Lichamelijke klachten door seksueel geweld

  • Dit onderwerp bevat 19 reacties, 3 deelnemers, en is laatst bijgewerkt op 20/02/2020 om 21:11 door Luka.
20 berichten aan het bekijken - 1 tot 20 (van in totaal 20)
  • Auteur
    Berichten
  • #216044
    LSG
    Beheer
    Topic starter

    In dit topic vind je websites en online artikelen met informatie over:

    Lichamelijke klachten door seksueel geweld

    Wil je zelf een website of online artikel toevoegen? Plaats dan eerst de url en daaronder eventueel een korte beschrijving.

    #216153
    Luka
    Moderator

    Conversiestoornis

    wijzijnmind.nl/psychipedia/conversiestoornis

    Naar schatting 1 op de 2.500 mensen krijgt in zijn leven een conversiestoornis. 60 tot 80% van de patiënten is vrouw en de gemiddelde leeftijd is 39 jaar. Veelvoorkomende lichamelijke problemen bij een conversiestoornis zijn: spierzwakte, spierspasmen, moeite met praten, ongevoeligheid voor pijn, doofheid, visuele verstoringen, toevallen en stuipen. Hoewel de lichamelijke klachten écht zijn, vindt de arts geen lichamelijke oorzaak.

    De precieze oorzaak van de conversiestoornis is nog onbekend. Waarschijnlijk is deze complex en te vinden in een mix tussen omgeving, erfelijkheid en psychische factoren. Psychische factoren worden verondersteld met de lichamelijke klacht samen te hangen, omdat de start of het verergeren van de klacht voorafgegaan wordt door conflicten of andere bronnen van stress.

    Je vind hier het ervaringsverhaal van Deborah.

    #218503
    Luka
    Moderator

    Urineverlies door te gespannen bekkenbodem

    Waardoor zijn de bekkenbodemspieren zo gespannen?
    Er zijn verschillende oorzaken. De aandoening kan een gevolg zijn van chronisch lage rugpijn of bekkenpijn. Soms is er sprake van traumatische gebeurtenissen in het verleden, zoals seksueel misbruik, waardoor de bekkenbodemspieren onbewust aangespannen worden. Ook kan het té fanatiek trainen van de bekkenbodemspieren – bedoeld om verslapping tegen te gaan – ertoe leiden dat de spieren juist teveel aanspannen.

    Lees verder op gezondheidsnet.nl >>

    #218504
    Luka
    Moderator

    Bekkenfysiotherapie voor mannen

    Ik leg mij als een van de zeer weinige mannelijke bekkenfysiotherapeuten extra toe op de behandeling van mannenproblematiek en ben in dit vakgebied een vraagbaak voor artsen en patiënten (en hun partners!).
    Met name plas-, prostaat- en pijnklachten worden als typische mannenproblemen herkend en met voortvarendheid behandeld in het Expertisecentrum Bekkenbodem. Door nauwe samenwerking met de urologen van Andros Mannenkliniek en van de ziekenhuizen is er een enorme kennis en ervaring aanwezig om je klachten eindelijk goed aan te pakken.

    Vaak gaat het om al jaren bestaande hinder en pijn en het is soms verbazingwekkend hoe snel deze na enkele behandelingen verminderen en verdwijnen. Ook wordt er begeleiding geboden bij aanstaande prostaatoperatie, evenals fysiotherapeutische zorg daarna. Trefwoorden zijn dus plasklachten, prostaatpijn, liespijn, scrotumpijn, erectiestoornis, obstipatie, nadruppelen, incontinentie.

    Lees verder op bekkenbodemexperisecentrum.nl >>

    #218590
    Mark
    Moderator

    beschadigdlichaam.nl

    Landelijk overzicht van medisch specialisten

    Zo snel mogelijk de juiste medisch specialist vinden na seksueel geweld, dat is het doel van deze website.
    Niet de artsen die er “iets” van weten staan op het landelijk overzicht van medisch experts, maar alleen degenen die zich er in hebben gespecialiseerd en ook een gepaste medische begeleiding geven.

    Fysiek beschadigd zijn na een verkrachting roept bij slachtoffers gevoelens van weerzin en walging op, maar ook verdriet, intense boosheid en schaamte komen veel voor. Dit maakt het extra moeilijk om hulp te zoeken voor deze – door het slachtoffer als zodanig beleefde – gênante klachten.

    Lees ook het artikel en luister het nieuwsitem over beschadigdlichaam.nl op nporadio1.nl >>

    #220590
    Mark
    Moderator

    Meer menstruatieklachten bij vrouwen met seksueel misbruik in de anamnese

    Publicatie in het Nederlands Tijdschrift voor Geneeskunde uit 2006.

    Ruim 33% van de volwassen vrouwen heeft voor haar 16e jaar één of meer ongewenste seksuele ervaringen meegemaakt waarbij de dader een familielid was, zo blijkt uit een Nederlands onderzoek. In een andere studie vond men dat 7% van de vrouwen van 20-59 jaar seksueel misbruik, verkrachting of gedwongen seks in relaties heeft ondergaan.
    Deze ervaringen kunnen leiden tot een scala aan lichamelijke en psychische klachten op volwassen leeftijd. Hoofdpijn, rugpijn, diarree, obstipatie, depressies, angst- stoornissen, drugsgebruik of overmatig alcoholgebruik en suïcidepogingen zijn beschreven. Seksueel misbruikte vrouwen vonden zich ook vaker te dik of hadden één of meer symptomen van anorexia nervosa. Vrouwen die als kind of op volwassen leeftijd seksueel misbruikt werden, hebben ook vaker gynaecologische klachten zoals vaginale afscheiding, dysmenorroe, dyspareunie en pijn in de onderbuik. Er zijn aanwijzingen dat het premenstrueel syndroom sterk gecorreleerd is aan seksueel misbruik op jeugdige leeftijd.

    Lees verder op ntvg.nl >>

    #227402
    Mark
    Moderator

    Gespannen – overactieve – hypertone bekkenbodemspieren

    Je bekkenbodemspieren hangen als een soort ‘hangmat’ in je bekken. Ze sluiten je bekken af en ondersteunen je buikorganen. Doordat we de hele dag rechtop zijn (we staan, lopen, zitten, bukken etc) moet je bekkenbodem dus ook de hele dag werken. Daarom heeft je bekkenbodem een  basisspanning. En als die basisspanning goed is dan gaat het ook goed en heb je over het algemeen geen klachten.

    Als spieren te veel gespannen zijn kunnen ze niet goed reageren en daardoor kun je urineverlies krijgen.

    Er zijn verschillende oorzaken voor een gespannen bekkenbodem, o.a. seksueel misbruik of ander grensoverschrijdend gedrag waardoor je vaak meer spanning in je lichaam hebt.

    Meer informatie vind je op jouwbekkentherapeut.nl >>

    #227553
    Luka
    Moderator

    Gehavend door geweld:
    ‘FYSIEKE GEVOLGEN VAN VERKRACHTING VAAK ONDERBELICHT’


     

    Het nieuws over de verkrachtingszaak in Ede, waarbij een 18-jarig meisje op station Ede-Wageningen werd aangesproken en gedwongen mee te gaan naar een leegstaand gebouw, heeft Nederland geschokt. Wat doet zo’n gebeurtenis met het slachtoffer? Ook op de lange termijn? Volgens ervaringsdeskundige Femke Alsemgeest van de website beschadigdlichaam.nl lopen slachtoffers van seksueel geweld vaak onnodig lang door met fysieke klachten.

    Femke (34) werd zelf op haar twaalfde door een onbekende man van haar fiets getrokken en verkracht. Enkele jaren later kreeg ze wederom te maken met seksueel geweld, dit keer binnen een relatie. Over de gevolgen hiervan schreef ze de boeken ‘Gegrepen’ en ‘(On)begrepen’.

    FYSIEKE KLACHTEN NA SEKSUEEL GEWELD
    Inmiddels werkt ze op de afdeling psychotrauma bij PsyQ, waar ze slachtoffers van seksueel geweld begeleidt. Ook via haar platform Doorbreekdestilte.nl staat ze dagelijks in contact met mensen die kampen met een traumatische ervaring, zoals een verkrachting.

    “Wat me in al die verhalen opvalt, is dat de hulpverlening veelal gericht is op de psychische gevolgen. Dat is ook heel belangrijk, maar het fysieke aspect blijft vaak onderbelicht. Er wordt door therapeuten niet altijd naar gevraagd. En als mensen het onderwerp niet uit zichzelf durven aan te snijden, gebeurt er dus niets.”

    INCONTINENTIE EN PIJN BIJ HET VRIJEN
    Als iemand zich na een verkrachting bij de politie of een arts meldt, vindt er in de meeste gevallen een medisch onderzoek plaats en kan acute hulp worden geboden. Maar volgens Femke zijn er ook veel mensen die pas veel later klachten krijgen of die ongemakken hebben die ze niet direct relateren aan de verkrachting. Daardoor lopen ze er vaak onnodig lang mee door, met alle gevolgen van dien.

    “Als ik terugkijk, heb ik al sinds mijn jeugd problemen met incontinentie”, vertelt Femke. “Niets ernstigs, maar bij een verkeerde beweging of een hoest verlies ik wel eens een druppeltje. Ook heb ik veel last van pijn bij het vrijen, hevige bloedingen en moeite met naar het toilet gaan.”

    Na haar twee zwangerschappen werden de klachten steeds erger. Bij een gynaecologisch onderzoek bleek dat de oorzaak niet de bevalling was, maar de verkrachtingen in haar jeugd. “Alles was van binnen verkrampt en beschadigd. Doordat daar nooit iets aan was gedaan, waren in de loop der jaren inwendige verzakkingen ontstaan in mijn bekkengebied.”

    SLACHTOFFERS VAN GROEPSVERKRACHTING
    Dr. Toine Lagro-Janssen, hoogleraar Vrouwenstudies Medische Wetenschappen bij het Radboud UMC en hoofd van het Centrum Seksueel en Familiaal Geweld Nijmegen, geeft aan dat ernstige verwondingen als die van Femke uitzonderingen zijn.

    “We zien dit soms bij slachtoffers van groepsverkrachtingen of vluchtelingen die in oorlogssituaties te maken hebben gehad met seksueel geweld. Doorgaans is de fysieke schade na enkele maanden geheeld. Godzijdank houden de meeste mensen geen blijvende klachten, want een verkrachting alleen is al traumatisch genoeg.”

    VERBORGEN KWALEN
    “Wel is er volgens haar een groep die kampt met verborgen kwalen, die ze niet altijd meteen aan hun ervaring met seksueel geweld koppelen. “Ze hebben bijvoorbeeld urineverlies, chronische bekken- of buikpijn of pijn bij het vrijen. De bekkenbodem kan zich door het trauma moeilijk ontspannen en daardoor pijnklachten of incontinentie veroorzaken.”

    “Omdat ik onderzoek heb gedaan naar bekkenbodemproblematiek, vraag ik altijd door als mensen zich met dit soort klachten melden. Ik weet echter dat niet iedere huisarts of gynaecoloog dit doet. Dat komt omdat er binnen de opleiding te weinig aandacht besteed wordt aan dit onderwerp.”

    TABOE
    Dr. Lagro-Janssen vindt de website (beschadigdlichaam.nl) een goed initiatief. “Alleen al om het onderwerp uit de taboesfeer te halen. De schaamte is vaak groot bij mensen die een dergelijke nare ervaring hebben. Ze willen zo gauw mogelijk door met hun leven en praten over de fysieke gevolgen hoort daar vaak niet bij. Misschien durven ze dat eerder als vrouwen zoals Femke hun ervaringen delen.”

    Ook Femke hoopt dat andere slachtoffers door deze website de stap durven te zetten om op tijd hulp te zoeken voor hun klachten. “Had ik dat zelf maar veel eerder gedaan”, zegt ze. “Dan was mijn leven nu misschien heel anders geweest. Het had me veel onnodige pijn gescheeld.”

    Bron: Vrouw.nl

    #230355
    Mark
    Moderator

    Pseudo-epilepsieaanvallen

    Artikel waarin o.a. de casus van een 17-jarig meisje beschreven wordt die a.g.v. seksueelmisbruik gedurende meer dan tien jaar pseudo-epileptische aanvallen kreeg.

    Lisa is afkomstig uit een tweeoudergezin en heeft vier oudere broers. Een vijf jaar oudere broer misbruikt haar seksueel van 6- tot 12-jarige leeftijd, met bedreiging en zwijgplicht als verzwarende omstandigheden. Deze broer heeft een gesloten karakter, deelt weinig gevoelens met zijn omgeving, heeft een beperkt introspectief vermogen, geeft een sociaal wenselijke indruk en gebruikt softdrugs. De jongste broer heeft een stofwisselingsziekte met neurologische gevolgen (onder andere mentale retardatie), wat een belasting betekent voor het gezin. Onder de verschillende gezinsleden heerst er een grote loyaliteit tegenover elkaar. Geheimen worden met elkaar gedeeld, maar binnen het gezin gehouden, wat kenmerkend is voor een kluwengezin.
    Lisa kent een normale ontwikkeling op sociaal, motorisch en gedragsmatig vlak, tot op 6-jarige leeftijd. Op vlak van emotieregulatie vertoont ze echter vanaf babyleeftijd problemen met onder andere breath holding spells bij het wenen, dit zijn ongewilde ongecontroleerde onderbrekingen van de ademhaling, waarbij ze soms het bewustzijn verliest. Van jongs af aan is ze faalangstig, heeft ze een laag zelfbeeld, maar neemt ze een dominante houding aan om dit te maskeren. Op school haalt ze goede punten op vlak van taal, maar ze doet het tweede leerjaar over omwille van rekenproblemen.

    Op 6-jarige leeftijd vertoont Lisa voor het eerst een vermoedelijke epilepsieaanval, waarbij uit een eeg echter tweemaal geen argumenten voor epilepsie blijken. Ook het resultaat van de CT-scan bevindt zich binnen de normale fysiologische grenzen. Er wordt geen behandeling opgestart. Lisa blijft gedurende de vijf daaropvolgende jaren aanvalsvrij, maar vertoont wel toenemende psychosomatische klachten zoals hoofdpijn, buikpijn en angst om kanker te krijgen. Op 11-jarige leeftijd komt ze samen met haar ouders terecht bij het Vertrouwenscentrum Kindermishandeling (VK) naar aanleiding van het ontdekken door de ouders van het misbruik.

    Lees het hele artikel op tijdschriftgedragstherapie.nl >>

    #236588
    Luka
    Moderator

    HOE INGRIJPENDE JEUGDERVARINGEN ZIEKTES VERKLAREN

    Nadine Burke Harris, een Amerikaans kinderarts, heeft een prachtig boek geschreven over het herstellen van de lange termijn gevolgen van ACE’s (Adverse Childhood Experiences of ingrijpende jeugdervaringen). In Nederland is het onlangs verschenen onder de titel: Ingrijpende jeugdervaringen en gezondheidsproblemen.

    ONVERKLAARBARE ZIEKTES
    In haar boek vertelt ze hoe ze als beginnend kinderarts in haar spreekkamer kinderen ziet wiens ziektebeeld ze niet kan verklaren. Ze gaat op onderzoek uit en stuit op het verband tussen ingrijpende jeugdervaringen en veel van de meest voorkomende en ernstige ziekten. Ze onderzoekt en leert hoe deze ervaringen in de jeugd doorwerken op onze gezondheid. En hoe de cirkel doorbroken kan worden.

    UIT DE PRAKTIJK
    In dit boek vertelt ze aan de hand van veel praktijkverhalen (waaronder haar eigen verhaal) hoe deze kennis haar kijk op gezondheid en ziekte heeft veranderd en haar behandeling van patiënten en hun ouders. Ze illustreert de nieuwste wetenschappelijke inzichten op zo’n toegankelijke manier dat het prettig te lezen is, ook als je niet medisch geschoold bent.

    Bron: Augeo.nl

    #240629
    Luka
    Moderator

    Gevoelens tasten net als voeding onze maag aan

    Zowel aangename als onaangename gevoelens werken net als voedsel. Je lichaam moet ze verteren. Het is dan ook geen verrassing dat het soort emotie dat we ervaren onze maag zal beïnvloeden precies zoals goed of beschimmeld voedsel. We voelen een knoop in onze maag als we bang zijn. Wanneer we verliefd zijn, hebben we last van de beruchte vlinders in de buik. Dit zijn slechts enkele voorbeelden van deze verbinding tussen onze geest en onze spijsvertering. Maar … kunnen we hun negatieve effecten onder controle houden of verminderen?

    “Het leven is een onvoltooid deelwoord, geen voltooid.”

    -Ortega y Gasset –

    Waarom zijn gevoelens en de spijsvertering aan elkaar verbonden?
    Dr. Mario Alonso Puig is een specialist in de algemene chirurgie en het verteringssysteem. Hij verklaart hoe de onmiddellijke impact van onze gevoelens op onze maag gebeurt. Een van de belangrijkste emotionele delen in onze hersenen, het eiland van Reil, krijgt informatie terug van het spijsverteringskanaal.

    Het deel van het zenuwstelsel dat verantwoordelijk is voor het maagdarmsysteem en voor de voering van de maag, bevat bovendien neurotransmitters net zoals de hersenen. Deze structuur bestaat uit een netwerk van honderd miljoen neuronen. Verrassend genoeg zorgen die ervoor dat dit systeem kan onthouden en op een bepaalde manier leren, onafhankelijk van de hersenen. Daarom is het bekend onder de naam ‘tweede hersenen’.

    We hebben drie ‘hersenen’
    In ons lichaam worden niet één, niet twee, maar drie ‘hersenen’ gelokaliseerd. Naast de hersenen die we al kennen, hebben we een tweede en een derde soort hersenen die zich in het spijsverteringskanaal en in het hart bevinden. 90% van het serotonine in het lichaam – het hormoon dat onze gemoedsstemming regelt – wordt eigenlijk in het verteringssysteem geproduceerd.

    Deze drie ‘hersenen’ moeten in contact staan met elkaar en samenwerken. Dr. Puig verzekert ons dat als één deel uitvalt, de schadelijke effecten merkbaar zullen zijn op lichamelijk vlak.

    In het geval van het verteringskanaal lijdt de persoon aan aandoeningen zoals het prikkelbaredarmsyndroom, krampen, verteringsproblemen, enzovoort. Vanuit een medisch standpunt kan er spijtig genoeg weinig hulp geboden worden aan de persoon die hieraan lijdt. Maar op emotioneel vlak bestaan er wel een aantal oplossingen:

    Verwijder je angst
    De persoon in kwestie kan het niveau van zijn angst doen dalen en het leven hoopvoller bekijken. Op een natuurlijke manier zal het verteringssysteem vaak opnieuw afgestemd worden op de hersenen in ons hoofd.

    Oefen je glimlach, ook als is het nep!
    Dit is zo eenvoudig – of misschien in sommige omstandigheden niet zo eenvoudig. Maar een glimlach op je gezicht toveren heeft het vermogen om het pad van angst te veranderen. Want de glimlach stuurt een boodschap naar de hersenen dat alles in orde is.

    In het begin zal het misschien moeilijk zijn om het doel te bereiken. Als we erin slagen om in een ongemakkelijke situatie te glimlachen, dan voelen onze hersenen zich verplicht om zich aan te passen aan de ontvangen boodschap.

    Volgens Duchenne heeft een ‘oprechte glimlach’ – een onvrijwillige of spontane glimlach – hetzelfde effect in de hersenen als een geveinsde glimlach. Een beetje alsof we een compliment of wat goed nieuws ontvangen hebben.

    Maak komaf met giftige emoties
    Tussen de 60% en de 90% van de consultaties in medische instellingen zijn omwille van zogenaamde ‘giftige emoties’ (woede, angst, verdriet, razernij, nijd, schuld, vijandigheid, afkeer…). Daartoe behoren ook de problemen als gevolg van de uitscheiding van cortisol, het angsthormoon.

    Om de positieve kant van het leven te zien is een lichamelijke verandering nodig. De vorming van nieuw hersenweefsel zal het mogelijk maken om onszelf opnieuw uit te vinden. Op die manier zijn we in staat om ons voortdurend te focussen op de positieve dingen.

    Krop je gevoelens niet langer op, zet ze op papier
    Ziekte kan de prijs zijn die je betaalt omdat je voortdurend je negatieve gevoelens opkropt. Dit is een erg goede reden om je negatieve emoties aan te spreken.

    Dr. Puig beveelt een techniek aan. Zet je emoties op papier. Want als we tijdens het schrijven over onze gevoelens nadenken, dan passeren ze door de linkse voorzijde of de prefrontale hersenzone. Die is de basis van onze positieve gevoelens.

    Door negatieve emoties in taal om te zetten moeten ze absoluut de linkse prefrontale cortex passeren. Dit vermindert automatisch hun kracht.

    Als woede de emotie is, ga dan joggen
    Wanneer we geconfronteerd worden met het gevoel van woede, dan raadt Mario Alonso Puig aan om te gaan lopen. Vooral hardlopen heeft een positief effect. Want tijdens het lopen komen oxytocine en bèta-endorfine vrij. Het gevolg is dat de amygdala en de hypothalamus losgekoppeld worden. Die zijn de basis voor woedereacties.

    Nu we deze informatie hebben, is het duidelijk wat we het best kunnen doen. Om voor onze gezondheid en welbevinden te zorgen moeten we ophouden met negatieve gevoelens op te kroppen. Op die manieren vermijden we indigestie en andere, ernstigere ziekten die te maken hebben met onze maag of darmen.

    Krop een ontgoocheling of een gevoel van wanhoop niet op. Neem een pen in de hand en zet je negatieve gevoelens op papier. Dat is een gezonder alternatief dan deze emoties op te potten.

    Bron: verkenjegeest.com

    #244510
    Luka
    Moderator

    Wie loopt risico op fibromyalgie?

    Wetenschappers hebben nog geen bewijs gevonden voor de genetische aanleg voor fibromyalgie. Toch zijn er patronen te vinden die bij veel mensen met fibromyalgie voorkomen.

    Het feit dat fibromyalgie met name voorkomt bij vrouwen en in veel gevallen bij meer dan één persoon binnen één familie voorkomen kunnen wijzen op een genetische component van fibromyalgie.

    Mensen met fibromyalgie herkennen zich vaak in één of meer van de volgende eigenschappen:

    • Perfectionisme en verlangen naar controle
    • Hoge eisen aan zichzelf en anderen stellen
    • Zichzelf opofferen voor anderen
    • Te weinig tijd nemen voor zichzelf en voor ontspanning
    • Moeite met luisteren naar signalen van het lichaam
    • Moeite met het verwerken van emoties
    • Moeilijk nee kunnen zeggen en grenzen stellen
    • Moeite met kritiek
    • Angst voor conflicten en fouten
    • Innerlijke onvrede
    • Piekeren en moeilijk dingen los kunnen laten
    • Neiging tot pessimisme en negatieve gedachten
    • Schuldgevoelens en zichzelf tekort voelen schieten

    Daarnaast lopen mensen die blootgesteld zijn aan traumatische gebeurtenissen of lichamelijk letsel meer risico op het ontstaan van fibromyalgie. Onder traumatische gebeurtenissen vallen onder andere emotioneel of seksueel misbruik, mishandeling, huiselijk geweld, scheiding van ouders in de kindertijd, problemen bij de zwangerschap, een ongeval, een zware operatie of een sterfgeval in de nabije omgeving. Voor anderen is de oorzaak van hun fibromyalgie niet zo duidelijk aan te wijzen.

    Aan de oorzaak van fibromyalgie is vaak niets te doen, maar men kan wel om leren gaan met de aanwezige patronen. Dit kan bijdragen aan een betere kwaliteit van leven en een hoger niveau van welbevinden.

    Bron: Fibrocentrum >>

    #248116
    Luka
    Moderator

    Last van je buik? Een wandeling in de buitenlucht zou zomaar kunnen helpen

    Dat wandelen goed is voor je, hoeven we je vast niet meer te vertellen. Niet alleen houdt het je gewicht op peil, het is ook goed voor je hart én voor je brein. Recent onderzoek vult dat lijstje mooi aan, want daaruit blijkt dat een wandeling in de frisse lucht ook nog eens goed is voor je buik en darmen. Hoe kan dat?

    Buikpijn is een veel voorkomende lichamelijke klacht. Toch is er vaak meer aan de hand dan enkel het lichamelijke. De maag- en darmstreek werd namelijk al vaker in verband gebracht met mentale kwesties als stress en depressie.

    Niet alleen zou je buik zomaar kunnen opzwellen door te veel stress (een stressbuik, zoals dat dan wordt genoemd), er blijkt ook een duidelijke link tussen darmen en depressies. En om het nog interessanter te maken, blijkt nu ook dat de buitenlucht een invloed kan hebben aan de manier waarop je maag functioneert.

    Je buik vs. de buitenlucht
    Om het verband tussen de werking van je maag- en darmstelsel te onderzoeken, deden wetenschappers proeven op muizen. Van 54 muizen werd de helft blootgesteld aan de lucht van een omgeving met een hoge biodiversiteit (zoals de buitenlucht lucht in parken, natuurgebieden of gewoon op straat).

    De andere helft aan lucht van een omgeving zonder (of zeer lage) biodiversiteit (zoals een kantooromgeving). De onderzoekers vergeleken vervolgens de manier waarop het maag- en darmstelsel van de muizen veranderde.

    Gezondheidsvoordelen van buitenlucht
    Je raadt het al: de muizen die blootgesteld worden aan de frisse buitenlucht, ondergingen positieve veranderingen in hun maag- en darmstelsel. Deze veranderingen zijn op hun beurt gelinkt aan verminderde niveaus van stress en angst.

    De muizen die aan de binnenlucht werden blootgesteld, ondervonden die positieve veranderingen niet. Buitenlucht kan op die manier rechtstreeks gelinkt worden aan de werking van de maag- en darmstreek én aan bijhorende stressniveaus.

    Zoek de buitenlucht vaker op
    Dit onderzoek levert opnieuw bewijs voor de gezondheidsvoordelen van een frisse wandeling. En dan zéker als je af en toe last hebt van buik- of darmklachten.

    Benieuwd hoe vaak je dan de buitenlucht moet opzoeken? Volgens ander onderzoek volstaat het al om 20 minuten per dag in de natuur te besteden.

    Dat zou moeten lukken, toch?

    Bron: Bedrock.NL >>

    #248318
    Luka
    Moderator

    Lichamelijke klachten (lang) na seksueel misbruik

    Lichamelijke klachten versus psychische klachten
    Lichamelijke klachten na seksueel misbruik houden soms direct verband met de veel bekendere psychische klachten. Denk hierbij aan spanningen, hoofdpijnen en misselijkheid. Daarnaast zijn er lichamelijke klachten die onevenredig vaak voorkomen bij mensen die in hun jeugd seksueel misbruikt zijn. Lees hierover ook eens mijn blog over de ACE-scores, vrij vertaald in NEK-scores. De kans op allerlei, met name stress-gerelateerde, ziektes neemt exponentieel toe bij negatieve ervaringen in de kindertijd.

    Directe gevolgen van het seksueel misbruik
    Minder bekend is dat er ook als direct uitvloeisel van het misbruik klachten kunnen zijn. Fysieke klachten bij jongens/mannen zijn bijvoorbeeld erectiestoornissen en anale beschadigingen. Geslachtsziekten, onvruchtbaarheid en verstoord libido zijn klachten die bij beide geslachten voorkomen. Bij vrouwen zijn vaginisme en pijn bij het vrijen veelgehoorde klachten.

    Menstruatieklachten
    Ik heb informeel onderzoek gedaan naar klachten rondom de cyclus en de conclusie is: Letterlijk alle vrouwen die ik begeleid heb in mijn praktijk, hebben in extreme mate menstruatieklachten (gehad). Extreem in de zin van: extreem vaak, erg veel bloeden en invalidiserende buikpijn. Het verbaast me hogelijk dat ik hier geen wetenschappelijk onderzoeken over heb kunnen vinden.

    Formeel onderzoek naar risico’s van ‘vroeg seksueel actief zijn’
    Waar wel onderzoeken naar zijn is wat de risico’s zijn van heel vroeg in je leven seksueel actief zijn. Dat dit in het geval van seksueel misbruik onvrijwillig gebeurt, maakt lichamelijk gezien niet uit. De risico’s zijn enorm.

    Risico’s van seksuele activiteiten op jonge leeftijd
    Ik heb wat online onderzoek gedaan naar diverse aandoeningen. Ik heb gegoogled op seksueel misbruik en de lichamelijke klachten. Dan kom je tot het volgende beeld:

    • verdubbeld risico op baarmoederhalskanker
    • verhoogde kans op
    • SOA’s
    • vleesbomen
    • onvruchtbaarheid
    • infecties aan de geslachtsorganen
    • beschadigingen aan de geslachtsorganen
    • gevoelloosheid in de geslachtsorganen
    • incontinentie
    • maag en darm klachten

    De gezondheidsrisico’s van seksueel misbruik zijn aanzienlijk en in het algemeen kun je stellen: hoe jonger het slachtoffer hoe groter het risico.

    Lichamelijke gevolgen aandacht geven
    Naast aandacht voor het psychisch welbevinden van seksueel misbruikte mensen, is het dus zeker geen overbodige luxe om aandacht te geven aan de lichamelijke gevolgen. Mensen zullen veel van deze klachten niet gemakkelijk uit zichzelf naar voren brengen. Het bespreekbaar maken van lichamelijke gevolgen van seksueel misbruik zou naar mijn idee standaard moeten zijn.

    Bron: Hulpverlening na seksueel misbruik >>

    #248319
    Luka
    Moderator

    Wat zijn de lichamelijke gevolgen seksueel misbruik bij kinderen?

    Slachtoffers van kindermisbruik kunnen ook te maken krijgen met lichamelijke klachten.

    Als de dader het lichaam van je kind is binnengedrongen, moet je er rekening houden dat hij schade aan het kinderlichaampje heeft aangericht. Je zoon of dochter kan verschillende blauwe plekken en kneuzingen hebben, meestal aan de binnenkant van de dijtjes. Ook kan de vagina of anus ingescheurd zijn. Dit is pijnlijk en dat zal je kind ook laten merken door terloopse opmerkingen over zijn of haar geslachtsdelen te maken. Ook bloed in het onderbroekje kan een hiervoor aanwijzing zijn. Bovendien loopt je kind het risico op een SOA, urineweginfectie of ongewenste zwangerschap bij onveilig seksueel contact.

    Lichamelijke klachten als uiting van angst- en stressgevoelens
    Door het misbruik kan je kind last krijgen van angst- en stressgevoelens. Deze gevoelens kunnen zich uiten in lichamelijke klachten als:

    • Eetproblemen
    • Slikproblemen
    • Buikpijn
    • Verstopping
    • Hoofdpijn
    • Maagpijn
    • Spierpijn
    • Hyperventilatie
    • Bedplassen

    Ook op volwassen leeftijd kan je kind hier last van houden. Tot slot hebben slachtoffers van seksueel geweld meer kans om astma en hart- en vaatziekten te ontwikkelen.

    Bron: Gezondheidsplein.nl >>

    #248523
    Mark
    Moderator

    “Kindertrauma’s zorgen niet alleen voor mentale, maar ook fysieke klachten”

    Stel dat er een stofje in ons voedsel terecht komt waarvan je twee keer zoveel kans krijgt op een beroerte, twee keer zoveel kans op kanker, verdubbeling van de kans op auto-immuunziekten, drie keer meer kans op een ernstige longaandoening en twaalf (12!) keer groter risico op zelfmoord. De wereld zou op zijn kop staan, er zou meteen actie worden genomen.
    Dat stofje bestaat. Of nee, het is geen stofje. De effecten hierboven opgesomd worden veroorzaakt door vroege traumatische ervaringen bij kinderen.

    Dat je psychisch in de knoop kan geraken door trauma’s in je kindertijd zal niemand verbazen. Maar in 1998 ontdekten twee Amerikaanse artsen dat er een verband bestaat tussen kindertrauma’s en lichamelijke gezondheidsproblemen. Uit de zogenaamde ACE-studie van Vincent Felitti en Robert Anda bleek dat de levensverwachting van mensen met een hoge ACE-score wel twintig jaar korter is.

    Felitti en Anda hebben een eenvoudige lijst opgesteld met vragen als “Heeft een volwassene in je gezin je vaak zo hard geslagen dat je gewond geraakte?” of “Had je vaak het gevoel dat je niet genoeg te eten had of vieze kleren moest dragen?” maar ook “Zijn je ouders ooit uit elkaar gegaan of gescheiden?” of “Woonde je samen met een probleemdrinker?” Voor elke “Ja” scoor je een punt, dat is die ACE-score. Er blijkt een dwingend verband te zijn tussen het aantal ja’s en je gezondheid op lange termijn.

    Kinderpsychiater Eva Kestens heeft ons op de ACE-studie van Felitti en Anda gewezen. Zaterdag zat dokter Kestens aan de Interne Keukentafel om te praten over het boek Ingrijpende jeugdervaringen en gezondheidsproblemen dat Nadine Burke Harris er over heeft geschreven.

    “Er bestaat een soort van ontwikkelingstrauma, en dat moeten we anders aanpakken”, vertelt ze. “Het schrijft zich in het brein en het stresssysteem, en het is veel uitgebreider dan pure herbelevingen”.

    “Een kind dat ontwikkelt, ontwikkelt samen met zijn brein en dat gaat onwaarschijnlijk snel. Maar tijdens die ontwikkeling wordt ook het stresssysteem gevormd. De basis is al aanwezig, maar hoe het er uiteindelijk zal uitzien, wordt bepaald door de ontwikkeling. En dat vormt zich natuurlijk in relatie tot de omgeving”.

    Om een gezond stresssysteem te ontwikkelen moet je op een gezonde manier stress tegenkomen

    “De basis voor alles zit in onze hersenen. Om te leren lopen, moet je de kans krijgen om te lopen. Om te leren spreken, moet je de kans krijgen om te spreken. Om een gezond stresssysteem te ontwikkelen moet je op een gezonde manier stress tegenkomen en daarmee om kunnen gaan. Als dat stresssysteem heel vaak opnieuw en opnieuw getriggerd wordt zodat het niet tot rust kan komen, dan gaat het zich ook anders ontwikkelen en dan heeft het een heel grote invloed op ons lichaam”.

    Meer kans op obesitas
    Je stresssysteem wordt geactiveerd in gevaarlijke situaties, wanneer je op de vlucht bent voor iets bijvoorbeeld. Maar, wanneer dat systeem constant geactiveerd wordt heeft dat zijn gevolgen, omdat dat stresssysteem ook gelinkt is aan ons immuunsysteem.

    Heel wat mensen die trauma hebben meegemaakt in hun kindertijd hebben bijvoorbeeld een veel groter risico op obesitas. Het stresssysteem zal zich klaarmaken voor gevaar, en dan kan het zijn dat je geen eten hebt en dan kan je maar beter reserves opslaan.

    Beluister het gesprek met Eva Kastens opradio1.be >>

    #248641
    Luka
    Moderator

    Lichamelijke klachten door verkeerd ademhalen

    Hyperventilatie en verkeerd ademen door stress of burn-out? Flink doorwerken, veel werk verzetten en daarbij in een hoge versnelling functioneren is op zich helemaal niet erg. Als je het maar voldoende en regelmatig weet af te wisselen met letterlijk en figuurlijk even op adem te komen.

    Ademhaling is voor ons allen zó vanzelfsprekend dat we niet realiseren hoe óngelofelijk belangrijk en bepalend onze ademhaling is. Stop nu eens 2 minuten met ademen en je merkt gelijk het levensbelang van je ademhaling.

    Als je structureel in een te hoge versnelling zit, zal ook je ademhaling in een hogere versnelling geraken, zelfs als je stilzit of op bed ligt. Wanneer je lichaam daaraan gewend raakt kun je daar ´ziek´ van worden. Inspanningsfysiologe Stans van der Poel beschrijft in haar boek ´Chronische Vermoeidheid nooit meer!’ hoe een ontregelde ademhaling op de langere duur zelfs leidt tot een fysieke burn-out, fibromyalgie, chronische vermoeidheid of M.E.

    Waarom haal je adem?
    Elke keer als we ademhalen, halen je longen zuurstof uit de lucht en geven dit door aan je bloed. Het bloed transporteert het zuurstof naar cellen in het hele lichaam die weer energie gaan leveren.

    Hoe meer energie gevraagd wordt (zoals bij sport, stress) des te hoger de ademhaling om de cellen van zuurstof te kunnen blijven voorzien.

    De invloed van stress op ademhaling
    In geval van stress bereidt je lichaam zich voor om heel snel te kunnen reageren. Hier is zuurstof voor nodig, veel zuurstof. Je hart pomp als een bezetene om je afvalstoffen zo snel mogelijk te verwijderen, en je spieren te voorzien van zuurstofrijk bloed, zodat je maximale kracht kunt leveren.

    Maar op het moment dat je in een continue toestand bent van vechten of vluchten (een chronische stresssituatie) die leidt tot een chronische vorm van stress, kan dat leiden tot hyperventilatie door stress, maar ook:

    • Disfunctioneel adempatroon
    • Ontregelt raken van je ademhaling, tot zelfs stemproblemen
    • Paniekaanvallen

    Verkeerd ademhalen door stress
    Als we inademen brengen we lucht met veel zuurstof het lichaam in, en als we uitademen blazen we lucht die rijk is aan koolzuurgas naar buiten. Bij verkeerde ademhaling verversen we de lucht te vaak en verliezen daardoor te veel koolzuurgas. Door een tekort aan koolzuurgas ontstaan er lichamelijke klachten als:

    • Benauwdheid
    • Druk op de borst
    • Opgejaagd gevoel
    • Hartkloppingen
    • Veel zweten
    • Duizeligheid

    Je manier van ademhalen kan je veel vertellen over de versnelling waar je nu in zit. Hoe werkt dat dan? Wanneer je ergens tegenop ziet of je je ergens druk over maakt reageert je lichaam daarop. Je merkt dit aan een verhoging van je hartslagfrequentie, bloeddruk én verhoging van je ademhaling.

    Lichamelijke klachten chronische hyperventilatie

    Zo ervaren sommigen met chronische hyperventilatie:

    • Koude rillingen, terwijl de omgeving warm is
    • Een continu verschil in lichaamstemperatuur
    • Een grieperig gevoel
    • Een opgeblazen buik: Door de onregelmatige ademhaling kan er lucht in de maag terecht komen en dit veroorzaakt een oncomfortabel gevoel.
    • Een verscheidenheid aan spierklachten
    • Een pijnlijke rug
    • Nek en/of schouder klachten
    • Een zwak gevoel in bijvoorbeeld je benen of armen ervaren
    • Duizeligheid
    • Het gevoel dat je gaat flauwvallen, of daadwerkelijk flauwvallen
    • Een stekende hoofdpijn
    • (een gedeelte van) het gezicht wordt gevoelloos
    • Desoriëntatie
    • Zwarte vlekken voor de ogen
    • Verminderd zicht
    • Verlies van gehoor

    Andere voordelen van goed ademhalen

    • Herstel: Je herstelt sneller. Door beter ademhalen verlaagt je hartslag waardoor je lichaam tot rust komt. Door de rust herstelt je lichaam sneller en beter van een inspanning (mentaal/ fysiek).
    • Slaap: Je slaapt beter. Door het doen van ademhalingsoefeningen word je rustiger, gedachten gaan uit, slaap gaat aan.
    • Sportprestaties: Je kunt er beter door bewegen. Met een te hoge ademhaling ben je snel uitgeput.
    • Betere focus: Drijven je gedachten regelmatig helemaal weg? Doe 2 minuten ademhalingsoefeningen, en je zult zien dat je weer gefocust bent.

    Bron + meer informatie en tips: Meulenberg training & coaching >>

    #248791
    Luka
    Moderator

    Misbruikte Lore wil taboe rond ‘vulvodynie’ weg: ‘Zijn paar minuten genot kosten mij al jaren leed’

    Toen Lore (24) op haar vijftien seksueel werd misbruikt, leerde ze dat daar een woord voor bestaat. ‘Verkrachting.’ Maar toen kwam de nasleep. Als in: fysieke pijn. En vond niemand nog het woord voor wat Lore overkwam. Na zeven jaar en een veelvoud aan dokters heeft ze het gevonden. Het is ‘vulvodynie’. “Zijn paar minuten genot kosten mij al jaren leed.”

    Het was een jongen die ze vaag kende. Zij wou het niet, maar hij deed het tóch. Toen het gebeurd was, kon Lore er lang niet over praten. Het was pas toen de Sint-Niklase jaren later op de hogeschool zat, dat ze de moed vergaarde en alles vertelde. Eerst tegen een therapeut, daarna tegen haar ouders en – toen ze langzaamaan de angst en de schaamte verloor – ook op haar sociale media. Jaren na de verkrachting valt daar nu voor het eerst het woord ‘vulvodynie’. Een term die ze nog maar sinds kort kent, maar die er beter vroeger was geweest. Dat had haar zeven jaren van pijn en verdriet kunnen besparen.

    De fysieke klachten van Lore laten zich kort samenvatten: seksuele betrekkingen zijn onaangenaam en bezorgen haar pijn. Eerst dacht ze er niet veel van. Maar toen ze als opgroeiend meisje, net als andere adolescenten, kennismaakte met seksualiteit, merkte ze langzaamaan dat het om een soort pijn ging die niet oké was. “In het begin dacht ik nog dat het normaal was. Ik was jong, had geen ervaring. Alles was nieuw voor me. Ik dacht dat vaginale pijn er gewoon bij hoorde. Wist ik veel. Het was een fase die wel zou overgaan, dacht ik.”

    ONZICHTBAAR LITTEKEN
    Het ging wel beteren, veronderstelde Lore. Maar dat deed het niet, weet ze nu. Het werd haar onzichtbare litteken. “Ooit brak ik mijn enkel. Na twee operaties en een revalidatie was ik weer op de been. Dat was duidelijk. En ook makkelijk uit te leggen aan mensen. Heel anders is het met dat ándere, onzichtbare litteken dat ik heb. Dat krijg je zo gemakkelijk niet uitgelegd. Je moet dan al zelf de moed vinden om erover te beginnen en dat litteken bloot te leggen. Ik heb lang naar die moed moeten zoeken.”

    Lore was negentien toen ze voor het eerst met haar klachten naar een dokter stapte. Maar het was pas recent, bij haar gynaecologe, dat de puzzelstukjes in elkaar vielen. Nooit eerder had een arts haar pijn gekoppeld aan de verkrachting. Tot die ene dokter dus eens lang genoeg doorvroeg, een keer het héle plaatje bekeek en vervolgens samen met de diagnose het woord uitsprak waar Lore al zeven jaar naar zocht. Het viel op 10 januari, de dag van haar doktersafspraak. “‘Je hebt vulvodynie’, zei de gynaecologe. Dat is een aandoening aan je spieren en je zenuwstelsel. Er zijn verschillende oorzaken. In mijn geval: een trauma. De gynaecologe zei: ‘Steek je jeansbroeken maar weg, zet je fiets aan de kant en vergeet seks. We gaan je behandelen.'”

    Die behandeling is complex en vraagt tijd. Het gaat om een combinatie van medicatie en bekkenbodemtraining – dat laatste om de pijn te verminderen. Bij sommige vrouwen is ook nog een operatie nodig. Een zwaar medisch traject, dat dus lang kan duren.

    TRANEN
    “Op weg naar huis, in de trein, rolden de tranen over mijn wangen. Mijn hoofd zat vol verdriet. Ik kon alleen maar denken: hoe oneerlijk. Já, er is een behandeling en dat is goed. Alleen, ze duurt maanden, misschien wel jaren. Vergeet seks, zegt de gynaecologe. Net nu er die nieuwe, fijne relatie is. Dat valt zwaar. Maar het moet. Ik loop al zeven jaar ziekenhuizen en gynaecologen af voor zoveel complicaties. En dat allemaal omdat híj het nodig vond een jong meisje te verkrachten. Die paar minuten genot voor hem kosten mij al jaren leed.”

    Lore heeft getwijfeld om te praten. Het gaat per slot van rekening over iets intiems. Maar het is relevant. Omdat het betrekking heeft op een aspect van verkrachting waarover niemand het ooit eens heeft. Op vulvodynie rust, nog los van de oorzaak, een enorm taboe. En dus is er werk aan de winkel, vindt Lore. Vaginale pijn zou niet iets moeten zijn dat vrouwen wegmoffelen, samen met hun maandverbanden en hun tampons. Het moet bespreekbaar zijn. “Als ik met andere vrouwen praat over de fysieke pijn die ik heb, krijg ik veel herkenning. ‘Ik heb dat óók tijdens of na het vrijen’, zeggen ze dan. Ik ben daarvan geschrokken. Ik blijk lang niet de enige. En toch zijn er amper specialisten, toch wordt mijn medicatie niet terugbetaald, toch vind ik amper informatie en toch hebben dokters en gynaecologen zeven jaar de symptomen niet herkend. Alsof een vagina iets is om schaamte over te hebben. Dat is niet zo. Het is juist één van je mooiste lichaamsdelen. Dat moet je koesteren. Daar moet je zorg voor dragen. Je zet er kinderen mee op de wereld. Ze is bron van genot. Waarom fluisteren we er dan alleen maar over? Vrouwen lopen maanden, járen rond met vaginale pijn. Terwijl we nooit drie dagen met tandpijn zouden rondlopen. Toch?”

    Toch is Lore ervan overtuigd dat haar verleden geen triest verhaal hoeft te zijn. Het is er één van hoop. Van doorzetting. “Als je misbruikt wordt, breekt er iets. Je lichaam breekt, je tederheid breekt, je onschuld breekt, je hart breekt. Je herinneringen zijn getraumatiseerd. Het zijn scherven. Gebroken memories. Schaamte, angst en taboe bouwen een muur rondom je en het duurt jaren om die af te breken. Ik heb het lang weggestoken, maar ik heb gemerkt dat ik dan mezelf verlies.”

    ERKENNING
    “Vandaag besef ik dat die verkrachting deel van mij is. Ik moet het een plaats geven in plaats van het te verbergen. Erover zwijgen is geen optie meer. Ik probeer nu van ‘verkracht’ naar ‘veerkracht’ te gaan. Ik heb jaren naar die letter ‘e’ gezocht. Ik heb het hele alfabet afgelopen. Angst. Schuld. Schaamte. Wat ik nodig heb, is de ‘e’ van erkenning. En die begint met het vertellen van dit verhaal, opdat het ook anderen de moed kan geven om te leren praten waarover niet te praten valt.”

    Bron: De Morgen >>

    #248792
    Luka
    Moderator

    Vulvodynie: Pijn aan uitwendige vrouwelijke geslachtsorganen

    Bij vulvodynie heeft een patiënte chronische pijn in de vulva, de uitwendige vrouwelijke geslachtsorganen. Deze omvatten de schaamlippen, de clitoris, (kittelaar, klein zwellichaam) en de opening van de vagina. De pijn, het branderig gevoel of irritatie is soms erg ongemakkelijk waardoor langdurig zitten of seks niet meer (goed) mogelijk is. Voorts is de vaak brandende pijn niet toe te wijzen aan een actieve infectie of een seksueel overdraagbare aandoening. Diverse behandelingsmethoden zijn beschikbaar om de pijn en het ongemak te verminderen. Dit is mogelijk via een aantal zelfzorgmaatregelen. Medische hulp is echter steevast aanbevolen. Vulvodynie heeft mogelijk een grote impact op het leven van de vrouw.

    Epidemiologie vulvodynie
    Vrouwen op elke leeftijd krijgen mogelijk vulvodynie. Dit start meestal in de tienerjaren. Vulvodynie kent geen etnische of raciale voorliefde. Exacte incidentie- en prevalentiecijfers zijn niet beschikbaar omdat veel vrouwen met deze klachten geen professioneel medisch advies inwinnen.

    Oorzaken chronische aan uitwendige vrouwelijke geslachtsorganen
    De exacte oorzaak van vulvodynie is niet gekend anno februari 2020, maar volgende factoren spelen wellicht een rol:

    • abnormale reactie van vulvacellen op een infectie of trauma
    • allergieën (allergische reactie door contact met uitlokkende stof) of irritatie voor chemicaliën of andere stoffen
    • een gevoelige huid
    • een geschiedenis van seksueel misbruik
    • een letsel aan of irritatie van de zenuwen rond het vulvagebied
    • een verleden van vaginale infecties of overgevoeligheid voor schimmelinfecties
    • genetische factoren waardoor vulva slecht reageert op een chronische ontsteking
    • het frequent gebruik van antibiotica (geneesmiddelen tegen een bacteriële infectie)
    • hormonale veranderingen
    • rugklachten zoals een hernia (leidt tot het samendrukken van de rugzenuw wat pijn veroorzaakt in het vulvagebied)
    • spiertrekkingen
    • spierzwakte, spasme of instabiliteit van de bekkenbodemspieren

    Veel vrouwen met vulvodynie hebben een geschiedenis van recidiverende vaginitis of vaginale schimmelinfecties. Sommige vrouwen met de aandoening hebben een geschiedenis van seksueel misbruik / verkrachting. Maar de oorzaken zijn bij de meeste vrouwen met vulvodynie onbekend. Vulvodynie is niet seksueel overdraagbaar of een teken van kanker.

    Symptomen: Brandende pijn en jeuk
    Meestal starten de problemen met de vulva vrij plotseling. De patiënte heeft constante of incidentele pijn in het genitale gebied die te bestempelen valt als bonzend, brandend, prikkelend of rauw. Mogelijk heeft ze hierbij last van jeuk (pruritus). De patiënte voelt deze pijn bij het inbrengen van een tampon, bij het fietsen, bij het wandelen, bij het zitten of bij andere fysieke activiteiten, maar af en toe zelfs in rust. De geslachtsgemeenschap is tevens pijnlijk, hetgeen in medische termen gekend is als dyspareunie. De pijn houdt bij een aantal patiënten maanden of zelfs jaren aan, al verdwijnt deze soms ook plotseling. Daarnaast is de pijn te voelen in het ganse vulvagebied (gegeneraliseerde pijn) of anders is de pijn eerder lokaal (gelokaliseerd), bijvoorbeeld rond de opening van de vagina (vulvaire vestibulitis syndroom, vestibulodynie). Het vulvaweefsel is bij sommige patiënten minimaal ontstoken of gezwollen, terwijl de vulva bij de meeste andere vrouwen een normaal uitziend uiterlijk heeft.

    Diagnose en onderzoeken
    De patiënte geeft de arts informatie over het soort pijn dat ze voelt alsook welke vrij verkrijgbare medicijnen ze reeds geprobeerd heeft om de pijn onder controle te krijgen. De arts bevraagt de patiënte eveneens over de medische geschiedenis, de omvang en de precieze locatie van de vulvapijn. De arts voert daarna een gynaecologisch onderzoek uit waarbij hij eveneens de uitwendige genitaliën grondig bestudeert. Mogelijk neemt hij een biopt (stukje weefsel) van de vulva en laat hij dit later microscopisch onderzoeken om een actieve infectie uit te sluiten. De arts identificeert meestal geen aanwijsbare problemen. Soms is het vulvaweefsel wel minimaal gezwollen en ontstoken.

    Behandeling onverklaarbare pijn aan vulva
    De behandeling van vulvodynie is vaak multidisciplinair gericht waarbij een gynaecoloog, een dermatoloog, een neuroloog, een urogynaecoloog, en/of een fysiotherapeut samenwerken. Een seksuoloog en/of psychotherapeut zijn eveneens betrokken in het behandelproces omdat vulvodynie emotionele problemen met zich meebrengt bij de meeste vrouwen. De aandoening zelf valt niet te genezen, maar vulvodynie is met enkele adviezen en medische behandelingen wel onder controle te krijgen. Niet elke behandeling werkt even effectief voor elke vrouw. Een combinatie van behandelingen is soms nodig en soms duurt de behandeling erg lang (meerdere jaren) vooraleer de arts een effectief resultaat bereikt.

    Zelfzorg

    Tips
    In water oplosbare glijmiddelen maken de geslachtsgemeenschap gemakkelijker. Een antihistaminicum voor het slapengaan vermindert de jeuk en doet de patiënte beter rusten. Ook het aanbrengen van koude kompressen op vermindert de pijn en jeuk. Een andere tip is om het pijnlijke gebied zeer voorzichtig te wassen. Hard schrobben of te vaak wassen leidt tot irritatie. Gewoon water is het beste reinigingsmiddel. Een emulgerende zalf aanbrengen op de externe genitaliën creëert een beschermende barrière en is dus ook aanbevolen. Daarnaast mag de vrouw twee tot drie keer per dag in een comfortabel, niet te heet en niet te koud water zitten gedurende vijf tot tien minuten. Het is voorts belangrijk om de vulva met koud water te spoelen na het plassen en na de geslachtsgemeenschap. Bij sommige patiënten is acupunctuur nuttig. Andere alternatieve behandelingen bieden bovendien bij een aantal patiënten soelaas.

    Te vermijden
    Een aantal zaken vermijdt de vrouw best, zoals activiteiten die druk uitoefenen op de vulva, zoals fietsen of paardrijden. Bubbelbaden en een te warm bad zijn afgeraden, omdat dit tot ongemak en jeuk leidt. Een nauwsluitende panty en nylonondergoed beperkt de luchtstroom naar het genitale gebied, waardoor meer irritatie ontstaat. Witte, katoenen ondergoed ventileert voldoende. Eventueel slaapt de patiënte zonder ondergoed als dit meer comfortabel aanvoelt. Bepaalde voedingsmiddelen irriteren de urine sneller zoals groenten, bonen, bessen, chocolade of noten. Het gebruik van bepaalde zepen, geparfumeerd toiletpapier of geparfumeerde crèmes, tampons, wasverzachter op een slipje, medicijnen en andere mogelijk uitlokkende factoren zijn tot slot eveneens af te raden.

    Professionele medische zorg
    De pijn behandelen is voor elke vrouw weer anders, en daarnaast zijn de behandelingen niet altijd direct effectief. Medicijnen verminderen de chronische pijn. Steroïden (corticosteroïden zijn krachtige ontstekingsremmende medicijnen), tricyclische antidepressiva of anti-epileptica zijn andere mogelijke medicijnen die de pijn verminderen. Antihistaminica verminderen tevens de jeuk. Lokale (op de huid aangebracht) anesthetica zoals lidocaïnezalf brengt tijdelijke verlichting van de symptomen. Biofeedbacktherapie leert de patiënte hoe het lichaam reageert op de symptomen waardoor de patiënte leert om zich te ontspannen en de pijn op deze manier vermindert. Veel vrouwen met vulvodynie hebben gespannen bekkenbodemspieren en bij specifieke oefeningen door een fysiotherapeut leert de patiënte deze spieren te ontspannen. Een zenuwblok is ook een mogelijke behandelingsvorm waarbij de arts de zenuw blokkeert via een injectie. Deze behandeling is nuttig bij vrouwen die niet reageren op andere therapieën en langdurige pijn ervaren. Tot slot zijn neurostimulatie, spinale infusiepompen en chirurgie mogelijk.

    Complicaties
    Deze complicaties zijn mogelijk als gevolg van vulvodynie:

    • angst
    • een depressie
    • een verminderd zelfbeeld
    • een verminderde levenskwaliteit
    • emotionele problemen
    • isolatie
    • relatieproblemen
    • seksuele disfunctie
    • slaapstoornissen
    • vaginisme (kramp in de spieren rond de vagina)

    Prognose
    De aandoening is niet levensbedreigend maar heeft mogelijk grote lichamelijke en mentale gevolgen voor de vrouw.

    Bron: Mens en gezondheid >>

    #249165
    Luka
    Moderator

    “Door psychische klachten kan ik niet lopen” – Mind Young Studio

20 berichten aan het bekijken - 1 tot 20 (van in totaal 20)
  • Je moet ingelogd zijn om een reactie op dit onderwerp te kunnen geven.
gasten online: 14 ▪︎ leden online: 4
Joannepark, Danielle76, themarinus, Michael
FORUM STATISTIEKEN
topics: 2.009, reacties: 11.253, actieve leden: 818