[Luka]

Mandy werd seksueel misbruikt door haar opa: ‘Ik hield het geheim uit angst’

De kans dat jij iemand kent in je omgeving die seksueel is misbruikt, is groot. 48% van de meisjes en 17% van de jongens maakt voor zijn of haar 18e een strafbare vorm van fysiek seksueel geweld mee. In 85% van de gevallen is de dader een bekende.

Mandy Sleijpen werd jarenlang misbruikt door haar opa. Deze traumatische ervaring wil ze nu inzetten om het taboe op seksueel misbruik bij kinderen te doorbreken met Stichting Wij Zijn M. Mandy: “Soms willen kinderen het graag vertellen, maar houden ze het geheim uit schaamte, of angst voor afwijzing. Er heerst een groot taboe op seksueel misbruik, zeker als het blijkt te gaan om een bekende van de familie. Hoe je reageert als een kind je in vertrouwen neemt, is cruciaal voor het verwerken van hun trauma.”

Geen duidelijke kenmerken
Zedenrechercheur en acteur Pieter Melsen werkt nauw samen met Stichting Wij Zijn M. Hij vertelt: “Je hoopt dat er bepaalde aanwijzingen zijn waaraan je kunt zien dat een kind seksueel misbruikt wordt, maar helaas zijn die er bijna niet. Afwijkend gedrag zoals plotseling bedplassen of sterke vermoeidheid kunnen duiden op misbruik, maar daar kan net zo goed een andere aanleiding voor zijn. De zogenaamde red flags zien ouders en andere betrokken volwassenen daarom vaak pas achteraf.”

Mandy vult aan: “Wat ik zelf wel prettig had gevonden, is als iemand met mij een open dialoog aan was gegaan. Je kunt tegen een kind zeggen: ‘Als iemand iets doet wat jij niet fijn vindt, ook als het iemand is van wie we houden, dan mag je het altijd tegen me zeggen.’ Want vaak is juist het feit dat de dader een bekende is, een reden waarom een kind niet wil vertellen wat er speelt.”

Geen vieze oude man
Dit maakte Mandy zelf ook mee, toen zij van haar achtste levensjaar tot en met haar veertiende werd misbruikt door haar opa. Hij is hiervoor veroordeeld. “Natuurlijk speelde schaamte een rol, want zoals veel plegers liet ook mijn opa mij geloven dat we het samen deden. Ik voelde me schuldig, ik had er ten slotte ook een aandeel in. Wat ik deed, zouden mijn ouders als verkeerd kunnen zien. Maar er speelde nog iets mee: ik hield van mijn opa. Hij was in mijn ogen geen vieze oude man, maar mijn grote vriend waar ik graag bij in de buurt was. Ik was bang dat ik hem kwijt zou raken. Dat weerhield me er al die jaren van om het te vertellen.”

–

‘Oh, vertel eens?’
Als een kind besluit om te vertellen dat het slachtoffer is van seksueel misbruik, is de reactie van de aanhoorder van groot belang, vertelt Pieter. “Als je schrikt, dan denkt het kind dat het iets verkeerds heeft gedaan. Ook zijn volwassenen die dit nieuws horen geneigd om veel vragen te stellen, wat ook een angstig en onveilig gevoel bij het kind oproept.”

Een goede reactie is: ‘Oh, vertel eens?’, legt Pieter uit. “Zo leg je het kind geen woorden in de mond met vragen en bied je ruimte voor het verhaal van het kind. Vel geen oordeel, reageer nuchter en ga daarna gewoon door met dagelijkse bezigheden. Zo krijgt een kind een gevoel van opluchting zonder dat het denkt dat er hevige consequenties aan verbonden zijn. Het is belangrijk dat je na zo’n gesprek overlegt met een professional om te kijken wat je het beste is voor het kind. Let ook goed op jezelf en zoek steun, want je schrik van zo’n boodschap natuurlijk toch.”

Neem het verhaal in ontvangst
Mandy: “Zoals Pieter al zegt: een kind legt de fout bij zichzelf. Toen ik het ‘geheim’ van mijn opa en mij naar buiten bracht, waren er mensen in mijn familie die het niet wilden geloven. Ze zeiden: ‘Weet je het wel zeker, is het echt zo gegaan?’. Ook legden sommige familieleden de schuld bij mij, door dingen te zeggen als ‘Je ging toch ook zelf bij hem op schoot zitten?’. Deze reacties zijn voor mij ook erg traumatiserend geweest. Je komt hierdoor namelijk terecht in een allesoverheersende twijfel. Deed ik iets verkeerd? Dan is het vast mijn schuld. Zorg ervoor dat je als ouders of betrokken volwassenen pal naast het kind blijft staan. Geloof het, neem het verhaal in ontvangst zonder het in twijfel te trekken. Alleen dan zal een kind zich veilig en gezien voelen.”

Durf te zien
Het moeilijke aan seksueel misbruik is, aldus Pieter, dat je aan een kind vaak niet veel merkt. “Er lopen twee levens door elkaar: het geheime leven en het leven dat iedereen ziet. Je ziet of merkt vaak niks aan een kind.” Mandy: “Ik heb zelf wel eens ervaren dat er per ongeluk iemand vroeger thuis kwam terwijl het misbruik plaatsvind. Ik kleedde me snel aan en kwam beneden alsof er niks gebeurd was. Je leert om het te verbloemen, je wil niet dat iemand erachter komt.”

Om dit taboe te doorbreken heeft Stichting Wij Zijn M in samenwerking met Sam en het niet-leuke geheim en het Centrum Seksueel Geweld een video gemaakt. Hierin zijn drie kinderen te zien, waar niets aan opvalt. Toch zijn ze alle drie slachtoffer van seksueel misbruik. Mandy: “Met deze video willen we laten zien dat het overal gebeurt en dat het belangrijk is dat we niet wegkijken, ook niet als de pleger iemand is van wie we houden.” De film is onderdeel van de campagne Durf te zien en wordt op 11 december gelanceerd in de Kleine Komedie in Amsterdam.
De mensen van wie we het niet willen weten
Mandy en Pieter hopen dat mensen zich door deze video realiseren dat het ook hen kan overkomen. “Seksueel misbruik heeft vaak niks te maken met een vieze man in de bosjes. Het zijn juist de mensen van wie we niet willen weten dat ze ertoe in staat zijn zoals familie, buren of vrienden. Het is belangrijk dat we ook deze scenario’s zien als realistisch, zodat we onze kinderen kunnen beschermen en kunnen helpen. Hopelijk draagt deze campagne hieraan bij.”

Meer weten? Kijk op Stichting Wij Zijn M voor meer informatie over de campagne Durf te Kijken en voor het hele verhaal van Mandy.

Bron: In de buurt Utrecht >>

[Luka]

Chanice (31) is in haar jeugd seksueel misbruikt: ‘Had het weggestopt, maar na het ongeluk kwam alles naar boven’

In onze nieuwe rubriek Leven op z’n kop gaan we in gesprek met mensen die iets hebben meegemaakt wat de koers van hun leven drastisch veranderde. Een tragisch ongeluk, afkicken van een verslaving of het verlies van een kind. Deze week: de 31-jarige Chanice, die seksueel misbruik uit haar jeugd lang wegstopte, maar na een ongeluk kwam alles naar boven.

Naam: Chanice
Leeftijd: 31
Gebeurtenis: door een ongeluk kwamen herinneringen van seksueel misbruik uit haar jeugd naar boven
Levensmotto: alles is mogelijk

Leven op z’n kop: Chanice is in haar jeugd seksueel misbruikt
„Ik heb een moeilijke jeugd gehad en ben in mijn pubertijd misbruikt door een familielid”, valt Chanice via de telefoon meteen met de deur in huis. Ze spreekt krachtig en bevestigt daarmee één van de eerste dingen die ze zegt meteen: „Transforming pain into power.” Het misbruik zorgde er namelijk voor dat ze ‘in de overlevingsstand’ ging. „Ik verdoofde mezelf vooral, ik zocht een uitweg. Heel veel feesten, drinken, eigenlijk constant op zoek naar afleidingen. Dat ging goed en viel ook niet zo op vanwege de leeftijd, dat soort dingen zijn wat normaler als je een puber bent.”

Ze is namelijk pas 14 als een familielid haar misbruikt. Chanice: „Ik was dronken, zo erg dat ik moest overgeven. Toen ik merkte dat een familielid dat mij naar bed zou brengen, mij niet aan het instoppen was, maar misbruik maakte van mij en de situatie, raakte ik volledig in shock.”

„Ik was heel erg verward en zelf lichamelijk nog niet klaar om seks te hebben. Met mijn vriendjes van toentertijd zoende ik alleen. Die normale speelse ontdekking is mij ontnomen. Ik wist helemaal niet zo goed wat er gebeurde. Uiteindelijk is er geen penetratie geweest, maar ik was in shock. Ik begreep niet helemaal wat er nou gebeurde, ik trad letterlijk een aantal keer buiten mijn lichaam. Soms viel ik in slaap, maar ik wist ook niet wat seks precies inhield. De dag erna was ik vooral bezig met of ik het nou gedroomd had of niet, en of ik bijvoorbeeld zwanger kon zijn.”

‘Ik wilde weten of ik zwanger kon zijn’
Met haar verhaal gaat ze naar een leeftijdsgenootje, een vriendin van wie ze wist dat zij al wel seksueel actief was. Ze voelde dat ze niet kon vertellen dat dit haar was overkomen en met wie, dus verzon ze een verhaal. „Ik wilde vooral weten of ik een morning after-pil moest halen of zoiets”, vertelt Chanice. „Dus verzon ik een verhaal dat ik twee vreemden op straat had zien doen wat mij was overkomen. Maar zij merkte wel dat er iets niet klopte, het werd een heel warrig verhaal. Wat moet je daar als leeftijdsgenoot ook mee? Ik adviseer daarom altijd om je verhaal te doen bij een volwassene die je vertrouwt.”

Op dat moment weet Chanice niet waarheen te gaan met wat haar is overkomen, dus houdt ze het bij zich. Ze doet van alles om het te onderdrukken, afleiding te zoeken. „Je trekt onbewust mensen aan die, ondanks dat er niet over gesproken werd, ook pijn met zich meedragen. Toen ik jaren later eenmaal openbaar mijn verhaal deed, heb ik het er met de mensen uit die tijd nog weleens over gehad. Het bleek dat vrijwel iedereen een verhaal met zich meedroeg, ondanks dat we het daar niet over hadden. We waren vooral bezig met plezier maken.”

Ik was heel erg verward en zelf nog helemaal niet met seks bezig.

Het duurt 14 jaar voordat Chanice het aan haar familie vertelt. 28 jaar was ze toen, nog maar drie jaar geleden. „In de tussentijd waren er wel een paar vriendinnen die ik langzaam had ingelicht, want dat moest eruit”, vertelt ze. „Ik ging eigenlijk gewoon door in het leven. Toen werd ik op de fiets aangereden door een auto en kon ik lichamelijk niks meer. Het ongeluk zelf was niet eens zo heftig, ik werd door een auto geschept. Maar ook daar was ik weer in shock. Ik ben gewoon opgestaan, doorgegaan. Toen heb ik zelfs nog die bestuurder getroost.” Maar het is juist die shockreactie die Chanice later zou bevrijden.

‘Moest accepteren dat mijn lichaam niet meer werkte’

In eerste instantie, nadat ze was aangereden door de auto, ging ze gewoon aan het werk. Ze werkte als kapper, maar de reguliere werkzaamheden gingen niet. Andere werkzaamheden die ze kreeg aangeboden, waren ook te veeleisend. Toen de adrenaline eenmaal was uitgewerkt, voelde ze flinke pijn in haar nek en rug. Chanice: „Na een tijdje moest ik accepteren dat mijn lichaam niet meer werkte. Ik kon niks meer, alles van de afgelopen jaren kwam eruit. Mijn lichaam merkte bij de shock die ik tijdens het ongeluk ervoer ‘hé, dit hebben we al eens meegemaakt’. Die onmacht, dat je jezelf niet kunt verweren of beschermen. Dat heeft alles losgemaakt.”

Door deze situatie komt ze in contact met lichamelijke en mentale therapieën. „Toen is het balletje gaan rollen om te kijken van: wat is er in mijn jeugd gebeurd? Ik vond de verbinding tussen lichaam en geest heel interessant, en hoeveel klachten je zelf kunt veroorzaken door stress, gedachten en trauma dat in je lichaam zit opgeslagen.”

De zoektocht naar een therapeut die bij haar past, is voor Chanice geen makkelijke. „Als ik een therapeut sprak en maar een heel klein deel van mijn leven vertelde, was het meteen ‘oh, wat heftig’. Toen dacht ik ‘dan hoef ik daar niet het hele verhaal tegen te gaan vertellen’.” Uiteindelijk komt ze wel de juiste match tegen, een haptotherapeut, die werkte met lichaam, gevoel en lichte aanrakingen. „Ik heb haar pas na een jaar of anderhalf jaar verteld dat ik in mijn jeugd misbruikt ben”, vertelt Chanice.

„Het duurde zo lang, omdat we nog zoveel andere dingen moesten bespreken en behandelen. De overgang van een gezond lichaam naar ‘ik kan niks’. Mijn therapeut moest me zelfs een keer ophalen voor een behandeling, omdat ik gewoon in elkaar zakte, ik kon niet meer lopen.” Ze ging van iemand die zich nooit ziekmeldde en zelfs na het ongeluk op haar werk verscheen, naar iemand die moest bewijzen dat haar klachten wel echt waren.

Connectie tussen lichaam en geest
Toch noemt Chanice het ongeluk het beste wat haar is overkomen. „Als het ongeluk niet was gebeurd, had ik waarschijnlijk nog met tunnelvisie geleefd. Door het ongeluk is mijn interesse in de connectie tussen lichaam en geest gewekt.” Uiteindelijk schoolt ze zichzelf om tot holistisch coach, en trok ze naar eigen zeggen vooral mensen aan met een soortgelijke geschiedenis: mensen met een jeugdtrauma. „Zij waren een soort spiegels voor mij.”

Waar het bij Chanice zelf zeker een jaar duurde voordat ze zich comfortabel genoeg voelde om het seksueel misbruik uit haar verleden te delen, merkte ze dat dat bij haar eigen klanten een stuk sneller ging. „Dat vond ik heel bijzonder. In mijn ogen is seksueel misbruik één van de grootste dingen die je kunt delen, vooral als het in de familiesfeer is gebeurd. Je vertelt eerder dat je geslagen bent als kind. Het is een taboe, er hangt schaamte omheen en je wilt het zelf zo diep mogelijk wegstoppen.” Ook noemt ze dat veel slachtoffers van seksueel misbruik een onveilig gevoel met zich meedragen. Dat gevoel wordt dan zo normaal, dat ze pas doorhebben dat ze dat bij zich droegen, als ze eruit zijn.

Nu werkt Chanice dus zelf als therapeut, op een holistische manier. „Dat betekent dat ik echt naar lichaam, geest en spiritualiteit kijk. Het is een combinatie van reiki, haptotherapie, maar ook ademhaling en familieopstellingen. Uiteindelijk ben ik erachter gekomen dat ik een bepaald type klant aantrek in de praktijk, en ben ik me ook gaan specialiseren in seksueel trauma.”

In mijn ogen is seksueel misbruik één van de grootste dingen die je kunt delen, vooral als het in de familiesfeer is gebeurd. Je vertelt eerder dat je geslagen bent als kind.

Om meer aandacht te vragen voor seksueel trauma, nam ze onlangs een video op bij de Erasmusbrug. „Daarin vertelde ik dat één op de drie vrouwen en één op de vijf mannen seksueel is misbruikt. ‘En ik ben er daar één van’, zei ik. Als ik het namelijk aan mensen vertelde, waren zij echt verbaasd. Ze zeiden: ‘Je ziet het niet aan jou, je lacht, je lijkt een leuk leven te hebben, je lijkt zo sterk’. Maar van binnen vrat dat verleden aan mij. Het is een litteken dat niet weg gaat”, vertelt Chanice.

Helen van seksueel misbruik
Chanice wilde niet alleen bereiken dat mensen opener zouden zijn over misbruik, maar dat ze ook actie ondernemen om er iets mee te doen. „Het moet eruit”, zegt ze resoluut. „Het is niet genoeg om het alleen te erkennen. Dat is al heel wat, maar het heeft zo’n groot litteken achtergelaten, je moet daar iets mee. Het is bevrijdend om daarvan te helen.”

Voor Chanice is dat dubbel en dwars zo gebleken. Haar leven nu is compleet anders dan voor het ongeluk. „Ik heb mentale vrijheid, ik heb lichamelijke vrijheid. Ik luister heel goed naar mijn lichaam nu, iets dat ik voorheen niet kon. Nu kan ik me emotioneel veel beter verwoorden. Als iemand vroeger aan mij vroeg ‘wat voel je?’, dan was ik gewoon een ijsklontje, zonder gezichtsuitdrukking.” Ook zijn de relaties met de mensen om haar heen verbeterd, verdiept. „Ik doe eigenlijk niks in het leven waar ik geen zin in heb of wat moet.”

Bron: Metro Nieuws >>

[Luka]

Thomas werd verkracht: ‘Ik wil nu de zwijgcultuur in gayscene afbreken’

Thomas Garrod-Pullar (32) werd in 2017 verkracht door een man die, net als hij, in de gayscene zat. Toen hij daar met vrienden over wilde praten, haalden de meesten hun schouders op: dat hoorde er nu eenmaal bij in de scene, niet te moeilijk over doen. Sindsdien is het zijn missie om de zwijgcultuur te doorbreken.

Een paar weken geleden stond Thomas na drie jaar plotseling weer oog in oog met de man die zijn leven overhoop had gehaald. Het was tijdens de Pride-week in Amsterdam, de laatste dagen van juli. Die man kwam op twee meter afstand van hem staan, en bleef daar naar hem staren.

Dat was om hem te intimideren, zegt Thomas. Om Thomas nog maar eens in te wrijven: ik heb jou verkracht, en daar kun jij niets tegen doen.

De macht terugpakken
Dit was al vaker gebeurd. Het begon eigenlijk al meteen na de verkrachting, in 2017. Telkens hetzelfde: als ze in dezelfde club of op hetzelfde feest waren, stond die man op kleine afstand treiterig naar hem te staren. “Het gaat hem om een gevoel van macht”, zegt Thomas. “Ik maak er geen geheim van dat ik door hem verkracht ben, en hij wil mij laten weten dat hij niet bang voor me is.”

Alle voorgaande keren ging Thomas de confrontatie uit de weg. Dan ging hij naar huis. De lol was eraf. Hij voelde zich niet veilig. Maar nu besloot hij het anders aan te pakken. “Ik voelde me sterker omdat ik inmiddels weet dat ik niet alleen sta. Dat gaf me kracht. Ik zag hem en ik dacht: je gedraagt je als een kind, en ik laat me door jou niet klein krijgen. Toen heb ik de bewaking gevraagd hem bij mij weg te halen, en dat hebben ze meteen gedaan.”

Veel slachtoffers hebben met dit soort intimidatie te maken, zegt hij. “Maar nu nam ik de macht terug die hij me afgenomen dacht te hebben.”

Thomas, geboren Engelsman, groeide op in het graafschap Devon, in het zuidwesten van Engeland. Als jonge twintiger streek hij een paar jaar neer in Parijs. Hij rondde daar zijn studies bedrijfskunde en Frans af. In 2017 kwam hij naar Nederland. Eerst naar Amsterdam, nu woont hij in Rotterdam. Hij had meerdere banen in sales, onder andere voor het modemerk Karl Lagerfeld.

Een spuitje in zijn mond geduwd
En toen kwam die avond in nachtclub De School in Amsterdam-West. Hij praatte met een man die een week eerder avances had gemaakt, die hij beleefd had afgeslagen. Er werd gedronken, waarschijnlijk ook een xtc-pilletje gebruikt. Die man vroeg hem opnieuw mee naar huis. “Dat is goed”, zei ik, “maar alleen voor de gezelligheid. Niet om seks te hebben. Daar was ik heel duidelijk over. Dat vond hij prima. Er leek niets aan de hand.”

In het appartement van zijn aanvaller ging het snel. Thomas wachtte in de woonkamer terwijl de gastheer in de keuken een drankje haalde. Opeens kreeg Thomas hardhandig een spuitje in zijn mond geduwd; de vloeibare inhoud werd achter in zijn keel geïnjecteerd. “Uit een reflex slik je dan”, zegt hij. “Voordat je weet wat er gebeurt, is het al te laat.”

Hij had een dosis ghb doorgeslikt. Een drug die je versuft achterlaat. Je raakt in een roes, niet in slaap maar ook niet wakker. Je bent weerloos.

‘Zeg nou niet dat ik je verkracht heb’
Thomas herinnert zich fragmenten. Dat hij op de vloer lag in de woonkamer. Dat zijn aanvaller zei: ‘Laten we jou even in bed leggen’. Dat hij bij bewustzijn kwam, en dat die man hem aan het verkrachten was. Zonder condoom.

“Er volgde een surrealistisch gesprek”, zegt hij daarover. “Ik kon niks doen, maar ik weet dat ik vroeg: ‘Wat doe je?’ Hij antwoordde: ‘Zeg nou straks niet dat ik je verkracht heb.’ Waarop ik weer zei: ‘Maar ik had gezegd dat ik dit niet wilde, en nu doe je het toch.’ Waarop die man zei: ‘Maar je kuste me.'”

Fysiek was hij weerloos, geestelijk prentte hij zich zoveel mogelijk details in. “Omdat ik begreep dat mijn leven op dat moment veranderd was, en ik later voor mezelf zou moeten begrijpen wat er gebeurd was.”

‘Welcome to the gay scene’
Pas na een paar dagen durfde hij er met vrienden over te praten. Dat liep uit op een zware teleurstelling. Ze haalden er min of meer hun schouders over op. “Een vriend zei zelfs: welcome to the gay scene. Alsof het er nou eenmaal bij hoorde. Dat was echt traumatisch voor me. Ik begreep niks van die laconieke houding.”

Thomas schreef een brief aan een andere man, die de aanvaller ook kende. “Die schreef me terug dat hij wist dat die man een verkrachter was, dat hij me zonder meer geloofde, maar dat ik nogal de neiging had om zulke gebeurtenissen ‘verkeerd te interpreteren’. Dus ik was verkracht, maar ik had dat op de verkeerde manier geïnterpreteerd. Ik deed moeilijk om niks, zo kwam het over.”

Meer verward dan boos bleef hij achter. De totale afwezigheid van begrip, steun of hulp voelde als ‘een tweede verkrachting’, maar nu een mentale. “Je snakt naar erkenning, maar je voelt je eenzamer dan ooit.”

Na vijf weken deed hij een melding bij Roze in Blauw, het netwerk binnen de politie dat zich inzet tegen antihomogeweld. Voor een aangifte was hij te verward, zegt hij. Te onzeker ook, in een vreemd land.

Omdat hij zich niet meer veilig voelde in zijn eigen gemeenschap, ging hij bijna niet meer uit. En wanneer hij zichzelf dan toch eens dwong een ‘leuke avond’ te gaan hebben, stond hij binnen de kortste keren weer oog in oog met zijn verkrachter, en begon het getreiter opnieuw.

MenAsWell met een knipoog naar #metoo
In de zomer van 2020 zag Thomas de campagne Let’s talk about yes van Amnesty. “Die was gericht op vrouwelijke slachtoffers van seksueel geweld. Ik vroeg ze of het ook over mannen mocht gaan. Ze zeiden dat mannen er in het openbaar niet over wilden praten. Daar is mijn samenwerking over dit thema met Amnesty begonnen.”

Een paar maanden later, op een verloren avond in december 2020 – de wereld was in lockdown vanwege corona – maakte hij op Instagram een account aan onder de naam MenAsWell, een mannelijke kwinkslag op #metoo. Thomas doorbrak het stilzwijgen. Niet alleen van zichzelf, maar als het even kon ook dat van de hele gemeenschap. “Ik kon het niet langer aanzien dat de complete gayscene zwijgt over deze misdaad. Als vrouwen het slachtoffer zijn, maakt niemand daar een geheim van. Maar mannen als slachtoffer? Daarover zwijgen we.”

Sowieso zwijgen mannelijke slachtoffers van verkrachting vaker dan vrouwelijke, zegt Thomas, ook als ze hetero zijn. “Een man die slachtoffer is, dan zal je wel een zwakkeling zijn. Je kon jezelf niet beschermen. Dat is het beeld in de maatschappij. En je schaamt je daarvoor. Maar dat beeld is onzin. Ik ben niet naïef. Ik ben niet zwak. Maar het is me wel overkomen.”

Dat effect wordt nog sterker wanneer zowel de dader als het slachtoffer homoseksueel is, volgens Thomas. “In andere situaties komt een dader van verkrachting uit een ‘andere groep’. Dan begrijp je sneller dat er iets is gebeurd dat misdadig is.”

Had je jezelf maar moeten beschermen
Dat komt deels voort uit de ‘heteronormatieve opvoeding’ in de wereld, vindt Thomas. “We krijgen als kind mee: jongens moeten meisjes beschermen, en hun grenzen respecteren. En dat moet ook, uiteraard. Maar nu zit je opeens met twee jongens. Het gevoel is instinctief: jongens moeten zichzelf beschermen. Er is een lager gevoel van verantwoordelijk richting de ander, om die te beschermen en diens grenzen te respecteren. Overkomt jou geweld, dat ben je daar zelf ook verantwoordelijk voor. Had je jezelf maar beter moeten beschermen.”

En als het dan tot seksueel geweld komt, durven homoseksuele mannen daar zelden over te praten. Thomas haalt onderzoek aan van Centrum Seksueel Geweld waaruit blijkt dat een derde van de mannen nooit iemand in vertrouwen neemt hierover. Nog eens 20 procent doet dat pas na gemiddeld 31 jaar (cijfer: Male survivor partnership UK).

Zwijgcultuur in je eigen gemeenschap
“Vaak leven homoseksuele mannen met trauma’s uit hun jeugd, waarin ze anders waren. Dan kom je met vallen en opstaan in een nieuwe gemeenschap terecht, een gemeenschap van gelijken waarin je ‘eindelijk veilig bent’, en dan word je slachtoffer. Nu dreigt er gevaar vanuit je eigen gemeenschap. Dat is ongelooflijk verwarrend. En vervolgens kom je erachter dat er niet over gepraat kan worden. Je moet het maar accepteren. Ik vond dat zelf niet te begrijpen.”

Dankzij zijn Instagramberichten op MenAsWell leerde hij dat meer mannen die verwarring voelden. De reacties begonnen binnen te stromen – en dat is nooit meer opgehouden. Hij krijgt berichten van mannen die willen praten. Mannen die hun verhaal kwijt willen. En mannen die vragen of hij de namen van bepaalde mannen kan bevestigen, die in de scene bekendstaan als plegers van seksueel geweld – want ze hebben zelf ook zo’n ervaring gehad.

In september van afgelopen jaar is MenAsWell een officiële stichting geworden. Thomas werkt samen met Fonds Slachtofferhulp, kenniscentrum Rutgers, Amnesty, belangenorganisatie COC, Centrum Seksueel Geweld en de GGD. MenAsWell ontwikkelt campagnes om het onderwerp bespreekbaar te maken, geeft trainingen voor hulpprofessionals en biedt natuurlijk steun aan slachtoffers, bijvoorbeeld in de vorm van gesprekken met een therapeut. Daarnaast maken ze ‘nieuwkomers’ wegwijs in de gayscene, ‘zodat ze daarin veilig kunnen navigeren’.

 

‘Voor mannen taboe groter dan voor vrouwen’
Willy van Berlo, programmamanager Seksueel Geweld bij kennisinstituut Rutgers: “Uit onderzoek blijkt dat 34 procent van de homoseksuele mannen in 2022 te maken kreeg met seksueel grensoverschrijdend gedrag. Dat gaat van ongewenste opmerkingen tot seksueel geweld, offline en online. In 2020 was dit 25 procent. De toename is waarschijnlijk toe te schrijven aan toegenomen bewustzijn.”

“Voor mannen is het taboe om erover te praten inderdaad nog groter dan voor vrouwen. Slachtoffers denken al gauw dat het hun schuld is en schamen zich daarvoor. Mannen vinden vaker dat ze weerbaar hadden moeten zijn. Het is belangrijk om dit onderwerp uit de taboesfeer te halen. Ook homoseksuele mannen kunnen slachtoffer worden van seksueel geweld. Dat blijkt uit de cijfers. Door het erover te hebben laat je zien dat ze niet de enige zijn en neem je ze serieus. Dat kan al helpen bij de verwerking, en maakt het misschien ook makkelijker om hulp te zoeken. En het zorgt er hopelijk voor dat seksueel geweld voorkomen wordt.”

“Het geeft veel kracht als mensen me hun verhaal toevertrouwen”, zegt Thomas. “It’s very empowering. Door er zelf schaamteloos over te zijn, wil ik anderen ook kracht geven.”

Maar de weg is nog lang, beseft hij. “Er komen nog altijd veel jongens van 19, 20 jaar naar me toe die er niet in bredere kring over durven te praten. Het is eeuwig zonde dat zulke jongeren, die zoveel voor de scene zouden kunnen betekenen, zich verstoppen en bang moeten zijn.”

Was dat glas wijn wel zo verstandig?
Wat ook niet helpt: verkrachting valt meestal moeilijk te bewijzen. Zelf deed Thomas in februari 2021 uiteindelijk toch aangifte. Tot vervolging kwam het niet. “Dan hoor je: het is jouw woord tegen het zijne. Ik kreeg daar eerlijk gezegd ook het gevoel dat ook de politie mij als medeverantwoordelijk beschouwde, want ja, er was alcohol gedronken, en drugs gebruikt, en dan krijg je zulke dingen… Geen fijne ervaring.”

Eerlijk vindt hij die vergelijking niet, benadrukt hij. Alcohol en drugs maken verkrachting nog niet legitiem. “Aan een vrouwelijk slachtoffer wordt er ook niet zo nadrukkelijk gevraagd of het wel verstandig was om een paar glazen wijn te drinken.”

Maar toch: de aandacht neemt toe, het onderwerp wint aan bekendheid – en vooral aan openheid. Steeds meer mannen durven het beestje bij de naam te noemen. Op die manier, hoopt Thomas, kan de gayscene het taboe doorbreken, de zwijgcultuur opheffen, en zo het probleem van verkrachting grondig aanpakken. “Ik ben er niet op uit de daders te stigmatiseren, ik wil vooral onze scene veiliger maken. Ik denk dat we uiteindelijk als gay-community het goede voorbeeld kunnen geven. Dat we iedereen, mannen en vrouwen, laten zien hoe je de grenzen van iedereen respecteert, hoe je een gemeenschap bouwt waarin je voor elkaar opkomt en elkaar beschermt.”

Waar weerstand is, komt verandering
Er moet hem nog wel een kritische noot richting bekende belangenorganisaties voor ‘de lhbti-clubs’ van het hart: “De belangstelling in die organisaties om over dit onderwerp te praten kan een stuk beter. Ik vind dat ze er nog erg aarzelend mee zijn. Ze willen liever aandacht voor positieve verhalen uit de scene. Dat is wel te begrijpen, maar echt, we móeten het hierover hebben.”

Actieve weerstand is er trouwens ook nog steeds, zegt Thomas. Berichten waarin staat: hou erover op, you are making us look bad. Maar dat verwelkomt hij. “Ik krijg vaak het verwijt dat ik de gay-community in een kwaad daglicht zet. Maar dan denk ik: zo ontwikkelen we langzaam nieuwe normen, door het gesprek te voeren. Deze mensen hebben toch een kwartier de tijd genomen om erover na te denken en mij te schrijven. Dat is, op een bepaalde manier toch, vooruitgang. Het laat zien dat we op de goede weg zijn. Waar weerstand is, is verandering in de maak.”

Bron: RTL Nieuws >>

[Luka]

Twee derde jongeren krijgt online te maken met seksueel ongepast gedrag, zo wapen je je tieners

Online misbruik van kinderen is de angst van iedere ouder. Maar hoe houd je opgroeiende kinderen online weg bij foute types? Helemaal voorkomen is onmogelijk, stellen experts. Maar wie op een goede manier in gesprek is met zijn kinderen over hun digitale wereld, helpt ze zich beter te wapenen tegen de gevaren.

Thijs Römer voerde seksgesprekken met meisjes die fan van hem waren en gaf hun tips over hoe ze zichzelf moesten bevredigen. Ook vroeg hij om naaktfoto’s. De acteur kwam met ze in contact via sociale media. Tot diep in de nacht voerde hij ‘zeer expliciete gesprekken’ met ze. Römer moet van de rechter hiervoor een maand de cel in en kreeg een werkstraf van 240 uur.

Volgens Robbert Hoving, directeur van kenniscentrum Offlimits tegen online misbruik, laat deze zaak zien dat werkelijk iedereen een dader kan zijn. ,,Veel mensen denken vaak als eerste aan een eng persoon, maar daders hebben vele gezichten. Het kan een student zijn, zoals laatst met die jongen die verdacht wordt van het afpersen van tientallen meisjes met naaktfoto’s. Maar dus ook een bekende Nederlander. Of juist iemand die dichtbij staat. Die door iedereen altijd erg aardig wordt gevonden en bij wie niemand zich zoiets bij kan voorstellen.’’

Seksueel getinte beelden gedeeld
Juist omdat iedereen een dubbelleven kan leiden, komt online ongewenst seksueel gedrag zo vaak voor. Uit cijfers van hulporganisatie WeProtect blijkt dat 68 procent van de jongeren er voor hun achttiende mee te maken heeft gehad. Volwassenen stuurden dan bijvoorbeeld seksueel expliciete beelden, of ze werden gevraagd om seksuele handelingen te doen waarbij ze zich ongemakkelijk voelden. Ook werden er seksueel getinte beelden van hen gedeeld door anderen.

Volgens Offlimits en Helpwanted, een hulplijn bij online grensoverschrijdend gedrag, is er aan de keukentafel in menig huishouden nog een wereld te winnen om jongeren beter te beschermen. Voordat kinderen mogen zwemmen, sturen ouders ze eerst op les. Maar hoe kinderen online weerbaar kunnen zijn, geven veel vaders en moeders hen niet mee. ,,Veel ouders vragen vaak wel hoe het is gegaan op school of op de sportclub, maar niet wat hun kinderen online hebben meegemaakt. Wie zijn ze tegengekomen op sociale media? En is hun weleens gevraagd om naaktbeelden naar iemand te sturen?’’ zegt Hoving van Offlimits.

Niet oordelen
Regelmatig het gesprek voeren met kinderen is volgens de experts ontzettend belangrijk. Daarin kun je ze bijvoorbeeld meegeven dat ze niet zomaar met iemand moeten chatten die ze niet fysiek kennen, laat staan afspreken. In de echte wereld ga je ook niet zomaar met iemand mee, maar online voelt dat soms veiliger. ,,Voer gesprekken over de grenzen van je kind en hun wensen. Wat vinden ze fijn en wat niet, zodat ze ook leren herkennen wat goed is en niet’’, zegt Romy Visser van Helpwanted.

Belangrijk is het volgens Hoving ook dat kinderen de vrijheid moeten voelen om altijd naar hun ouders te kunnen stappen. Dat betekent dat ouders niet moeten oordelen als er online iets vervelends gebeurt. ,,Dan moet je vooral klaar staan om te helpen en als het nodig is een hulpverlener inschakelen.’’

Bron: AD.NL >>

[Luka]

Ademhalingsexpert vertelt: ‘Als je ervaart hoeveel kracht er in jouw ademhaling zit, dan heb je goud in handen’

We doen het (gelukkig) helemaal automatisch: ademhalen. Maar dat langzaam, bewust ademhalen een tool kan zijn om meer uit het leven te halen, daar zijn nog maar weinig mensen zich écht bewust van, vertelt ademhalingsexpert en zelfbenoemd ‘ademevangelist’ Nikki van der Velden. „Als je ervaart hoeveel kracht er in jouw ademhaling zit, dan heb je goud in handen.”

Aan het begin van de corona-lockdown richtte Nikki van der Velden haar bedrijf The Breathwork Movement op. Een platform volledig gericht op ademhaling. Het doel: jou de kracht van de adem laten ontdekken zodat je met meer gezondheid, rust en geluk je leven kunt leven. Want iedereen heeft baat bij bewust ademhalen, vindt Van der Velden. In haar eigen woorden: bewust ademen is bewust leven. Metro belde met de adem-enthousiast voor uitleg en inspiratie.

Nikki van der Velden over langzaam ademhalen

We ademen allemaal automatisch. Waarom is het dan tóch verstandig om eens bij onze ademhaling stil te staan?

„Gemiddeld ademen we zo’n 20.000 keer per dag, het is dus maar goed dat we er niet continu over na hoeven te denken. Tegelijkertijd is de ademhaling bewust te sturen. Dat betekent dat je er invloed mee kunt uitoefenen op je zenuwstelsel. We zijn ons er vaak niet van bewust dat de manier waarop we ademen heel veel invloed heeft op onze staat van zijn, zowel fysiek, emotioneel en mentaal.

Toen ik hier zelf achter kwam, ging er een hele nieuwe wereld voor me open. Ik was verbaasd over het feit dat ik hier niet al jaren eerder mee in aanraking was gekomen, maar ook waarom we dit niet leren op school.”

Wat kan er ‘mis’ gaan bij het ademhalen?

„De meeste mensen staan vaker ‘aan’ dan ‘uit’. Hierdoor ontwikkelen ze een adempatroon dat niet natuurlijk is, bijvoorbeeld door een ziekte of langdurige stress. Het gaat mis op het moment dat het adempatroon niet meer matcht bij de activiteit die je aan het doen bent. Laten we zeggen: wanneer je ademt alsof je een marathon aan het rennen bent, terwijl je gewoon op de bank zit.

Mensen die veel stress hebben, ademen vaak te snel, te oppervlakkig of te hoog in de borst. Als dat patroon lang aanhoudt, zie je dat mensen continu te veel aan het ademhalen zijn. Dan zet je jouw lichaam continu onder hoogspanning en stress, waardoor je gegarandeerd klachten gaat ontwikkelen.”

Over welke klachten hebben we het dan?

„Ik kan een heel lijstje opsommen: spierspanning, duizeligheid, hartkloppingen, spastische darmen… deze klachten hoeven niet per se te betekenen dat een verstoord adempatroon de oorzaak is, maar het kan er wel degelijk mee te maken hebben.”

De gunstigste manier van ademhalen
Wat is de meest gunstige manier van ademhalen? Van der Velden: „Adem langzaam, adem licht, adem laag in je lichaam, en door je neus. Altijd in- en uit door je neus. Dat zijn de basisprincicpes van een kalme, rustige ademhaling.”

Wanneer is bewust ademhalen eigenlijk op jouw pad gekomen?

„Ademhalen heeft al wel een tijd een rol gespeeld in mijn leven. Ik ben bijvoorbeeld al zo’n tien jaar met yoga en meditatie bezig, waar ademhaling ook een grote rol speelt. Maar de knop ging bij mij pas echt om toen ik een lange tijd ziek was. Ik heb anderhalf jaar last gehad van een hevige hersenschudding, post-commotioneel syndroom noemen ze dat. Ik was in die tijd actief aan het zoeken naar methodes om mijn gezondheid weer op de rit te krijgen.

In die tijd ben ik per ongeluk bij een Wim Hof-ademhalingssessie terecht gekomen. Ik dacht dat ik me had ingeschreven voor een yoga-les, maar ik kwam bij een ademhalingssessie terecht. Ook goed, dacht ik nog. Na die sessie was ik zo overweldigd door wat er toen met me gebeurde na slechts een kwartier ‘anders’ ademen. Intuïtief wist ik meteen dat ik op het juiste pad zat. Ik wilde het vaker doen en er alles over weten.”

Kan je zeggen dat een bewuste ademhaling jouw leven veranderd heeft?

„Absoluut. Een bewuste ademhaling is voor mij een enorm belangrijke factor geweest om van het post-commotioneel syndroom te herstellen. Alles begint bij de manier waarop je ademt. Het is een essentieel onderdeel van je gezondheid, net zoals eten, slapen en voldoende bewegen. Sinds ik met mijn ademhaling bezig ben, voel ik me zo veel beter. Ik ben er meer mezelf door geworden.”

De voordelen van langzaam ademhalen

Wat zijn, op korte termijn, de voordelen van langzaam ademhalen?

„Als je even rustig gaat zitten, je ogen sluit en vijf minuten focust op een langzame ademhaling, dan merk je dat direct in je lichaam. Je voelt je daarna gegarandeerd kalmer. Een paar ademteugen kan jouw hele staat van zijn veranderen. Je voelt je kalmer, zowel fysiek als mentaal. Als je kalm ademt, kalmeren ook jouw gedachten, spieren en emoties.”

En op lange termijn?

„Jouw hele interne systeem gaat optimaler functioneren. Denk aan je spijsvertering, je hartritme, je slaap wordt beter… Elk lichaam heeft iets anders nodig, dus elk lichaam krijgt te maken met andere voordelen. Adem is levensenergie, het is de energie die jouw lichaam gebruikt om te kunnen functioneren. Dat maakt een bewuste ademhaling zo’n krachtige tool, het is voor iedereen.”

Zelf beginnen met bewust ademhalen

Stel, de Metro-lezer is na dit artikel overtuigd en wil ook beginnen met langzaam ademhalen. Waar begin je?

„Het belangrijkste zit ‘m in de bewustwording. Hoe is jouw ademhaling op dit moment? Sta daar even bij stil. Herhaal dit op verschillende momenten tijdens je dag. Adem je door je mond? Adem je erg snel? Kan je jouw ademhaling vertragen, en iets ontspannen?”

De ideale ademhaling
Wat is de ‘ideale’ ademhalingsfrequentie, en wanneer adem je te snel? Van der Velden: „Per minuut heeft jouw lichaam aan acht ademhalingen genoeg. Adem jij in rust 15 tot 20 keer per minuut? Dan is er ruimte voor verbetering. Raak niet meteen in paniek, maar zie het als een kans om ermee aan de slag te gaan.”

„Bewust met je ademhaling bezig zijn, is ook een kwestie van trainen. Als jij grotere spieren wilt, dan ga je naar de sportschool om je spieren te trainen. Wil je jouw ademhalingspatroon veranderen, dan moet je dit ook trainen. Het heeft aandacht nodig, juist omdat we het onbewust doen. Het begint daarom ook bij adembewustheid: hoe meer je je bewust bent van je ademhaling, hoe makkelijker het wordt om deze aan te passen.

Het doen van ademhalingsoefeningen is daarnaast heel heilzaam. Het lijkt suf, maar het heeft een enorme impact op je systeem. Begin eens met drie keer per dag vijf minuten langzaam, bewust ademhalen. Dan train je jouw ademhaling al enorm goed. Ook deel ik op mijn website nog heel veel tips voor mensen die willen beginnen met bewust ademhalen.”

Laatste vraag: wat is voor jou de kracht van ademhaling?

„Ik vond het altijd zo cliché klinken: verander je adem, verander je leven. Maar jouw ademhaling is écht de afstandsbediening van jouw interne systeem. Die afstandbediening heb je altijd bij je. Dus als je jouw adem leert bedienen en ervaart hoeveel kracht hierin zit, dan heb je goud in handen. Dan kan je op elk moment jouw staat van zijn beïnvloeden.

Als jij weet welke ademhaling je in welke situatie toe kunt passen, dan heb je een tool voor een leven waarin je vrijer, gezonder en relaxter kunt leven. En dat is volgens mij iets waar iedereen naar op zoek is. Het is voor mij een van de meest waardevolle en gratis tools die je altijd bij je hebt, en die je altijd kunt inzetten.”

Bron: Metro nieuws >>

[Luka]

Mensen met een jeugdtrauma hebben meer kans op hart- en vaatziekten, diabetes en overgewicht. Brenda Penninx, hoogleraar psychiatrische epidemiologie onderzoekt hoe dit komt én hoe dit voorkomen kan worden. Eerste bevindingen uit een onderzoek naar hardloop-behandeling bij depressie en angststoornissen zijn bijvoorbeeld veelbelovend. De hardloop-behandeling geeft dezelfde mentale verbetering als antidepressiva, en zorgt bovendien voor een grotere vooruitgang in lichamelijke gezondheid. Dit meldt Amsterdam UMC.

Onderzoek toont aan dat de helft van de mensen met een depressie of angststoornis jeugdtrauma heeft ervaren. Mensen met een jeugdtrauma hebben bovendien meer kans op hart- en vaatziekten, diabetes en overgewicht. Over wat voor leed praten we dan?

“In onze studies onderscheiden we emotionele- en lichamelijke verwaarlozing en emotioneel-, fysiek- en seksueel geweld. Maar jeugdtrauma is heel complex, diverse trauma’s lopen vaak door elkaar heen. Een kind met jeugdtrauma maakt vaak tegelijkertijd van alles mee op dit vlak. Bepalend voor de gevolgen op latere leeftijd zijn het aantal doorgemaakte trauma’s en bovendien hoe vaak en hoe lang het plaatsvond.

Het ervaren van trauma in de vroege jeugd leidt tot een andere ontwikkeling op psychosociaal vlak. Mensen met jeugdtrauma meer last hebben van negatieve stemmingen, een laag zelfbeeld, gevoelens van schuld, onzekerheid, en angst en ze maken zich eerder zorgen dan anderen. Deze groep heeft een tot 2 keer grotere kans op het ontwikkelen van hart- en vaatziekten, diabetes en overgewicht.”

Wat maakt dat je vanwege jeugdtrauma een grotere kans hebt op lichamelijke ziektes?
“Daar is niet één simpele verklaring voor. De ongunstigere psychosociale ontwikkeling kan letterlijk leiden tot fysiologische veranderingen in het lichaam door ontregelde biologische stresssystemen. In een gezonde situatie zijn deze stresssystemen nuttig; zo versterkt het stresshormoon cortisol je afweersysteem. Maar als deze stresssystemen chronisch geactiveerd zijn, dan raken die systemen uitgeput. Allerlei processen in het lichaam worden dan geactiveerd, wat je kwetsbaar maakt voor het ontwikkelen van psychische- én lichamelijke aandoeningen.

Daarnaast zien we dat ongezonde leefstijl meer voorkomt bij mensen met jeugdtrauma. Dit kan ook bijdragen aan hun grotere kans op het ontwikkelen van hart- en vaatziekten, diabetes en overgewicht. In studies onderzochten we de biologische leeftijd – de staat waarin je lichaam zich bevindt – van mensen met jeugdtrauma. We keken hierbij naar de lengte van telomeren, zogenaamde beschermkapjes van ons DNA, die cruciaal zijn voor het verloop van de biologische veroudering, en naar veranderingen op het DNA door omgevingsfactoren en leefstijl. De biologische leeftijd van deze groep was beduidend hoger dan dat van leeftijdsgenoten zonder jeugdtrauma.”

Waarom hebben kinderen uit hetzelfde gezin op latere leeftijd niet dezelfde mate van klachten als gevolg van jeugdtrauma?
“In NESDA, een grootschalige Nederlandse studie naar depressie en angststoornissen, hebben we broers en zussen vergeleken. Binnen een gezin is er zeker meer kans op angst en depressie vanwege jeugdtrauma, maar onderling kan het verschillen. Verschillen in genetische kwetsbaarheid kunnen een verklaring zijn; broers en zussen delen gemiddeld de helft van hun DNA. Mensen kunnen dus genetisch verschillen in de mate waarin ze bij stress hun biologische stresssystemen activeren.

Maar, hoewel er omstandigheden zijn waarvan niemand betwist dat er sprake is van geweld of verwaarlozing, er is ook sprake van subjectiviteit in beleving tussen familieleden. Het kan verschillen hoe je jeugdtrauma ervaart, welke plek het krijgt in de rest van je leven. Veerkracht lijkt daarbij van belang. Bij hart- en vaatziekten, overgewicht en diabetes kijk je bovendien naar effecten in het latere leven. De jaren tussen het meemaken van trauma en het ontwikkelen van ziektes zijn ook belangrijk voor de vorming van gezondheid. Hoe je je dan ontwikkelt kan bufferen tegen de negatieve effecten van jeugdtrauma.”

Hoe kun je voorkomen dat je op latere leeftijd ziek wordt als gevolg van jeugdtrauma?
“Jeugdtrauma is zeker niet de enige risicofactor voor gezondheid, maar in studies blijkt het wel een heel consistente risicofactor. Niet onlogisch als je nadenkt over de vorming van mensen en wat er kan gebeuren als een stabiele basis ontbreekt. Je kunt een jeugdtrauma helaas niet wegnemen, maar toch kun je de invloed die het kan hebben op de rest van je leven wel verminderen. Als mensen vanwege jeugdtrauma al mentale problemen hebben ontwikkeld, weten we uit een recente studie dat deze mensen goed reageren op standaardbehandelingen met bijvoorbeeld medicatie en psychotherapie.

Ook online bestaan er diverse effectief gebleken interventies voor mensen die lichtere mentale klachten hebben. Het geeft hen bijvoorbeeld handvaten om met negatieve gedachtes om te gaan. En natuurlijk is het voor iedereen nuttig om aandacht te hebben voor een gezonde leefstijl, dit geldt zeker ook voor mensen met jeugdtrauma. Jeugdtrauma is een belangrijke risicofactor voor roken, alcohol, slecht slapen en lichamelijk inactief zijn. Leefstijlbegeleiding kan hier dus ook een belangrijke bijdrage geven aan het voorkómen van ziekten op volwassen leeftijd.”

Welke vervolgonderzoeksvragen hebben deze studieconclusies inmiddels opgeroepen?
“Binnen NESDA volgen we nu kinderen tussen de 10 en 25 jaar van patiënten met depressie en angststoornissen. Zij hebben zowel een genetische kwetsbaarheid, maar groeien ook op in een meer kwetsbare omgeving. We willen meer begrijpen over de psychosociale processen die er binnen gezinnen spelen en kijken hierbij ook weer naar de rol van het ervaren van jeugdtrauma. Het is belangrijk om kinderen die risico lopen op ontwikkeling van mentale problemen vroeg te identificeren. Preventieve online interventies kunnen voor hen al voldoende zijn. Binnen deze zogenoemde MARIO-studie onderzoeken we nu wat het effect hiervan is.

We onderzoeken daarnaast ook de effecten van leefstijlinterventies bij mensen met depressie en angststoornissen. We bekijken hoe en voor wie hardlopen de gezondheid verbetert, en hoe zich dit verhoudt ten opzichte van behandeling met antidepressiva. Eerste bevindingen tonen dat mensen die hardloop-behandeling kregen een zelfde verbetering laten zien in mentale gezondheid, maar een grotere verbetering in lichamelijke gezondheid. Het laat zien hoe belangrijk het is om meer aandacht te hebben voor leefstijlinterventies, ook in de psychiatrie.”

Bron: Nationale Zorggids >>

[Luka]

Sandra Piepenbrock (48) is betrokken bij Let’s talk about yes. Deze campagne van Amnesty International strijdt voor een nieuwe wet omtrent verkrachting. Ook streeft het naar een betere dialoog over seks, gelijkwaardigheid en instemming.

“Bijna vijf jaar geleden gebeurde er iets verschrikkelijks in ons gezin: mijn dochter van veertien werd verkracht. Ik voelde me als ouder zo machteloos. Alsof dat nog niet erg genoeg was, kwamen we in de krochten van het Nederlands rechtssysteem terecht. Volgens de wet is het namelijk pas verkrachting als er zichtbaar en bewijsbaar geweld is gebruikt. Uitsluitend het binnendringen van iemands lichaam valt daar niet onder. Bizar, maar waar. Mijn dochter had heel duidelijk nee gezegd en laten merken dat ze het niet wilde. Hoezo is dat onvoldoende? Toch werd de dader in eerste instantie vrijgesproken. Ik vergeet nooit meer wat mijn dochter toen zei: ‘Wat had ik dan moeten doen om het te bewijzen, een camera op mijn lichaam dragen?’ Het OM ging in hoger beroep, maar in de tussentijd wist ik oprecht niet wat ik daarop kon antwoorden.

Speciale training
Twee jaar later zag ik een spotje van Let’s talk about yes, dat ik aan mijn dochter liet zien. Ze had al eerder aangegeven dat ze graag iets zou willen doen, om eenzelfde ervaring voor andere vrouwen te kunnen voorkomen, maar was er nog niet toe in staat. Zelf voelde ik ook de drang om al die pijn en frustratie in iets effectiefs om te buigen. Ik nam contact op met Amnesty International en een week later zat ik al bij een training voor vrijwilligers om meer te leren over het project en te kijken wat ik daaraan kon bijdragen. De rest van de groep bestond vooral uit jonge mensen. Ik denk dat het belangrijk is om in het activisme mensen van verschillende leeftijden, achtergronden en perspectieven bij elkaar te brengen om zo veel mogelijk mensen te bereiken. Achteraf hoorde ik dat ze mijn openheid fijn vonden, een van de jongeren had door mijn verhaal voor het eerst écht met haar ouders gepraat over wat ze zelf had meegemaakt. Op mijn beurt stak ik ontzettend veel op over hoe je social media kunt inzetten om mensen aan het denken te zetten.

Victim blaming
We hebben als vrijwilligers veel eigen inbreng. Leuk, maar ook spannend. Hoe zet je een actie op poten? Hoe zorg je ervoor dat mensen naar je luisteren? We hebben van alles ondernomen, zoals waslijn-acties waarbij iedereen zijn ‘vuile was’ kon buitenhangen door ervaringen op te schrijven. Verder hebben we een manifest laten ondertekenen door onderwijsinstellingen die wilden bijdragen aan onze doelstellingen. Onze voorlichting richt zich op praktische zaken, bijvoorbeeld hoe je een condoom omdoet, en minder op vragen als: hoe weet je wanneer iemand iets niet prettig vindt en wat doe je dan? Ik was een preutse Truus, maar daar heb ik me overheen gezet tijdens mijn gesprekken met jongeren. Zij durven ook steeds meer te delen, met elkaar en hun ouders. We zijn trouwens ook in gesprek gegaan met politici in Den Haag. Het begint met een eerlijke wet omtrent verkrachting. Dat wetsvoorstel ligt er nu eindelijk, in 2024 gaan ze het invoeren. Toch is er nog genoeg te doen. Neem victim blaming. Toen mijn dochter aangifte deed, vroegen ze wat ze aan had en of ze veel make-up droeg. Ik was heel duidelijk: al loop je in je blote kont op straat, dan moeten ze nog van je afblijven.

Haar stem
Als ik vertel wat mijn dochter is overkomen, zeggen sommigen: ‘Als het mijn dochter was geweest, had ik hem in elkaar geslagen.’ Dat is makkelijk praten. Natuurlijk was ik woedend, maar met geweld schiet je niks op. Als je in de juridische molen zit, kun je niet veel anders dan afwachten. In hoger beroep is de dader gelukkig alsnog veroordeeld, maar de straf vonden we veel te mild. Door mijn werk voor Amnesty ben ik nog steeds bezig met dit onderwerp. Dat is soms moeilijk, maar het geeft me ook energie. Zo laat ik mijn dochter zien dat ik niet opgeef en laat ik ook haar stem horen.”

Bron: Libelle >>

[Luka]

Bij twijfels belangrijk om te weten: hoe ziet seksuele dwang eruit?

De situatie rondom seksuele dwang varieert nogal, waardoor er vaak verwarring ontstaat. Daar moet een einde aan komen.

Seksuele dwang is een ernstig en veelvoorkomend probleem dat overal ter wereld voorkomt, zowel in relaties als daarbuiten. Omdat hier maar weinig over gesproken wordt, is het van belang dat mensen bewust worden gemaakt van wat seksuele dwang precies inhoudt. Het is een onderbelicht onderwerp, waar (helaas!) de meningen over verdeeld zijn. Dit maakt het een moeilijk bespreekbaar onderwerp en het is tijd voor verandering!

Met dit artikelen wij verduidelijken hoe seksuele dwang eruitziet. Op die manier hopen wij dat mensen zich bewuster worden van de grenzen tussen seks met consent en gedwongen handelingen.

Bij twijfels erg belangrijk: hoe ziet seksuele dwang eruit?
Een seksueel trauma kan op veel manieren ontstaan en daar hoeft lang niet altijd fysieke kracht bij betrokken te zijn. Seksuele dwang kan ook plaatsvinden wanneer je onder druk wordt gezet of iemand je manipuleert om seksueel contact te hebben, terwijl je dit niet wil. Maar seksuele dwang kan verwarrend en verontrustend zijn. Misschien voel je jezelf toch schuldig of heb je na dwang of voelde je je verplicht om ‘ja’ te zeggen.

Eén ding is belangrijk om te weten: toestemming wordt áltijd vrijwillig gegeven. Als je alleen toestemming geeft omdat je wil dat de andere persoon stopt met je onder druk te zetten of te bedreigen, dan heb je niet echt toestemming gegeven.

Goed om te weten: we spreken in dit artikel regelmatig over ‘seks’. Dit is een afkorting van alle vormen van seksueel contact. Dit kan beginnen bij kussen, likken, zoenen, aanraken en wrijven en eindigen bij vingeren, aftrekken, orale seks en penetratie, maar ook alles daartussen.

Wat is dwang eigenlijk?
Dwang beschrijft eigenlijk elke poging om jouw gedrag te beheersen, vaak gebeurt dit door middel van bedreigingen, manipulatie of chantage. Dwang hoort in het domein van verbale en emotionele druk. Soms geven mensen ook omdat ze bang zijn dat het anders kan escaleren tot fysieke agressie en geweld.

Seksuele dwang verwijst vervolgens naar elke vorm van ongewenst seksueel gedrag, waarbij iemand wordt gedwongen tot seksuele handelingen tegen diens wil. Dit kan zich voordoen binnen allerlei soorten relaties, zoals tussen partners, in familieverband, op het werk, op school, in sociale omgevingen en zelfs door vreemden. Het gaat om het uitoefenen van macht en controle over een ander individu, zonder hun toestemming. Dit is in strijd met hun persoonlijke grenzen.

Wat is het verschil tussen dwang en toestemming?
Het klinkt zo makkelijk, maar voelt het voor velen als een grijs gebied. Anders zou het niet zo vaak fout gaan. Als je geen seks wil, maar toch instemt omdat je je verplicht voelt of niet wil dat de ander boos wordt, geef je geen toestemming en kan het gezien worden als seksuele dwang.

In een relatie
Een relatie hebben betekent niet dat je automatisch toestemming hebt gegeven. Iedereen heeft áltijd het recht om te beslissen wanneer ze wel of geen seks willen. Als je eenmaal nee zegt, moet de partner dit simpelweg respecteren. Het aanpraten van schuldgevoelens, vleierij en bedreigingen tellen als dwang.

Ook in een relatie komt seksuele dwang voor. Zo accepteren partners soms geen ‘nee’ en gaan ze door tot ze hun zin hebben. Een partner probeert vervolgens jou wél in the mood te krijgen door door te drammen, je schuldgevoelens aan te praten, je ‘voor de grap’ te bedreigen of te chanteren.

Emotionele manipulatie
In een (prille) relatie kan een partner proberen je emoties te manipuleren om je van gedachten te veranderen over seks. Misschien zeggen ze: ‘Oh, ik begrijp het’ of ‘Dat is prima’, terwijl hun lichaam iets heel anders vertelt. Ze lopen boos weg, slaan met deuren, zuchten heel diep of barst ineens in tranen uit.

Alcohol
In sommige gevallen wordt er alcohol of drugs gegeven aan personen met als doel de remmingen te verminderen. Seksuele dwang kan dan een subtiele vorm aannemen, zoals bijvoorbeeld: ‘Neem een lekker drankje en trek je werkkleding uit, dan zien we wel wat er straks verder gebeurt.’ Veel mensen zien dit niet als dwang, maar als jij van tevoren al nee hebt gezegd dan kan dit wel degelijk seksuele dwang zijn. Zodra jij seks afwijst, hoort het verhaal te stoppen. Maar dit gebeurt (helaas!) niet altijd.

Dus, nog één keer voor alle duidelijkheid: zó ziet seksuele dwang eruit
Seksuele dwang vindt plaats wanneer iemand ‘nee’ niet accepteert en je blijft proberen te overtuigen om van gedachten te veranderen op het gebied van seksuele activiteiten.

Seksuele dwang kan verschillende vormen aannemen. Iemand die je onder druk zet en/of een ongemakkelijk gevoel geeft nadat je nee tegen seks hebt gegeven, probeert je misschien wel te dwingen. We zetten om wat extra duidelijkheid te scheppen een paar veelvoorkomende scenario’s op een rij:

• ‘Wil je niet met mij naar bed? Prima. Je vriendin is trouwens behoorlijk dronken, wedden dat zij geen nee zal zeggen?’ – Op die manier dreigt diegene eigenlijk iemand anders pijn te doen.
• ‘Mensen in relaties hebben seks. Als we geen seks hebben, denk ik dat we uit elkaar moeten gaan.’ – Op die manier speelt hij in op je emoties en probeert hij je toch zover te krijgen.
• ‘Ik kan je ontslaan, weet je. Ik zou het kunnen laten lijken alsof je aan het stelen was en dan neemt geen enkel bedrijf je meer aan.’ – Op die manier dreigt een collega of leidinggevende je carrière in gevaar te brengen als je niet toezegt.
• ‘Wees niet preuts. Iedereen heeft seks. Je bent veel te oud om nog maagd te zijn.’ – Op die manier zet diegene je onder druk.

Wat doe je op zo’n moment?
Onthoud dat het jóuw keuze is – en ook echt alleen die van jou – om seks te hebben of juist niet. Niemand anders mag dat voor jou beslissen. Doordat je twijfelt, weet je eigenlijk al genoeg.

Wanneer je je realiseert dat een partner of iemand anders je probeert te dwingen tot seks, zou je heel direct en standvastig het volgende kunnen zeggen:

• ‘wIk zie dat ik geen seks wilde. Ook al probeer je me onder druk te zetten, ik verander niet van gedachten.’
• ‘Ik wil graag tijd samen doorbrengen, maar ik ben niet geïnteresseerd in seks. Zullen we een rondje gaan wandelen?’

Mocht er niks veranderen, dan is het verstandig om weg te gaan en/of een vertrouwenspersoon te bellen. Het kan spannend zijn om nee te zeggen tegen iemand die boven jou staat. In zo’n situatie is het wellicht mogelijk om nog een laatste keer duidelijk ‘nee’ te zeggen en rechtstreeks naar het adviescentrum of personeelsafdeling gaan om een klacht in te dienen.

Vergeet niet: dwang is (emotionele) mishandeling en je hebt het volste recht om aangifte te doen van deze misdaad. Praat hierover met een vertrouwenspersoon of neem contact op met Centrum Seksueel Geweld. Bel gratis en anoniem met 0800 0188 of chat met hen via de website.

Bron: Womens Health Mag >>

[Luka]

JE KINDEREN UITLEGGEN HOE ZE OM MOETEN GAAN MET HET VERSTUREN VAN NAAKTFOTO’S? DEZE PEDAGOGE VERTELT

Het blijft een lastig onderwerp, maar wel aan de orde van de dag. Je kind uitleggen hoe het om moet gaan met het versturen van naaktfoto’s? Pedagoge Krista Okma legt uit hoe je dat het beste kan doen.

Een derde van de kinderen onder de tien jaar heeft al een keer porno gekeken, aldus Okma.

FOTO’S
Het versturen van naaktfoto’s is volgens Okma “meer dan normaal” onder jongeren. Zeggen dat het niet mag, zou dan ook niet de oplossing zijn. “Tieners doen dat veel, en dat is gewoon. Het hoort bij het ontdekken van hun seksualiteit. Maar het is wel een belangrijk aandachtspunt: veel ouders denken dat hun kind het niet doet, of gaan het gesprek niet aan. En dat is een gemiste kans.”

“Denk je: dat gesprek komt nog wel wanneer het zover is, dan ben je eigenlijk al te laat. Een derde van de kinderen onder de tien jaar heeft al een keer porno gekeken, maar 85 procent van de ouders heeft het met kinderen onder de tien jaar nauwelijks over seksualiteit.”

“Bespreek het met je kinderen wanneer ze nog op de basisschool zitten. Dan zitten ze minder in het onderwerp en nemen ze uit nieuwsgierigheid veel meer van jou als ouder aan. In de puberteit gaan ze het er met jou niet over hebben. Dan gaan ze wel naar vrienden, of iemand anders.”

OPVOEDING
Seksuele opvoeding begint volgens Okma al als het kind wordt geboren. “Moet je als kind je tante – die je nooit ziet – verplicht drie zoenen op de wang geven, terwijl je aangeeft dit niet te willen, dan mag je daar als kind dus niet je eigen grenzen in aangeven. Terwijl het belangrijk is om je kind mee te geven, zeker bij dit onderwerp, dat je niets moet doen tegen je wil.”

Wil je het onderwerp sexting aansnijden, dan is het wel belangrijk om te kijken waar je kind op dat moment staat. “Heb je nog nooit over seksualiteit gesproken en begin je opeens over sexting, dan denkt je kind ook: wat gebeurt hier? Begin al op de basisschool met terloopse gesprekjes: ben je weleens verliefd geweest? Heb je al eens een kus gegeven? Heb je een vriendje of vriendinnetje? Ga je er met zijn tweeën op uit? Daar begint het mee.”

HAAKJE
Krijgt je kind vervolgens een eigen telefoon – en is hij of zij al met seksualiteit bezig – dan is het onderwerp sexting volgens Okma een logische volgende stap. “Leer je kind dat het niet zomaar berichten of foto’s van anderen mag doorsturen. Ook geen gewone foto’s. Die persoon heeft de foto naar jou gestuurd en niet naar andere mensen. Wil je iets doorsturen, dan moet je dit áltijd overleggen.”

Geen idee hoe je dit gesprek aanknoopt? Gebruik een haakje uit de media. “Je hoeft niet naar iemands foto te gaan kijken, maar je kunt het wel bespreken. ‘De foto’s gaan rond, wat vind jij hiervan?’ Dan merk je al snel genoeg of je kind daar wel of niet mee bezig is.”

MAAK HET PRAKTISCH
Eenmaal het gesprek begonnen? Leg dan uit dat een ander je nooit onder druk mag zetten. “‘Dan maak ik het uit’, of ‘Dan mag je niet meedoen met…’, komt vaak voor. Maar iets doen tegen je wil, is natuurlijk nooit een optie.”

Maak het gesprek vooral praktisch en benoem dat – als ze het leuk en spannend vinden om een foto te delen – het belangrijk is dat je hier niet herkenbaar op staat. “Niet met je gezicht op de foto, of een herkenbare tatoeage. Vertel dat wanneer een foto eenmaal is verstuurd, het delen hiervan heel makkelijk gaat. Pubers leven meer in het moment en denken niet na over later. Ze moeten weten dat het nu leuk is, maar het volgende week ook uit kan zijn met hun vriendje of vriendinnetje.”

Daarnaast is het belangrijk om ervoor te zorgen dat je kind weet dat het altijd bij jou terecht kan. “Geef altijd de boodschap mee: ‘Ik word niet boos op je als je dat hebt gedaan. We gaan het samen oplossen.’ Daarom is het ook zo belangrijk dat je seksualiteit al bespreekbaar maakt voordat het misgaat. Zodat het enigszins gewoon is om het daar samen over te hebben en je kind jou makkelijker om hulp vraagt.”

Bron: Linda >>

[Luka]

WAT IS VICTIM BLAMING EN WAAROM IS HET SCHADELIJK? EEN EXPERT LICHT TOE

75 procent van de mensen die een ervaring met seksueel geweld deelt, krijgt minimaal één beschuldigende reactie. Dit heet victim blaming. Wat valt hier precies onder en wat doet het met iemand?

We vragen het Willy van Berlo, programmamanager seksueel geweld bij kenniscentrum Rutgers.

VICTIM BLAMING
De kern van victim blaming is de verantwoordelijkheid bij de verkeerde persoon leggen. Het slachtoffer krijgt de schuld van iets, de pleger komt ermee weg. Dit gebeurt vaak – maar niet exclusief – na incidenten van seksueel geweld. We kennen allemaal de ‘had maar geen kort rokje aangetrokken’-respons, een klassiek schoolvoorbeeld van victim blaming. Maar het komt in alle soorten en maten, vertelt Van Berlo. En uit alle hoeken.

Ze legt uit: “Het kan van de pleger zelf komen, maar ook uit de omgeving van het slachtoffer. Denk aan ouders, vrienden of kennissen, en soms zelfs politie of hulpverleners. Het rokjesvoorbeeld is inmiddels zo’n cliché dat veel mensen nu niet in de gaten hebben dat het bij victim blaming óók om subtielere vragen of opmerkingen kan gaan. ‘Heb je er toen niets van gezegd?’ bijvoorbeeld, en ‘Waarom ben je meegegaan’, of: ‘Dat soort gedrag hoort er soms bij, doe niet zo moeilijk.’”

Met dat soort reacties bagatelliseer je iemands ervaring en dat is echt iets waar we vanaf moeten, vindt Van Berlo. “Het overschrijden van grenzen ‘hoort’ er nooit bij, ook niet als het gaat om aanrakingen of seksueel getinte opmerkingen. Pertinent niet, in welke situatie dan ook. Met victim blaming houd je een cultuur in stand waarin seksueel geweld niet serieus wordt genomen.”

GEVOLGEN
Slachtoffers kunnen negatieve gevolgen ervaren door victim blaming, weet Van Berlo. Er is hen tenslotte al iets heftigs overkomen en nu krijgen ze daar ook nog eens de schuld van. Soms wordt het daarom zelfs een ’tweede verkrachting’ genoemd. “Zij schamen zich vaak en geven zichzelf al de schuld, dus als zoiets van buitenaf geroepen wordt is dat natuurlijk funest”, legt ze uit. “Dat soort commentaar werkt naar binnen toe. Daardoor houdt het mensen tegen om hulp te zoeken, terwijl praten juist enorm belangrijk is.”

Victim blaming is helaas van alle tijden. Maar het is wél een stuk makkelijker geworden de laatste jaren, met name door social media. “Daar gaat zoiets makkelijker dan wanneer je iemand face to face in twijfel moet trekken. Zeker als het gaat om gevallen die media-aandacht krijgen en daarmee online een groot publiek hebben. Ik denk dat we ons bewust moeten worden van het feit dat victim blaming altijd ongepast is, óók online.”

WAAROM DOEN WE DIT?
Maar waarom doen mensen dit eigenlijk, soms zelfs onbewust? Welke gedragspatronen zitten daar achter? De wetenschap houdt zich ook met deze vraag bezig en heeft drie mogelijke verklaringen. De eerste is de ‘just world‘ (of ‘rechtvaardige wereld’) theorie, waarbij mensen geloven dat de wereld om ons heen in de basis rechtvaardig is. Als een ander iets naars overkomt, zal dat wel betekenen dat zij daar dus – in meer of mindere mate – ook zelf schuld aan hebben. Een soort automatisch mechanisme in het hoofd dat terugvalt op ideeën als ‘Goede mensen overkomt zoiets niet’.

De tweede theorie heeft met angst te maken, vertelt Van Berlo. “Seksueel geweld bij een ander kan ook beangstigend zijn voor jezelf. Het zou jou ook kunnen overkomen denk je, dus ga je op zoek naar verklaringen waardoor dat niet zo voelt. Een voorbeeld: Iemand is ’s avonds op straat lastiggevallen en jij reageert met ‘Ik zou daar nooit zo laat nog rond lopen, alleen’. Je zoekt zo eigenlijk een verklaring om jezelf gerust te stellen, uit zelfbescherming.”

En dan is er nog de dubbele seksuele moraal, die bij vrouwen eerder eigen schuld aanrekent dan bij mannen. “Als het om seksualiteit gaat wordt van vrouwen verwacht dat ze grenzen bewaken en dat mannen nou eenmaal wensen hebben”, vertelt Van Berlo. “Dus als er iets gebeurt wordt de verantwoordelijkheid al gauw bij vrouwen gelegd. En al helemaal als je je niet volgens de traditionele norm gedraagt, dan krijg je sneller reacties als ‘ja, jij leidt dan ook een leven waarin zoiets kan gebeuren’. Dat impliceert dat je zelf iets hebt uitgelokt, dat er een factor van ‘eigen schuld’ in zit. Ik benadruk het dus nog maar eens: de schuld ligt nooit bij slachtoffers, maar alleen bij degene die de grenzen van een ander overtreedt.”

NEEM IEMAND SERIEUS
Accepteren dat victim blaming ‘erbij hoort’ is dus allerminst een optie. Een betere seksuele voorlichting op scholen kan al veel verschil maken voor de toekomst, vertelt Van Berlo: “Denk aan onderwerpen als toestemming en het respecteren en aangeven van wensen en grenzen. Maar daar moet het dan ook thuis over gaan. Ouders, heb het erover met je kind. Praat met elkaar. En zéker als je het idee hebt dat iets is voorgevallen.”

Deelt iemand ervaringen met seksueel geweld met je en weet je niet wat je moet zeggen? Luister, tipt Van Berlo. “Vraag of je iets voor hen kan betekenen, of ze meer willen praten. Bied aan om hulp te zoeken. Maar bovenaan het lijstje adviezen staat vooral: neem iemand serieus. Daar begint het mee.”

Heb jij zelf seksueel geweld meegemaakt en wil je daarover praten? Centrum Seksueel Geweld biedt professionele hulp en is 24/7 bereikbaar via het telefoonnummer 0800 – 0188. Ook kun je hier met hen chatten.

Bron: Linda >>

[Auteur]

Reacties