZSG wil een veilig onthaal zijn voor de slachtoffers die zelf het ritme kunnen bepalen van het bezoek. “We willen de mensen warm ontvangen en hen opnieuw de controle geven over hun eigen lichaam en leven. Nadien gaan we naar het medische onderzoek. Daarna komt een forensisch onderzoek met bijvoorbeeld een stalenonderzoek. Als er een klacht moet worden ingediend, laten we een zedeninspecteur naar hier komen voor een verhoor”, aldus de coördinator. Urgente psychologische hulp kan direct geboden worden of er kunnen afspraken worden gemaakt voor latere sessies.

Ik hoop dat dit de drempel voor slachtoffers verlaagt. Ik denk dat ze je hier goed opvolgen en aan elk detail denken

slachtoffer van seksueel geweld Katrien

Katrien is 4 jaar geleden seksueel misbruikt en moest toen eerst naar het ziekenhuis om zich te laten onderzoeken. “Ik moest mijn verhaal doen in een ruimte waar ook andere patiënten werden geholpen. Ik zat daar in een zo’n ziekenhuisschortje. Na een kort gesprek met een psycholoog mocht ik gewoon vertrekken”, vertelt ze gelaten. Katrien vertelt hoe ze alles zelf heeft moeten uitzoeken en dat ze nu blij is dat slachtoffers van seksueel geweld eindelijk op 1 enkele plek kunnen worden opgevangen. “Ik hoop dat dat de drempel voor slachtoffers verlaagt. Ik denk dat ze je hier goed opvolgen en aan elk detail denken.”

Slachtoffers worden ook na de opvang in het ZSG verder opgevolgd. Urgentiearts Pieter Jan Van Asbroeck: “De psychologische zorgen waren vroeger niet aanwezig in het ziekenhuis en dat moet wel, want we merken dat veel slachtoffers posttraumatische stress hebben. Nu kunnen ze hier een aantal sessies volgen bij een psycholoog.”

Het ZSG in Limburg is het achtste van de tien centra dat opent in het land. “Elke dag worden in ons land 100 mensen verkracht”, vertelt minister van Justitie Vincent Van Quickenborne (Open Vld). “Dat zijn er ongeveer 10 per dag in Limburg.” Het aantal aangiftes was zeer laag, het waren er amper een tiende daarvan omdat veel mensen ook de weg niet vonden naar hulp. “In de bestaande ZSG’s is de aangifte nu 7 op 10, dat is een enorme stijging. We willen komaf maken met straffeloosheid”, verduidelijkt de minister.

Bereikbaarheid
Een slachtoffer kan nog steeds aangifte doen in een lokaal politiekantoor. “Er zijn afspraken gemaakt om het transport te verzekeren tussen een politiepost en het zorgcentrum”, vertelt de justitieminister. “Je kan onmogelijk in elke stad zo’n opvang uitbouwen, dus de politie zorgt ervoor dat de mensen snel naar hier worden gebracht.”

Bron + audio: VRT.be >>

[Luka]

Centrum Seksueel Geweld ontving dit jaar een recordaantal meldingen

Het Centrum Seksueel Geweld (CSG) heeft sinds zijn oprichting tien jaar geleden nog nooit zoveel meldingen gekregen. Naar schatting zochten dit jaar al zo’n tienduizend mensen contact voor hulp na een ervaring met seksueel geweld. Volgens Iva Bicanic, voorzitter van het CSG, is de toename te wijten aan de groeiende bewustwording na de onthullingen over The voice of Holland.

Tot nu toe zijn dit jaar 60 procent meer meldingen binnengekomen dan een jaar eerder, blijkt uit een woensdag gepubliceerd jaarverslag van het CSG. Deze stijging is grotendeels te verklaren door de toenemende bewustwording en de groeiende naamsbekendheid van het centrum, zegt Bicanic. Vorig jaar steeg het aantal meldingen al met een derde ten opzichte van 2020.

Bicanic denkt niet dat het aantal slachtoffers zo hard is toegenomen. Wel denkt ze dat inmiddels iets meer mensen met online seksueel misbruik te maken krijgen. Het gaat dan bijvoorbeeld om misbruik via sociale media. “Ook daar kun je ziek van worden”, benadrukt de voorzitter.

Volgens het centrum zijn er lange wachtlijsten in de geestelijke gezondheidszorg. Daardoor is het lastig om mensen die langer geleden slachtoffer zijn geworden door te verwijzen naar traumabehandeling. “We moeten deze slachtoffers direct hulp bieden, nadat ze om hulp hebben durven vragen”, vindt Bicanic. Bijvoorbeeld vanwege schaamte is voor veel slachtoffers de drempel om hulp te vragen heel hoog.

Volgens haar staat ook de beschikbaarheid van forensisch-medisch onderzoek “onder druk”. Dat onderzoek is belangrijk, omdat dan meteen na een aanranding of verkrachting sporen van de verdachte veiliggesteld kunnen worden. Toch doet wereldwijd maar een kleine 10 procent van de slachtoffers daadwerkelijk aangifte.

Bron: NU.nl >>

[Luka]

Verdere toename meldingen van seksueel misbruik verwacht

Protest op het Museumplein in Amsterdam tegen seksueel geweld. Beeld Joris van Gennip

De hoeveelheid meldingen van seksueel geweld is scherp toegenomen. In 2022 zijn er bij de politie 30 procent meer processen verbaal van aanranding opgemaakt en 20 procent meer van verkrachtingen dan het jaar daarvoor. Het aantal meldingen zal waarschijnlijk komend jaar verder oplopen.

Dat verwacht Slachtofferhulp Nederland, in verband met de invoering van de nieuwe zedenwet. Volgens het Centraal Bureau voor de Statistiek (CBS) dat de toename meldt, betekent de stijging in het aantal politiemeldingen niet automatisch dat het aantal slachtoffers ook is toegenomen. Het kan ook zijn dat slachtoffers vaker dan in voorgaande jaren bereid waren naar de politie te stappen.

De maatschappelijke aandacht voor seksueel misbruik kan daar een verklaring voor zijn. Het meest in het oog springende voorbeeld is de aflevering van het programma Boos van begin vorig jaar, zegt de betrokken CBS-onderzoeker Maarten Bloem. ‘De onthullingen bij The Voice of Holland resulteerden in veel media-aandacht over seksueel misbruik.’

De toename kan ook het gevolg zijn van een groter besef van slachtofferschap, zegt Jiska Dijk, expert seksueel geweld bij Slachtofferhulp. ‘Als je niet weet dat je slachtoffer bent, ga je niet snel naar de politie. Maar als je andere voorbeelden van slachtoffers hoort, ga je anders kijken naar jouw eigen ervaring. Dan denken meer mensen: hé, wat mij is overkomen is niet oké.’

Duizenden meldingen

In 2022 registreerde de politie 2.995 meldingen van aanranding. Een jaar eerder waren dat er 2.265. Niet alle meldingen leidden tot een aangifte, in sommige gevallen wilden slachtoffers niet dat tot vervolging werd overgegaan. In totaal zijn er volgens de door het CBS geraadpleegde politiedata bijna 10 duizend meldingen van seksueel misbruik gedaan. Maar in de hoeveelheid meldingen van ontucht met minderjarigen of pornografie zijn relatief geen grote ontwikkelingen waar te nemen.

De komende periode zal het aantal meldingen van seksueel misbruik alleen nog maar toenemen, schat Dijk in. De verruiming van de bestaande zedenwet in 2024, waarin instemming voor seksuele handelingen centraal zal staan, kan daar mogelijk een rol in spelen. ‘Ook worden bijvoorbeeld seksuele intimidatie en sexchatting onder de 16 jaar ook strafbaar gesteld.’ Dat het aantal meldingen zal toenemen, is ook volgens de politie een logische verwachting. ‘Er wordt meer strafbaar, dus zullen ook meer mensen zich melden’, laat zedenspecialist Lidewijde van Lier van de Nationale politie weten.
Zedenteams

Meer meldingen betekent meer werk voor de zedenpolitie. ‘Daar maken we ons zeker zorgen over’, zegt Van Lier. ‘In 2020 hebben we 12,5 miljoen euro van de overheid gekregen om ieder jaar stap voor stap de zedenteams te versterken. En dat is ook gebeurd: we werken efficiënter, geven meer aandacht aan slachtoffers en hebben de zedenopleiding ingekort zodat zedenrechercheurs sneller kunnen starten.’

De politie streeft ernaar dat 80 procent van de zedenzaken binnen zes maanden is afgehandeld. Dat lukt niet altijd: op dit moment zijn er 3.400 zedenzaken in behandeling en liggen er nog ongeveer 800 aangiften die ouder zijn dan een halfjaar. Met de toename van het aantal meldingen stijgt ook de overbelasting bij de zedenpolitie. ‘We hebben de structurele gelden die ons nog toekomen om uitvoering te kunnen geven aan de nieuwe zedenwet naar verwachting dus hard nodig’, laat Van Lier weten.

Bron: de Volkskrant >>

[Luka]

‘Gevolgen voor slachtoffer bij stiekem afdoen condoom zijn groot’

Het Openbaar Ministerie vindt het stiekem afdoen van een condoom tijdens seks een vorm van verkrachting, blijkt uit twee rechtszaken die vandaag dienden. Over het heimelijk afdoen van condooms – ook wel stealthing genoemd – staat niets in de wet.

Juridische experts en slachtofferinstanties zijn het eens met een van de veronderstelde slachtoffers. Zij zei in de rechtszaal dat de rechtstaat hierin achterloopt. “Het centrum voor seksueel geweld, de reguliere recherche van de politie, de zedenrecherche en het OM hebben mij verteld dat wat hij heeft gedaan misschien niet als strafbaar kan worden gerekend”, zei de vrouw in een opgenomen verklaring.

In deze zaak heeft de 26-jarige Ruben R. toegegeven zonder condoom anale seks met de vrouw te hebben gehad op een tweede date. R. stelt het condoom “in the heat of the moment” te zijn vergeten en wel de intentie te hebben gehad om een condoom te gebruiken, zoals hij eerder op de avond ook had gedaan. Het OM stelt echter dat er van opzet sprake is geweest. “Dat je het vergeet, gaat er bij mij niet in”, zei de officier.

De tweede zaak die vandaag diende ging om een 28-jarige verdachte die ook zonder instemming van zijn sekspartner geen condoom droeg. De man ontkent, maar stuurde na afloop wel het bericht “Okay, I thought you felt it. You will be fine” naar de vrouw. Het OM en de advocaat van de verdachte verschillen van mening over de betekenis van dit bericht.

Seks is op basis van vertrouwen en wederzijdse instemming. Als je beide niet honoreert, dan laat je iemand ontgoocheld achter.

Sara Dekker-Alaoui van The Safe Space Club

Vorig jaar kwamen er bij The Safe Space Club, die slachtofferhulp biedt, tientallen verhalen binnen van slachtoffers van stealthing. “Van Tinder-dates die niet zo fijn zijn verlopen tot een vrouw die zwanger is geworden en helemaal niet wist hoe dat kon”, zei oprichter Sara Dekker-Alaoui in het radioprogramma NOS Met het Oog op Morgen. “Pas bij navraag kwam het slachtoffer erachter dat de persoon met wie zij seks had gehad inderdaad ongemerkt het condoom had verwijderd.”

De gevolgen zijn volgens haar groot voor de slachtoffers. Niet alleen fysiek, zoals het oplopen van een soa of ongewenste zwangerschap, maar ook psychisch. “Seks is op basis van vertrouwen en wederzijdse instemming. Als je beide niet honoreert, dan laat je iemand ontgoocheld achter.”

Willens en wetens
Voor de duidelijkheid: het gaat in deze gevallen niet om een per ongeluk gescheurd condoom of een condoom dat tijdens de seks is afgegleden, maar om zaken waarbij mensen willens en wetens een condoom verwijderen terwijl met de sekspartner is afgesproken om veilige seks te hebben.

In sommige landen bestaat al een wet waarin stealthing is opgenomen, zoals in Duitsland en Zwitserland, maar in Nederland is dat niet het geval. Toch denkt het OM dat stealthing ook binnen de huidige wet als strafbaar kan worden gezien. Jeroen ten Voorde, hoogleraar strafrecht aan de Universiteit Leiden, zei in NOS Met het Oog op Morgen dat de twee zaken van vandaag kunnen leiden tot een veroordeling, maar dat dat de rechter mogelijk “wel een zekere creativiteit moet gaan zoeken”.

Op verkrachting staat een gevangenisstraf van maximaal twaalf jaar.

Bij mensen die nog niet eerder zijn veroordeeld, zet het OM doorgaans in op twee tot drie jaar cel. Hiervan kan echter worden afgeweken. Deze twee verdachten van stealthing hebben volgens het OM een blanco of “nagenoeg blanco” strafblad. Zij hoorden vandaag een jaar gevangenisstraf tegen zich eisen.

Op dit moment is juridisch sprake van verkrachting wanneer “bedreiging met geweld of een andere feitelijkheid iemand dwingt tot het ondergaan van handelingen die bestaan uit of mede bestaan uit het seksueel binnendringen van het lichaam”. Deze ‘feitelijkheden’ zijn bijvoorbeeld psychisch overwicht dat een dader heeft of een afhankelijkheidsrelatie waarin het slachtoffer zich bevindt. Maar het OM wil ook stealthing daaronder scharen.

Mocht dat volgens de huidige wet niet kunnen, dan kan stealthing in de toekomst mogelijk alsnog strafbaar worden. In de Kamer ligt een wetsvoorstel van minister Yeşilgöz van Justitie. Ten Voorde: “Daarin wordt binnendringen terwijl je weet dat de ander dat niet wil strafbaar gesteld. Dat niet willen kan van tevoren zijn, maar ook tijdens de seks. Dat er ineens iets gebeurt waarvan je zegt: dit is niet wat we hebben afgesproken of dit is iets wat ik niet wil.”

Dekker-Alaoui vindt het niet uit te leggen dat stealthing nu nog niet als verkrachting wordt gezien. Ze vergelijkt het met wanneer met een voorwerp bij iemand wordt binnengedrongen zonder dat die persoon daar toestemming voor heeft gegeven. “Dan is het ineens juridisch heel helder. Maar of er wel of geen rubbertje omheen zit, wordt opeens heel erg moeilijk om te bewijzen en om daar strafrechtelijk iets mee te doen.”

In de twee genoemde stealthing-zaken volgt half maart de uitspraak.

Elysa was 19 toen ze het slachtoffer werd van ‘stealthing’. De gevolgen waren enorm, vertelt ze aan Nieuwsuur:

https://nos.nl/l/2465642

Bron: NOS.NL >>

[Luka]

Meer aandacht voor seksueel misbruik van jongens en mannen

Seksueel misbruik: een onderwerp waar steeds meer aandacht voor is. De #metoo-beweging zorgde wereldwijd voor een stroom aan aandacht en acties. En in Nederland zelf deed het schandaal rondom The Voice een hoop stof opwaaien. Nederland werd wakker geschud. Toch? Niet helemaal. Er is te weinig aandacht voor seksueel misbruik onder jongens en mannen, zegt Iva Bicanic van het Centrum Seksueel Geweld (CSG).

Onterechte stereotypes
Hoewel na The Voice pijnlijk duidelijk werd in welke mate seksueel misbruik voorkomt, ligt de focus van het gesprek nog steeds op vrouwen en meisjes. En dat is onterecht, zegt Iva Bicanic aan tafel bij Humberto. Ons stereotype beeld – de man is de pleger, de vrouw is het slachtoffer – wordt continu in stand gehouden, zo legt ze uit. Ook de gebeurtenissen rondom The Voice, waarin dit stereotype bevestigd werd, “voeden onze blinde vlek, en dat kunnen we ons niet veroorloven,” stelt Bicanic. “Omdat mannen misschien nog wel meer te lijden hebben dan meisjes en vrouwen.”

Weinig mannen zoeken hulp
Uit recente cijfers van het CSG blijkt dat één op de vijf Nederlandse mannen ooit met een vorm van (online) seksueel grensoverschrijdend gedrag te maken krijgt. Dat varieert van een ongewenste aanraking tot verkrachting. Slechts een klein deel van hen – een op de vijf slachtoffers – zoekt professionele hulp. Terwijl ze wél last hebben van de gevolgen.

Dat jongens en mannen geen hulp zoeken en niet over hun ervaring vertellen heeft verschillende redenen. Zo spelen gevoelens van schuld en schaamte een rol. Ook verwarring over het eigen lichaam speelt een belangrijke rol. Veel slachtoffers krijgen een erectie en komen klaar tijdens het misbruik. Zij vragen zich daardoor af: ‘vond ik het dan toch lekker?’. Bovendien kunnen slachtoffers twijfelen over hun seksuele identiteit. Meer dan de helft van de mannen twijfelt daaraan na misbruikt te zijn door een andere man.

Hardnekkige mythes
Naast de beweegredenen van slachtoffers om geen hulp te zoeken, blijven ook hardnekkige maatschappelijke mythes een rol spelen. Bicanic: “Hulp zoeken na het meemaken van een aanranding of verkrachting is überhaupt al moeilijk, maar voor jongens en mannen is het extra lastig. Een derde van de misbruikte mannen heeft het zelfs nooit aan iemand verteld. Dit heeft onder andere te maken met de manier waarop we als samenleving naar mannen kijken. Als man word je geacht sterk te zijn en voor jezelf op te kunnen komen. Mannen die seksueel geweld meemaken, ervaren daardoor meer schaamte en schuldgevoelens dan vrouwelijke slachtoffers, en dat maakt het moeilijk voor hen om hulp te zoeken”.

Campagne voor mannelijke slachtoffers van seksueel geweld
Het Centrum Seksueel Geweld startte om die reden een nieuwe campagne, gericht op jongens en mannen. Met de campagne hoopt het CSG meer aandacht en bewustzijn te creëren onder deze doelgroep. Zodat zij sneller de weg vinden naar hulp.

Als onderdeel van de campagne vertellen vijf mannen over hun ervaring met seksueel misbruik. De verhalen kun je lezen op http://www.centrumseksueelgeweld.nl/mannen. Ook vinden slachtoffers van seksueel misbruik hier hulp en advies.

Bron: Fonds Slachtofferhulp >>

[Luka]

Mensen met deze eetstoornis ervaren eten zó anders dat het zelfs traumatisch kan zijn

Scholen zetten steeds meer in op gezond eten. Zo wordt snoepen ingedamd, of zelfs geheel verboden, en zijn er steeds meer regels voor de inhoud van broodtrommels. Maar wat als je kind een eetstoornis heeft en bijna niets lust? Wat als het doodsbang is voor eten met de kleur oranje?

,,Als onze zoon tot specifiek eetgedrag wordt gedwongen, zal hij beslist een thuiszitter worden”, zegt Rita Maris (46), deskundige als het gaat om de eetstoornis ARFID. Twee van haar zes kinderen hebben deze diagnose; een afwijking in het eetgedrag waarbij mensen zeer weinig of selectief eten.

De eetstoornis is niet gericht op het uiterlijk van de persoon, zoals bij anorexia of boulimia, maar op de structuur, smaak, kleur, geur, temperatuur of beleving van het eten zelf. ,,Mijn jongste kind heeft er al last van sinds hij een baby was. Vanaf dat we begonnen met het aanbieden van vast voedsel, zoals stukjes brood, leek het alsof hij stikte. Terwijl hij helemaal niet kón stikken in dat ministukje brood, dat ook nog eens gedoopt was in melk.”

Het grootste misverstand
,,Later kreeg ons zoontje de diagnose autisme en viel er meer op zijn plek”, zegt Maris. Veel mensen met ARFID bevinden zich ook in het autistische spectrum. ,,Het is goed dat scholen inzetten op gezond eten, maar dan moet er wel eerst meer kennis komen over eetstoornissen als ARFID, dat sinds 2013 een officiële diagnose is.”

,,Scholen denken: dit is een opvoedprobleem. Dat is meteen het grootste misverstand. Ouders vóéden niet verkeerd op en kinderen stéllen zich niet aan. Eten wordt door mensen met ARFID zó anders ervaren dat het zelfs traumatisch kan zijn.”

Inmiddels staan er vijf producten op het ‘veilig-eten-lijstje’ van haar zoontje. ,,Volkorenbrood met een specifieke chocopasta, Olvarit met bruinebonensmaak, Nibb-it chips, één soort biscuitjes en een specifieke limonadesiroop. Toen die limonade tijdelijk niet geleverd kon worden, betekende dat een absolute noodsituatie. Hij drinkt namelijk niets anders.”

Tips van ambassadeur Maris
• Als je twijfelt, zoek dan contact met zorgverleners die kennis hebben van ARFID.

• Een diëtist kan helpen door uit te rekenen of er tekorten in de voeding zijn.

• Wees welkom in de Facebookgroep ‘ARFID te lijf!’. Er is veel herkenning en kennis te vinden.

• Voel je als ouder niet schuldig: je bent geen slechte ouder als je kind dit heeft.

• Blijf uitleggen aan mensen om je heen. Zorg dat dit eetprobleem geen geheim blijft.

Annemarie van Bellegem, kinderarts sociale pediatrie in het Amsterdam UMC en gespecialiseerd in eetstoornissen, neemt ARFID zeer serieus. ,,Kinderen met deze diagnose zijn soms oprecht doodsbang om bepaalde producten te eten, of om te stikken. Ze kunnen bijvoorbeeld ook een enorme aversie hebben voor bijvoorbeeld al het eten met de kleur oranje.”

Traumatische ervaring
,,Over het algemeen komt dit ziektebeeld bij kinderen voor, maar ook adolescenten en volwassenen kunnen hier last van krijgen, vaak door een traumatische ervaring. Ik heb iemand in mijn praktijk die zich ooit heeft verslikt in een Mentos en als gevolg hiervan acht jaar lang geen vast voedsel heeft durven eten.”

,,Veel van mijn patiënten zijn kinderen met autisme. Zij hebben een ander mondgevoel en ervaren sponzige of harde producten bijvoorbeeld als heel onaangenaam. Omdat de stoornis vaak met angst of negatieve gevoelens te maken heeft, is het mogelijk om met gedragstherapie nieuw gedrag aan te leren. De inzet is dan vooral om de negatieve associatie van het eten weg te halen en er nieuwe, positieve prikkels aan te koppelen. Bij een specifieke traumatische gebeurtenis kan EMDR helpen om deze negatieve ervaring te verwerken.”

Schakel hulp in
,,ARFID wordt heel vaak verward met kinderen die een fase hebben waarin ze eenkennig eten. Ouders stuiten hierdoor op onbegrip. Vanwege de maatschappelijke druk en de angst dat hun kind voedingsstoffen tekort komt, wordt er dan nóg meer druk op het kind uitgeoefend. Dit werkt alleen maar averechts.”

,,Het is goed om tijdig hulp in de schakelen, zodat een arts de groei van een kind en de inname van voedingsstoffen en vitamines kan monitoren. Ook kan de arts doorverwijzen voor een passende psychologische behandeling. Daarnaast vind ik het belangrijk aandacht te hebben voor het hele systeem. Dus niet alleen voor het kind met ARFID, maar ook voor de ouders en misschien het jongere zusje dat aan diezelfde eettafel alles meekrijgt.”

Tips van kinderarts Van Bellegem
• Ga naar de huisarts als je je zorgen maakt.

• De website firsteetkit.nl biedt veel nuttige informatie.

• Mijn vuistregel: liefdevol je kind begrenzen en heel veel geduld hebben.

• Zorg dat je ondersteuning krijgt. Wanneer er sprake is van ARFID, kun je dat simpelweg niet in je eentje oplossen. Zorg ook voor begeleiding van de rest van het gezin.

• Je zult stuiten op onbegrip of goedbedoelde meningen. Laat je hier niet gek door maken en weet dat je niet alleen bent!

Bron: AD.nl >>

[Luka]

Vicky’s misbruikverleden zorgt voor moeilijkheden in haar relatie met Rolf

‘Ik had in het begin heel veel herbelevingen als hij me aanraakte’

Na een turbulent leven vol misbruik, ontmoet Vicky Rolf. Ze leert hem vertrouwen en na een aantal jaren trouwen ze. Toch blijft haar misbruikverleden het stel parten spelen. De geboorte van hun zoon legt grote druk op de relatie; Vicky vertrouwt Rolf niet met hun kind. Ze vertellen eerlijk hun verhaal: “Hij mocht niet alleen met hem zijn, ik was bang dat hij hem zou misbruiken.”

Vanaf haar vroege jeugd wordt Vicky door verschillende personen misbruikt. Op haar zestiende belandt ze op straat. Ze leidt een turbulent leven en komt uiteindelijk op haar 29e in een Blijft-van-mijn-lijfhuis terecht. “Daar vroeg een hulpverlener: ‘wat wil jij?’ Daar was ik helemaal van ondersteboven, het leek of alles stil stond,” vertelt Vicky over die periode. “Ik wilde niet meer bang zijn, ik wilde niet meer verkracht worden, ik wilde van mezelf leren houden. Mijn zoektocht naar herstel is daar begonnen.”

Therapie
Vicky blijkt PTSS, angststoornissen en meerdere persoonlijkheidsstoornissen te hebben en wordt opgenomen voor behandeling. Tijdens creatieve therapie ontmoet ze Rolf. In eerste instantie is ze helemaal niet met anderen bezig, maar na verloop van tijd heelt ze en krijgt ze oog voor haar omgeving. Rolf valt haar op en het voelt voor haar als liefde op het eerste gezicht. “Hij had een veilige blik. In zijn ogen voelde het alsof ik thuis was.”

Rolf nodigt haar uit voor zijn verjaardag en brengt haar na afloop naar huis. “Toen heb ik hem uitgenodigd voor de koffie. Ik zei er wel bij: je moet niks van me verwachten, want meeste mannen verwachten dan meer dan koffie. Daarop zei Rolf: ‘ik ga lekker naar huis, dan doen we die koffie een andere keer’. Dat gaf mij zoveel vertrouwen. Na een tijdje bleef hij wel eens slapen, maar dan sliepen we gewoon. Rolf had in het begin zelfs een dik joggingpak aan, om mij vertrouwen te geven.”

Na een aantal jaar trouwt het stel. Vicky krijgt dan nog altijd therapie om haar verleden te verwerken. “Ik had veel verlangen om Rolf aan te raken, maar ik had in het begin heel veel herbelevingen als hij me aanraakte. Rolf merkte dan aan me dat ik verstijfde. Dan zei hij: ‘Kom we gaan even wandelen’. Hiermee hielp hij me weer in het hier en nu.

Moeite met vertrouwen
Toch vindt Vicky het moeilijk om Rolf helemaal te vertrouwen. “De eerste jaren dacht ik altijd: ooit komt de dag dat Rolf me zal slaan. Dan maakte ik hem boos om te kijken of hij me ging slaan. Na zeven jaar kwam ik erachter: hij gaat mij niet slaan. Toen pas kon ik mezelf zijn.”

“Ons uitgangspunt was: ik durf met jou te trouwen, want elke dag gaan we voor elkaar kiezen. Ik wil met jou oud worden. Dat hebben we afgesproken. We hebben een heel leven lang de tijd om aan elkaar te werken. “

Moeilijkheden in de relatie
Als het stel verblijd wordt met een zoon, steken de moeilijkheden toch weer de kop op. Haar verleden speelt Vicky parten en ze vindt het heel moeilijk om Rolf met hun kind te vertrouwen. “Hij mocht niet alleen met hem zijn”, vertelt Vicky. Hij mocht hem ook niet in bad doen. Ik was bang dat hij hem zou misbruiken.”

Vicky’s wantrouwen zorgt voor zwaar weer in het huwelijk. Rolf: “Je hoort een band op te bouwen met je kind, daar krijg je de kans niet voor. Dat was heel moeilijk voor mij. Toen zijn we bijna uit elkaar gegaan.”

Met behulp van een therapeut leert Vicky Rolt ook op dit punt te vertrouwen. “Ze hebben een mannelijke begeleider geregeld die dan samen met Rolf onze zoon in bad ging doen. Dat vond ik heel erg moeilijk, maar het heeft wel geholpen”, licht Vicky toe.

De komst van hun kind heeft Vicky uiteindelijk ook geholpen in haar helingsproces. “Ik heb door onze zoon geleerd om meer van mezelf te houden en mezelf te vergeven. Want zo’n kwetsbaar kindje, dat misbruik je niet. Dat is niet de schuld van een kind. Heel veel dingen heb ik daarmee verwerkt.”

Geloof
Vicky: “Ik heb altijd geloofd dat er een God was die van me hield en die me zou helpen. Ik denk dat voor heel veel mensen het leven heel zwaar is. Maar ik geloof heel erg in de liefde. Ik had mijn zoontje in mijn handen en toen dacht ik: ‘dit is een parel en zo ziet God mij ook’.

Ik heb altijd het geloof gehad: ik kom hier doorheen. Daarom is onze zoon ook gedoopt, ik wilde de liefde van God in zijn leven.”

“Ik heb geleerd om te vergeven, ook de daders, en niet in boosheid te blijven. Ik vind het wonder dat ik nog leef en dat God zo’n lieve man op mijn pad heeft gebracht. We hadden maar tien procent kans op een kindje en toch hebben we een zoon gekregen. Dat zie ik echt als een geschenk van God.”

Omgaan met misbruikverleden
Tot slot heeft Rolf nog een tip om om te gaan met een partner met een misbruikverleden: “Heb geduld, wil voor jezelf en voor je vrouw dat geduld opbrengen. Als je dat niet wilt, dan stopt het eigenlijk. Het heeft veel tijd nodig om het vertrouwen te winnen.”

Hart tegen Hart
Vicky en Rolf vertellen openhartig over de moeilijkheden in hun huwelijk in de podcast Hart tegen Hart. Je beluister deze aflevering hieronder of in je favoriete podcastapp.

Bron: EO >>

[Auteur]

Reacties