Overige websites

Dit onderwerp bevat 27 reacties, heeft 4 stemmen, en is het laatst gewijzigd door Luka 02/12/2018 om 21:31.

28 berichten aan het bekijken - 1 tot 28 (van in totaal 28)
  • Auteur
    Berichten
  • #216653

    LSG_beheer
    Sleutelbeheerder

    In dit topic vind je websites en online artikelen met informatie over:

    Overige websites

    Wil je zelf een website of online artikel toevoegen? Plaats dan eerst de url en daaronder eventueel een korte beschrijving.

    #216655

    Mark
    Moderator

    kunstuitgeweld.nl

    ‘Kunst uit geweld’ richt zich op overlevenden van huiselijk geweld en seksueel misbruik. Door middel van kunstuitingen krijgen overlevenden de mogelijkheid hun ervaringen en verhalen te delen.

    Stichting Kunst uit Geweld is in 2011 opgericht. Zij biedt een podium aan mensen die kunst maken vanuit verhalen van geweld. We hebben een permanente tentoonstelling op onze website http://www.kunstuitgeweld.nl en wij organiseren tentoonstellingen, houden lezingen en geven workshops. Op deze manier helpen we mensen die geweld hebben meegemaakt met het vertellen van hun verhaal.

    Promotiefilmpje

    #216939

    Luka
    Moderator
    #221084

    Luka
    Moderator

    genderklik.be

    Genderklik.be maakt komaf met hokjes voor meisjes, jongens, vrouwen en mannen in de samenleving en helpt jou de genderklik te maken op een leuke en interactieve manier.

    Waarom houden meisjes van roze en jongens van blauw? Is het waar dat jongens niet thuis horen in de balletwereld? Klopt het dat meisjes van nature zorgender zijn dan jongens? Waarom zijn er zo weinig huismannen? Zijn jongens die graag jurken dragen per definitie homo?

    Op deze website gaan we dieper in op deze en andere vragen over gender en gendermechanismen die verweven zijn met ons dagelijks leven. Voor wie niet bekend is met het thema doen we het hele genderverhaal uit de doeken. Wie zich al stevig verdiept heeft in het onderwerp, bieden we actuele voorbeelden en praktische tips.

    Niet iedereen herkent zich in de opsplitsing man-vrouw. Maar iedereen wordt hoe dan ook geconfronteerd met genderrollen en -verwachtingen, en daar gaat deze site over.

    Je kan thematisch aan de slag gaan of samen met ons het genderverhaal doorlopen. Maar daar stopt het niet: wie graag op de hoogte blijft van wat er zoal rond gender gebeurt in de wereld kan terecht op de actualiteitspagina die geregeld geüpdatet wordt met gendergerelateerd nieuws, verrassende gastblogs, leuke acties, boeiende projecten, must read artikels en onmisbare events.

    Genderklik.be is een officiële website van de Vlaamse overheid

    #221257

    Luka
    Moderator

    Voorkom #MeToo vanuit het klaslokaal, Den Haag

    De strijd tegen seksuele grensoverschrijding en seksueel geweld moet overal worden gevoerd, zeker ook in het klaslokaal. Maar dan moeten leraren wel de kennis en vaardigheden in huis hebben om met hun leerlingen over deze thema’s te praten. Ze verdienen onze steun. En die van politiek Den Haag.

    Het liefst zou ik zo’n les zelf geven, maar ik zou niet weten hoe”, zei een leraar een tijd terug tegen me, na de workshop die ik vlak daarvoor met collega-vrijwilligers van stichting Emancipator had gegeven aan jongens uit 4- en 5-havo. Twee uur lang spraken we met de groep over gendernormen, grenzen, seksualiteit, en seksueel geweld. “Sommige oefeningen maakten écht iets los bij de jongens, ik weet niet of dat mij of m’n collega’s was gelukt.”

    Als er iets is dat me opvalt in de reacties van de middelbare scholen en MBO’s waar we workshops geven, is het wel de enorme behoefte aan meer kennis en kunde bij docenten over thema’s als gender en seksualiteit. Ze willen er graag meer aandacht aan besteden, ‘zeker nu, door MeToo’, maar durven het niet aan. In sommige gevallen is onze komst zelfs het enige moment waarop leerlingen op school leren over gendernormen en seksueel geweld.

    Doelstellingen zijn niet genoeg
    Dit beeld wordt voor een deel bevestigd door onderzoek van de onderwijsinspectie uit 2016. Hoewel seksualiteit en seksuele diversiteit ‘inclusief aandacht voor seksuele weerbaarheid en seksuele vorming’ door de overheid zijn opgenomen in de kerndoelen voor het onderwijs, concludeert de inspectie dat lang niet altijd voldoende invulling wordt gegeven aan deze doelstelling. Bovendien gebeurt het in de meeste gevallen incidenteel, zonder expliciet geformuleerde visie of structureel kader.

    De inspectie noemt verschillende redenen: van onzekerheid bij leraren en een gebrek aan sturing van schooldirecties, tot (vermeende) verschillen in opvatting over de thema’s tussen scholen en ouders, en soms tussen docenten onderling. Wat de precieze redenen ook zijn: seksualiteit, seksuele diversiteit, seksuele weerbaarheid, en seksuele vorming zijn – terecht – verankerd in de kerndoelen. Wanneer blijkt dat scholen er te weinig invulling aan geven, ligt er een heldere taak voor de overheid: zorg ervoor dat dit wél gebeurt. Niet door net het vingertje te wijzen naar scholen, en al helemaal niet naar leraren. Wel door hen te steunen en handvatten te bieden die ze nodig hebben om aan de slag te gaan.

    Lees verder op de site van One World >>

    #221398

    Luka
    Moderator
    #221400

    Luka
    Moderator
    #221401

    Luka
    Moderator
    #221537

    Luka
    Moderator

    3FM TUSSENUUR MAAKT ZICH HARD VOOR BETERE SEKSUELE VOORLICHTING

    Op veel middelbare scholen is seksuele voorlichting nog steeds heel stoffig en awkward. Zo zegt 77 procent van de jongeren te weinig of geen informatie te krijgen over de leuke kanten van seks.

    Seksuele voorlichting moet en kan positiever, en meer uitgebreid. Op veel scholen zijn lessen nog steeds heel erg gericht op de biologische kant van seksuele voorlichting. ‘Een man en een vrouw. Piemel en vagina. Seks. Zwanger. Soa’s. Pas op! Seks is gevaarlijk!’ Dat werk.


    (Bron: Rutgers & Soa Aids Nederland)

    Weinig aandacht voor seksuele diversiteit en de leuke kanten voor seks dus, vinden scholieren. Om te onderzoeken wat er beter kan, gingen we in gesprek met scholieren, seksuele voorlichting-expert Belle Barbé van Wipsite en het COC. Samen formuleerden we vier thema’s die bij seksuele voorlichting vaak onderbelicht zijn. Zo hebben we het te weinig over seksuele diversiteit, weerbaarheid, genot en erogene zones en communicatie en consent. 

    #KUTVOORLICHTING
    Vrienden van 3FM Tussenuur, 3FM-DJ Eva Koreman en seks-YouTuber Linda de Munckvinden het net als wij belachelijk dat seksuele voorlichting zo kut is. En daarom starten wij de actie #kutvoorlichting.

    ZELF LES GEVEN OVER SEKSUELE DIVERSITEIT
    3FM Tussenuur staat deze hele week in het teken van #kutvoorlichting. Zo gaan we in gesprek met YouTuber Hjalmar Kemperman over voorlichting over homoseksualiteit, gaan onze panelleden Eva en Hannah op bezoek bij Linda de Munck en spreken we met transgender Jim die zelf les is gaan geven over diversiteit.

    Eva en Hannah uit ons panel brachten ons op het spoor hiervan. Daarvan maakten we eerder al een video.

    Bron: 3FM Tussenuur >>

    #221899

    Luka
    Moderator

    Over narcisme: Hoe herken je een verborgen narcist?

    Een onderbelicht onderwerp van narcisme, is de verborgen narcist. Doordat deze vorm van narcisme weinig aandacht krijgt, wordt het vaak ook niet herkend als een vorm van narcisme. In dit artikel wil ik uitleggen wat verborgen narcisme inhoudt.

    In tegenstelling tot de openlijke narcist die graag in de aandacht staat, flamboyant voorkomt, verbaal erg sterk is, etc., staat de verborgen narcist, die juist gekenmerkt wordt door introversie, defensiviteit, angst en kwetsbaarheid voor de stressoren van het leven.

    De gemene deler van beiden is echter dat het eigen belang altijd voorop staat en ze egocentrisch zijn, met weinig empatisch vermogen en zelfreflectie. Verborgen narcisten proberen heel gevoelig over te komen en zijn veelal verlegen, maar zodra ze in conflictsituaties komen, komt er een geladen woede naar buiten, waarbij ze tot enorme woede-uitbarstingen kunnen komen.

    De verlegenheid van dit type narcisme is echter geen verlegenheid, maar een op zichzelf gerichte eigen wereld waar dit persoonlijkheidstype zich in bevindt. Het zijn mensen die veel tijd nodig hebben voor zichzelf en derhalve niet genoeg tijd besteden aan het verbinden met de buitenwereld. Deze mensen hebben vaak een lage eigenwaarde, zijn erg gesloten en onzeker en beweren, vaak in contact met de partner, dat deze de verborgen narcist voortdurend onder de loep neemt en dit type voelt zich erg snel gecontroleerd.

    Lees verder op Ze.nl >>

    #222544

    Luka
    Moderator
    #222597

    Luka
    Moderator

    Waarom het oké is om niet te weten wat je wil in het leven

    “Wat is jouw passie?” Geen enkele vraag jaagt me meer angst aan, want ik heb geen idee wat ik met mijn leven wil. De wanhopige pogingen om mijn passie te vinden leverden niets op en maakten me alleen maar onrustiger. Maar moeten we allemaal een passie vinden? Is het echt zo erg om niet te weten wat je wil? En hoe vind je rust in die onwetendheid?

    Zoeken en niet vinden is een rode draad in mijn leven. Ik startte met de studie toegepaste taalkunde en begon enthousiast met Spaans. Tegen het einde van het eerste trimester besefte ik dat het niets voor mij was en ik besloot om met journalistiek te starten. Ik begon in Gent, maar was niet tevreden en wilde meer video maken, dus stapte ik over naar Mechelen. Daar studeerde ik af als televisiejournaliste. En toch was dit het ook niet helemaal, ik miste nog iets. Ik zocht dat gemis in theater. Ik startte met een 7de jaar woord in Brussel, met het plan om daarna een bachelor spel te volgen. Het liep echter helemaal anders dan ik had verwacht. Mijn goesting voor theater verdween, ik botste op duizend (eigen) muren en tegen het einde van dat jaar was ik een hoopje verloren. Het was het dieptepunt van mijn zoektocht naar mijn passie.

    Ik stortte mijn wanhopig hart uit bij iemand dicht bij mij, die toevallig ook therapeute is. Om een urenlang gesprek samen te vatten: ik moest ‘het niet weten’ aanvaarden en de zoektocht even loslaten. Zij was de eerste die tegen mij zei dat het oké was dat ik het niet wist. Opgelucht dat ik mijn verlorenheid met iemand gedeeld had, probeerde ik dat ‘loslaten’. Het lichtere gevoel dat ik had na dat gesprek bleef even duren en ik besloot mezelf tijd te geven om het niet te weten. Totdat ik toch weer ongeduldig werd en mijn frustratie met mezelf toenam.

    Juist toen kwam ik een Ted Talk van marketeer Terri Trespicio tegen, met de titel ‘Stop met het zoeken naar je passie’. Trespicio vertelt dat ze – net als ik – geen idee had wat ze met haar leven wilde en dat dat haar heel ongelukkig maakte. Ze durfde aan niets te beginnen, want wat als zou blijken dat het toch niet was wat ze echt wilde? In haar talk vertelt ze hoe de vraag “Wat is jouw passie?” veel druk legt op mensen, terwijl passie maar een emotie is – en dus ook kan veranderen. Je hoeft niet die ene passie te vinden die je je hele leven nastreeft.

    En daarnaast: waarom kun je maar één passie hebben? Van kinds af aan leren we dat we een keuze moeten maken. Hoewel er inderdaad mensen zijn met één grote passie, zijn er ook veel mensen met meerdere interesses. Emilie Wapnick, schrijver, coach, ondernemer en nog veel meer, introduceerde de term ‘multipotentialites’. Een overkoepelend woord voor mensen met meerdere interesses, passies en jobs in hun leven. Haar punt is dat je niet moét kiezen. Je kan meerdere passies combineren en je kan altijd van passie veranderen als de huidige je begint te vervelen.

    Lees verder op de site van Charliemag.be >>

    #224467

    Luka
    Moderator

    Hoe vertel je je baas dat je psychische problemen hebt?

    “Als je je afhankelijk opstelt naar je leidinggevende toe, gaat die voor jou bepalen wat de volgende stap gaat zijn – terwijl jij dat zelf veel beter in kunt schatten.”

    Een gesprek aan moeten knopen met je baas en hem of haar vertellen dat het op geestelijk vlak niet zo goed met je gaat, kan doodeng zijn. Wat als diegene afkeurend reageert? Helemaal niet begrijpt waarom je met jezelf in de knoop zit, omdat er van de buitenkant niets mis lijkt te zijn? Of (mijn persoonlijke, grootste angst – al is deze vrij irrationeel) er heimelijk een beetje om moet lachen, en je naderhand belachelijk maakt bij je collega’s, terwijl ze tijdens de lunchpauze anekdotes aanhalen die stuk voor stuk uitwijzen hoe koekoek jij wel niet bent? Precies niemand heeft er behoefte aan op de werkvloer te boek te staan als ‘die ene depressieveling’.

    Ik heb dit gesprek in het verleden zelf verschillende keren aan moeten gaan; mijn psychische problemen maken al zo’n vijftien jaar deel van me uit. Inmiddels gaat het een stuk beter, maar nog steeds is het lang niet altijd koek en ei: ook nu nog maak ik depressieve episodes door en moet ik mezelf regelmatig streng toespreken, om te voorkomen dat ik volledig terugval in mijn eetgestoorde, antisociale en depressieve gedrag. Die ongezonde neigingen worden voornamelijk getriggerd wanneer ik in mijn werk- en privéleven een hoop stress ervaar. Op zulke momenten is het van groot belang mijn leidinggevende in te lichten over mijn situatie, zodat ik aan kan geven dat het op sommige dagen essentieel is dat ik vanuit huis werk en er begrip getoond wordt voor mijn situatie.

    De keren dat ik het gesprek met toenmalige leidinggevenden ben aangegaan, lag ik van tevoren altijd minstens twee nachten wakker van de zenuwen en liep ik alle mogelijke uitkomsten na in mijn hoofd. In de praktijk bleek het overigens altijd reuze mee te vallen; vrijwel al mijn voormalige leidinggevenden probeerden zo goed mogelijk met de situatie om te gaan – ook al begrepen ze natuurlijk lang niet altijd wat er precies in mijn hoofd omging. En dat is ook niet nodig.

    Lees verder op Tonic.Vice >>

    #224704

    Luka
    Moderator

    Genen geven nieuw inzicht in verbanden tussen psychiatrische stoornissen

    Er is een grote variatie aan psychiatrische stoornissen, zoals ADHD, schizofrenie, depressie en het syndroom van Tourette. Ze werden onlangs onder de loep genomen in een zeer grootschalige studie.

    Het is reeds langer bekend dat het risico op een psychiatrische stoornis mee afhankelijk is van onze genen. Het huidige onderzoek ging na hoe verschillende stoornissen beïnvloedt kunnen worden door dezelfde genen. Hieruit bleek dat verschillende psychiatrische stoornissen genetisch erg overlappen. Er werden sterke verbanden gevonden tussen ADHD, bipolaire stoornis, depressie en schizofrenie. Er was eveneens grote overlap tussen anorexia nervosa en de obsessief-compulsieve stoornis, en tussen de obsessief-compulsieve stoornis en het syndroom van Tourette.

    Het ontdekken van een gezamenlijke biologische basis voor verschillende psychiatrische stoornissen, kan helpen om hun diagnostiek en behandeling verder te verfijnen.

    De onderzoekers gingen nog een stap verder. Ze onderzochten de genetische basis voor sommige algemene kenmerken en gedragingen, zoals bijvoorbeeld een algemene neiging tot zenuwachtigheid, maar ook het behalen van een universitair diploma. De genen die de aanleg voor deze persoonlijkheidskenmerken en gedragingen beïnvloeden, werden vergeleken met de genen die mee aan de grondslag liggen van psychiatrische stoornissen.

    Hieruit bleek dat een genetische aanleg tot zenuwachtigheid gecorreleerd is met de genetische aanleg tot bijna elke psychiatrische stoornis. Dit toont aan dat dezelfde hersengebieden en processen die verantwoordelijk zijn voor zenuwachtigheid in het algemeen, eveneens betrokken zijn bij vele psychiatrische stoornissen. Onderzoek naar zenuwachtigheid in het algemeen, kan dus leiden tot doorbraken in het onderzoek naar psychiatrische stoornissen. En vice versa.

    Het aantal jaren dat iemand studeert, heeft een genetische basis. Sommige mensen hebben meer aanleg om te studeren dan anderen. Echter, diezelfde genen die het behalen van een universitair diploma bevorderen, kunnen ook mee verantwoordelijkheid zijn voor psychiatrische stoornissen zoals anorexia nervosa, bipolaire stoornis en autisme. Dit maakt dat er geen “ideale” genen bestaan. Mocht het technisch mogelijk zijn om het genoom van iemand zodanig te veranderen dat zij meer kans maakt op het voltooien van haar studies, dan zou zij misschien eveneens meer kans maken op een bipolaire stoornis. En het veranderen van iemands genen om zijn kans te verminderen op autisme, zou hem minder intelligent kunnen maken.

    Bron: EOS Wetenschap EU >>

    #225974

    Luka
    Moderator

    5 tips over omgaan met stalking

    Op 31 juli 2018 werd de 40-jarige Ragna op het Sint-Jansplein in Antwerpen aangevallen met zwavelzuur. De dader bleek haar ex-partner die haar stalkte. Onze dienst slachtofferhulp geeft je tips over hoe je moet omgaan met een stalker.

    Elke situatie is natuurlijk anders en er staan verschillende vormen van stalking. Meest voorkomend is de afgewezen partner die een relatie wil herstellen na een breuk. Maar er bestaan ook obsessieve waanstalkers, die bijvoorbeeld beroemdheden stalken. Elke vorm en elke situatie vraagt uiteraard een andere aanpak. Maar belangrijk is dat je er niet alleen mee blijft zitten!

    “Slachtoffers van stalking zijn vaak bang om niet geloofd of niet serieus genomen te worden.” vertelt Ann Castrel, beleidscoördinator bij CAW Antwerpen. “Het is dan niet evident een klacht in te dienen, maar toch is dat belangrijk. Het komt vaak voor dat slachtoffers te laat of zelfs helemaal geen klacht indienen. Ze denken dat ze niet geloofd worden of ze zijn bang dat ze nog meer gestalkt zullen worden. Maar het kan natuurlijk evengoed zijn dat het stalken juist erger wordt als ze niets doen.”

    Onze dienst Slachtofferhulp ondersteunt slachtoffers zo goed mogelijk. Om te beginnen door te luisteren naar het verhaal en nadien door samen te bekijken welke stappen gezet kunnen worden. Zowel op juridisch als op emotioneel vlak.

    Tips
    1. Zeg duidelijk ‘nee’. Hoe moeilijk dat soms ook is. En krabbel zéker niet terug wanneer je nee hebt gezegd. Dat kan voor de stalker een signaal zijn dat zijn aanpak werkt.
    2. Ga niet in op de communicatie van de stalker.
    3. Houdt een logboek bij. Zo heb je een duidelijk overzicht van de feiten wanneer je een klacht gaat neerleggen bij de politie.
    4. Verzamel voldoende bewijzen. Elk berichtje of briefje houd je best bij. Het zijn allemaal nuttige bewijzen.
    5. Blijf er niet alleen mee zitten! Zoek hulp. In je eigen omgeving, bij Slachtofferhulp of bij de politie.

    Bron: CAW.be >>

    #225985

    Luka
    Moderator

    Stalking: vijf vragen en antwoorden

    Wat houdt stalking in? Hoe vaak komt het voor? Wat weten we over stalkers? Wat zijn gevolgen? En wat kun je als hulpverlener doen? Naast antwoorden op deze vragen biedt dit artikel je handige adressen en leestips voor als je je verder in dit thema wilt verdiepen.

    (…)

    Tien tips en aandachtspunten

    1. Werk samen met andere betrokken professionals, zodat je een zo compleet mogelijk beeld krijgt van de hele situatie en het patroon. Leg incidenten en signalen bij elkaar. Deel zo mogelijk informatie of haal informatie bij anderen op. En volg de stappen van de meldcode.

    2. Lees de folder ‘Als u wordt gestalkt’ (Voerman & Brandt, Movisie, 2018) en geef deze aan het slachtoffer. Daarin staan verschillende praktische tips, uitleg over wat de politie kan doen en waarop je kunt letten in het contact met de politie.

    3. Is een slachtoffer zelf erg bang voor geweld? Heeft de stalker laten weten dat hij/zij ten einde raad is, geen andere uitweg meer ziet dan geweld? Of heeft hij/zij gedreigd met (zelf)moord? Heeft de stalker eerder geweld gebruikt of wordt het gedrag erger? Dit zijn enkele signalen om extra alert op te zijn. Het kan wijzen op een groter risico op geweld. Meer hierover is ook te lezen in de folder ‘Als u wordt gestalkt’, in het boek ‘Eerste hulp bij stalking’ (Voerman & Brandt, 2016). Of lees dit hoofdstuk van Groenen, Uzieblo & Michaux (2014) waarin ingegaan wordt op ‘rode vlaggen’, algemene risicofactoren en risicofactoren bij afgewezen minnaars.

    4. De politie en De Waag hebben het risicotaxatieinstrument ‘Stalking Risk Profile’ in het Nederlands vertaald. Trainingen in het gebruik ervan zijn online te vinden, bijvoorbeeld bij RINO Groep.

    5. Is er bij de stalker sprake van psychopathologie of middelengebruik dat ook aangepakt moet worden?

    6. Zijn er kinderen in het gezin, en is de stalker een van de ouders? Wat betekent dit voor de eventuele omgang? Hoe gaat het met de kinderen, laten ze bijvoorbeeld op school ander gedrag zien?

    7. Kijk of de inzet van AWARE van toepassing is in jouw gemeente en hoe en onder welke voorwaarden iemand hiervoor in aanmerking komt.

    8. Je kunt een slachtoffer helpen haar of zijn gedachten te ordenen, overzicht te krijgen/bewaren van de situatie en de situatie te duiden, helpen een logboek van incidenten bij te houden, en eventueel oefenen met betrekking hoe consequent (niet!) te reageren op een stalker. Raadpleeg voor tips en informatie de folder ‘Als u wordt gestalkt’ of het boek ‘Eerste hulp bij stalking’.

    9. Voor informatie over hoe je de online veiligheid van slachtoffers helpt bevorderen: neem contact op met SafetyNed of kijk op hun website.

    10. Wijs het slachtoffer op meer informatie, hulpverleningsorganisaties. Kijk voor een overzicht in de folder ‘Als u wordt gestalkt’. Of wijs bijvoorbeeld op organisaties of projecten die werken met vrijwilligers die zelf ervaring hebben met (ex-)partnergeweld zoals Stichting Zijweg of het project ‘Maatje achter de voordeur’.

    Lees verder op de site van Movisie.nl >>

    #226474

    Luka
    Moderator

    Waarom mensen die huilen eigenlijk heel sterk zijn

    Waarschijnlijk sta je niet te springen om midden op straat (of waar dan ook) in tranen uit te barsten. Sterker nog, veel mensen zien huilen als een teken van zwakte en doen het liever helemaal niet. Maar wist je dat huilen juist heel goed voor je is?

    Er wordt al eeuwenlang onderzoek gedaan naar de positieve gezondheidseffecten van huilen, zowel fysiek als mentaal. Laten we voorop stellen dat de effecten niet op iedereen hetzelfde zijn; de sociale omgeving is van grote invloed. Een omgeving met mensen die steun bieden, zorgt voor meer gevoelens van opluchting, net als een situatie waarin de oorzaak van de huilbui al opgelost is. Mensen die snel schaamte voelen, ervaren ook minder opluchting als ze huilen, zeggen onderzoekers van de University of South Florida en de Universiteit van Tilburg. Bovendien ondervind je minder voordelen van huilen als je moeite hebt met het begrijpen van emoties, of als je depressief bent.

    Toch kan huilen voor de meeste mensen heel goed zijn. Het zorgt ervoor dat de spanning uit je lichaam verdwijnt, wat zou zorgen voor minder hoofdpijn en slapeloosheid. Ook wekken tranen natuurlijke opioïden en oxytocinen op, hormonen die kalmerend werken. Maar naast de fysieke voordelen, is huilen natuurlijk vooral mentaal heel voordelig. Deze goede eigenschappen heb je als je vaak huilt:

    Lees verder op Bedrock.nl >>

    #226480

    Luka
    Moderator
    #227996

    Luka
    Moderator

    koppkvo.nl

    WAAROM DEZE KOPP/KVO HANDREIKING?

    Kinderen van ouders met psychische problemen (KOPP) en kinderen van verslaafde ouders (KVO) lopen een verhoogd risico om zelf ook psychische of verslavingsproblemen te ontwikkelen.

    Gezien de omvang van de KOPP/KVO-doelgroep en de ernstige gevolgen is het essentieel dat gemeenten, zorgverzekeraars, zorgaanbieders en naasten samenwerken om te zorgen dat deze problematiek, die van generatie op generatie doorgaat, wordt voorkomen.

    In deze KOPP/KVO-handreiking kunnen alle betrokken partijen actuele informatie vinden over feiten en cijfers, effectieve hulp, financiering en samenwerken die helpen bij een voortvarende aanpak van KOPP/KVO-problematiek.

    Deze handreiking is ontwikkeld in opdracht van het ministerie van Volksgezondheid Welzijn en Sport, naar aanleiding van de kamerbrief over de zorg voor KOPP/KVO-kinderen (juni, 2016).

    #228707

    Luka
    Moderator

    De oplossing voor eenzaamheid

    In de Whatsapp groep waar ik met wat vrienden in zit zie ik hoe drie van die vrienden met elkaar afspreken om samen iets te gaan eten. “Zullen we dan zo en zo laat doen? Wel op deze dag, want anders kan ik niet.” Vanaf m’n bank lees ik mee, zonder te reageren. Wel vraag ik me af waarom ze mij niet uitnodigen. Misschien had ik het ook wel leuk gevonden om mee te gaan eten, maar nee, het blijft bij hun drie. Ik trek een deken over me heen en wil het liefst verdwijnen hier op de bank. Is er een oplossing voor deze eenzaamheid?

    Niet alleen, toch eenzaam
    Meer dan duizend facebookvrienden, een telefoon vol met contacten, lieve teamgenootjes op m’n sportclub, leuke mensen op m’n studie en toch voelde ik me zo eenzaam. Ik ben iemand die makkelijk contact maakt met anderen. Ik ben niet altijd even goed in small talk, maar ik ben zeker niet verlegen. Toch kon ik me soms ontzettend eenzaam voelen.

    Het leek soms een beetje alsof ik er wel bij mocht zijn, maar dat het ook niet uit zou maken als ik er niet was. De wereld zou wel door gaan zonder mij. In zekere zin is dat ook zo, maar zo wil je het niet voelen. Op de momenten dat ik dit gevoel ook maar een beetje opmerkte kon ik er helemaal in wegzinken tot ik mezelf niets meer waard vond. Iedereen deed leuke dingen met elkaar, maar mij vergaten ze gewoon!

    Je eenzaam voelen is een ontzettend naar gevoel. Voor mij voelde het alsof ik niet leuk of goed genoeg was. Hoe kon ik mezelf dan nog leuk en goed genoeg vinden? Nu kan ik zeggen dat een gevoel slechts een gevoel is en dat dat niet is wie je werkelijk bent. Dat je je eenzaam voelt, wil dus niet zeggen dat je daadwerkelijk eenzaam bent. Ja, lekker makkelijk gezegd, maar ik kwam er niet uit voor mezelf. Mijn gedachten gingen met me op de loop. Hoezo spraken mensen niet met me af?

    Alleen het negatieve zien
    Toen ik dit in therapie vertelde vroeg m’n therapeut of het echt zo was dat dit de hele tijd gebeurde. “Nou, ja, zo voelt het wel!” Zei ik. “Je komt op mij over als een hele leuke en interessante meid. Ik kan me niet voorstellen dat mensen jou stom vinden. Laten we de proef op de som nemen.” Meten is weten. Om uit te zoeken of dat gevoel wel klopte moest ik de komende tijd bij gaan houden hoe vaak mensen contact met mij opzochten of op een andere manier een blijk van waardering lieten merken. Van een glimlach op straat tot een Whatsappje om af te spreken en wat bleek…?

    De volgende dag al had ik drie berichtjes gekregen van mensen die uit zichzelf contact met mij hadden opgenomen. Was dit altijd zo? Nee, dat nou ook weer niet. Toevallig waren het er ineens drie, maar het was ook niet zo dat niemand me ooit een berichtje stuurde. Ook de kleinere gebaren zoals die glimlach op straat of een winkeldeur die wordt opengehouden kwamen plotseling beter binnen nu ik er open voor stond. Mensen vonden mij blijkbaar helemaal niet stom en afschuwelijk. Toen ik dit vol verbazing bij de volgende therapiesessie vertelde keek m’n therapeut tevreden. “Zie je wel. Jij dacht zo negatief over jezelf. Je was alleen maar opzoek naar bevestiging waardoor er geen ruimte meer was voor het positieve.” Het was waar. Keer op keer zocht ik naar bevesting. Bij elke tegenvaller dacht ik: “Zie je wel, ik ben gewoon stom.”

    Natuurlijk is het niet zo dat iedereen altijd naar je lacht op straat. Natuurlijk is niet iedereen de hele dag bezig jou te bereiken. Mensen hebben hun eigen leven. Hun eigen gedachten en gevoelens. Mensen hebben óók andere vrienden waar ze graag tijd mee doorbrengen. Het is dus niet zo moeilijk om die bevestigingen te zoeken over dat jij niks waard zou zijn, maar het is niet de waarheid. Ik ben toch ook niet heel erg gericht op één persoon? Ik heb ook niet altijd zin of tijd om overal op in te gaan? Ik lach niet naar iedereen op straat als ik geen goede bui heb, maar dat ligt dan helemaal niet aan de andere persoon. Zou dit dan ook voor mij gelden? Het moest wel.

    Interesse in anderen tonen
    Aan de andere kant was de wens dat mensen uit zichzelf contact met mij op zouden zoeken ook een grote valkuil. Waarom zouden zij contact met mij op nemen als ik dat zelf ook niet met hun deed? Misschien niet leuk voor mezelf om te beseffen, maar dat is toch behoorlijk egoïstisch. Tenzij het natuurlijk altijd éénrichtingsverkeer is.

    Het is eigenlijk best een logisch gevolg dat als je veel met jezelf bezig bent je ook letterlijk veel met jezelf bent en minder open staan voor anderen. Het was voor mij belangrijk om te beseffen dat ik zelf ook contact moest maken met anderen en dat mijn gesloten, afwachtende en soms zelfs vijandige houding niet heel erg uitnodigde voor een gesprek. Ja, ik kon namelijk best wel eens een boze houding aannemen. Een soort van zelfverdediging die eigenlijk helemaal niet leidt tot waar je naar verlangt.

    Het was zelfs zo dat ik op die momenten juist extra veel leuke dingen op social media ging posten. Ze zullen wel zien hoe leuk ik het heb zonder hun, maar ja, het was allemaal schijn en intussen dachten m’n vrienden misschien ook: “Ach, zij doet allemaal leuke dingen zonder ons.” Ik heb zelfs een keer te horen gekregen dat iemand dacht dat ik het vast ontzettend druk had en nooit tijd zou hebben om af te spreken. Dit, terwijl ik juist naar contact verlangde.

    Je bent niet alleen
    Praten helpt. Je gevoel delen helpt. Vul geen gedachten voor een ander in, maar vraag ernaar als iets je onzeker maakt. We schrijven er hier op Proud over, maar ook ik heb dit telkens weer naar m’n hoofd geslingerd gekregen in therapie. “Maar wat als ik teleurgesteld word?” Teleurstellingen horen bij het leven. Betrek het niet teveel op jezelf en/of probeer het te relativeren. Je weet dan in ieder geval waar je aan toe bent, maar de kans is veel groter dat je het in je hoofd veel erger maakt dan dat het werkelijk is.

    Om het Whatsapp gesprek uit het intro maar weer even als voorbeeld te nemen: Het is niet zo dat we met z’n viertjes in die groep zaten en dat ik werd buitengesloten. We zaten wel met z’n vijftienen in die chat! Daar dacht ik ‘voor het gemak’ even niet aan toen ik zo gefrustreerd op de bank zat. Toen ik een paar dagen later aan één van die drie vrienden vertelde waar ik mee zat was het antwoord dat ik terug kreeg niet wat ik verwachtte:

    “Oh ja heel herkenbaar hoor! Dat heb ik soms ook als mensen onderling in de groep wat afspreken! Ik moet me daar echt overheen leren zetten en proberen om het niet persoonlijk op te vatten, maar ik vind het lastig soms. Dit, terwijl ik zelf ook wel eens behoefte heb om mensen één op één of een bepaald groepje te zien, maar dan vind ik de rest niet stommer ofzo… Is toch ook wel logisch? Natuurlijk ben je ontzettend welkom. Als je had aangegeven dat je ook kon had ons dat alleen maar leuk geleken. Ik bedoel, we bespreken het niet voor niks in de groep… Dan kunnen mensen aanhaken!”

    Huuuhhhh wat? Die had ik niet zien aankomen. Een gevoel van herkenning, maar ook een volkomen logische verklaring. Als ik met twee vrienden ga lunchen (of iets anders ga doen) betrek ik daar ook niet altijd mijn hele contactenlijst bij terwijl ik helemaal niet minder over andere mensen denk. Het is even oefenen geweest, maar door anders te leren kijken en denken en me zelf ook wat assertiever op te stellen kwam dat gevoel van eenzaamheid helemaal niet meer zo hard binnen. Natuurlijk heb ik nog steeds wel eens mijn mindere dagen, ik ben ook maar een mens, maar m’n zelfvertrouwen is al een heel stuk toegenomen.

    Heel veel mensen worstelen met gevoelens van eenzaamheid. Het is dus niet zo dat je gek of raar bent als jij dit ook ervaart. Natuurlijk is de situatie voor iedereen anders, maar deze blog verteld mijn ervaring met dit gevoel. Ik hoop dat je er iets aan hebt.

    Wat doe jij als je je eenzaam voelt?

    Bron: Proud2bme >>

    #228829

    Luka
    Moderator


    naasteninkracht.nl

    Over Naasten in Kracht
    Staan blijven en steun bieden

    Naasten in Kracht is er voor naasten van mensen met een psychische kwetsbaarheid (partners, kinderen, ouders, broers, zussen en goede vrienden).

    Via deze website krijg je informatie, tips, inspiratie en steun. Vooral van elkaar.
    De informatie is zo algemeen mogelijk zodat zoveel mogelijk naasten er van kunnen profiteren.
    Je kunt door middel van filters de informatie en persoonlijke verhalen lezen die voor jouw van toepassing zijn.

    Naasten in Kracht is een initiatief van 9 cliënten- en familieorganisaties in de ggz.

    #229003

    Stijn
    Bijdrager

    Hai Luka,
    Ik vind het een eerlijk, verhelderend maar ook herkenbaar stukje dat je 7-10-18 gepost hebt uit Proud2bme.

    Bedankt, Stijn

    #229034

    Luka
    Moderator

    Als je als kind niet werd gezien: gevolgen en stappen naar heling

    Het besef dat je als kind niet werd gezien is pijnlijk. Zo pijnlijk, dat we het meestal verdringen en ons er pas veel later bewust van worden. Omdat onze kindertijd al lang achter ons ligt, is het lastig om duidelijk zicht te krijgen op de gevolgen. En soms relateer je problemen in je huidige leven niet aan het feit dat je als kind geen erkenning hebt gekregen.Toch zijn de gevolgen meeromvattend dan we in eerste instantie denken.

    Gevolgen in de kindertijd
    Hoe is het wanneer je als kind niet wordt gezien? Door je ouders, maar vaak ook door anderen. En wat is dat eigenlijk, niet gezien worden?
    Wat mensen het meest bij is gebleven, is het feit dat er geen plaats was voor hun emoties. Als kind ervoer je verdriet en boosheid, maar dat mocht er niet zijn. Wanneer je verdrietig was, kreeg je als reactie vaak “dat je je niet aan moest stellen”. Je veegde je tranen snel weg om geen negatieve reacties teweeg te brengen. Na verloop van tijd leerde je steeds beter je verdriet te onderdrukken en kwamen er geen tranen meer. De poort van het verdriet was gesloten.
    Ook voor boosheid was er geen ruimte. Wanneer je boos was, stuitte je op onbegrip en afkeuring. En misschien zelfs geweld. De onmacht van je ouders om op een gezonde manier met gevoelens om te gaan, maakte dat ze niet in staat waren om jouw gevoelens toe te laten. Deze moesten zo snel mogelijk onderdrukt worden.
    Maar ook positieve bevestiging vanuit je ouders bleef uit. Een knuffel, lieve woorden of bemoediging waren jou vreemd. Soms werd het wel gezegd, maar ontbrak de bijbehorende emotie. Waardoor de woorden leeg waren, ze hadden geen betekenis. Uit angst voor toekomstige teleurstelling zonderde je je in emotioneel opzicht af van je ouder(s). En misschien ook wel voor anderen.

    Je hooggevoeligheid mocht er niet zijn
    Misschien heb je wel liefde en aandacht ontvangen, maar niet onvoorwaardelijk. Een deel van jou werd niet erkend: je hooggevoeligheid. Zolang je je ‘binnen de lijntjes’ gedroeg, was er niets aan de hand. Maar wanneer je gedrag voortkwam uit je hooggevoeligheid, werd je afgewezen: vragen over het leven, emoties die intenser waren dan gebruikelijk, het dromerige, de wens om je buiten de gebaande paden te begeven en meer. Dit voelde voor jou als een onzichtbare, maar voelbare grens die niet overschreden mocht worden. Je kon niet ten volle jezelf zijn.
    Wanneer je als kind niet wordt gezien, wordt je bestaan niet erkend. Je hoort er niet bij. Daarom paste je je zo veel mogelijk aan en je deed je best om niet op te vallen.
    Sommige kinderen lukt dit niet en ze worden vanuit hun onmacht en niet begrepen worden juist heel opstandig. Wat leidt tot nog meer afkeuring en afwijzing.

    Gevolgen op latere leeftijd
    Wanneer je de erkenning als kind niet hebt gekregen, zoek je hem op latere leeftijd onbewust bij anderen. Bij een partner, vrienden of in het werk.
    In een liefdesrelatie kan dit leiden tot afhankelijkheid, jaloezie en voortdurende onzekerheid. Omdat het als kind niet veilig was om jezelf te zijn, is dat op latere leeftijd ook moeilijk.
    Ook een patroon in de andere richting komt vaak voor. Omdat je als kind in emotioneel opzicht grotendeels op jezelf was aangewezen, heb je een gevoel ontwikkeld dat je het wel alleen doet: ‘Ik heb niemand nodig’. Dit leidt tot andere problemen binnen de relatie. Je verbindt je op emotioneel niveau maar tot op zekere hoogte met je partner. Je kwetsbare kant ligt deels verborgen en je laat jezelf niet helemaal zien. Wanneer er een moment komt dat je leven wat stroever verloopt, laat je de ander niet toe. Je bent immers gewend om het zelf wel te rooien.

    Je wordt niet gezien door anderen
    Door de ervaringen in onze jeugd hebben we geleerd ons onzichtbaar te maken. Dit patroon wordt vaak buitenshuis voortgezet. Op school en later op het werk of in andere situaties waarin we met meerdere mensen te maken hebben. Deze situaties zijn moeilijk te overzien en voelen onveilig. Door je op de achtergrond te houden, creëer je je veilige cocon.
    Het gevolg is, dat ook anderen ons daadwerkelijk niet ‘zien’. En onbewust interpreteren we dit vervolgens als bevestiging dat we niet goed zijn zoals we zijn.

    Stappen naar het erkennen van jezelf
    Je bewust worden dat je als kind deze erkenning hebt gemist, is een belangrijke eerste stap. Sta stil bij je kindertijd. Hoe was het contact met je ouders nu écht? Neem de tijd om herinneringen en gevoelens in je bewustzijn te laten komen, ook als ze pijnlijk zijn.
    Het is belangrijk om de pijn die je voelt, het verdriet en de boosheid, toe te laten. In stukjes, in het tempo dat bij je past. Loslaten begint met toelaten: door je emoties toe te laten en uit je te laten stromen, kun je ze los laten. Laat je tranen de vrije loop en geef ruimte aan je boosheid. Ook al begrijp je waarom je ouders je niet konden bieden wat je nodig had, je gevoelens willen erkend worden. Wanneer jij je gevoelens erkent uit je kindertijd, erken je het kind in jou. Het mag er zijn, met al zijn boosheid, verdriet en onbegrip.
    Maak contact met het kleine meisje of de kleine jongen die nog steeds deel uit maakt van jou. Troost hem of haar en zeg de woorden die jij destijds had willen horen van je ouder(s).

    Loslaten door toelaten
    Het toelaten van verdriet is eng. Het gevoel overheerst dat als je nu je tranen toelaat, je niet meer stopt met huilen. Als een stuwmeer dat veilig dicht is. Deze angst is onterecht.
    Open beetje bij beetje de poort naar je emoties die je in je kindertijd hebt gesloten. Vraag hulp aan het universum om te helpen je verdriet draaglijk te maken. Wanneer je ruimte geeft aan je weggestopte emoties, zul je achteraf opluchting ervaren. Je voelt je lichter, je hebt ruimte in jezelf gecreëerd.
    Op onbewust niveau zijn we huiverig voor deze leegte. Deze angst is de angst van het ego. Omdat het ego gewend en gehecht is aan de pijn, is het moeilijk om deze los te laten. Het ego heeft geen idee wat ervoor in de plaats zal komen. Deze angst is ongegrond. Je zult ervaren dat je ruimte schept voor andere gevoelens: rust, vertrouwen, kracht en liefde. Liefde voor anderen maar vooral ook voor jezelf. Door deze zelfliefde toe te laten, erken je jezelf.

    De functie van boosheid
    Ook het toelaten van boosheid helpt je helen. Door boosheid toe te laten, word je je bewust van je eigen grens. En hoe deze in het verleden overschreden is. Omdat je niet mocht zijn wie je was. Ik merk dat veel hooggevoelige mensen moeite hebben met boosheid. Het mag er niet zijn. Toch is deze emotie waardevol en functioneel. Het kan het vuurtje laten ontbranden om dichter bij jezelf te komen. En voor jezelf te gaan staan: ‘ik laat de oordelen en afkeuring van mijn ouders niet verder mijn leven bepalen’.
    Als je de boosheid steeds meer toelaat en loslaat, schep je ook ruimte in jezelf. Voor zelfliefde en wellicht in een later stadium voor een andere kijk op je ouders. Doordat er ruimte in jou vrij komt, kunnen diepe inzichten naar boven drijven over jouw ouders. Je begrijpt en voelt waarom het moeilijk voor ze was om jou volledig erkenning te geven.

    Je ouders los laten
    Onbewust snakken velen nog op volwassen leeftijd naar erkenning van hun ouders. Daarmee maak je jezelf afhankelijk. Want wat als die erkenning nooit komt? Het gebeurt weinig dat ouders uit eigen beweging alsnog de erkenning geven. Ook zij zitten al jaren in dit patroon, ze zijn zich er waarschijnlijk niet eens van bewust. Wanneer je het toch bespreekbaar maakt, is de kans groot dat je op weerstand stuit en ze het weg wuiven.
    Pijnlijk, maar het kan je helpen in je proces. Door de afwijzing bewust te ervaren en de gevoelens die het teweeg brengt bewust toe te laten. Doorvoel de boosheid en het verdriet en laat het los. Dit helpt je om je ouders meer los te laten.
    Wanneer je je ouders energetisch loslaat op zielsniveau, neemt je behoefte aan erkenning af. Door energetisch contact te maken verkrijg je inzicht in hun motieven en wordt hun onvermogen voelbaar. Dit helpt om te aanvaarden wat er gebeurd is en het los te laten.

    Niet thuis voelen op aarde
    Het gevoel dat je niet bij het gezin hoorde, kan als gevolg hebben dat je ook niet thuis voelt op aarde. Je bent zoekende, vraagt je af wat je bestemming is en vindt moeilijk aansluiting bij anderen.
    In sessies ontdekken mensen regelmatig dat dit thema al langer speelt dan dit huidige leven. Al lang geleden zijn ze verstoten door hun omgeving, terechtgesteld door het gezag en afgewezen door dierbaren. Vaak vanwege hun gaven. Nu is het tijd om dit thema definitief los te laten. Je gaven mag je ontdekken, erkennen en gebruiken.

    Herinner jezelf
    De sleutel tot erkenning vind je in jezelf. In deze tijd van een groeiend collectief bewustzijn maken we de ontwikkeling om onze erkenning en bevestiging niet meer van anderen te verkrijgen, maar onszelf hierin te voorzien. Het is een behoorlijke transformatie, waar we allemaal onze weg in zoeken. Het zijn processen van jaren, steeds een stapje verder. Wanneer we ons verlangen naar erkenning door anderen loslaten, kunnen wij ons zelf gaan zien. En als we ons zelf zien, zien anderen ons ook.
    Het is het herinneren van jezelf, je ziel. Dit is ook de betekenis van gnosis: herinner jezelf.

    Bron: Nieuwetijdskinderen Magazine >>

    #229036

    Luka
    Moderator
    #229211

    Luka
    Moderator

    Ik ben bang voor ruzie

    Ruzie. Het kan nog zo bij het leven horen, maar het is alles behalve leuk. Het kan nog zo gezond zijn, maar op het moment zelf ervaar ik vooral angst en paniek. Emoties die misschien tevens heel gezond zijn, maar echt niet prettig. De herinneringen en ervaringen die je hebt opgedaan met ruzies thuis of elders in je omgeving, kunnen er mede voor zorgen dat je het het liefst weg wil maken. Een hoofdstuk dat je niet in je leven wilt hebben en het liefst zo veel mogelijk vermijdt. Iets wat ook ik een lange tijd een prima oplossing vond, tot ik ontdekte dat die aanpak mij eigenlijk niet hielp. Hoe moet het dan wel? Goed ruzie maken?

    Het voelde soms als een extra zintuig, een extra voelspriet die feilloos aanvoelde wanneer iemand geïrriteerd raakte. Hoe iemands stem klonk of hoe iemand de deur open deed. Uit al dit soort handelingen probeerde ik op te maken hoe de sfeer de was. Met als grote doel een mogelijke woede uitbarsting of ruzie te signaleren nog voor het daadwerkelijk zo ver kon komen. Zodat ik op tijd kon zorgen dat die confrontatie er nooit zou komen. Ruzie vond ik het ergste dat er was, in mijn hoofd was dat het teken dat alles misging. Alles was verpest, ik had alles fout gedaan en ik zou alleen achterblijven. Slechts een voetstamp was nodig om mij meteen die conclusie te laten trekken. Nee, ruzie mocht nooit gebeuren.

    Ik wist ook totaal niet hoe ik daarmee om zou moeten gaan. Mijn eerste reactie was alleen maar om er alles aan te doen om het te laten stoppen, terwijl dat de situatie eigenlijk nooit ten goede kwam. Wegduiken, stil blijven en ja knikken; dat zou de boel wel sussen. Dat ik daarmee totaal aan mijzelf voorbij ging en mijzelf volledig wegcijferde merkte ik pas toen ik ouder werd.

    Misschien lees je dit en denk je: dit gaat over mij! Die angst voor een escalatie. Angst voor ruzie en vooral de angst voor wat er daarna kan gebeuren. Ja, ruzie hoort erbij, maar tegelijkertijd hebben we allemaal in meer of mindere mate misschien wel ervaren dat ruzie ook kan leiden tot een breuk. Het kan leiden tot verliezen, afwijzing en vervolgens alleen achter blijven. Alles liever dan dat, dan liever nooit ruzie! Precies die overtuiging had ik ook.

    Pas veel later kwam ik erachter dat ruzie maken ook echt een functie kon hebben. Een functie die eigenlijk over iets heel positiefs gaat en voor mij was het nodig om die positieve insteek meer te belichten. Een leven lang ruzie vermijden, dat ging mij niets opleveren en waarschijnlijk niet eens lukken ook. Hoe kon ik dan toch ruzie maken, toch die angsten onder ogen komen en dat zonder mijzelf te verstoppen?

    Ook het voorkomen van ruzies ging mij niet de garantie geven dat mensen bij mij gingen blijven. Er zal altijd een deel zijn waar ik geen invloed op heb. Dus voor iets waar ik geen invloed op had, wilde ik toch mijzelf wegcijferen. Dus juist omdat het voor mij geen garantie was, zag ik het als een extra drijfveer om in het hier en nu, met de persoon om wie het nu gaat, op de meest gezonde manier ruzie te maken. Omdat ik uiteindelijk ook met mijzelf verder zal moeten. Niet weggedoken uit angst voor boosheid en afwijzing, maar rechtop en klaar om voor mijzelf op te komen.

    Het maakt uit
    Persoonlijk denk ik dat het hoofdthema van ruzie maken is; dat het je uitmaakt. Het maakt je zo onwaarschijnlijk en verdomde veel uit, dat je je er ongelofelijk over op kunt winden en dingen doet die je normaal niet echt van jezelf gewend bent. Het doet iets met je. Deze persoon, deze actie, deze situatie doet iets met je en dat is waar je in eerste instantie zo veel emotie door voelt.

    Wanneer er ruzie ontstaat is dat niet fijn en die sfeer kan echt kippenvel opleveren, maar buiten dat zijn er eigenlijk vooral twee mensen die iets heel erg belangrijk vinden. Dat ‘belangrijk vinden’ vind ik denk ik altijd nog beter dan onverschilligheid. Wanneer iets of iemand je niet meer uitmaakt, is er ook geen reden meer om ruzie te maken. Ruzie maken betekent dus eigenlijk: Het gaat hier even niet goed, maar we willen allebei dat het wél goed gaat! Die gedachte kan mij nog altijd helpen om tijdens (oké, soms pas erna) zo’n ruzie alles weer van bovenaf te bekijken en ook om mijn angsten te relativeren. Als iemand bij mij weg had gewild, had deze ruzie waarschijnlijk ook niet gehoeven. Het maakt dus uit, het is belangrijk. In ieder geval belangrijk genoeg om er ruzie over te maken.

    Het moet eruit
    Het vermijden zorgde er bij mij altijd voor dat ik het eigenlijk alleen maar uitstelde. Niets werd opgelost, niets werd uitgesproken, ik wilde er gewoon niets van weten en het al helemaal niet voelen. Dat uitstellen zorgde ervoor dat de confrontatie slechts verplaatst werd, maar ook dat er meer bij kon komen. Alle gevoelens, van beide kanten, werden opgekropt en één ding is zeker; daar is nog nooit iets minder vervelend van geworden. Er is ook nog nooit iets van weggegaan, dus hoe erg ik er ook tegenop zag, het eruit laten was altijd de enige manier om het toch een weg naar buiten te geven. Out in the open zijn er altijd meer mogelijkheden dan wanneer je het allemaal in moet slikken.

    Dit moment, die doodenge confrontatie, kan ook een kans zijn. Een kans om vanuit jouw eigen ervaring en opvatting te vertellen waar je tegenaan loopt. Hoe jij dat aanpakt, hoe jij die ruzie vorm geeft, mag je natuurlijk zelf weten. Ik had zelf bijvoorbeeld een hekel aan het verheffen van mijn stem, dus besloot ik dat in mijn ruzie’s zo min mogelijk te doen. Je mag zelf uitproberen wat het beste werkt voor jou en hoe jij jezelf het beste duidelijk kunt maken. Op jouw manier kun jij, gelijkwaardig aan de ander, jouw probleem voorleggen. Hoe dichter je bij jezelf blijft, hoe meer die andere persoon doorheeft hoe jij iets ervaart. Namelijk, dat je wilt dat het beter wordt en dat je uiteindelijk allebei beter uit deze ruzie komt.

    Veroordeel niemand, dus ook jezelf niet
    Het lastige vond ik altijd dat, waar de ruzie ook over ging, ik het altijd op mijzelf betrok. Als ik iets deed wat de ander niet leuk vond, dacht ik dat ik als persoon niet leuk of niet goed genoeg was. Voor mij was dit één van de belangrijkste dingen om van elkaar te scheiden, hoe moeilijk dat gevoelsmatig ook kan zijn. Je leeft, je doet elke dag je best en voor een groot deel doe je misschien ook maar wat. Tenminste, ik wel. Het kan zijn dat je tussen al die dingen door soms iets doet dat een ander niet leuk vindt, kwetst of boos maakt. Hoe graag je het ook wil voorkomen, als je daar naar gaat leven gaat alle spontaniteit en vooral je eigen persoonlijkheid verdwijnen. Zie het als buitenspelen. Elke dag spreek je af met vriendjes en vriendinnetjes en lang niet altijd ging het goed. Iemand speelde vals, iemand speelde de baas, iemand gooide de bal op je hoofd, een schop in je gezicht bij het koppeltje duikelen.. Toch stond je elke avond na het eten weer voor elkaars deur. Want die vriendjes waren niet stom, wat ze deden was alleen een beetje stom.

    Zo werkt het denk ik nog steeds. Iemands acties of woorden kunnen verkeerd zijn en leiden tot een ruzie, maar het staat bijna altijd los van de persoon. Dat geldt voor de ander en zeker ook voor jezelf. Toen ik mij dat echt besefte en belangrijk nog, echt geloofde, werd het ook veel makkelijker om de ruzies op te lossen. Ik hoefde niet te veranderen, want ik was oké. Wat ik heb gedaan of gezegd was niet zo fijn dus daar kan ik een aanpassing in maken of voortaan rekening mee houden. Dat is vaak veel beter te verwerken en te behappen.

    Het kan helpen om daarin zo duidelijk mogelijk te zijn. Wat vind je niet leuk en hoe zou je het graag anders zien? Voor beide partijen kan het een hoop schelen als dat al duidelijk is, de oplossing is immers al in zicht. Hoewel ik ook weet dat dat lang niet altijd zo makkelijk gaat. Soms heb je even geen oplossing en ben je gewoon boos op elkaar. Ik geloof dat je dat ten alle tijden uit kunt spreken. Heb je nog even geen oplossing of weet je even niet hoe het zelf zou willen? Dat geeft niets, maar wees er open over. Zodra je wel weet hoe je het zou willen, weet je meteen dat die deur altijd open staat en kun je het er alsnog over hebben. Het is geen voorwaarde dat je alle oplossingen meteen moet hebben, je mag daar best samen even de tijd voor nemen. Het gaat immers om iets belangrijks.

    Leerproces
    Als je van kinds af aan niet zo goed hebt leren ruzie maken en het vooral angsten met zich mee heeft gebracht, betekent dat niet dat je dat nu niet alsnog kunt leren. Ruzie maken hoort erbij en is zelfs gezond. Hoe kun je dat dan op de beste manier doen? Zelf vind ik ruzie maken inmiddels een belangrijke sociale vaardigheid. Niet iets om lekker regelmatig te oefenen, maar als het zich voordoet hoeft het niet uit de weg. Het omgaan met boosheid en frustratie en vooral het onder woorden kunnen brengen van alles wat je op dat moment voelt en wilt. Het voor jezelf opkomen, juist nu je even recht tegenover elkaar staat. Het is oké om grenzen te stellen, te verschillen van mening en al die gevoelens te uiten. Dat is allemaal oké en daar hoeven geen consequenties aan te hangen. Jij bent namelijk ook nog steeds oké!

    Het belangrijkste is denk ik dat ruzie niets hoeft te zeggen over de relatie die je hebt. Ja, het gaat even ergens fout. Er is even ruzie, maar tegelijkertijd kan er nog net zo veel liefde, vriendschap en verbondenheid zijn. Het is niet het één of het ander. Het kan in alle harmonie naast elkaar bestaan en er bestaat bijna geen fijner gevoel dan het na een ruzie weer bij te leggen. Er was even iets aan de hand, groot of klein, maar daarna is er weer alle ruimte om van elkaar te houden en elkaar te waarderen. Dat moment probeer ik zo veel mogelijk te vieren en van te genieten, want dat is ook de realiteit.

    Hoe ga jij om met ruzies?

    Bron: Proud2bme >>

    #229581

    Mark
    Moderator

    ontdekseks.nl

    Als huisarts hoor je heel wat verhalen van mensen. Sommige van deze verhalen hebben me diep geraakt. Ik ben verbaasd over de ongelofelijke impact van seks op het leven van mensen. Hoe weldadig en goed kan seks zijn binnen een gezonde context, maar hoe groot zijn de gevolgen van seksueel misbruik! Seksualiteit is prachtig, maar het kan ook vreselijk vernietigend zijn.

    Arjan Munneke

    #230992

    Luka
    Moderator

    Let op: van deze drie dingen worden we het ongelukkigst

    Je baalt van de opmerking van je baas, en ligt de hele nacht wakker omdat je het maar niet los kan laten. Of je bent boos op jezelf omdat je wéér een sportklasje hebt overgeslagen. Dit soort dingen kunnen ons flink ongelukkig maken. En de dingen die ons ongelukkig maken kun je volgens life coach Susie Moore in drie hoofdthema’s onderverdelen. Zo kun je makkelijker signaleren waardoor het komt dat je je ongelukkig voelt én het meteen tackelen.

    Je baalt van de opmerking van je baas, en ligt de hele nacht wakker omdat je het maar niet los kan laten. Of je bent boos op jezelf omdat je wéér een sportklasje hebt overgeslagen. Dit soort dingen kunnen ons flink ongelukkig maken. En de dingen die ons ongelukkig maken kun je volgens life coach Susie Moore in drie hoofdthema’s onderverdelen. Zo kun je makkelijker signaleren waardoor het komt dat je je ongelukkig voelt én het meteen tackelen.

    1. Je vindt dat bepaalde dingen op jouw manier moeten gaan
    Je vriend vraagt aan je of je zin hebt in pasta als avondeten. In je hoofd heb je al bedacht dat je vanavond een salade wilde eten. ‘Pfff, waarom wil hij nu pasta eten?’ Of je hebt gesolliciteerd bij een bedrijf dat je geweldig lijkt, maar je krijgt de baan niet. ‘Heb ik weer.’ Of het regent net als je op de fiets stapt. ‘Waarom regent het altijd als ik de deur uit wil?’ Gedachtes die weleens door een ieders hoofd flitsen. Maar het wordt tijd dat je gaat realiseren dat het leven niet een aaneenschakelingen van succesjes is. Het gaat vaak niet zoals je zelf had bedacht, en dat is helemaal oké.

    Als je merkt dat je hier tegenaan loopt, is het goed om na te denken over een eerder voorval waarin iets je tegen zat. Is het uiteindelijk allemaal goed gekomen? Heb je na die sollicitatie die tot niets leidde uiteindelijk een veel leukere baan gekregen? Denk hier eens echt goed over na. Grote kans dat dit soort dingen voor een reden zijn gebeurd, en je uiteindelijk beter terecht bent gekomen, júist omdat iets niet ging zoals je in eerste instantie hoopte.

    2. Je vindt dat mensen je op een bepaalde manier moeten behandelen
    Dit lijkt een beetje op punt één: je hebt een verwachting die niet uitkomt. Je gaat ergens vanuit, en als dat niet gebeurt, baal je. Als je bijvoorbeeld keihard werkt, veel overuren draait en soms in het weekend doorwerkt, verwacht je dat je baas dat ziet en je beloont. Maar dat gebeurt niet, en dan kun je je flink ongelukkig voelen. ‘Waarom ziet hij niet wat ik allemaal doe?’

    Maar mensen hoeven zich niet te gedragen precies zoals jij vindt dat ze zich moeten gedragen. Iedereen leeft hun eigen leven, en handelt en denkt vanuit hun eigen ervaring. Als jij de hele tijd rekening met anderen zou moeten houden, zou je dat ook extreem vermoeiend vinden. Wij hebben dus helemaal geen controle over de handelingen van anderen.

    Zodra je stopt met verwachten dat andere mensen zich gedragen zoals jij wil dat ze zich gedragen, voel je je bevrijd. Je maakt je dan niet meer zo druk om anderen, waardoor je je ook meer op jezelf gaat focussen. Dit is echt de live and let live-mentaliteit. Laat die vriendin maar daten met die foute man, en laat je baas maar blind zijn voor je harde werken. Jij weet hoe de vork in de steel steekt, en als je wil dat je collega’s zien wat je allemaal doet, is het tijd dat je zélf je mond opentrekt en niet meer in de afwacht- en verwacht-modus zit.

    3. Je gelooft dat je het niet goed genoeg doet
    Deze komt extreem vaak voor. Zelfs de ogenschijnlijke succesvolste mensen willen meer, en vinden dat ze het niet goed genoeg doen. Meer verdienen, meer aanzien, meer vrienden en ga zo maar door. Wanneer heb je ooit iemand horen zeggen: ‘Wow, ik ben echt zó lekker bezig en ben echt alles aan het nailen in het leven. Er gaat nooit wat mis en ik ben super trots op mezelf’?

    Probeer even terug te blikken. Wat heb je gedurende de afgelopen 12 maanden bereikt? Sta hier echt even bij stil. Welke nieuwe uitdagingen ben je aangegaan? Welke nieuwe mensen heb je ontmoet? Welke nieuwe kansen heb je aangepakt? Wees eens wat liever voor jezelf. Je bent al hartstikke goed bezig.

    Heb je een tegenslag meegemaakt? Dat is balen. En het is helemaal oké om je daar even flink k*t over te voelen. Maar het gaat erom hoe je er daarna mee omgaat. Op een gegeven moment sta je weer op en ga je verder. Want wat je ook doet, it’s good enough.

    Bron: Bedrock >>

    #231613

    Luka
    Moderator

    koppvlaanderen.be

    De gevolgen van psychische problemen beperken zich niet tot één persoon, maar strekken zich ook uit naar de mensen die dicht bij deze persoon staan. Eén op vier krijgt ooit in zijn leven te maken met psychische gezondheidsproblemen, een veelvoud van mensen voelt er de impact van.

    Familieplatform stimuleert een evenwaardige en actieve deelname van familiebetrokkenen aan de vermaatschappelijking van zorg. Dit vraagt een open en dynamische houding van zorgverstrekkers, familiebetrokkenen en beleid.

    Familieplatform is het platform waarop families, familieorganisaties, zorgverstrekkers en beleid elkaar ontmoeten rond het familieperspectief.

28 berichten aan het bekijken - 1 tot 28 (van in totaal 28)

Je moet ingelogd zijn om een reactie op dit onderwerp te kunnen geven.