Lichamelijke klachten door seksueel geweld

  • Dit onderwerp bevat 23 reacties, 3 deelnemers, en is laatst bijgewerkt op 01/09/2020 om 16:52 door Luka.
24 berichten aan het bekijken - 1 tot 24 (van in totaal 24)
  • Auteur
    Berichten
  • #216044
    LSG
    Beheer
    Topic starter

    In dit topic vind je websites en online artikelen met informatie over:

    Lichamelijke klachten door seksueel geweld

    Wil je zelf een website of online artikel toevoegen? Plaats dan eerst de url en daaronder eventueel een korte beschrijving.

    #216153
    Luka
    Moderator

    Conversiestoornis

    wijzijnmind.nl/psychipedia/conversiestoornis

    Naar schatting 1 op de 2.500 mensen krijgt in zijn leven een conversiestoornis. 60 tot 80% van de patiënten is vrouw en de gemiddelde leeftijd is 39 jaar. Veelvoorkomende lichamelijke problemen bij een conversiestoornis zijn: spierzwakte, spierspasmen, moeite met praten, ongevoeligheid voor pijn, doofheid, visuele verstoringen, toevallen en stuipen. Hoewel de lichamelijke klachten écht zijn, vindt de arts geen lichamelijke oorzaak.

    De precieze oorzaak van de conversiestoornis is nog onbekend. Waarschijnlijk is deze complex en te vinden in een mix tussen omgeving, erfelijkheid en psychische factoren. Psychische factoren worden verondersteld met de lichamelijke klacht samen te hangen, omdat de start of het verergeren van de klacht voorafgegaan wordt door conflicten of andere bronnen van stress.

    Je vind hier het ervaringsverhaal van Deborah.

    #218503
    Luka
    Moderator

    Urineverlies door te gespannen bekkenbodem

    Waardoor zijn de bekkenbodemspieren zo gespannen?
    Er zijn verschillende oorzaken. De aandoening kan een gevolg zijn van chronisch lage rugpijn of bekkenpijn. Soms is er sprake van traumatische gebeurtenissen in het verleden, zoals seksueel misbruik, waardoor de bekkenbodemspieren onbewust aangespannen worden. Ook kan het té fanatiek trainen van de bekkenbodemspieren – bedoeld om verslapping tegen te gaan – ertoe leiden dat de spieren juist teveel aanspannen.

    Lees verder op gezondheidsnet.nl >>

    #218504
    Luka
    Moderator

    Bekkenfysiotherapie voor mannen

    Ik leg mij als een van de zeer weinige mannelijke bekkenfysiotherapeuten extra toe op de behandeling van mannenproblematiek en ben in dit vakgebied een vraagbaak voor artsen en patiënten (en hun partners!).
    Met name plas-, prostaat- en pijnklachten worden als typische mannenproblemen herkend en met voortvarendheid behandeld in het Expertisecentrum Bekkenbodem. Door nauwe samenwerking met de urologen van Andros Mannenkliniek en van de ziekenhuizen is er een enorme kennis en ervaring aanwezig om je klachten eindelijk goed aan te pakken.

    Vaak gaat het om al jaren bestaande hinder en pijn en het is soms verbazingwekkend hoe snel deze na enkele behandelingen verminderen en verdwijnen. Ook wordt er begeleiding geboden bij aanstaande prostaatoperatie, evenals fysiotherapeutische zorg daarna. Trefwoorden zijn dus plasklachten, prostaatpijn, liespijn, scrotumpijn, erectiestoornis, obstipatie, nadruppelen, incontinentie.

    Lees verder op bekkenbodemexperisecentrum.nl >>

    #218590
    Mark
    Moderator

    beschadigdlichaam.nl

    Landelijk overzicht van medisch specialisten

    Zo snel mogelijk de juiste medisch specialist vinden na seksueel geweld, dat is het doel van deze website.
    Niet de artsen die er “iets” van weten staan op het landelijk overzicht van medisch experts, maar alleen degenen die zich er in hebben gespecialiseerd en ook een gepaste medische begeleiding geven.

    Fysiek beschadigd zijn na een verkrachting roept bij slachtoffers gevoelens van weerzin en walging op, maar ook verdriet, intense boosheid en schaamte komen veel voor. Dit maakt het extra moeilijk om hulp te zoeken voor deze – door het slachtoffer als zodanig beleefde – gênante klachten.

    Lees ook het artikel en luister het nieuwsitem over beschadigdlichaam.nl op nporadio1.nl >>

    #220590
    Mark
    Moderator

    Meer menstruatieklachten bij vrouwen met seksueel misbruik in de anamnese

    Publicatie in het Nederlands Tijdschrift voor Geneeskunde uit 2006.

    Ruim 33% van de volwassen vrouwen heeft voor haar 16e jaar één of meer ongewenste seksuele ervaringen meegemaakt waarbij de dader een familielid was, zo blijkt uit een Nederlands onderzoek. In een andere studie vond men dat 7% van de vrouwen van 20-59 jaar seksueel misbruik, verkrachting of gedwongen seks in relaties heeft ondergaan.
    Deze ervaringen kunnen leiden tot een scala aan lichamelijke en psychische klachten op volwassen leeftijd. Hoofdpijn, rugpijn, diarree, obstipatie, depressies, angst- stoornissen, drugsgebruik of overmatig alcoholgebruik en suïcidepogingen zijn beschreven. Seksueel misbruikte vrouwen vonden zich ook vaker te dik of hadden één of meer symptomen van anorexia nervosa. Vrouwen die als kind of op volwassen leeftijd seksueel misbruikt werden, hebben ook vaker gynaecologische klachten zoals vaginale afscheiding, dysmenorroe, dyspareunie en pijn in de onderbuik. Er zijn aanwijzingen dat het premenstrueel syndroom sterk gecorreleerd is aan seksueel misbruik op jeugdige leeftijd.

    Lees verder op ntvg.nl >>

    #227402
    Mark
    Moderator

    Gespannen – overactieve – hypertone bekkenbodemspieren

    Je bekkenbodemspieren hangen als een soort ‘hangmat’ in je bekken. Ze sluiten je bekken af en ondersteunen je buikorganen. Doordat we de hele dag rechtop zijn (we staan, lopen, zitten, bukken etc) moet je bekkenbodem dus ook de hele dag werken. Daarom heeft je bekkenbodem een  basisspanning. En als die basisspanning goed is dan gaat het ook goed en heb je over het algemeen geen klachten.

    Als spieren te veel gespannen zijn kunnen ze niet goed reageren en daardoor kun je urineverlies krijgen.

    Er zijn verschillende oorzaken voor een gespannen bekkenbodem, o.a. seksueel misbruik of ander grensoverschrijdend gedrag waardoor je vaak meer spanning in je lichaam hebt.

    Meer informatie vind je op jouwbekkentherapeut.nl >>

    #227553
    Luka
    Moderator

    Gehavend door geweld:
    ‘FYSIEKE GEVOLGEN VAN VERKRACHTING VAAK ONDERBELICHT’


     

    Het nieuws over de verkrachtingszaak in Ede, waarbij een 18-jarig meisje op station Ede-Wageningen werd aangesproken en gedwongen mee te gaan naar een leegstaand gebouw, heeft Nederland geschokt. Wat doet zo’n gebeurtenis met het slachtoffer? Ook op de lange termijn? Volgens ervaringsdeskundige Femke Alsemgeest van de website beschadigdlichaam.nl lopen slachtoffers van seksueel geweld vaak onnodig lang door met fysieke klachten.

    Femke (34) werd zelf op haar twaalfde door een onbekende man van haar fiets getrokken en verkracht. Enkele jaren later kreeg ze wederom te maken met seksueel geweld, dit keer binnen een relatie. Over de gevolgen hiervan schreef ze de boeken ‘Gegrepen’ en ‘(On)begrepen’.

    FYSIEKE KLACHTEN NA SEKSUEEL GEWELD
    Inmiddels werkt ze op de afdeling psychotrauma bij PsyQ, waar ze slachtoffers van seksueel geweld begeleidt. Ook via haar platform Doorbreekdestilte.nl staat ze dagelijks in contact met mensen die kampen met een traumatische ervaring, zoals een verkrachting.

    “Wat me in al die verhalen opvalt, is dat de hulpverlening veelal gericht is op de psychische gevolgen. Dat is ook heel belangrijk, maar het fysieke aspect blijft vaak onderbelicht. Er wordt door therapeuten niet altijd naar gevraagd. En als mensen het onderwerp niet uit zichzelf durven aan te snijden, gebeurt er dus niets.”

    INCONTINENTIE EN PIJN BIJ HET VRIJEN
    Als iemand zich na een verkrachting bij de politie of een arts meldt, vindt er in de meeste gevallen een medisch onderzoek plaats en kan acute hulp worden geboden. Maar volgens Femke zijn er ook veel mensen die pas veel later klachten krijgen of die ongemakken hebben die ze niet direct relateren aan de verkrachting. Daardoor lopen ze er vaak onnodig lang mee door, met alle gevolgen van dien.

    “Als ik terugkijk, heb ik al sinds mijn jeugd problemen met incontinentie”, vertelt Femke. “Niets ernstigs, maar bij een verkeerde beweging of een hoest verlies ik wel eens een druppeltje. Ook heb ik veel last van pijn bij het vrijen, hevige bloedingen en moeite met naar het toilet gaan.”

    Na haar twee zwangerschappen werden de klachten steeds erger. Bij een gynaecologisch onderzoek bleek dat de oorzaak niet de bevalling was, maar de verkrachtingen in haar jeugd. “Alles was van binnen verkrampt en beschadigd. Doordat daar nooit iets aan was gedaan, waren in de loop der jaren inwendige verzakkingen ontstaan in mijn bekkengebied.”

    SLACHTOFFERS VAN GROEPSVERKRACHTING
    Dr. Toine Lagro-Janssen, hoogleraar Vrouwenstudies Medische Wetenschappen bij het Radboud UMC en hoofd van het Centrum Seksueel en Familiaal Geweld Nijmegen, geeft aan dat ernstige verwondingen als die van Femke uitzonderingen zijn.

    “We zien dit soms bij slachtoffers van groepsverkrachtingen of vluchtelingen die in oorlogssituaties te maken hebben gehad met seksueel geweld. Doorgaans is de fysieke schade na enkele maanden geheeld. Godzijdank houden de meeste mensen geen blijvende klachten, want een verkrachting alleen is al traumatisch genoeg.”

    VERBORGEN KWALEN
    “Wel is er volgens haar een groep die kampt met verborgen kwalen, die ze niet altijd meteen aan hun ervaring met seksueel geweld koppelen. “Ze hebben bijvoorbeeld urineverlies, chronische bekken- of buikpijn of pijn bij het vrijen. De bekkenbodem kan zich door het trauma moeilijk ontspannen en daardoor pijnklachten of incontinentie veroorzaken.”

    “Omdat ik onderzoek heb gedaan naar bekkenbodemproblematiek, vraag ik altijd door als mensen zich met dit soort klachten melden. Ik weet echter dat niet iedere huisarts of gynaecoloog dit doet. Dat komt omdat er binnen de opleiding te weinig aandacht besteed wordt aan dit onderwerp.”

    TABOE
    Dr. Lagro-Janssen vindt de website (beschadigdlichaam.nl) een goed initiatief. “Alleen al om het onderwerp uit de taboesfeer te halen. De schaamte is vaak groot bij mensen die een dergelijke nare ervaring hebben. Ze willen zo gauw mogelijk door met hun leven en praten over de fysieke gevolgen hoort daar vaak niet bij. Misschien durven ze dat eerder als vrouwen zoals Femke hun ervaringen delen.”

    Ook Femke hoopt dat andere slachtoffers door deze website de stap durven te zetten om op tijd hulp te zoeken voor hun klachten. “Had ik dat zelf maar veel eerder gedaan”, zegt ze. “Dan was mijn leven nu misschien heel anders geweest. Het had me veel onnodige pijn gescheeld.”

    Bron: Vrouw.nl

    #230355
    Mark
    Moderator

    Pseudo-epilepsieaanvallen

    Artikel waarin o.a. de casus van een 17-jarig meisje beschreven wordt die a.g.v. seksueelmisbruik gedurende meer dan tien jaar pseudo-epileptische aanvallen kreeg.

    Lisa is afkomstig uit een tweeoudergezin en heeft vier oudere broers. Een vijf jaar oudere broer misbruikt haar seksueel van 6- tot 12-jarige leeftijd, met bedreiging en zwijgplicht als verzwarende omstandigheden. Deze broer heeft een gesloten karakter, deelt weinig gevoelens met zijn omgeving, heeft een beperkt introspectief vermogen, geeft een sociaal wenselijke indruk en gebruikt softdrugs. De jongste broer heeft een stofwisselingsziekte met neurologische gevolgen (onder andere mentale retardatie), wat een belasting betekent voor het gezin. Onder de verschillende gezinsleden heerst er een grote loyaliteit tegenover elkaar. Geheimen worden met elkaar gedeeld, maar binnen het gezin gehouden, wat kenmerkend is voor een kluwengezin.
    Lisa kent een normale ontwikkeling op sociaal, motorisch en gedragsmatig vlak, tot op 6-jarige leeftijd. Op vlak van emotieregulatie vertoont ze echter vanaf babyleeftijd problemen met onder andere breath holding spells bij het wenen, dit zijn ongewilde ongecontroleerde onderbrekingen van de ademhaling, waarbij ze soms het bewustzijn verliest. Van jongs af aan is ze faalangstig, heeft ze een laag zelfbeeld, maar neemt ze een dominante houding aan om dit te maskeren. Op school haalt ze goede punten op vlak van taal, maar ze doet het tweede leerjaar over omwille van rekenproblemen.

    Op 6-jarige leeftijd vertoont Lisa voor het eerst een vermoedelijke epilepsieaanval, waarbij uit een eeg echter tweemaal geen argumenten voor epilepsie blijken. Ook het resultaat van de CT-scan bevindt zich binnen de normale fysiologische grenzen. Er wordt geen behandeling opgestart. Lisa blijft gedurende de vijf daaropvolgende jaren aanvalsvrij, maar vertoont wel toenemende psychosomatische klachten zoals hoofdpijn, buikpijn en angst om kanker te krijgen. Op 11-jarige leeftijd komt ze samen met haar ouders terecht bij het Vertrouwenscentrum Kindermishandeling (VK) naar aanleiding van het ontdekken door de ouders van het misbruik.

    Lees het hele artikel op tijdschriftgedragstherapie.nl >>

    #236588
    Luka
    Moderator

    HOE INGRIJPENDE JEUGDERVARINGEN ZIEKTES VERKLAREN

    Nadine Burke Harris, een Amerikaans kinderarts, heeft een prachtig boek geschreven over het herstellen van de lange termijn gevolgen van ACE’s (Adverse Childhood Experiences of ingrijpende jeugdervaringen). In Nederland is het onlangs verschenen onder de titel: Ingrijpende jeugdervaringen en gezondheidsproblemen.

    ONVERKLAARBARE ZIEKTES
    In haar boek vertelt ze hoe ze als beginnend kinderarts in haar spreekkamer kinderen ziet wiens ziektebeeld ze niet kan verklaren. Ze gaat op onderzoek uit en stuit op het verband tussen ingrijpende jeugdervaringen en veel van de meest voorkomende en ernstige ziekten. Ze onderzoekt en leert hoe deze ervaringen in de jeugd doorwerken op onze gezondheid. En hoe de cirkel doorbroken kan worden.

    UIT DE PRAKTIJK
    In dit boek vertelt ze aan de hand van veel praktijkverhalen (waaronder haar eigen verhaal) hoe deze kennis haar kijk op gezondheid en ziekte heeft veranderd en haar behandeling van patiënten en hun ouders. Ze illustreert de nieuwste wetenschappelijke inzichten op zo’n toegankelijke manier dat het prettig te lezen is, ook als je niet medisch geschoold bent.

    Bron: Augeo.nl

    #240629
    Luka
    Moderator

    Gevoelens tasten net als voeding onze maag aan

    Zowel aangename als onaangename gevoelens werken net als voedsel. Je lichaam moet ze verteren. Het is dan ook geen verrassing dat het soort emotie dat we ervaren onze maag zal beïnvloeden precies zoals goed of beschimmeld voedsel. We voelen een knoop in onze maag als we bang zijn. Wanneer we verliefd zijn, hebben we last van de beruchte vlinders in de buik. Dit zijn slechts enkele voorbeelden van deze verbinding tussen onze geest en onze spijsvertering. Maar … kunnen we hun negatieve effecten onder controle houden of verminderen?

    “Het leven is een onvoltooid deelwoord, geen voltooid.”

    -Ortega y Gasset –

    Waarom zijn gevoelens en de spijsvertering aan elkaar verbonden?
    Dr. Mario Alonso Puig is een specialist in de algemene chirurgie en het verteringssysteem. Hij verklaart hoe de onmiddellijke impact van onze gevoelens op onze maag gebeurt. Een van de belangrijkste emotionele delen in onze hersenen, het eiland van Reil, krijgt informatie terug van het spijsverteringskanaal.

    Het deel van het zenuwstelsel dat verantwoordelijk is voor het maagdarmsysteem en voor de voering van de maag, bevat bovendien neurotransmitters net zoals de hersenen. Deze structuur bestaat uit een netwerk van honderd miljoen neuronen. Verrassend genoeg zorgen die ervoor dat dit systeem kan onthouden en op een bepaalde manier leren, onafhankelijk van de hersenen. Daarom is het bekend onder de naam ‘tweede hersenen’.

    We hebben drie ‘hersenen’
    In ons lichaam worden niet één, niet twee, maar drie ‘hersenen’ gelokaliseerd. Naast de hersenen die we al kennen, hebben we een tweede en een derde soort hersenen die zich in het spijsverteringskanaal en in het hart bevinden. 90% van het serotonine in het lichaam – het hormoon dat onze gemoedsstemming regelt – wordt eigenlijk in het verteringssysteem geproduceerd.

    Deze drie ‘hersenen’ moeten in contact staan met elkaar en samenwerken. Dr. Puig verzekert ons dat als één deel uitvalt, de schadelijke effecten merkbaar zullen zijn op lichamelijk vlak.

    In het geval van het verteringskanaal lijdt de persoon aan aandoeningen zoals het prikkelbaredarmsyndroom, krampen, verteringsproblemen, enzovoort. Vanuit een medisch standpunt kan er spijtig genoeg weinig hulp geboden worden aan de persoon die hieraan lijdt. Maar op emotioneel vlak bestaan er wel een aantal oplossingen:

    Verwijder je angst
    De persoon in kwestie kan het niveau van zijn angst doen dalen en het leven hoopvoller bekijken. Op een natuurlijke manier zal het verteringssysteem vaak opnieuw afgestemd worden op de hersenen in ons hoofd.

    Oefen je glimlach, ook als is het nep!
    Dit is zo eenvoudig – of misschien in sommige omstandigheden niet zo eenvoudig. Maar een glimlach op je gezicht toveren heeft het vermogen om het pad van angst te veranderen. Want de glimlach stuurt een boodschap naar de hersenen dat alles in orde is.

    In het begin zal het misschien moeilijk zijn om het doel te bereiken. Als we erin slagen om in een ongemakkelijke situatie te glimlachen, dan voelen onze hersenen zich verplicht om zich aan te passen aan de ontvangen boodschap.

    Volgens Duchenne heeft een ‘oprechte glimlach’ – een onvrijwillige of spontane glimlach – hetzelfde effect in de hersenen als een geveinsde glimlach. Een beetje alsof we een compliment of wat goed nieuws ontvangen hebben.

    Maak komaf met giftige emoties
    Tussen de 60% en de 90% van de consultaties in medische instellingen zijn omwille van zogenaamde ‘giftige emoties’ (woede, angst, verdriet, razernij, nijd, schuld, vijandigheid, afkeer…). Daartoe behoren ook de problemen als gevolg van de uitscheiding van cortisol, het angsthormoon.

    Om de positieve kant van het leven te zien is een lichamelijke verandering nodig. De vorming van nieuw hersenweefsel zal het mogelijk maken om onszelf opnieuw uit te vinden. Op die manier zijn we in staat om ons voortdurend te focussen op de positieve dingen.

    Krop je gevoelens niet langer op, zet ze op papier
    Ziekte kan de prijs zijn die je betaalt omdat je voortdurend je negatieve gevoelens opkropt. Dit is een erg goede reden om je negatieve emoties aan te spreken.

    Dr. Puig beveelt een techniek aan. Zet je emoties op papier. Want als we tijdens het schrijven over onze gevoelens nadenken, dan passeren ze door de linkse voorzijde of de prefrontale hersenzone. Die is de basis van onze positieve gevoelens.

    Door negatieve emoties in taal om te zetten moeten ze absoluut de linkse prefrontale cortex passeren. Dit vermindert automatisch hun kracht.

    Als woede de emotie is, ga dan joggen
    Wanneer we geconfronteerd worden met het gevoel van woede, dan raadt Mario Alonso Puig aan om te gaan lopen. Vooral hardlopen heeft een positief effect. Want tijdens het lopen komen oxytocine en bèta-endorfine vrij. Het gevolg is dat de amygdala en de hypothalamus losgekoppeld worden. Die zijn de basis voor woedereacties.

    Nu we deze informatie hebben, is het duidelijk wat we het best kunnen doen. Om voor onze gezondheid en welbevinden te zorgen moeten we ophouden met negatieve gevoelens op te kroppen. Op die manieren vermijden we indigestie en andere, ernstigere ziekten die te maken hebben met onze maag of darmen.

    Krop een ontgoocheling of een gevoel van wanhoop niet op. Neem een pen in de hand en zet je negatieve gevoelens op papier. Dat is een gezonder alternatief dan deze emoties op te potten.

    Bron: verkenjegeest.com

    #244510
    Luka
    Moderator

    Wie loopt risico op fibromyalgie?

    Wetenschappers hebben nog geen bewijs gevonden voor de genetische aanleg voor fibromyalgie. Toch zijn er patronen te vinden die bij veel mensen met fibromyalgie voorkomen.

    Het feit dat fibromyalgie met name voorkomt bij vrouwen en in veel gevallen bij meer dan één persoon binnen één familie voorkomen kunnen wijzen op een genetische component van fibromyalgie.

    Mensen met fibromyalgie herkennen zich vaak in één of meer van de volgende eigenschappen:

    • Perfectionisme en verlangen naar controle
    • Hoge eisen aan zichzelf en anderen stellen
    • Zichzelf opofferen voor anderen
    • Te weinig tijd nemen voor zichzelf en voor ontspanning
    • Moeite met luisteren naar signalen van het lichaam
    • Moeite met het verwerken van emoties
    • Moeilijk nee kunnen zeggen en grenzen stellen
    • Moeite met kritiek
    • Angst voor conflicten en fouten
    • Innerlijke onvrede
    • Piekeren en moeilijk dingen los kunnen laten
    • Neiging tot pessimisme en negatieve gedachten
    • Schuldgevoelens en zichzelf tekort voelen schieten

    Daarnaast lopen mensen die blootgesteld zijn aan traumatische gebeurtenissen of lichamelijk letsel meer risico op het ontstaan van fibromyalgie. Onder traumatische gebeurtenissen vallen onder andere emotioneel of seksueel misbruik, mishandeling, huiselijk geweld, scheiding van ouders in de kindertijd, problemen bij de zwangerschap, een ongeval, een zware operatie of een sterfgeval in de nabije omgeving. Voor anderen is de oorzaak van hun fibromyalgie niet zo duidelijk aan te wijzen.

    Aan de oorzaak van fibromyalgie is vaak niets te doen, maar men kan wel om leren gaan met de aanwezige patronen. Dit kan bijdragen aan een betere kwaliteit van leven en een hoger niveau van welbevinden.

    Bron: Fibrocentrum >>

    #248116
    Luka
    Moderator

    Last van je buik? Een wandeling in de buitenlucht zou zomaar kunnen helpen

    Dat wandelen goed is voor je, hoeven we je vast niet meer te vertellen. Niet alleen houdt het je gewicht op peil, het is ook goed voor je hart én voor je brein. Recent onderzoek vult dat lijstje mooi aan, want daaruit blijkt dat een wandeling in de frisse lucht ook nog eens goed is voor je buik en darmen. Hoe kan dat?

    Buikpijn is een veel voorkomende lichamelijke klacht. Toch is er vaak meer aan de hand dan enkel het lichamelijke. De maag- en darmstreek werd namelijk al vaker in verband gebracht met mentale kwesties als stress en depressie.

    Niet alleen zou je buik zomaar kunnen opzwellen door te veel stress (een stressbuik, zoals dat dan wordt genoemd), er blijkt ook een duidelijke link tussen darmen en depressies. En om het nog interessanter te maken, blijkt nu ook dat de buitenlucht een invloed kan hebben aan de manier waarop je maag functioneert.

    Je buik vs. de buitenlucht
    Om het verband tussen de werking van je maag- en darmstelsel te onderzoeken, deden wetenschappers proeven op muizen. Van 54 muizen werd de helft blootgesteld aan de lucht van een omgeving met een hoge biodiversiteit (zoals de buitenlucht lucht in parken, natuurgebieden of gewoon op straat).

    De andere helft aan lucht van een omgeving zonder (of zeer lage) biodiversiteit (zoals een kantooromgeving). De onderzoekers vergeleken vervolgens de manier waarop het maag- en darmstelsel van de muizen veranderde.

    Gezondheidsvoordelen van buitenlucht
    Je raadt het al: de muizen die blootgesteld worden aan de frisse buitenlucht, ondergingen positieve veranderingen in hun maag- en darmstelsel. Deze veranderingen zijn op hun beurt gelinkt aan verminderde niveaus van stress en angst.

    De muizen die aan de binnenlucht werden blootgesteld, ondervonden die positieve veranderingen niet. Buitenlucht kan op die manier rechtstreeks gelinkt worden aan de werking van de maag- en darmstreek én aan bijhorende stressniveaus.

    Zoek de buitenlucht vaker op
    Dit onderzoek levert opnieuw bewijs voor de gezondheidsvoordelen van een frisse wandeling. En dan zéker als je af en toe last hebt van buik- of darmklachten.

    Benieuwd hoe vaak je dan de buitenlucht moet opzoeken? Volgens ander onderzoek volstaat het al om 20 minuten per dag in de natuur te besteden.

    Dat zou moeten lukken, toch?

    Bron: Bedrock.NL >>

    #248318
    Luka
    Moderator

    Lichamelijke klachten (lang) na seksueel misbruik

    Lichamelijke klachten versus psychische klachten
    Lichamelijke klachten na seksueel misbruik houden soms direct verband met de veel bekendere psychische klachten. Denk hierbij aan spanningen, hoofdpijnen en misselijkheid. Daarnaast zijn er lichamelijke klachten die onevenredig vaak voorkomen bij mensen die in hun jeugd seksueel misbruikt zijn. Lees hierover ook eens mijn blog over de ACE-scores, vrij vertaald in NEK-scores. De kans op allerlei, met name stress-gerelateerde, ziektes neemt exponentieel toe bij negatieve ervaringen in de kindertijd.

    Directe gevolgen van het seksueel misbruik
    Minder bekend is dat er ook als direct uitvloeisel van het misbruik klachten kunnen zijn. Fysieke klachten bij jongens/mannen zijn bijvoorbeeld erectiestoornissen en anale beschadigingen. Geslachtsziekten, onvruchtbaarheid en verstoord libido zijn klachten die bij beide geslachten voorkomen. Bij vrouwen zijn vaginisme en pijn bij het vrijen veelgehoorde klachten.

    Menstruatieklachten
    Ik heb informeel onderzoek gedaan naar klachten rondom de cyclus en de conclusie is: Letterlijk alle vrouwen die ik begeleid heb in mijn praktijk, hebben in extreme mate menstruatieklachten (gehad). Extreem in de zin van: extreem vaak, erg veel bloeden en invalidiserende buikpijn. Het verbaast me hogelijk dat ik hier geen wetenschappelijk onderzoeken over heb kunnen vinden.

    Formeel onderzoek naar risico’s van ‘vroeg seksueel actief zijn’
    Waar wel onderzoeken naar zijn is wat de risico’s zijn van heel vroeg in je leven seksueel actief zijn. Dat dit in het geval van seksueel misbruik onvrijwillig gebeurt, maakt lichamelijk gezien niet uit. De risico’s zijn enorm.

    Risico’s van seksuele activiteiten op jonge leeftijd
    Ik heb wat online onderzoek gedaan naar diverse aandoeningen. Ik heb gegoogled op seksueel misbruik en de lichamelijke klachten. Dan kom je tot het volgende beeld:

    • verdubbeld risico op baarmoederhalskanker
    • verhoogde kans op
    • SOA’s
    • vleesbomen
    • onvruchtbaarheid
    • infecties aan de geslachtsorganen
    • beschadigingen aan de geslachtsorganen
    • gevoelloosheid in de geslachtsorganen
    • incontinentie
    • maag en darm klachten

    De gezondheidsrisico’s van seksueel misbruik zijn aanzienlijk en in het algemeen kun je stellen: hoe jonger het slachtoffer hoe groter het risico.

    Lichamelijke gevolgen aandacht geven
    Naast aandacht voor het psychisch welbevinden van seksueel misbruikte mensen, is het dus zeker geen overbodige luxe om aandacht te geven aan de lichamelijke gevolgen. Mensen zullen veel van deze klachten niet gemakkelijk uit zichzelf naar voren brengen. Het bespreekbaar maken van lichamelijke gevolgen van seksueel misbruik zou naar mijn idee standaard moeten zijn.

    Bron: Hulpverlening na seksueel misbruik >>

    #248319
    Luka
    Moderator

    Wat zijn de lichamelijke gevolgen seksueel misbruik bij kinderen?

    Slachtoffers van kindermisbruik kunnen ook te maken krijgen met lichamelijke klachten.

    Als de dader het lichaam van je kind is binnengedrongen, moet je er rekening houden dat hij schade aan het kinderlichaampje heeft aangericht. Je zoon of dochter kan verschillende blauwe plekken en kneuzingen hebben, meestal aan de binnenkant van de dijtjes. Ook kan de vagina of anus ingescheurd zijn. Dit is pijnlijk en dat zal je kind ook laten merken door terloopse opmerkingen over zijn of haar geslachtsdelen te maken. Ook bloed in het onderbroekje kan een hiervoor aanwijzing zijn. Bovendien loopt je kind het risico op een SOA, urineweginfectie of ongewenste zwangerschap bij onveilig seksueel contact.

    Lichamelijke klachten als uiting van angst- en stressgevoelens
    Door het misbruik kan je kind last krijgen van angst- en stressgevoelens. Deze gevoelens kunnen zich uiten in lichamelijke klachten als:

    • Eetproblemen
    • Slikproblemen
    • Buikpijn
    • Verstopping
    • Hoofdpijn
    • Maagpijn
    • Spierpijn
    • Hyperventilatie
    • Bedplassen

    Ook op volwassen leeftijd kan je kind hier last van houden. Tot slot hebben slachtoffers van seksueel geweld meer kans om astma en hart- en vaatziekten te ontwikkelen.

    Bron: Gezondheidsplein.nl >>

    #248523
    Mark
    Moderator

    “Kindertrauma’s zorgen niet alleen voor mentale, maar ook fysieke klachten”

    Stel dat er een stofje in ons voedsel terecht komt waarvan je twee keer zoveel kans krijgt op een beroerte, twee keer zoveel kans op kanker, verdubbeling van de kans op auto-immuunziekten, drie keer meer kans op een ernstige longaandoening en twaalf (12!) keer groter risico op zelfmoord. De wereld zou op zijn kop staan, er zou meteen actie worden genomen.
    Dat stofje bestaat. Of nee, het is geen stofje. De effecten hierboven opgesomd worden veroorzaakt door vroege traumatische ervaringen bij kinderen.

    Dat je psychisch in de knoop kan geraken door trauma’s in je kindertijd zal niemand verbazen. Maar in 1998 ontdekten twee Amerikaanse artsen dat er een verband bestaat tussen kindertrauma’s en lichamelijke gezondheidsproblemen. Uit de zogenaamde ACE-studie van Vincent Felitti en Robert Anda bleek dat de levensverwachting van mensen met een hoge ACE-score wel twintig jaar korter is.

    Felitti en Anda hebben een eenvoudige lijst opgesteld met vragen als “Heeft een volwassene in je gezin je vaak zo hard geslagen dat je gewond geraakte?” of “Had je vaak het gevoel dat je niet genoeg te eten had of vieze kleren moest dragen?” maar ook “Zijn je ouders ooit uit elkaar gegaan of gescheiden?” of “Woonde je samen met een probleemdrinker?” Voor elke “Ja” scoor je een punt, dat is die ACE-score. Er blijkt een dwingend verband te zijn tussen het aantal ja’s en je gezondheid op lange termijn.

    Kinderpsychiater Eva Kestens heeft ons op de ACE-studie van Felitti en Anda gewezen. Zaterdag zat dokter Kestens aan de Interne Keukentafel om te praten over het boek Ingrijpende jeugdervaringen en gezondheidsproblemen dat Nadine Burke Harris er over heeft geschreven.

    “Er bestaat een soort van ontwikkelingstrauma, en dat moeten we anders aanpakken”, vertelt ze. “Het schrijft zich in het brein en het stresssysteem, en het is veel uitgebreider dan pure herbelevingen”.

    “Een kind dat ontwikkelt, ontwikkelt samen met zijn brein en dat gaat onwaarschijnlijk snel. Maar tijdens die ontwikkeling wordt ook het stresssysteem gevormd. De basis is al aanwezig, maar hoe het er uiteindelijk zal uitzien, wordt bepaald door de ontwikkeling. En dat vormt zich natuurlijk in relatie tot de omgeving”.

    Om een gezond stresssysteem te ontwikkelen moet je op een gezonde manier stress tegenkomen

    “De basis voor alles zit in onze hersenen. Om te leren lopen, moet je de kans krijgen om te lopen. Om te leren spreken, moet je de kans krijgen om te spreken. Om een gezond stresssysteem te ontwikkelen moet je op een gezonde manier stress tegenkomen en daarmee om kunnen gaan. Als dat stresssysteem heel vaak opnieuw en opnieuw getriggerd wordt zodat het niet tot rust kan komen, dan gaat het zich ook anders ontwikkelen en dan heeft het een heel grote invloed op ons lichaam”.

    Meer kans op obesitas
    Je stresssysteem wordt geactiveerd in gevaarlijke situaties, wanneer je op de vlucht bent voor iets bijvoorbeeld. Maar, wanneer dat systeem constant geactiveerd wordt heeft dat zijn gevolgen, omdat dat stresssysteem ook gelinkt is aan ons immuunsysteem.

    Heel wat mensen die trauma hebben meegemaakt in hun kindertijd hebben bijvoorbeeld een veel groter risico op obesitas. Het stresssysteem zal zich klaarmaken voor gevaar, en dan kan het zijn dat je geen eten hebt en dan kan je maar beter reserves opslaan.

    Beluister het gesprek met Eva Kastens opradio1.be >>

    #248641
    Luka
    Moderator

    Lichamelijke klachten door verkeerd ademhalen

    Hyperventilatie en verkeerd ademen door stress of burn-out? Flink doorwerken, veel werk verzetten en daarbij in een hoge versnelling functioneren is op zich helemaal niet erg. Als je het maar voldoende en regelmatig weet af te wisselen met letterlijk en figuurlijk even op adem te komen.

    Ademhaling is voor ons allen zó vanzelfsprekend dat we niet realiseren hoe óngelofelijk belangrijk en bepalend onze ademhaling is. Stop nu eens 2 minuten met ademen en je merkt gelijk het levensbelang van je ademhaling.

    Als je structureel in een te hoge versnelling zit, zal ook je ademhaling in een hogere versnelling geraken, zelfs als je stilzit of op bed ligt. Wanneer je lichaam daaraan gewend raakt kun je daar ´ziek´ van worden. Inspanningsfysiologe Stans van der Poel beschrijft in haar boek ´Chronische Vermoeidheid nooit meer!’ hoe een ontregelde ademhaling op de langere duur zelfs leidt tot een fysieke burn-out, fibromyalgie, chronische vermoeidheid of M.E.

    Waarom haal je adem?
    Elke keer als we ademhalen, halen je longen zuurstof uit de lucht en geven dit door aan je bloed. Het bloed transporteert het zuurstof naar cellen in het hele lichaam die weer energie gaan leveren.

    Hoe meer energie gevraagd wordt (zoals bij sport, stress) des te hoger de ademhaling om de cellen van zuurstof te kunnen blijven voorzien.

    De invloed van stress op ademhaling
    In geval van stress bereidt je lichaam zich voor om heel snel te kunnen reageren. Hier is zuurstof voor nodig, veel zuurstof. Je hart pomp als een bezetene om je afvalstoffen zo snel mogelijk te verwijderen, en je spieren te voorzien van zuurstofrijk bloed, zodat je maximale kracht kunt leveren.

    Maar op het moment dat je in een continue toestand bent van vechten of vluchten (een chronische stresssituatie) die leidt tot een chronische vorm van stress, kan dat leiden tot hyperventilatie door stress, maar ook:

    • Disfunctioneel adempatroon
    • Ontregelt raken van je ademhaling, tot zelfs stemproblemen
    • Paniekaanvallen

    Verkeerd ademhalen door stress
    Als we inademen brengen we lucht met veel zuurstof het lichaam in, en als we uitademen blazen we lucht die rijk is aan koolzuurgas naar buiten. Bij verkeerde ademhaling verversen we de lucht te vaak en verliezen daardoor te veel koolzuurgas. Door een tekort aan koolzuurgas ontstaan er lichamelijke klachten als:

    • Benauwdheid
    • Druk op de borst
    • Opgejaagd gevoel
    • Hartkloppingen
    • Veel zweten
    • Duizeligheid

    Je manier van ademhalen kan je veel vertellen over de versnelling waar je nu in zit. Hoe werkt dat dan? Wanneer je ergens tegenop ziet of je je ergens druk over maakt reageert je lichaam daarop. Je merkt dit aan een verhoging van je hartslagfrequentie, bloeddruk én verhoging van je ademhaling.

    Lichamelijke klachten chronische hyperventilatie

    Zo ervaren sommigen met chronische hyperventilatie:

    • Koude rillingen, terwijl de omgeving warm is
    • Een continu verschil in lichaamstemperatuur
    • Een grieperig gevoel
    • Een opgeblazen buik: Door de onregelmatige ademhaling kan er lucht in de maag terecht komen en dit veroorzaakt een oncomfortabel gevoel.
    • Een verscheidenheid aan spierklachten
    • Een pijnlijke rug
    • Nek en/of schouder klachten
    • Een zwak gevoel in bijvoorbeeld je benen of armen ervaren
    • Duizeligheid
    • Het gevoel dat je gaat flauwvallen, of daadwerkelijk flauwvallen
    • Een stekende hoofdpijn
    • (een gedeelte van) het gezicht wordt gevoelloos
    • Desoriëntatie
    • Zwarte vlekken voor de ogen
    • Verminderd zicht
    • Verlies van gehoor

    Andere voordelen van goed ademhalen

    • Herstel: Je herstelt sneller. Door beter ademhalen verlaagt je hartslag waardoor je lichaam tot rust komt. Door de rust herstelt je lichaam sneller en beter van een inspanning (mentaal/ fysiek).
    • Slaap: Je slaapt beter. Door het doen van ademhalingsoefeningen word je rustiger, gedachten gaan uit, slaap gaat aan.
    • Sportprestaties: Je kunt er beter door bewegen. Met een te hoge ademhaling ben je snel uitgeput.
    • Betere focus: Drijven je gedachten regelmatig helemaal weg? Doe 2 minuten ademhalingsoefeningen, en je zult zien dat je weer gefocust bent.

    Bron + meer informatie en tips: Meulenberg training & coaching >>

    #248791
    Luka
    Moderator

    Misbruikte Lore wil taboe rond ‘vulvodynie’ weg: ‘Zijn paar minuten genot kosten mij al jaren leed’

    Toen Lore (24) op haar vijftien seksueel werd misbruikt, leerde ze dat daar een woord voor bestaat. ‘Verkrachting.’ Maar toen kwam de nasleep. Als in: fysieke pijn. En vond niemand nog het woord voor wat Lore overkwam. Na zeven jaar en een veelvoud aan dokters heeft ze het gevonden. Het is ‘vulvodynie’. “Zijn paar minuten genot kosten mij al jaren leed.”

    Het was een jongen die ze vaag kende. Zij wou het niet, maar hij deed het tóch. Toen het gebeurd was, kon Lore er lang niet over praten. Het was pas toen de Sint-Niklase jaren later op de hogeschool zat, dat ze de moed vergaarde en alles vertelde. Eerst tegen een therapeut, daarna tegen haar ouders en – toen ze langzaamaan de angst en de schaamte verloor – ook op haar sociale media. Jaren na de verkrachting valt daar nu voor het eerst het woord ‘vulvodynie’. Een term die ze nog maar sinds kort kent, maar die er beter vroeger was geweest. Dat had haar zeven jaren van pijn en verdriet kunnen besparen.

    De fysieke klachten van Lore laten zich kort samenvatten: seksuele betrekkingen zijn onaangenaam en bezorgen haar pijn. Eerst dacht ze er niet veel van. Maar toen ze als opgroeiend meisje, net als andere adolescenten, kennismaakte met seksualiteit, merkte ze langzaamaan dat het om een soort pijn ging die niet oké was. “In het begin dacht ik nog dat het normaal was. Ik was jong, had geen ervaring. Alles was nieuw voor me. Ik dacht dat vaginale pijn er gewoon bij hoorde. Wist ik veel. Het was een fase die wel zou overgaan, dacht ik.”

    ONZICHTBAAR LITTEKEN
    Het ging wel beteren, veronderstelde Lore. Maar dat deed het niet, weet ze nu. Het werd haar onzichtbare litteken. “Ooit brak ik mijn enkel. Na twee operaties en een revalidatie was ik weer op de been. Dat was duidelijk. En ook makkelijk uit te leggen aan mensen. Heel anders is het met dat ándere, onzichtbare litteken dat ik heb. Dat krijg je zo gemakkelijk niet uitgelegd. Je moet dan al zelf de moed vinden om erover te beginnen en dat litteken bloot te leggen. Ik heb lang naar die moed moeten zoeken.”

    Lore was negentien toen ze voor het eerst met haar klachten naar een dokter stapte. Maar het was pas recent, bij haar gynaecologe, dat de puzzelstukjes in elkaar vielen. Nooit eerder had een arts haar pijn gekoppeld aan de verkrachting. Tot die ene dokter dus eens lang genoeg doorvroeg, een keer het héle plaatje bekeek en vervolgens samen met de diagnose het woord uitsprak waar Lore al zeven jaar naar zocht. Het viel op 10 januari, de dag van haar doktersafspraak. “‘Je hebt vulvodynie’, zei de gynaecologe. Dat is een aandoening aan je spieren en je zenuwstelsel. Er zijn verschillende oorzaken. In mijn geval: een trauma. De gynaecologe zei: ‘Steek je jeansbroeken maar weg, zet je fiets aan de kant en vergeet seks. We gaan je behandelen.'”

    Die behandeling is complex en vraagt tijd. Het gaat om een combinatie van medicatie en bekkenbodemtraining – dat laatste om de pijn te verminderen. Bij sommige vrouwen is ook nog een operatie nodig. Een zwaar medisch traject, dat dus lang kan duren.

    TRANEN
    “Op weg naar huis, in de trein, rolden de tranen over mijn wangen. Mijn hoofd zat vol verdriet. Ik kon alleen maar denken: hoe oneerlijk. Já, er is een behandeling en dat is goed. Alleen, ze duurt maanden, misschien wel jaren. Vergeet seks, zegt de gynaecologe. Net nu er die nieuwe, fijne relatie is. Dat valt zwaar. Maar het moet. Ik loop al zeven jaar ziekenhuizen en gynaecologen af voor zoveel complicaties. En dat allemaal omdat híj het nodig vond een jong meisje te verkrachten. Die paar minuten genot voor hem kosten mij al jaren leed.”

    Lore heeft getwijfeld om te praten. Het gaat per slot van rekening over iets intiems. Maar het is relevant. Omdat het betrekking heeft op een aspect van verkrachting waarover niemand het ooit eens heeft. Op vulvodynie rust, nog los van de oorzaak, een enorm taboe. En dus is er werk aan de winkel, vindt Lore. Vaginale pijn zou niet iets moeten zijn dat vrouwen wegmoffelen, samen met hun maandverbanden en hun tampons. Het moet bespreekbaar zijn. “Als ik met andere vrouwen praat over de fysieke pijn die ik heb, krijg ik veel herkenning. ‘Ik heb dat óók tijdens of na het vrijen’, zeggen ze dan. Ik ben daarvan geschrokken. Ik blijk lang niet de enige. En toch zijn er amper specialisten, toch wordt mijn medicatie niet terugbetaald, toch vind ik amper informatie en toch hebben dokters en gynaecologen zeven jaar de symptomen niet herkend. Alsof een vagina iets is om schaamte over te hebben. Dat is niet zo. Het is juist één van je mooiste lichaamsdelen. Dat moet je koesteren. Daar moet je zorg voor dragen. Je zet er kinderen mee op de wereld. Ze is bron van genot. Waarom fluisteren we er dan alleen maar over? Vrouwen lopen maanden, járen rond met vaginale pijn. Terwijl we nooit drie dagen met tandpijn zouden rondlopen. Toch?”

    Toch is Lore ervan overtuigd dat haar verleden geen triest verhaal hoeft te zijn. Het is er één van hoop. Van doorzetting. “Als je misbruikt wordt, breekt er iets. Je lichaam breekt, je tederheid breekt, je onschuld breekt, je hart breekt. Je herinneringen zijn getraumatiseerd. Het zijn scherven. Gebroken memories. Schaamte, angst en taboe bouwen een muur rondom je en het duurt jaren om die af te breken. Ik heb het lang weggestoken, maar ik heb gemerkt dat ik dan mezelf verlies.”

    ERKENNING
    “Vandaag besef ik dat die verkrachting deel van mij is. Ik moet het een plaats geven in plaats van het te verbergen. Erover zwijgen is geen optie meer. Ik probeer nu van ‘verkracht’ naar ‘veerkracht’ te gaan. Ik heb jaren naar die letter ‘e’ gezocht. Ik heb het hele alfabet afgelopen. Angst. Schuld. Schaamte. Wat ik nodig heb, is de ‘e’ van erkenning. En die begint met het vertellen van dit verhaal, opdat het ook anderen de moed kan geven om te leren praten waarover niet te praten valt.”

    Bron: De Morgen >>

    #248792
    Luka
    Moderator

    Vulvodynie: Pijn aan uitwendige vrouwelijke geslachtsorganen

    Bij vulvodynie heeft een patiënte chronische pijn in de vulva, de uitwendige vrouwelijke geslachtsorganen. Deze omvatten de schaamlippen, de clitoris, (kittelaar, klein zwellichaam) en de opening van de vagina. De pijn, het branderig gevoel of irritatie is soms erg ongemakkelijk waardoor langdurig zitten of seks niet meer (goed) mogelijk is. Voorts is de vaak brandende pijn niet toe te wijzen aan een actieve infectie of een seksueel overdraagbare aandoening. Diverse behandelingsmethoden zijn beschikbaar om de pijn en het ongemak te verminderen. Dit is mogelijk via een aantal zelfzorgmaatregelen. Medische hulp is echter steevast aanbevolen. Vulvodynie heeft mogelijk een grote impact op het leven van de vrouw.

    Epidemiologie vulvodynie
    Vrouwen op elke leeftijd krijgen mogelijk vulvodynie. Dit start meestal in de tienerjaren. Vulvodynie kent geen etnische of raciale voorliefde. Exacte incidentie- en prevalentiecijfers zijn niet beschikbaar omdat veel vrouwen met deze klachten geen professioneel medisch advies inwinnen.

    Oorzaken chronische aan uitwendige vrouwelijke geslachtsorganen
    De exacte oorzaak van vulvodynie is niet gekend anno februari 2020, maar volgende factoren spelen wellicht een rol:

    • abnormale reactie van vulvacellen op een infectie of trauma
    • allergieën (allergische reactie door contact met uitlokkende stof) of irritatie voor chemicaliën of andere stoffen
    • een gevoelige huid
    • een geschiedenis van seksueel misbruik
    • een letsel aan of irritatie van de zenuwen rond het vulvagebied
    • een verleden van vaginale infecties of overgevoeligheid voor schimmelinfecties
    • genetische factoren waardoor vulva slecht reageert op een chronische ontsteking
    • het frequent gebruik van antibiotica (geneesmiddelen tegen een bacteriële infectie)
    • hormonale veranderingen
    • rugklachten zoals een hernia (leidt tot het samendrukken van de rugzenuw wat pijn veroorzaakt in het vulvagebied)
    • spiertrekkingen
    • spierzwakte, spasme of instabiliteit van de bekkenbodemspieren

    Veel vrouwen met vulvodynie hebben een geschiedenis van recidiverende vaginitis of vaginale schimmelinfecties. Sommige vrouwen met de aandoening hebben een geschiedenis van seksueel misbruik / verkrachting. Maar de oorzaken zijn bij de meeste vrouwen met vulvodynie onbekend. Vulvodynie is niet seksueel overdraagbaar of een teken van kanker.

    Symptomen: Brandende pijn en jeuk
    Meestal starten de problemen met de vulva vrij plotseling. De patiënte heeft constante of incidentele pijn in het genitale gebied die te bestempelen valt als bonzend, brandend, prikkelend of rauw. Mogelijk heeft ze hierbij last van jeuk (pruritus). De patiënte voelt deze pijn bij het inbrengen van een tampon, bij het fietsen, bij het wandelen, bij het zitten of bij andere fysieke activiteiten, maar af en toe zelfs in rust. De geslachtsgemeenschap is tevens pijnlijk, hetgeen in medische termen gekend is als dyspareunie. De pijn houdt bij een aantal patiënten maanden of zelfs jaren aan, al verdwijnt deze soms ook plotseling. Daarnaast is de pijn te voelen in het ganse vulvagebied (gegeneraliseerde pijn) of anders is de pijn eerder lokaal (gelokaliseerd), bijvoorbeeld rond de opening van de vagina (vulvaire vestibulitis syndroom, vestibulodynie). Het vulvaweefsel is bij sommige patiënten minimaal ontstoken of gezwollen, terwijl de vulva bij de meeste andere vrouwen een normaal uitziend uiterlijk heeft.

    Diagnose en onderzoeken
    De patiënte geeft de arts informatie over het soort pijn dat ze voelt alsook welke vrij verkrijgbare medicijnen ze reeds geprobeerd heeft om de pijn onder controle te krijgen. De arts bevraagt de patiënte eveneens over de medische geschiedenis, de omvang en de precieze locatie van de vulvapijn. De arts voert daarna een gynaecologisch onderzoek uit waarbij hij eveneens de uitwendige genitaliën grondig bestudeert. Mogelijk neemt hij een biopt (stukje weefsel) van de vulva en laat hij dit later microscopisch onderzoeken om een actieve infectie uit te sluiten. De arts identificeert meestal geen aanwijsbare problemen. Soms is het vulvaweefsel wel minimaal gezwollen en ontstoken.

    Behandeling onverklaarbare pijn aan vulva
    De behandeling van vulvodynie is vaak multidisciplinair gericht waarbij een gynaecoloog, een dermatoloog, een neuroloog, een urogynaecoloog, en/of een fysiotherapeut samenwerken. Een seksuoloog en/of psychotherapeut zijn eveneens betrokken in het behandelproces omdat vulvodynie emotionele problemen met zich meebrengt bij de meeste vrouwen. De aandoening zelf valt niet te genezen, maar vulvodynie is met enkele adviezen en medische behandelingen wel onder controle te krijgen. Niet elke behandeling werkt even effectief voor elke vrouw. Een combinatie van behandelingen is soms nodig en soms duurt de behandeling erg lang (meerdere jaren) vooraleer de arts een effectief resultaat bereikt.

    Zelfzorg

    Tips
    In water oplosbare glijmiddelen maken de geslachtsgemeenschap gemakkelijker. Een antihistaminicum voor het slapengaan vermindert de jeuk en doet de patiënte beter rusten. Ook het aanbrengen van koude kompressen op vermindert de pijn en jeuk. Een andere tip is om het pijnlijke gebied zeer voorzichtig te wassen. Hard schrobben of te vaak wassen leidt tot irritatie. Gewoon water is het beste reinigingsmiddel. Een emulgerende zalf aanbrengen op de externe genitaliën creëert een beschermende barrière en is dus ook aanbevolen. Daarnaast mag de vrouw twee tot drie keer per dag in een comfortabel, niet te heet en niet te koud water zitten gedurende vijf tot tien minuten. Het is voorts belangrijk om de vulva met koud water te spoelen na het plassen en na de geslachtsgemeenschap. Bij sommige patiënten is acupunctuur nuttig. Andere alternatieve behandelingen bieden bovendien bij een aantal patiënten soelaas.

    Te vermijden
    Een aantal zaken vermijdt de vrouw best, zoals activiteiten die druk uitoefenen op de vulva, zoals fietsen of paardrijden. Bubbelbaden en een te warm bad zijn afgeraden, omdat dit tot ongemak en jeuk leidt. Een nauwsluitende panty en nylonondergoed beperkt de luchtstroom naar het genitale gebied, waardoor meer irritatie ontstaat. Witte, katoenen ondergoed ventileert voldoende. Eventueel slaapt de patiënte zonder ondergoed als dit meer comfortabel aanvoelt. Bepaalde voedingsmiddelen irriteren de urine sneller zoals groenten, bonen, bessen, chocolade of noten. Het gebruik van bepaalde zepen, geparfumeerd toiletpapier of geparfumeerde crèmes, tampons, wasverzachter op een slipje, medicijnen en andere mogelijk uitlokkende factoren zijn tot slot eveneens af te raden.

    Professionele medische zorg
    De pijn behandelen is voor elke vrouw weer anders, en daarnaast zijn de behandelingen niet altijd direct effectief. Medicijnen verminderen de chronische pijn. Steroïden (corticosteroïden zijn krachtige ontstekingsremmende medicijnen), tricyclische antidepressiva of anti-epileptica zijn andere mogelijke medicijnen die de pijn verminderen. Antihistaminica verminderen tevens de jeuk. Lokale (op de huid aangebracht) anesthetica zoals lidocaïnezalf brengt tijdelijke verlichting van de symptomen. Biofeedbacktherapie leert de patiënte hoe het lichaam reageert op de symptomen waardoor de patiënte leert om zich te ontspannen en de pijn op deze manier vermindert. Veel vrouwen met vulvodynie hebben gespannen bekkenbodemspieren en bij specifieke oefeningen door een fysiotherapeut leert de patiënte deze spieren te ontspannen. Een zenuwblok is ook een mogelijke behandelingsvorm waarbij de arts de zenuw blokkeert via een injectie. Deze behandeling is nuttig bij vrouwen die niet reageren op andere therapieën en langdurige pijn ervaren. Tot slot zijn neurostimulatie, spinale infusiepompen en chirurgie mogelijk.

    Complicaties
    Deze complicaties zijn mogelijk als gevolg van vulvodynie:

    • angst
    • een depressie
    • een verminderd zelfbeeld
    • een verminderde levenskwaliteit
    • emotionele problemen
    • isolatie
    • relatieproblemen
    • seksuele disfunctie
    • slaapstoornissen
    • vaginisme (kramp in de spieren rond de vagina)

    Prognose
    De aandoening is niet levensbedreigend maar heeft mogelijk grote lichamelijke en mentale gevolgen voor de vrouw.

    Bron: Mens en gezondheid >>

    #249165
    Luka
    Moderator

    “Door psychische klachten kan ik niet lopen” – Mind Young Studio

    #251303
    Luka
    Moderator

    Cortisol: wat is het? En wat doet het?

    Cortisol is een stresshormoon, net als adrenaline. Als je lichaam stress ervaart, wordt er als eerst adrenaline aangemaakt. In de volgende stap maakt het lichaam cortisol aan. Samen met adrenaline (en noradrenaline) wordt cortisol aangemaakt in je bijnieren.

    Het verschil tussen adrenaline en cortisol
    Adrenaline is een super handig middel als je direct, in een fractie van een seconde, moet reageren. Denk hierbij bijvoorbeeld aan de situatie dat je bijna wordt aangereden door een bus. Of dat plotseling een kind tussen twee auto’s ziet wegschieten terwijl jij met je auto maar op enkele meters afstand rijdt. Of wanneer je partner bijna van een rots afvalt en je hem nog net beet kan pakken. In deze situaties is het wenselijk dat je lichaam snel tot actie kan overgaan. Adrenaline stelt je hierbij in staat om razendsnel te reageren als dat noodzakelijk is.

    Cortisol maakt het juist mogelijk om een langere tijd alert te blijven. Om een langere periode het hoofd te bieden aan de bedreigende situatie die het lichaam ervaart. Niet alleen tijdens dat ene korte moment dat je voor de bus weg moet springen. Of op de rem moet trappen, of je partner moet vastgrijpen. Cortisol helpt je zodat je voor een langdurige periode met een stresssituatie om kunt gaan. Dat je een poosje op 110, misschien wel op 120% kunt presteren.

    Wat doet cortisol?
    Omdat cortisol je voorbereidt om langere tijd hard te kunnen werken en meer te kunnen presteren, verhoogt het je hartslag. Omdat je hartslag verhoogt, kan zuurstof sneller rondgepompt worden door je lichaam heen. Ook wordt daardoor de suikeropname in je spieren verhoogd, of te wel je krijgt een hogere bloedsuikerspiegel.

    Door meer suiker in je bloed, de zogeheten glucose, krijgt je lichaam meer energie waardoor het weer meer kan presteren. Daarnaast verbetert cortisol je humeur en zodoende is het hele lichaam klaar om actie te ondernemen gedurende een langere tijd.

    Een herkenbaar voorbeeld van een gezonde situatie hoe cortisol werkt is een sporter die zich klaarmaakt voor een belangrijke wedstrijd. Een gezonde spanning zorgt voor een verhoogde hoeveelheid cortisol en daardoor voor een betere prestatie. Immers, je lichaam is alert en staat op scherp. Na het spelen van de wedstrijd is de spanning er af, en daalt de cortisolspiegel weer naar een normaal niveau.

    Cortisol bij dagelijkse bezigheden
    Nu zijn we misschien niet allemaal topsporters. De werkwijze van cortisol is ook van toepassing als we een periode onder stress staan tijdens dagelijkse dingen. Cortisol helpt hierbij om deze periode te overleven. Dat is eigenlijk ook het enige waar het lichaam op dat moment mee bezig is; “Hoe overleef ik deze situatie!?!”.

    Is cortisol slecht?
    Maar is cortisol dan positief of negatief? Dat kan beide het geval zijn.In gezonde situaties helpt het om te presteren en je langere tijd in te spannen. Maar je voelt het waarschijnlijk al aankomen: Wanneer je lichaam te lang stress ervaart, (of blijft vechten of vluchten) blijven de waarden van de cortisol te hoog.

    In tegenstelling tot het cortisolniveau bij de sporter na het spelen van de wedstrijd, neemt de hoeveelheid stresshormoon niet af. Het lichaam blijft in de overlevingsmodus staan en ervaart geen periode van rust en herstel die die sporter normaal gesproken wel heeft. Hierdoor geeft je lichaam niet meer de aandacht en energie aan andere belangrijke lichaamsfuncties of -processen.

    Overleven is immers belangrijker dan het laten groeien van je nagels. Of het doorbloeden en warmhouden van je hele lichaam, het goed verteren van je voeding of de huid in je gezicht onderhouden. Dit heeft op korte termijn niet direct een grote impact op je welzijn. Maar als deze blijvende stress, ook wel chronische stress genoemd, langer aanhoudt, kan je zeker gezondheidsklachten gaan ervaren.

    De gevolgen van te veel cortisol
    Een langdurig te hoog cortisol gehalte kan zich uiten in de volgende kenmerken:

    Slaapproblemen
    Slaapproblemen: waaronder het niet in slaap kunnen komen, ’s ochtends niet op kunnen staan vanwege de moeheid die je nog voelt en ‘s nacht wakker worden en niet meer kunnen inslapen.

    Overgewicht
    Cortisol zorgt er voor dat er meer insuline in je lichaam gemaakt wordt. Dit is een stof die er toe bijdraagt dat de suikeropname in je spieren verhoogt. Zoals besproken zorgen deze suikers voor extra energie in je lichaam. Als deze energie niet wordt verbruikt, dan worden deze overschotten opgeslagen in de vorm van vetreserves.

    Afbraak van spieren
    Cortisol zorgt dat je lichaam ‘aan’ moet staan en heeft daarvoor energie nodig; glucose. Het lichaam gebruikt eiwitten uit spieren om meer glucose aan te maken. Eiwitten zijn de bouwstenen van je spieren dus wanneer glucose wordt aangemaakt gaat dit ten koste van je spiermassa. Zo merk je al snel dat cortisol een negatieve invloed heeft op sportprestaties

    Krimpen van hersenen
    Door een te hoog cortisolgehalte wordt de hippocampus aangetast. Dit deel van de hersenen speelt een belangrijke rol bij de werking van het geheugen en reguleert de productie van cortisol naar gelang de situatie. Langdurige stress maakt de hippocampus minder gevoelig.

    Hierdoor wordt de productie van het stresshormoon cortisol ontregeld, met als gevolg dat de emotionele en lichamelijke schade groter kan worden.

    Uitputting
    Omdat je lichaam te lang boven de 100% heeft gefunctioneerd, zijn alle lichamelijke en mentale reserves op. Er zijn geen bronnen meer die aangesproken kunnen worden om goed te blijven functioneren.

    Darmklachten
    Omdat het lichaam in de overlevingsstand staat, wordt er bloed onttrokken aan de spijsverteringsorganen wat kan leiden tot buikpijn, diarree of juist verstopping. Ook heeft cortisol een grote invloed op het maag en darmstelsel

    Veroudering
    Omdat je lichaam andere prioriteiten stelt, gaat er minder energie naar de vernieuwing en opbouw van cellen. Het blijkt dat cellen onder stress sneller beschadigd raken en verouderen.

    Depressie
    Bij een stresssituatie gaat het lichaam razendsnel op zoek naar eerdere gebeurtenissen om de stresssituatie zo snel mogelijk op te lossen. Als er in dat geheugen veel negatieve gebeurtenissen zitten is de kans aanwezig dat dit zorgt voor negatieve gevoelens. Als stress dus lange tijd aanhoudt, blijven deze negatieve gedachten ook langer aanwezig.

    Falend immuunsysteem
    Een minder goed werkend immuunsysteem ontstaat vaak door lange periodes van overbelasting. Hierdoor ben je vatbaarder voor virussen en ziekten. Je bent dus vaker ziek door een teveel aan cortisol

    Uit balans door stress
    Cortisol kan er dus voor zorgen dat je volledig uit balans raakt als je lichaam in de overlevingsstand blijft staan en de cortisolwaarden torenhoog blijven. De positieve effecten van cortisol op korte termijn, zijn desastreus als ze te lang aanhouden. Bovendien zorgt het voor een negatieve spiraal waar moeilijk uit te komen valt. (Slaapgebrek zorgt voor extra stress, dat weer zorgt voor slaapgebrek etc. etc.)

    Om cortisol en de negatieve gevolgen ervan te verlagen is het belangrijk het probleem bij de bron aan te pakken. Hoewel iemand te prijzen is voor een tomeloze inzet, is het voor niemand gezond om lange tijd boven zijn kunnen te moeten bewegen. Van een auto die dagelijks te zwaar belast wordt, bezwijkt op een gegeven moment de motor. Je zou de motor dan de schuld kunnen geven, en die proberen te versterken, of accepteren dat de auto gewoon niet harder kan.

    Zo is het ook met het lichaam: Lange tijd verwachten dat 110% gepresteerd wordt is een illusie. Een lange tijd kan wel 10 tot 15 jaar bedragen, waarbij de klap waarmee het ‘over is’ serieus hard aankomt.

    Cortisol verlagen
    Het allerbelangrijkste is dat je op zoek gaat naar de oorzaak van stress. Je kunt jezelf versterken door bovenstaande tips ter harte te nemen en een evenwichtige levensstijl te verkrijgen. Echter: als je ontzettend veel stress hebt, is het heel lastig om 2 a 3 keer per week te gaan sporten/ bewegen, wordt koffie met het uur noodzakelijker, ademhaling oppervlakkig en een fastfoodrestaurant aantrekkelijker.

    Doorbreek die vicieuze cirkel door de tips, en ga actief aan de gang met de oorzaak van stress.

    Bewegen/ Sporten
    Tijdens sporten worden hormonen aangemaakt als endorfine. Deze hormonen reguleren de aanmaak van cortisol. Daarnaast zorgt beweging ervoor dat je lichaam en geest sterker en veerkrachtiger worden zodat je nieuwe stresssituaties beter de baas bent.

    Plezier maken
    Ook tijdens plezier maken ontstaan er de juiste hormonen. Tevens denk je tijdens plezier maken aan leuke dingen, in plaats van de stressvolle, negatieve dingen.

    Ademhalingsoefeningen
    Veel mensen hebben niet in de gaten dat hun ademhaling verkeerd is. Een verkeerde ademhaling is te snel of te oppervlakkig. Stress is hier vaak de oorzaak van, maar door juist op een goede manier adem te halen kun je stress verminderen. Zelf maak ik gebruik van een hele simpele ademhalingsoefening: in door je neus, uit door je mond, rust. Een normale ademhaling gebeurt zo’n 8-10 keer per minuut. Tijdens een ademhalingsoefening is 4 – 5 keer voldoende, maar per persoon weer verschillend.

    Goede voeding
    Koffie, alcohol en veel vet eten dragen bij aan hoge cortisol waarde. Mijn tip wat betreft voeding: Wees verstandig. Ga niet diëten door voedingsstoffen weg te laten (zeker niet als je een burn-out hebt) maar zorg voor een gezonde, evenwichtig voedingspatroon.

    Bron: RuudMeulenberg.nl >>

    #252683
    Luka
    Moderator

    Hoe je je immuunsysteem kan versterken door te werken aan je mentale gezondheid

    We beseffen ons steeds meer – en het coronavirus is daar een mooie reminder van – dat het belangrijk is om een goed immuunsysteem te hebben. Informatie over het versterken van het immuunsysteem kun je overal vinden: eet veel groenten en fruit, drink veel water, slik supplementen, beweeg en slaap voldoende en het allerbelangrijkste: vermijd stress. Want inderdaad, door goed voor je mind te zorgen, maak je je immuunsysteem sterker.

    Hoe zit dat?

    Ons zenuwstelsel
    Ons autonome zenuwstelsel kent twee standen: sympatisch en parasympatisch. Alle lichaamsfuncties en organen die zorgen voor ontspanning worden gestimuleerd door het parasympatisch zenuwstelsel. En het sympathisch zenuwstelsel wordt gestimuleerd door in actie te komen.

    Dit laatste wordt ook wel stress genoemd. Je hebt soms stress nodig om in actie te komen. Je voelt dan dat je spieren zich aanspannen, je hartslag en bloeddruk wordt hoger, je ademhaling wordt korter en krachtiger en je spijsvertering vertraagd.

    Wanneer het sympathisch zenuwstelsel op actief staat, is het heel erg moeilijk voor je lichaam om zich te herstellen. Hoe goed je ook je best doet om je lichaam te boosten met voeding, slaap en beweging. Zolang je nog veel stress ervaart kan je lichaam zich niet voldoende herstellen.

    Wat zijn de gevolgen van een overbelast sympathisch zenuwstelsel? Je kunt je niet of nauwelijks goed ontspannen, je voelt rusteloosheid in je lichaam, je bent angstig en hebt last van stemmingswisselingen, je slaap slecht en kunt allerlei spijsverteringsklachten ontwikkelen en in het ergste geval chronische klachten.

    Lichaam en mind beïnvloeden elkaar wederzijds
    Op het moment dat je fysiek veel van jezelf vraagt, beïnvloedt dit je mentale gezondheid. En andersom werkt het ook zo. Als je mentaal veel van jezelf vraagt, activeert het sympathisch zenuwstelsel en bij een overbelast sympathisch zenuwstelsel kun je soms veel fysieke klachten ervaren.

    Kunnen we dan ook concluderen dat als we onze mentale gezondheid aanpakken ons zenuwstelsel kunnen versterken? Met een goed en effectief plan kan dat zeker en kunnen we ons parasympatisch zenuwstelsel activeren met onze mind. Hoe kan dat?

    In rust herstelt ons lichaam en kan zich beter weren tegen allerlei ziektes en kwaaltjes. Maar we leven in een maatschappij waar we continu veel prikkels moeten verwerken. Bij velen is het zenuwstelsel overbelast omdat het sympathisch systeem steeds maar weer wordt geactiveerd door de stroom aan prikkels.

    Het kost dus aardig wat discipline om je parasympatisch zenuwstelsel te activeren. Hoe meer tijd je hieraan besteedt, hoe meer jij je immuunsysteem kunt versterken. Start met een goede planning waarin je jouw self-care momenten blokt. Het liefst wil je elke dag iets aan je mentale gezondheid doen zodat je jouw parasympatisch zenuwstelsel regelmatig kunt activeren.

    Brain dump en mindfulness
    Wat kun je doen op jouw self-care momenten? Probeer je gedachten van een afstandje te bekijken door te starten met een brain dump. Schrijf al je gedachten van je af door ze op papier te zetten. We willen ons loskoppelen van onze gedachten en er niet telkens in mee gaan. Word in dit proces echt een nieuwsgierige waarnemer van de gedachten die in je hoofd rondgaan.

    Doordat we gedurende de dag zo veel prikkels opvangen en veel op de automatische piloot doen, staan we niet goed stil bij onze gedachten en de emoties die het aantrekt. Elke gedachte roept namelijk bepaalde emoties op en als dit emoties zijn die ons juist meer stress opleveren, dan kunnen we de stroom aan prikkels maar moeilijk verminderen.

    Meditatie en ademhaling
    Doordat we vaak niet stilstaan bij ons emoties kunnen deze bevriezen in ons lichaam. Maar, we willen het juist uit ons lichaam losmaken zodat het zware en gespannen gevoel ons geen stress meer oplevert. Door emoties in ons lichaam op te speuren, compleet te doorvoelen en er gewoon te laten zijn, lossen ze zich uiteindelijk vanzelf op.

    Emoties die helemaal doorvoeld zijn, geven uiteindelijk meer rust en door de rust in onze lichaam krijgen we ons parasympathisch zenuwstelsel geactiveerd.

    Na de brain dump kun je starten met mediteren. Blijf tijdens de meditatie nog steeds de nieuwsgierige waarnemer van je gedachten en je emoties. Probeer je ademhaling zo laag mogelijk te houden en voel heel gericht aan waar in je lichaam het zwaar, donker en gespannen voelt. Met je mind speur je dit gebied op en probeer je er aandachtig en rustig meer ruimte naar toe te ademen.

    Dankbaarheid
    Na deze meditatie willen we het lichte gevoel blijven vasthouden. Start daarom met 10 dingen op te schrijven waar jij dankbaar voor bent. Schrijf met veel aandacht, rust en liefde. Het regelmatig ervaren van dankbaarheid roept positieve emoties op die het parasympatisch zenuwstelsel activeert.

    Dit artikel is geschreven door gastschrijver Anaïta Nasser. Zij is NLP Life Coach en founder van The School of Mental Health.

    Bron: Bedrock >>

    #252794
    Luka
    Moderator

    Beter ademen doet wonderen voor je gezondheid en je stresslevel: “Het is een natuurlijk verdovingsmiddel”

    Goed leren ademen is hip. Typ het trefwoord ‘ademen’ in Google in en de eerste drie links slaan je meteen met how-to’s om de oren. Mooi meegenomen dat het je lijf allerlei goeds lijkt te doen, van minder stress tot een beter immuunsysteem, zeker in deze tijden. Maar is daar wat van aan? En hoe adem je jezelf dan gelukkiger?

    ‘Beter leren ademen’, ‘Het nieuwe ademen’, ‘Ontdek de kracht van ademen’ of ‘Start vandaag met ademen’: als we het assortiment van Standaard Boekhandel mogen geloven, is ademen echt niet zo vanzelfsprekend als we denken. Anno 2020 verschijnt het ene na het andere zelfhulpboek om ons de kunst van ‘in en uit’ aan te leren en er ons op te wijzen dat we daar gelukkiger en gezonder van zullen worden. Liever een échte workshop? Dan heb je ook keuze te over. Verschillende yogastudio’s bieden lessen aan, de zogenaamde ‘Buteyko-methode’ lijkt populair en je kan zelfs een ademcoach inschakelen.

    Minder angst, woede en depressie
    De aanbieders van die workshops en de schrijvers van die boeken zeggen allemaal hetzelfde: dat beter leren ademen wonderen doet voor je fysieke en mentale gezondheid. Een grote belofte, maar niet helemaal uit de lucht gegrepen, tonen onderzoeken aan.

    Zo stelde een Indisch experiment met 96 studenten vast dat de groep die zes weken de ‘pranayama’-ademhaling oefende (een techniek voor het verlengen en vasthouden van de ademhaling, red.), minder angst en meer welzijn vertoonde. Een Chinees experiment met twintig IT-ers observeerde dat zij die acht weken leerden ademen via het middenrif, minder stresshormonen aanmaakten. En een Italiaanse studie die vijftien onderzoeken bundelde, noteerde dat vertraagde ademhalingstechnieken voor meer relaxatie, comfort en minder opwinding, angst, woede en depressie zorgden.

    Ex­pe­ri­men­ten waarbij de test­per­so­nen traag en diep ademen, behalen goede resultaten qua behandeling van sla­pe­loos­heid, pijn en astma

    Zenuwstelsel brengt rust
    Hoe een betere ademhalingstechniek precies die gezondheidseffecten veroorzaakt, is nog niet honderd procent duidelijk. Veel wetenschappers geloven dat het te maken heeft met de werking van ons autonoom zenuwstelsel, dat onbewuste lichaamsfuncties zoals de ademhaling, spijsvertering en hartslag reguleert. Dat autonoom zenuwstelsel bestaat uit het orthosympathisch en het parasympathisch zenuwstelsel: het eerste zet ons lichaam tot inspanning aan, het tweede doet het terugkeren naar de rusttoestand. Een belangrijk onderdeel van dat parasympathisch zenuwstelsel is de zogenaamde nervus vagus of zwerfzenuw, die door ons hele lichaam loopt. Precies dat rustgevende zenuwstelsel en die zenuw trigger je wanneer je je ademhaling diep en traag houdt.

    Het complete lichamelijke proces is natuurlijk nog iets complexer en wordt nog grondig onderzocht. Maar dat onze ademhaling een invloed uitoefent op ons zenuwstelsel, is duidelijk. Onderzoekers zetten ademhalingsoefeningen dan ook bewust in om bepaalde lichamelijke ongemakken te behandelen. Experimenten waarbij de testpersonen met diep en traag ademen hun parasympathisch zenuwstelsel stimuleerden, behaalden al goede resultaten in behandelingen van aandoeningen als slapeloosheid, pijn en astma.

    Tellen maar
    Maar de grote vraag blijft: hoe moet je dan precies ademen als je een blij lijf en brein wil? Er bestaan ondertussen verschillende technieken die je kan uittesten, deze drie zijn erg populair.

    1. Hartcoherentie
    Hartcoherentie leert je om je hart op een gezonde manier te laten kloppen. Beoefenaars noemen het ook de ‘focus zes’-ademhaling, omdat je ongeveer zes keer per minuut gaat ademen en de uitademing is langer dan de inademing. Met dat ademritme stimuleer je een coherent hartritme. Dat brengt je zenuwstelsel in evenwicht en doet je brein optimaal werken, waardoor je stressbestendiger wordt. In Nederland zetten ze het zelfs in bij de politie voor traumaverwerking.

    Bedoeling is dat je zo’n twintig minuten per dag een oefening doet. Elke dag, zodat het een vaardigheid wordt. Maar je kan het eveneens inzetten op een stressmoment. Er bestaan verschillende workshops, maar je kan ook de gratis app RespiRelax+ gebruiken (voor iOS en Android), waarmee je elke dag twee tot drie keer kan oefenen. Je volgt daarbij een druppel die gedurende drie minuten op en neer gaat en ademt vier tellen in en zes tellen uit. Dat is het gemiddelde waarmee de meeste mensen coherent worden. Zelfs voor een korte periode zo ademen heeft een hersteleffect van maar liefst zes uur op je lichaam en geest. Als je een langere periode oefent, creëer je ook een langetermijneffect op de hartritmevariatie.

    Perfectionisten, hoogsensitieve en angstige mensen zouden door hartcoherentie beter leren omgaan met angsten en prikkels. Sommige mensen bereiken al resultaten na twee weken oefenen, het langetermijneffect komt sowieso voor iedereen na een achttal weken oefenen. Ook je hormonen hebben er trouwens baat bij. Het is wetenschappelijk aangetoond dat het stresshormoon cortisol halveert en het verjongingshormoon DHEA verdubbelt als je de oefeningen consequent uitvoert.

    2. De Buteyko-methode
    Gezondheidsconsulente Noëlla Appermans heeft een praktijk ‘Vita’ in Bilzen, waar ze mensen met hyperventilatie helpt door hen de Buteyko-methode aan te leren. Die methode werd ontwikkeld door de Russische professor Konstantin Pavlovich Buteyko en hij hielp er heel wat astma-, apneu- en hyperventilatiepatiënten mee. Zijn visie is gebaseerd op de stelling van Nobelprijswinnaar Christian Bohr: adem minder, adem niet zo diep en adem vooral altijd door je neus in en uit. Bij sommige Buteyko-workshops wordt daarom je mond afgetapet.

    “De essentie van een rustige ademhaling schuilt in een juiste verhouding van zuurstof en koolstofdioxide in je lichaam”, vertelt Noëlla. “Een probleem stelt zich wanneer je te veel CO2 uitademt: die zorgt er net voor dat er zuurstof in je lichaamscellen opgenomen kan worden waardoor je zenuwstelsel kalmeert. Met Buteyko leer je om zo weinig mogelijk CO2 uit te ademen door een correcte ademhaling via de neus. Dat onder de knie krijgen kan van een paar weken tot twee maanden duren. Volharden is de boodschap. Je lichaam zal niet meteen akkoord gaan met de nieuwe aanpak en om meer zuurstof schreeuwen. Maar net dan moet je tegen je ontregelde ademhaling ingaan. Je kan ook nooit te weinig ademen. Integendeel, je zal net meer zuurstof in je cellen opnemen.”

    Een voorbeeld van een oefening? Ga ontspannen rechtop zitten op een stoel, benen naast elkaar, voeten op de grond. Adem rustig in en uit door je neus. Na de volgende uitademing knijp je je neus dicht en tel je hoeveel seconden je je adem kan inhouden. Laat je neus los als je ‘luchthonger’ krijgt. “Na drie sessies hebben patiënten de Buteyko-methode meestal onder de knie”, zegt Noëlla. “Je ademhaling resetten tot de norm is het streefdoel om uiteindelijk te kunnen herademen.”

    3. De 4-7-8 techniek
    De naam zegt het zelf: bij deze techniek van Harvard-doctor Andrew Weil reguleer je je ademhaling volgens vier, zeven en acht tellen. Hij noemt zijn techniek een “natuurlijk verdovingsmiddel” en door je met de oefeningen te focussen op je ademhaling, zou je sneller in slaap vallen en instant ontstressen. Kort samengevat adem je vier tellen in, houd je je adem vast voor zeven seconden en adem je acht tellen uit, vier keer na elkaar. De exacte oefening gaat als volgt:

    Stap 1: Plaats het puntje van je tong op je verhemelte net achter je voorste snijtanden en hou het daar gedurende de hele oefening.
    Stap 2: Adem uit langs je mond en maak een blaasgeluid.
    Stap 3: Sluit je mond en adem zacht in langs je neus terwijl je tot vier telt.
    Stap 4: Hou je adem zeven seconden in.
    Stap 5: Adem volledig uit langs je mond en maak een blaasgeluid. Tel daarbij tot acht.
    Stap 6: Herhaal deze routine nog drie keer voor een totaal van vier cycli.

    Bron: HLN.BE >>

    #252800
    Luka
    Moderator

    Steeds meer vrouwen krijgen een hartinfarct: ‘Voordat ik het wist lag ik met gillende sirenes in de ambulance’

    Jonge vrouwen krijgen steeds vaker een hartinfarct weet journalist Maartje Laterveer (43) na een flinke schrik. Hoe kan dat? En waarom worden deze infarcten niet als zodanig herkend?

    Een paar weken geleden lag ik naar een filmpje van mijn hart te kijken. Dat zat zo: om onnavolgbare redenen deed mijn hart al een tijdje pijn. Niet continu, en niet op de manier die je normaal in de film ziet als iemand een hartaanval krijgt. Maar toch. Na drukke dagen, en daar had ik er veel van, kwam het steeds vaker voor dat ik ineens doodmoe werd en een gevoel had alsof er een vuist om mijn hart zat die steeds steviger kneep. ’s Nachts straalde het vaak uit naar mijn linkerschouder en ik werd er soms ook misselijk bij. Ik werd er een beetje bang van, zeker omdat ik Hart voor vrouwen van cardioloog Angela Maas had gelezen en wist dat hartaanvallen zich bij vrouwen anders aandienen dan bij mannen: vaak met moeheid en misselijkheid, en een knellende pijn. Voor de zekerheid liet ik me doorverwijzen naar cardioloog Janneke Wittekoek. Zij heeft een eigen kliniek in Utrecht die speciaal is ingericht om hartklachten bij vrouwen tijdig te signaleren.

    Ik had het nog nooit eerder gezien, mijn hart dat onverstoorbaar aan het pompen was, op en neer, op en neer, met een levenslust waar ik me eerlijk gezegd nooit bewust van was. Wittekoek legde uit wat ik zag: mijn linkerboezem, de rechter, mijn hartkamers, de kleppen die ervoor zorgen dat het bloed de juiste kant op wordt gepompt en de kransslagaders, de bloedvaatjes die als een vlechtwerk om je hart liggen en zorgen voor de bloedtoevoer. Ze neemt altijd ruim de tijd voor zo’n echo. Het is belangrijk, vindt ze, om te weten hoe je hart eruitziet en hoe het werkt. Mensen zouden er minimaal eens in hun leven eens goed naar moeten kijken. Vooral vrouwen. Want, zo vertelt ze, in onze hypermoderne samenleving is een type hartaanval in opmars onder relatief jonge vrouwen die nergens last van hebben en ineens pats-boem neervallen als ze op zaterdagavond met een kop thee op de bank zitten.

    Cardioloog Angela Maas kwam deze trend een jaar of vier geleden op het spoor. Ze doet sindsdien onderzoek naar dit type hartinfarct, de SCAD (Spontane Coronaire Arteriële Dissectie), een scheur in de kransslagader). De SCAD is niet nieuw: al in 1931 dook hij voor het eerst op in de geneeskundeboeken. Volgens cardioloog Bert van Rossum, voorzitter van de Nederlandse Vereniging Voor Cardiologie, komt dit hartinfarct relatief weinig voor. ‘Per jaar zijn er in Nederland zo’n 34 duizend hartinfarcten en daarvan is 0,1 tot 0,4 procent een SCAD, dus tussen de 34 en 136 gevallen. Viervijfde daarvan bestaat uit vrouwen.’ Maas denkt daar anders over. ‘Vroeger dachten we inderdaad dat de SCAD extreem zeldzaam was, maar inmiddels weten we dat het 30 procent van alle hartinfarcten bij vrouwen onder de 60 betreft.’ Dan heb je het over zo’n 90 gevallen per jaar. Volgens Europees onderzoek is dat vermoedelijk nog een onderschat aantal, omdat niet alle gevallen als zodanig worden herkend.

    De SCAD, die bij mannen onder de 60 hoogstens 1 tot 2 procent van de hartinfarcten betreft, valt onder de zogenoemde MINOCA: typen hartinfarcten waarbij zuurstofgebrek optreedt zonder dat er sprake is van dichtgeslibde vaten, zoals normaal gesproken het geval is bij hartinfarcten. Wittekoek signaleert een duidelijke opmars van dit type hartinfarcten, waar vrouwen volgens haar een vijf keer hogere kans op hebben dan mannen. Als lid van de werkgroep Gender van de NVVC (de Nederlandse Vereniging Voor Cardiologen) schreef ze mee aan een leidraad die ervoor moet zorgen dat cardiologen dit type hartinfarcten sneller en beter herkennen. Zo’n leidraad is hard nodig, zegt ook Maas: ‘We hebben lang gedacht dat hartinfarcten allemaal hetzelfde waren: het dichtslibben van een bloedvat, een plotse afsluiting door een stolsel. Dat is het type dat we grotendeels zien bij mannen. Maar onze samenleving is anders dan veertig jaar geleden en dat drukt zijn stempel op het soort hartinfarcten dat we krijgen.’

    Hartklachten bij vrouwen beginnen vaak met een grillig patroon van pijn tussen de schouderbladen, een gevoel alsof de beha te strak zit. Deze klachten lijken niet op de klassieke pijn, die wordt omschreven alsof er een olifant op de borst zit en uitstraalt naar de kaak. Het gevolg is dat artsen de klachten bij vrouwen niet altijd herkennen als mogelijke hartproblemen, en dat ze hen soms naar huis sturen met de boodschap dat het wel tussen de oren zal zitten.

    Vaak is er volgens Maas ook geen duidelijk aanwijsbare oorzaak voor het hartinfarct onder relatief jonge vrouwen. ‘Uit onderzoek van de universiteit van Harvard onder een grote groep SCAD-patiënten blijkt dat die relatief hoogopgeleid zijn en weinig traditionele risicofactoren hebben, zoals een hoog cholesterol of diabetes. Een derde heeft last van een hoge bloeddruk en ruim een derde heeft een bepaalde bindweefselaandoening. Maar bij de grootste groep is er geen aanwijsbare onderliggende oorzaak. Het zijn vrouwen die bijna allemaal gezond leven en weinig overgewicht hebben.’

    Caroline Verhage is zo’n vrouw. Ze kreeg drie jaar geleden een SCAD. ‘Ik stond in de sportschool, ik voelde me niet lekker en mijn trainer zei: volgens mij heb je het aan je hart. We hebben er met z’n allen nog hard om gelachen, maar zij zei: ik laat je niet gaan totdat je naar het ziekenhuis gaat. Even later zat ik met mijn sportvriendinnen in de wachtkamer van de huisartsenpost en voordat ik het wist lag ik met gillende sirenes in de ambulance, want ik bleek een hartinfarct te hebben.’ Een oorzaak werd nooit gevonden.

    Volgens Maas is de belangrijkste oorzaak bij deze groep vrouwen mentaal: ze maken zich te druk en neigen naar perfectionisme. Samen met de afdeling psychologie van de Universiteit Tilburg heeft ze onderzoek gedaan onder 180 vrouwelijke SCAD-patiënten en daaruit kwam naar voren dat hun stressniveau vrij hoog was. ‘Zeker meer dan de helft heeft voorafgaand aan het infarct een jaar of twee op de tenen gelopen. De onderzoekers van Harvard vonden ook een link met een trauma. Ongeveer 48 procent van de vrouwen had een posttraumatische stressstoornis als gevolg van een overlijden van een dierbare, een echtscheiding of ontslag.’ Verhage had geen trauma, maar wel stress. ‘Ik had een drukke baan bij Monsterboard. En ik was al een tijd erg vermoeid.’

    De herkenning is frappant. Ik vind het een moeilijk te verteren gedachte dat stress mijn lichaam kapot kan maken, maar ik moet erkennen dat mijn laatste jaren behoorlijk stressvol zijn geweest. Ik ben gescheiden en heb me sindsdien over de kop gewerkt om het hoofd boven water te houden als alleenstaande moeder. Daarbovenop komen een aantal nare ervaringen uit mijn verleden waar ik nooit afdoende mee heb afgerekend.

    Ook Debbie Nuytemans (49) kan daarover meepraten. Zij kreeg drie jaar geleden op haar 46ste een SCAD, uit het niets, terwijl ze op haar werk in het AMC was, waar ze op de afdeling neonatologie werkt als research-coördinator. ‘Ik moest tijdens een presentatie een film starten en dat lukte niet. Ik moest iemand zoeken, trap op, trap af. Uiteindelijk was het gelukt, ik had mijn praatje gehouden en ging zitten – en toen voelde ik me ineens niet lekker. Het was net alsof ik een hap had genomen die bleef hangen. Slikken, slikken, ik kreeg het niet weg. Blijkbaar trok ik ook wit weg, ik begon te zweten, kreeg een natte bovenlip, voelde me misselijk en ik zei tegen mijn collega’s: volgens mij is het mijn hart. Dat wisten ze wel zeker, en binnen tien minuten zat ik aan de hartbewaking met allerlei stickers en plakkers.’

    Achteraf ziet ze de waarschuwingssignalen die ze heeft genegeerd. ‘Ik was al maanden heel moe, en kribbig. Ik heb een heel druk leven. Ik heb een superdrukke baan. Ik heb twee kinderen die een beetje uit de pas lopen, een heeft autisme met ADHD en een senso-motorische integratiestoornis, wat betekent dat bij ons thuis een militaristisch regime heerst.’ En ook haar leven kent traumatische gebeurtenissen. ‘Ik heb bij het uitdelen van pech best vaak vooraan gestaan. Ik heb veel miskramen gehad, en een vroeggeboorte waarbij mijn zoon is overleden.’ Natuurlijk, ze doet aan yoga, en fietst elke dag een kilometer of twintig naar haar werk, wat ze heerlijk vindt. Ze doet alles om te ontspannen, maar vindt dat net zo moeilijk als ik. ‘Als iemand de knop heeft gevonden die je om kunt zetten, dan wil ik graag weten waar die zit. Ik ben heel erg betrokken bij mijn werk en kan mezelf thuis moeilijk uitzetten. Ik voel me namelijk ook nog overal verantwoordelijk voor.’

    Dat laatste is volgens Maas de reden waarom de SCAD vooral vrouwen treft: ‘Vrouwen reageren anders op stress dan mannen. Mannen kunnen stress parkeren, vrouwen tobben voort.’ En ze zijn perfectionistischer. ‘Stress kan je natuurlijk overkomen, maar er is ook een vorm van stress die we onszelf aandoen door alles goed te willen doen. Dat is me erg opgevallen bij SCAD-patiënten. Sommigen rusten niet voordat alle kopjes in de kast met de oortjes dezelfde kant op staan. En dan is de kast dicht, hè.’

    Ook dit is akelig herkenbaar. Ik kan niet wakker liggen van kopjes, maar op andere gebieden heb ik zeker een onbedwingbare drang naar perfectie. Hoe druk ik het ook heb, ik maak bijvoorbeeld altijd tijd vrij om keihard te sporten, ook al moet ik me daarvoor in allerlei bochten wringen. Niet om in conditie te blijven, maar om in vorm te blijven – of liever, het moet altijd mooier en strakker. En mijn huis moet eruitzien als een plaatje uit een woonblad, ik moet een bloeiend sociaal leven, ook al ben ik eigenlijk liever alleen, ik moet de perfecte stoofschotel maken en bovenal moet ik de perfecte moeder zijn en sta ik daarin continu 1-0 achter vanwege die stomme scheiding. En natuurlijk rust ik niet voordat mijn werk af is en bovengemiddeld goed. Nu ik erover nadenk, het is nooit goed genoeg eigenlijk.

    Maar is dat typisch vrouwelijk? Er is een groeiend aantal psychologische onderzoeken waaruit blijkt dat vrouwen en mannen anders met stress omgaan. Uit een onderzoek van de universiteit van Cambridge uit 2016 blijkt dat vrouwen bijna tweemaal meer kans hebben om te lijden onder ernstige stress en angststoornissen. De American Psychological Association bevestigt deze stress-gap: volgens een jarenlange studie rapporteren vrouwen significant vaker dat ze last hebben van emotionele en/of fysieke stress-symptomen. Over perfectionisme is de wetenschap minder eenduidig. In 2016 verscheen de publicatie van een grootscheeps Brits-Canadees onderzoek waaruit blijkt dat perfectionisme weliswaar enorm is toegenomen in onze maatschappij, maar dat er geen verschil is tussen de mate waarin vrouwen en mannen er last van hebben. Wel opperen de onderzoekers dat er onderzoek moet worden gedaan naar de motieven achter perfectionisme, omdat het bij mannen mogelijk voortkomt uit een drang om te presteren, terwijl vrouwen eerder willen pleasen.

    Uit weer ander onderzoek, schreef The New York Times in 2018, blijkt dat vrouwen andersoortige stress ervaren. Niet alleen omdat ze meer ballen in de lucht moeten houden (volgens de Verenigde Naties stoppen vrouwen wereldwijd gemiddeld drie keer zoveel meer tijd in huishoudelijk werk dan mannen) maar ook omdat ze vaker het gevoel hebben dat ze zich anders moeten voordoen dan ze werkelijk zijn. Niet boos bijvoorbeeld, ook al zijn ze het wel; wel empathisch, ook al zijn ze het even niet. Dat zal alles te maken hebben met het pleasegedrag waar ook het Brits-Canadese onderzoek naar verwijst, al kun je hier natuurlijk tegenover stellen dat mannen zich ook anders moeten voordoen. Niet gevoelig, al zijn ze het misschien wel; wel ambitieus, al zijn ze het misschien niet.

    Dat de SCAD vaker voorkomt bij vrouwen schrijft Van Rossum vooral toe aan hormonen. ‘In de helft van de gevallen kennen we de oorzaak niet. De andere helft wordt voornamelijk veroorzaakt door hormonale invloeden rondom de bevalling, die de vaatwanden verzwakken. Dat verklaart waarom SCADS meer voorkomen bij vrouwen dan bij mannen.’ Maar volgens Maas vormen hormonen niet de belangrijkste verklaring. Met een groep buitenlandse cardiologen uit onder meer Italië, Frankrijk, Spanje, Engeland en Denemarken is ze een Europese studiegroep begonnen die onderzoek doet naar oorzaken, preventie en revalidatie. Daaruit blijkt nu al dat hormonen alleen de SCAD niet kunnen verklaren. ‘Er is nog altijd een grote groep zonder duidelijke oorzaak en daarbij speelt stress zeker een belangrijke rol. Het is gewoon niet waar dat de SCAD vooral met hormonen te maken heeft. Bert van Rossum weet er duidelijk niets van als hij dat zegt. Als je mij vier jaar geleden had gebeld, had ik dat waarschijnlijk ook gezegd. Maar als je je erin gaat verdiepen, dan leer je wat.’

    Als het aan haar ligt, verdiepen meer cardiologen zich in SCADS. Want niet alleen herkennen ze die vaak niet tijdig, ze ontberen ook nog de kennis om patiënten te begeleiden als het kwaad eenmaal is geschied. Zo kan het gebeuren dat vrouwen vaak binnen een jaar na een hartaanval alsnog overlijden, terwijl dit met de juiste behandeling voorkomen had kunnen worden.

    Nuytemans had wat dat betreft geluk, of liever: ze dwong het af. ‘Een tijdje na mijn SCAD moest ik op controle. Mijn eigen cardioloog was er niet, ik kreeg een vervanger. Ik blijf die klachten houden, zei ik, ik blijf het gevoel houden dat mijn beha te strak zit. Maar hij zei: ‘We hebben alles nagekeken, het kan echt niet je hart zijn.’ Oftewel: het zit tussen je oren. Daar was ik zo van ontdaan. Ik belde mijn eigen cardioloog en zei: ‘Er is iets, ik weet het zeker.’ Toen zei hij: ‘Ik geloof je, en ik denk dat wij gewoon niet genoeg kennis hebben. Je moet naar Janneke of Angela.’ Nu ben ik in goede handen bij Janneke Wittekoek. Maar ben je als vrouw niet zo mondig, dan zeg je ‘Oké’ en ga je naar huis. En dan krijg je op een dag een hartaanval.’

    Om dit te voorkomen heeft Verhage vrouwenhart.nl opgericht, een website met informatie over vrouwen hartaandoeningen en ervaringsverhalen. Het is de website die ze zelf miste toen ze na haar infarct naar huis werd gestuurd met dezelfde bak medicijnen als een man van 85 bij wie de vaten dichtzitten, en vol vragen. Wat had ze precies gehad? Zou het nog eens kunnen gebeuren? Ze zocht op internet, maar daar vond ze weinig soelaas. Na wat surfen kwam ze Maas op het spoor, die haar doorstuurde naar Harriette Verweij, nog zo’n pionier in de vrouwen cardiologie. ‘Toen bleek ik behoorlijke hartschade te hebben opgelopen. Ik had zo’n scheur dat mijn hart was beschadigd en een stuk van mijn linkerhartkamer moest worden weggehaald. Nu kan ik niet meer werken en als ik een blokje omloop sta ik al te hijgen. Mijn leven is drastisch veranderd. Als ik eerder de diagnose had gekregen, was het zover niet gekomen.’

    Cécile Colleye-de Wissel (53), die ook meewerkt aan vrouwenhart.nl, werd tien jaar geleden getroffen door een SCAD. ‘Ook heel plotseling: ik had met mijn man en twee kinderen een onbezorgde dag gehad in een pretpark, en diezelfde avond kwam er een eind aan mijn gezonde lichaam zoals ik dat kende.’ In het ziekenhuis werd haar infarct wel herkend, maar de cardioloog reageerde als bij een traditionele hartaanval. ‘Ik kreeg bloeddrukverlagers, cholesterolverlagers, de hele rataplan. Dat is standaardbeleid, maar die medicatie heeft mijn herstel vertraagd.’

    De behandeling na een SCAD is ingewikkeld. Het klassieke dotteren (waarbij een katheter in de kransslagader wordt gebracht om een vernauwing op te lossen) is in dit geval ongewenst, omdat de vaatwand verzwakt is en er zo nieuwe scheurtjes kunnen ontstaan. Hetzelfde geldt voor een bypassoperatie. De vaatwand geneest meestal spontaan binnen zes tot acht weken, maar de kans bestaat dat het daarna weer gebeurt. De juiste behandeling zou bestaan uit medicijnen zoals cholesterolverlagers, bloedverdunners en bètablokkers. Maar dat vergt wel maatwerk en kennis over de specifieke werkingen van het vrouwenlichaam. ‘Vrouwen hebben meer bijwerkingen van dit soort medicatie. Artsen zouden creatiever moeten zijn en meer tijd moeten uittrekken om de best passende medicatie te vinden. Cholesterolverlagers bijvoorbeeld kunnen vaak ook weggelaten worden.’ Wittekoek, volgens Nuytemans een ‘kei in het koken met medicijnen, snufje erbij, snufje eraf, tot ik bijna geen klachten meer heb’, stelt dat vrouwen wel 60 procent meer bijwerkingen ervaren dan mannen en ze kunnen vaak toe met veel lagere doseringen. Die doseringen liggen niet bij de apotheek, omdat die werkt met bulkinkopen die zijn gebaseerd op studies met grote groepen mannen. Wittekoek vecht daarom wat af met apotheken en huisartsen, met resultaat: er komt langzaamaan steeds meer oog voor het verschil tussen mannen en vrouwen, ook wat herstel betreft.

    Voor Colleye-de Wissel komt de verbetering te laat. Ook haar hart heeft dermate schade opgelopen dat ze haar baan als sterilisatiemedewerker in het UMC Utrecht moest opgeven. ‘Dat is gelukkig goed gekomen, want ik kon secretaresse worden op mijn afdeling. Ik heb me omgeschoold en uiteindelijk is dat nog veel leuker werk ook.’

    Eind goed, al goed, Maas ziet het bij meer vrouwen. ‘Sommigen zeggen: ik heb hier echt van geleerd en ik heb een aantal dingen veranderd. Het kan ook positief uitpakken. Het zijn intelligente vrouwen, ze begrijpen dat ze misschien iets moeten doen aan hun leefpatroon. Je hoeft deze vrouwen niets te vertellen over gezond leven, want dat deden ze al. Een beetje te waarschijnlijk.’ Ze hebben volgens haar vaak meer baat bij een wat relaxtere levenshouding.

    Het zijn woorden die ik in mijn oren knoop. Ik blijk kerngezond – Wittekoek vond althans geen spoor van een infarct – en ook mijn vaten zijn schoon als van een twintiger. Maar dat zegt niet alles, weet ik nu. Als ik de stress niet zelf omlaag weet te brengen en die vuist om mijn hart blijft terugkomen, zei ze, dan moet ik terug. Ik had nooit eerder zo’n goede reden om met een dekentje op de bank te kruipen.

    Bron: de Volkskrant >>

24 berichten aan het bekijken - 1 tot 24 (van in totaal 24)
  • Je moet ingelogd zijn om een reactie op dit onderwerp te kunnen geven.
gasten online: 6 ▪︎ leden online: 0
No users are currently active
FORUM STATISTIEKEN
topics: 2.424, reacties: 13.217, leden: 1.198
Scroll Up