Eetstoornissen

Dit onderwerp bevat 23 reacties, heeft 3 stemmen, en is het laatst gewijzigd door Luka 13/06/2019 om 21:20.

24 berichten aan het bekijken - 1 tot 24 (van in totaal 24)
  • Auteur
    Berichten
  • #216055

    LSG
    Beheer

    In dit topic vind je websites en online artikelen met informatie over:

    Eetstoornissen

    Wil je zelf een website of online artikel toevoegen? Plaats dan eerst de url en daaronder eventueel een korte beschrijving.

    #215393

    Luka
    Moderator

    Tien fabels over eetstoornissen

    Lees de tien fabels over eetstoornissen op psyq.nl >>

    #215410

    Luka
    Moderator

    Jonge mannen vatbaar voor ontwikkelen onzichtbare eetstoornis

    ‘Een eetstoornis wordt vaak gezien als een ‘vrouwenziekte’, maar ook mannen ontwikkelen regelmatig een eetprobleem. Onderzoek wijst uit dat 3 procent van de mannen tot 20 jaar last heeft gehad van eetstoornis. Toch is het voor mannen vaak moeilijker om hier voor uit te komen. De meest voorkomende eetstoornis bij mannen is de vaak onzichtbare eetbuistoornis.’

    Lees het hele artikel op psyq.nl >>

    #216097

    Mark
    Moderator

    Proud2bme

    Proud2Bme is sinds 2009 de grootste online hulpsite van Nederland en België met meer dan 200.000 unieke bezoekers per maand. De site is er voor iedereen die problemen heeft met zelfbeeld, eten en aangrenzende problematiek. Op Proud2Bme worden dagelijks meerdere nieuwe artikelen en blogs geplaatst over gezondheid, lifestyle, fashion, beauty, eetproblemen, gezond eten en over jezelf accepteren zoals je bent. Via het forum en de chat kan je in contact komen met lotgenoten en steun krijgen van ervaringsdeskundigen en professionals voor jouw problemen.

    proud2bme.nl

    #216110

    Luka
    Moderator

    Stichting Durf Te Vragen

    stichtingdtv.nl/problemen/eetstoornis

    Ben jij veel met eten bezig?
    Problemen met eten ontstaan vaak in de pubertijd. Hier vind je meer informatie en feiten over eetproblemen.

    #216142

    Luka
    Moderator

    Eetstoornissen

    wijzijnmind.nl/psychipedia/eetstoornis

    Mensen die lijden aan een eetstoornis zijn extreem veel bezig met eten en hun gewicht. Dit beïnvloedt in grote mate hun dagelijks functioneren. Vormen van eetstoornissen zijn anorexia nervosa, boulimia nervosa en de eetbuistoornis (binge eating disorder, afgekort BED).

    Je vind hier informatie, ervaringsverhalen, tests en meer.

    #216251

    Mark
    Moderator

    Mentaal Vitaal: Anorexia nervosa

    Als je anorexia hebt, probeer je op een extreme manier af te vallen. Terwijl je al te weinig weegt voor je lichaamslengte. We zeggen meestal anorexia, maar de officiële benaming is anorexia nervosa. Dat betekent letterlijk: geen honger hebben door een psychische oorzaak. Dit klopt niet helemaal. Met anorexia heb je namelijk wel honger, maar je onderdrukt dit gevoel.

    Als je anorexia nervosa hebt, is eten een obsessie voor je. Je eetpatroon is volledig in de war. Misschien eet je helemaal niet, of heb je juist last van eetbuien en probeer je het voedsel dat je binnenkrijgt er zo snel mogelijk weer uit te krijgen. Dat kan door overgeven, laxeermiddelen, plaspillen of een klysma. Dat gaat ver. Maar je wordt gedreven door de angst om aan te komen in je gewicht. Het is een ernstige stoornis: eten wordt een bron van angst en spanning.

    Anorexia doet veel met je. Zowel sociaal, emotioneel als lichamelijk. Je voelt minder en je zin in seks neemt af. Je trekt je terug en als je niet oppast raak je in een isolement. Met ouders of vrienden krijg je conflicten over (niet) eten. Later kun je ook last krijgen van andere eetstoornissen, zoals boulimia (zie hieronder).

    Op mentaalvitaal.nl/anorexia vind je meer informatie over symptomen, oorzaken, gevolgen en hoe je ermee om kunt gaan.

    #216252

    Mark
    Moderator

    Mentaal Vitaal: Boulimia nervosa

    Met boulimia nervosa heb je last van eetbuien. In korte tijd stop je je helemaal vol. Vaak heb je een negatief zelfbeeld en is je lichaamsgewicht bijna een obsessie. Om maar niet aan te komen ga je bijvoorbeeld vasten, braken of gebruik je laxeermiddelen. We noemen deze stoornis ook wel boulimie of kortweg BN.

    Tijdens eetbuien verlies je totaal de controle over je eetgedrag. Je eet door, zelfs als de honger al over is. Honger is niet de reden om te eten. Een onrustig, angstig of gespannen gevoel wel. Eten verdooft. Je vlucht dus eigenlijk weg van je gevoel.

    We zien vaak een neerwaartse spiraal: na een eetbui voel je je schuldig en schaam je je. Je wil het liefst het eten zo snel mogelijk weer kwijtraken door te braken of laxeermiddelen te gebruiken. Tot de volgende eetbui. Extreem lijnen en vasten horen er ook bij. Waarop vaak weer een nieuwe eetbui volgt.

    Op mentaalvitaal.nl/boulimia vind je meer informatie over symptomen, oorzaken, gevolgen en hoe je ermee om kunt gaan.

    #216751

    Luka
    Moderator

    Vier jonge Nederlandse mannen vertellen hoe het is om een eetstoornis te hebben.

    Steeds meer Nederlandse mannen laten zich behandelen voor een eetstoornis, maar worden niet altijd serieus genomen – door zowel mensen in hun omgeving als hulpverleners – omdat het een ‘vrouwenziekte’ zou zijn.

    Naar schatting lijdt tien procent van de Nederlanders aan een eetstoornis. Hoewel eetstoornissen gewoonlijk worden weggezet als een kwaal voor jonge, witte vrouwen, bestaat vijf tot tien procent van deze groep uit mannelijke patiënten. Dit aantal, dat overigens alleen de mannen vertegenwoordigt die daadwerkelijk hulp zoeken voor hun stoornis, neemt landelijk rap toe. Toch horen we nog veel te weinig over en van deze ‘onzichtbare’ mannen.

    Lees verder op de site van Vice >>

    #219424

    Luka
    Moderator

    ‘Pro-ana verbieden kan, meisjes helpen is beter’

    Staatssecretaris Van Rijn wil zogenoemde pro-ana websites, die anorexia aanmoedigen, verbieden. Ervaringsdeskundige en oprichter van hulpsite ‘Proud 2b me’ Scarlet Hemkes is ook voor zo’n verbod, maar vindt het toch vooral symboolpolitiek.

    “Zo’n zes jaar geleden voerde ik zelf actie tegen pro-anasites. Ik diende een petitie in bij de Kamer, maar daar werd niet veel mee gedaan”, zegt Scarlet Hemkes. “Ondertussen kreeg ik wel heel veel hulpvragen binnen van jongeren met eetproblemen. Ik wilde ze doorverwijzen, maar merkte dat er online eigenlijk geen goede plek was waar ze terecht konden. Toen begreep ik waarom mensen naar pro-anasites toe gaan: er was geen alternatief.”

    Lees verder op de site van RTL Nieuws >>

    #221555

    Mark
    Moderator

    VIVIAN (21) GETUIGT OVER ANOREXIA: “MIJN EETSTOORNIS IS NIET LANGER EEN STOORZENDER”

    “Van een gebroken been raak je af. Een psychische aandoening blijft je achtervolgen. Je leert er alleen mee omgaan”, vertelt anorexia nervosapatiënt Vivian Memarzadeh (21). “Nu kan ik met een gerust gemoed op restaurant gaan.” Een getuigenis.

    “Elke mens is kwetsbaar”, vindt anorexia nervosapatiënt Vivian Memarzadeh (21). “Sommigen zijn verslaafd aan drugs of alcohol. Mijn kwetsbaarheid is dat ik de neiging heb om te weinig te eten. Weten waar je kwetsbaar bent, maakt je sterk. Je leert ermee omgaan op een gezonde manier. Nu eet ik voldoende en gevarieerd.”

    Controle kwijt, behalve over gewicht
    “Het begon heel onschuldig”, geeft Memarzadeh toe. “Ik wou als dertienjarig meisje gewoon een beetje afvallen om slank het zomerseizoen in te gaan. Al snel sloeg ik mijn ontbijt over. Ik lette steeds meer op het aantal calorieën dat ik in mijn mond stopte.”

    Lees verder op newsmonkey.be >>

    #222450

    Mark
    Moderator

    dsmmeisjes.nl

    Dsmmeisjes is bedoeld voor mensen die, op wat voor manier dan ook, te maken hebben met psychische klachten. Dit mag in het nu zijn, maar ook in het verleden. Je kan het zelf meegemaakt hebben of gezien hebben bij iemand in je omgeving. Of misschien heb je er beroepsmatig mee te maken. De site is ook absoluut bedoeld voor mensen die maar zijdelings iets van psychische klachten weten en zich willen informeren. Wat is het nou precies? Hoe voelt het? Hoe beïnvloedt het mensen in hun dagelijks leven?

    DSMeisjes heeft een bloggedeelte waar schrijvers (niet alleen meisjes, ook een paar heren schrijven mee) kunnen bloggen over wat hen bezighoudt. Allerlei stoornissen zijn vertegenwoordigd, ook over eetstoornissen wordt geregeld geblogd. Daarnaast heeft de website een groeiende kennisbank met informatie over allerlei stoornissen.

    #226478

    Luka
    Moderator

    Desirée had een eetstoornis: “Anorexia lijkt soms iets wat je even twee weken kunt uitproberen”

    Hoe vrij en tolerant we ook mogen lijken in Nederland, onbewust stoppen we toch iedereen in hokjes – of dat nou andere mensen zijn of wijzelf. We zijn te saai of juist te intens, te dik of te dun, te ambitieus of niet vooruitstrevend genoeg. En hoewel iedereen last heeft van die vooroordelen, hebben mensen met mentale problemen dat nog net een beetje meer. Been gebroken? Meteen naar het ziekenhuis. Depressie? Wat zeur je nou?

    Toen ze dertien was, ontwikkelde Desirée (24) een eetstoornis en depressie. Ze voelde zich leeg en lusteloos, en ging stiekem eten om dat te compenseren. “Ik weet niet wat er eerder was. Soms denk ik dat ik de leegte er eerst was. Ik wilde ergens controle over, en kreeg toen problemen met eten. Te weinig eten, eetbuien… ik heb het allemaal afgewisseld. Maar ik kan daar natuurlijk ook depressief van zijn geworden. Zo’n eetbui voelde namelijk een beetje alsof het binnen in me heel hard ging stormen, en slokte mijn hele dag op.”

    Bij eetstoornissen is het hokjesdenken heel erg aan de orde – niet alleen door mensen die wel ‘gewoon’ eten, maar ook door de mensen die ook een eetstoornis hebben. “Veel patiënten, en trouwens ook dokters, zien een soort ‘rangorde’ in de stoornissen. Anorexia wordt enorm geromantiseerd in bijvoorbeeld films, dus heeft het meeste ‘aanzien’, maar wordt ook het snelst behandeld omdat het bekend is.”

    “Ik wilde het liefst anorexia,” vertelt Desirée, “maar door mijn eetbuien zou ik beter in het hokje boulimia passen. Ik ben ondanks mijn therapie nooit gediagnosticeerd, maar denk wel dat ik die diagnose gehad zou hebben. Dat voelde alsof ik faalde: alsof ik zelfs op het gebied van psychische problemen niets voorstelde, geen talent had.”

    Lees verder op Bedrock.nl >>

    #233517

    Luka
    Moderator

    De theorie van het innerlijk kind

    Als je een eetstoornis hebt herken je misschien ook deze 2 stemmen in je hoofd: de eetstoornis stem en je gezonde stem. Het zijn geen stemmen die ik kan horen, maar gedachten die me allerlei regels opleggen, me laten geloven dat ik niets waard ben, dat ik heel veel dingen moet of net niet mag. Ze is constant in discussie met de gezonde stem die er ook is en probeert om er tegenin te gaan. Dit gezonde deel weet ondertussen héél goed hoe alles in elkaar zit en welke schade de eetstoornis kan veroorzaken.

    Ik ben me ervan bewust dat de eetstoornis me niet helpt, dat dit eigenlijk niet over eten gaat, dat er veel meer achter zit, dat hoe ik er uit zie één aspect is van mij en op zichzelf even (on)belangrijk als al mijn andere kenmerken en zelfs dat ik het helemaal waard ben om goed voor mijzelf te zorgen en te genieten van het leven. Ook al kan ik deze 2 delen perfect herkennen en scheiden en weet ik wat ik moet doen om beter te worden, toch slaag ik er niet in om de eetstoornis stem te verslaan of er tegenin te gaan.

    In mijn zoektocht naar de oorzaak hiervan kwam ik de theorie van het innerlijke kind tegen. Zo ontdekte ik dat er nog een stem meespeelt: die van mijn innerlijke kind. Zolang deze verborgen is bepaalt ze mijn gevoelens, gedachten, reacties en gedrag. Als ik me er bewust van word leer ik mijzelf kennen en leer ik wat mijn noden zijn en wat ik zelf kan doen om die behoeften op te vullen.

    Volgens deze theorie zijn er 3 belangrijke delen:

    ♥ Innerlijke kind-stukken die staan voor alle ervaringen, overtuigingen en gevoelens tot ongeveer 28 jaar.
    ♥ Een innerlijke criticus die een harde, strenge stem is, vol oordelen en beperkende overtuigingen, ook de eetstoornis stem valt hieronder.
    ♥ Een volwassen stuk (te vergelijken met je gezonde deel van hierboven) dat je in staat stelt om onbevooroordeeld, mild en liefdevol naar de andere delen te kijken en erop te reageren.

    Voor mij is het grote voordeel van dit beeld dat ik niet meer samenval met mijn gevoelens en er zonder oordeel naar kan kijken. Ik hoef me er niet schuldig over te voelen, ik hoef er geen spijt of schaamte voor te hebben. Ik durf het ook allemaal bespreken in therapie, want dit gaat niet over het nu, over de relatie met mijn therapeut, maar over de relatie met mijn ouders en mensen uit het verleden. Ik weet dat het niet persoonlijk opgevat zal worden. Het zijn oude, kindgevoelens en overtuigingen. Ik kan nu beslissen wat ik er mee doe en hoe ik erop reageer en kan er andere ervaringen en kennis tegenover zetten.

    Ik zal een voorbeeld van mijzelf geven om duidelijk te maken hoe dit voor mij werkt: Wanneer een therapeut een tijd niet bereikbaar is voel ik boosheid, angst, afwijzing, voel ik me in de steek gelaten, onbelangrijk en niet geliefd. Dit zijn oude gevoelens, kind-gevoelens die terugkomen. Een bevestiging van de kind-overtuiging:

    “Er is geen aandacht voor mij, er is niemand als ik iemand nodig heb, er wordt geen rekening gehouden met mijn gevoelens, mijn gevoelens zijn onbelangrijk, mogen er niet zijn, zijn verkeerd, ik ben niet goed genoeg, ik ben het niet waard, ik mag er niet zijn,…”

    Ook al weet ik dat een therapeut vakantie nodig heeft, ziek kan zijn en niet altijd bereikbaar hoeft te zijn,…. toch overvallen deze gevoelens en gedachten mij.

    Mijn eerste reactie is dan boosheid, opnieuw toegeven aan de eetstoornis of destructief gedrag. Als ik nu vanuit mijn volwassen deel hiernaar kijk zie ik wat er gebeurt in mijn hoofd en vanwaar het komt. Doordat ik er op deze manier, als observator, er van een afstand naar kijk en er niet mee samenval, kan ik mezelf afvragen wat dit kindstuk me vertelt en wat het nu nodig heeft. Het is bang om in de steek gelaten te worden, om alleen op de wereld te zijn, dat niemand het graag ziet, dat er niet voor gezorgd zal worden, dat het er niet mag zijn. Ik ben nu niet meer dat hulpeloze en onwetende kind van toen.

    Toen waren die gevoelens terecht en heel normaal. Nu is de situatie anders. Ik kan als volwassene voor mijzelf zorgen en hulp vragen of mijzelf geven wat ik nodig heb. Door te luisteren naar dit innerlijk kind weet ik wat het nodig heeft en wat ik ervoor kan doen. Destructief worden, bestraffen, pijn doen, te weinig eten, afvallen is dus zeker niet wat het nodig heeft (daarmee zou ik enkel deze kind-overtuigingen bevestigen) en zal ook niet het resultaat hebben dat het kind verwacht. Er zal geen enkele volwassene zich schuldig gaan voelen en voor mij gaan zorgen om die reden. Het zal niet méér aandacht of zorg krijgen van een therapeut om die reden. Ik zal die zorg en aandacht ook krijgen zonder dit destructief gedrag.

    Wat het wel nodig heeft is dat ik nu die gevoelens er laat zijn en er zelf als volwassene voor zorg dat het krijgt wat het nodig heeft: geduld, liefde voor mijzelf, mildheid, troost, begrip, voeding, rust, aandacht. Door bijvoorbeeld te schrijven, lezen en verder uitzoeken wie ik ben, contact met mijn gevoelens te maken en ze proberen te voelen en verwoorden. Mezelf de geruststelling geven dat deze periode voorbij gaat, vertrouwen op mijn eigen kracht en kunnen, ontspanning, contact opnemen met lieve mensen, chatten met mensen die me kunnen begrijpen, taken die moeten gebeuren aanpakken, creatief bezig zijn etc.

    Sinds ik me bewust ben geworden waarom ik steeds boosheid en afwijzing voelde en dit geschreven heb ervaar ik de afwezigheid van een therapeut heel anders. Ik voel me minder afhankelijk, minder boos of afgewezen. Ik heb bewust ervaren dat ik die periode zelf kan overbruggen, dat ik nog andere mensen heb om mee te praten als ik er nood aan heb, dat ik voor mijzelf kan zorgen, dat ik nog anderen hulp kan vragen.Ik ben niet in de slachtofferrol blijven zitten, maar heb zelf verantwoordelijkheid genomen en voor mijn innerlijke kind gezorgd.

    Dit wil niet zeggen dat ik plots van mijn eetstoornis, onzekerheid, destructieve gedrag, minderwaardigheid, perfectionisme, faalangst verlost ben. Integendeel. Dit is één voorbeeld van één kindstukje. Er zitten er nog zoveel meer waar ik me nog niet bewust van ben of waarvoor ik nog niet de nodige stappen tot opvulling van hun noden gezet heb. Ik ben er wel van overtuigd dat dit voor mij een sleutel is naar herstel. Als ik alle kind-stukjes die meespelen achter het eetstoornis verhaal kan ontdekken en geven wat ze nodig hebben, kan helen, begrijpen en geruststellen, dan zal het onvoldoende eten en te dun willen zijn kunnen verdwijnen…

    Bron: Proud2bme.nl

    #234905

    Luka
    Moderator

    Mijn dochter heeft Arfid / Eetstoornis Anders

    De dochter van Tonja is 15 jaar oud en heeft de diagnose ARFID. Dit is een nog vrij onbekende stoornis, waardoor weinig mensen er iets van weten. Dat is iets waar Tonja als moeder van een kind met ARFID al jaren tegenaan loopt. Ze zou graag willen dat er meer bekend is rondom ARFID in haar omgeving én bij professionals. Ook huisartsen en psychologen zouden voldoende kennis moeten hebben om deze problematiek te (h)erkennen. Om deze reden deelt Tonja haar verhaal. Voor de rubriek Eetstoornis Anders stelden we haar zeven vragen over hoe het is om een dochter te hebben met ARFID…

    Wat is ARFID?
    ARFID is een vrij nieuwe eetstoornis. Bij ARFID weiger je voedsel van een bepaalde structuur, kleur, temperatuur enz. Dit kom waarschijnlijk door traumatische ervaringen met eten in het verleden, met als gevolg dat er een heel eenzijdig voedselpatroon ontstaat, waardoor je gebrek aan vitaminen krijgt. Sociaal geïsoleerd kan raken. Ondergewicht kan krijgen , weinig energie heeft enz…

    Hoe ontdekte u dat uw kind dit heeft?
    Onze dochter die nu 15 is was 13 toen ze de diagnose heeft gekregen, maar vanaf de geboorte ontstonden er al problemen rondom het eten. Zo verslikte ze zich veel in de borstvoeding, had veel buikkrampjes en was veel aan het spugen. Toen er stukjes in het eten kwamen ging het braken verder, waardoor ze het soms ook benauwd kreeg, omdat ze in paniek raakte. Als ze niet fit was stopte het eten helemaal. Dit kon ze dagen volhouden. Ook als er veranderingen waren stagneerde het eten. Bijvoorbeeld als er een tandje doorkwam. Voeding moest ook snel achter elkaar, want als je even stopte weigerde ze verder te eten. Ze was erg veel ziek en elke keer was er weer de spanning wanneer en wat ze weer ging eten. Hierdoor voelde ze zich niet fit en ontwikkelde ze zich tot een angstig meisje. Vaak had ze koorts, wat ook nogal eens omsloeg naar ondertemperatuur. Soms kwam ze niet verder dan 35,3. Ze viel veel, omdat ze weinig energie had. Hierdoor ging ze huilen en door paniek raakte ze dan buiten bewustzijn. We hebben een paar keer met haar bij de huisarts gezeten met een gat in haar hoofd. De huisarts beweerde dat we ons niet te veel zorgen moesten maken, want als ze eenmaal 18 is…. zo zei hij, gaat ze heerlijk uit eten met haar vriend. We hebben toen wel verder hulp ingeschakeld.

    Zo is er thuiszorg gekomen om te kijken hoe we met Jet omgaan. Hebben we videohometraining gekregen en zijn we bij de syshuizen geweest. Ook is ze twee weken opgenomen in het ziekenhuis om te kijken waar het probleem kan liggen. Helaas was er toen nog bijna niets bekend over ARFID. In het ziekenhuis was het niet echt fijn. Er was een zuster die het wel even zou doen. Ik als moeder moest op de gang gaan staan of even een rondje gaan lopen. Het gevolg was een kind dat steeds meer in paniek raakte. Het advies was toen 6 weken observatie in een kinderkliniek. Daar kreeg ze de diagnose autisme. Het advies was om de opname te verlengen. Ze was toen 7 jaar. Ze is hier een jaar opgenomen geweest. Helaas is het eten niets verbeterd. Wel krijgt ze veel sociale vaardigheidstraining, waardoor ze weer wat opener naar de buitenwereld wordt.

    De tactiek daar was het eten voorzetten en na 15 minuten weer weg. En dan ook geen toetje of ‘s avonds wat bij de koffie. Eigenlijk een soort straf methode zoals ik het zag. De diagnose autisme werd daar naar een paar maanden weer weggehaald, nadat er een nieuwe psychiater was gekomen en nadat Jet ook weer wat meer opener was geworden. Vervolgens bleef ze veel buikkrampen hebben en vonden ze een bacterie in het ziekenhuis. Ze moest antibiotica slikken, wat niemand bij haar naar binnen kreeg. Later hoorden we dat ze zelfs een weddenschap onder het personeel hebben gehad. Het gevolg was dat ze 14 dagen aan de sonde ging. Door het slangetje in haar keel had ze veel kokhals neigingen, wat soms ook weer spugen werd…

    Na jaren thuis maar weer wat aangemodderd te hebben kwamen we op een avond weer bij de huisartsenpost terecht. Koorts gevolgd door ondertemperatuur en flauwvallen. Ze was ook erg suf. Daar stuurden ze ons gelijk door om vervolgens onderzoeken en therapie in het Sophia kinderziekenhuis te starten. Na weken onzerzoek kwam daar toen op de leeftijd van 13 jaar eindelijk de diagnose ARFID.

    Hoe is het om te leven met ARFID?
    Heel frustrerend. Te zien dat er genoeg eten is, maar dat ze het meeste niet weg kan krijgen. Ook het onbegrip van de omgeving als ze wel een schaaltje chips leeg eet. Ook voor ons is dat wel eens erg moeilijk. Ook buiten de deur eten of bij anderen is vaak een strijd. Zo heeft ze jaren verjaardagsfeestjes gemijd.

    Op welke manier hulp
    Jet krijgt nu om de week therapie in het Sophia. Wij als ouders ook. Vorig jaar heeft ze in verband met vitaminegbrek injecties gekregen. Alleen zijn die gestopt, omdat ze daar migraine aanvallen van kreeg. Ook gaat ze naar een gespecialiseerde kinderarts.

    Hoe gaat de omgeving hier mee om?
    Dat is heel wisselend. Voor de meesten is het ongrijpbaar. Ook voor veel medische mensen. Jet heeft een paar weken meegedraaid in het gezin bij mijn zus, waar het allemaal goede eters zijn. Ook zij dachten dat het bij hun wel ging lukken. Helaas bleef daar hetzelfde patroon. Toen kwam er ook wel meer begrip. Je moet het echt zelf meemaken…

    Hoe gaat het nu?
    Het is en blijft moeizaam. Ze heeft nog steeds ondergewicht. Neemt geen eten mee naar school. Eet nu alleen brood met pasta of knakworst. Ze probeert dagelijks een stuk appel en drinkt water of 1 soort appelsap. Een klein beetje Optimel, die eerst hard moet worden geschud, koud moet wezen en 1 soort smaak en daarna gelijk moet worden opgedronken. Twee soorten chips. Een muffin alleen van de Jumbo en af en toe saucijzenbroodje.

    Hele dunne pannenkoeken die nog erg warm moeten zijn. Dunne frietjes, alleen met veel zout. Soms gaat dat ook na een paar happen mis en krijgt ze dat ook niet weg. Er zijn dagen dat het redelijk gaat, maar een beetje spanning of ziekte blokkeert de boel. Angst voor de toekomst hebben we ook best veel. Gelukkig zijn we gelovige mensen en mogen we tot de HEERE bidden en daar onze zorgen aan over geven, want we merken goed dat HIJ voor ons zorgt.

    Een laatste advies?
    Oordeel niet te snel, ook al begrijp je het niet. Deze weg is toch al moeilijk en zeker als er dan veel onbegrip is. Verdiep je er wat in. Denk ook niet dat het een verwende tik van deze generatie is. Als ik zie hoeveel mijn dochter moet lijden en hoe graag ze het anders zou willen, geeft dit duidelijk weer dat het hier gaat om een ernstige ziekte…

    Bron: Proud2beMe.nl

    #234906

    Luka
    Moderator

    Voedingsstoornis: Pica, Arfid en Ruminatie

    Er zijn in de DSM-5 drie voedingsstoornissen opgenomen die niet vergelijkbaar zijn met de eetstoornissen Anorexia Nervosa, Boulima Nervosa of Binge Eating Disorder. Dit zijn de drie voedingsstoornissen Pica, Ruminatiestoornis en ARFID. In de DSM-5 zijn deze drie voedingsstoornissen samengevoegd met eetstoornissen tot één categorie. In deze blog zal ik je meer vertellen over de voedingsstoornissen Pica, ruminatiestoornis en ARFID.

    ——————————————————

    Pica
    Bij Pica is er een onweerstaanbare drang om oneetbare dingen te eten. Dan kun je denken aan aarde, stenen, plastic, ontlasting, takken, batterijen of verf. Het grote verschil met bijvoorbeeld Anorexia en Boulimia is dat het bij deze voedingsstoornis niet gaat om gewichtsverlies.

    Probleem: Het eten van oneetbare voedingsmiddelen kan leiden tot lichamelijke klachten.
    Oorzaak: Net als bij andere eetstoornissen is er niet één oorzaak te benoemen, vaak is het een combinatie van factoren. Pica wordt soms in verband gebracht met een ijzertekort. Het pica-item zou dan niet toevallig zijn gekozen, maar is een onbewuste poging om het gebrek aan een voedingsstof te compenseren.

    Vaak zie je dat er naast Pica ook een ontwikkelingsstoornis of een psychische stoornis is vast gesteld. Bij kinderen tot een jaar of 3 is het eten van niet-eetbare dingen een normale vorm van leren wat wel en niet eetbaar is.

    Behandeling: Bij behandeling is het noodzakelijk om de gevolgen in kaart te brengen (mogelijke vergiftiging, verstopping, perforaties van de ingewanden). Er is weinig onderzoek gedaan naar de behandeling van pica. Soms is pica gewoontegedrag dat doorbroken moet worden, soms moet de persoon leren wat wel en niet eetbaar is en/of is er sprake van stress in het gezin, verwaarlozing of mishandeling.

    Criteria DSM V:
    A. Persisterend eten van niet voor consumptie bestemde stoffen gedurende een periode van minstens 1 maand.
    B. Het eten van niet voor consumptie bestemde stoffen past niet bij ontwikkelingsniveau van de betrokkene.
    C. Het eetgedrag maakt geen deel uit van een cultureel geaccepteerde gewoonte of sociale norm.
    D. Indien het eetgedrag voorkomt in de context van een andere psychische stoornis (zoals een verstandelijke beperking (verstandelijke ontwikkelingsstoornis), een autismespectrumstoornis of schizofrenie), een somatische aandoening of een zwangerschap, is het ernstig genoeg om afzonderlijke aandacht te rechtvaardigen.

    —————————————————-

    Ruminatiestoornis
    Bij een ruminatiestoornis wordt het gegeten voedsel vanuit de maag weer teruggehaald in de mond. Hier wordt het vervolgens weer doorgeslikt of uitgespuugd. Dit is een vrij zeldzame stoornis. Het terughalen van eten is niet vanwege een eetstoornis of als gevolg van een lichamelijke oorzaak.

    Probleem: Bij kinderen zie je vaak een groeistoornis. Bij volwassenen kan dit gedrag leiden tot sociaal isolement. Daarnaast lichamelijke klachten zoals aantasting van het tandglazuur en de slokdarm.
    Oorzaak: Weinig stimulatie, verwaarlozing, stressvolle levensomstandigheden of problemen in de ouder-kindrelatie. Bij baby’s en mensen met een verstandelijke beperking kan het een zelftroostende functie hebben.

    Behandeling: Een ruminatiestoornis kan worden behandeld met cognitieve gedragstherapie.

    Criteria DSM V:
    A. Herhaalde terughalen (regurgitatie) van voedsel gedurende een periode van minstens 1 maand. Het teruggehaalde voedsel kan opnieuw worden gekauwd, of worden ingeslikt of uitgespuugd.
    B. De herhaalde regurgitatie (terughalen voedsel) kan niet worden toegeschreven aan een samenhangende gastro-intestional of andere somatische aandoening (zoals gastro-oesofageale reflux of pylorusstenose).
    C. De eetstoornis treedt niet uitsluitend op in het beloop van anorexia nervosa, een eetbuistoornis of een vermijdende/restrictieve voedselinnamestoornis.
    D. Indien de symptomen optreden binnen de context van een andere psychische stoornis (zoals een verstandelijke beperking (verstandelijke ontwikkelingsstoornis) of een andere neurologische ontwikkelingsstoornis), zijn deze ernstig genoeg om afzonderlijke aandacht te rechtvaardigen.

    ——————————————————

    ARFID
    ARFID is een redelijk nieuwe voedingsstoornis. De afkorting ARFID komt van Avoidant Restrictive Food Intake Disorder (Vermijdende/restrictieve voedselinnamestoornis). Bij ARFID wordt voedsel met een bepaalde kleur, structuur of kleur vermeden. Deze stoornis kan voorkomen bij zowel kinderen, adolescenten als volwassenen.

    Probleem: Het kan leiden tot gewichtsverlies en/of psychosociale problemen.
    Oorzaak: Een traumatische ervaring met voeding zoals een braakincident, zich verstikt hebben in voedingsmiddel, een ontwikkelingsstoornis of een voedselintolerantie.

    Behandeling: Er is vrij weinig onderzoek gedaan naar behandelingsmethoden voor ARFID. Eerst moet er sowieso gekeken worden of de oorzaken van organische aard zijn. Onderliggende oorzaken zoals angst en trauma kunnen worden aangepakt met bijvoorbeeld cognitieve gedragstherapie.

    Criteria DSM V:
    A. Een eet- of voedingsstoornis die blijkt uit een aanhoudend niet voorzien in de eigen voedings-en/of energiebehoeften, samenhangend met één (of meer) van de volgende kenmerken:
    – Significant gewichtsverlies (of het niet bereiken van de te verwachten gewichtstoename, of achterblijvende groei bij kinderen).
    – Significante voedingsdeficiëntie.
    – Afhankelijkheid van enterale sondevoeding of orale voedingssupplementen.
    – Een duidelijk interfereren met het psychosociale functioneren.

    B. De stoornis kan niet beter worden verklaard doordat er te weinig voedingsmiddelen beschikbaar zijn of door een ermee samenhangende cultureel gesanctioneerde gewoonte.

    C. De eetstoornis treedt niet uitsluitend op in het beloop van anorexia nervosa of boulimia nervosa en er zijn geen aanwijzingen voor een stoornis in de wijze waarop het lichaamsgewicht of de lichaamsvorm wordt ervaren.

    D. De eetstoornis kan niet worden toegeschreven aan een gelijktijdig optredende somatische aandoening en kan niet beter worden verklaard door een andere psychische stoornis. Wanneer de eetstoornis zich voordoet binnen de context van een andere aandoening of stoornis, is de ernst van de eetstoornis groter dan wat normaal bij deze aandoeningen of stoornissen worden gezien en is afzonderlijke aandacht gerechtvaardigd.

    Bron: Proud2bMe.nl

    #237840

    Luka
    Moderator

    3Doc: Emma Wil Leven

    Een intieme en nooit eerder vertoonde kijk in de strijd tegen anorexia van documentairemaakster Jessica Villerius.

    Bekijk de documentaire hier: NPO Start

    Artikel over de documentaire: Trouw

    #237925

    Mark
    Moderator

    Meer onderzoek nodig naar ‘nieuwe’ eetstoornis

    Anorexia is een bekende eetstoornis, maar wie weet wat Arfid is? Bijzonder hoogleraar Sandra Mulkens wil meer onderzoek. ‘Vroeger dachten we: dat is iets van kinderen.’

    Arfid staat al sinds 2013 in de psychiatriebijbel DSM5, het handboek met alle stoornissen en hun symptomen. En toch kent eigenlijk bijna niemand de afwijking waarbij je selectief eet en op een paar producten na eigenlijk niks meer binnen krijgt. Het grote verschil met aandoeningen als boulimia of anorexia: bij Arfid (avoidant restrictive food intake disorder) is er geen fixatie op gewicht of uiterlijk, maar op het voedsel zelf.

    Lees dit premium artikel verder op ad.nl of als lild van LSG in het ledendeel.

    #238078

    Luka
    Moderator

    ROWENA (23) HEEFT DE EETSTOORNIS ARFID EN EET ALLEEN ROZE KOEKEN, KIP, EIEREN EN NOODLES

    Over de eetstoornis Arfid, waarbij je extreem selectief bent in je voedingskeuze, is nog maar weinig bekend. Maar de impact van deze stoornis is enorm.

    Rowena vertelt in Editie NL (RTL4) hoe Arfid haar leven beheerst.

    NIET GEZOND
    Het dieet van de 23-jarige Rowena bestaat alleen nog maar uit roze koeken, kip, noodles, eieren en cola. En dat is natuurlijk absoluut niet gezond, zo weet Rowena zelf ook. “Ik kom heel veel voedingsstoffen tekort en ben ook echt heel moe.”

    ANGST VOOR VOEDSEL
    In het geval van Rowena is Arfid ontstaan door een angststoornis, zo vertelt ze. “Ik durf geen andere dingen te eten. Dit is overgebleven en het enige wat ik nog eet.” Om de angststoornis te behandelen, staat Rowena al anderhalf jaar lang op een wachtlijst. Ondertussen raakt ze door de eetstoornis steeds verder in een isolement. “Dat kan je niet voorkomen. Het is zo vervelend om het steeds te moeten uitleggen.”

    ARFID IS TE GENEZEN
    Sebastian Cardona, zorgmanager bij PsyQ, beaamt dat de invloed niet alleen op je gezondheid, maar ook op je sociale leven groot kan zijn, omdat je niet meer buiten komt of er een schaamtegevoel overheerst. Wel is er een behandeling, legt hij uit. “Als je de onderliggende oorzaak – bijvoorbeeld een angststoornis of een lichamelijke oorzaak – behandelt, kan je in principe van Arfid genezen.”

    Bekijk het filmpje hier: Linda Nieuws >>

    #238079

    Luka
    Moderator

    Wouter lijdt aan de voedingsstoornis ‘ARFID’ | Het Voedselgevecht

    De hele aflevering, inclusief het verhaal van de twaalfjarige Sanne, die leidt aan anorexia nervosa kun je bekijken op
    KRO – NCRV: Het voedselgevecht >>

    Je kan er ook andere afleveringen bekijken.

    #238082

    Luka
    Moderator

    DANIQUE (32) ONTWIKKELDE EEN EETSTOORNIS NA EEN TRAUMATISCHE ERVARING: ‘IK WOOG NOG MAAR 37 KILO’

    In onze mini-docu ‘Eetstoornissen: maskers af’ vertelden we het verhaal van de 29-jarige Manon, die al vier jaar met orthorexia kampt. Herkenbare beelden voor Danique Tulp (32), die inmiddels genezen is. Nadat ze reageerde op onze mini-docu, belden we haar op voor haar verhaal.

    TRAUMA
    ‘Helaas denken heel veel mensen dat eetstoornissen alleen komen, doordat je jezelf te dik vindt, maar dat is niet zo’, schreef Danique onder een van onze Instagramposts. ‘Een trauma heeft ook zulke gevolgen.’

    ERVARING
    Danique spreekt uit ervaring: ze heeft het over een trauma dat ze overhield, nadat ze op haar dertiende werd verkracht door iemand uit haar familie, vertelt ze als we haar bellen. “Toen is het begonnen. Ik ontwikkelde een minderwaardigheidscomplex, en dat kwam naar boven nadat ik op mijn vijftiende letsel opliep toen ik werd mishandeld door een jongen op school.”

    UITLAATKLEP
    Ze belandde door de mishandeling in het ziekenhuis, moest een zware operatie ondergaan en vervolgens lang revalideren. “Daarna was het belangrijk om te blijven sporten.” Dat advies nam ze erg serieus, en al snel werd bewegen een uitlaatklep. “Op een gegeven moment sportte ik zes dagen in de week, vier uur per dag. Tijdens zo’n sportsessie verbrandde ik 5000 calorieën, en ook begon ik steeds vaker mijn eten uit te spugen. Totdat ik met mijn 1.76 meter nog maar 37 kilo woog.”

    NEGATIEF ZELFBEELD
    Danique, die toen achttien jaar was, werd door haar moeder mee naar de huisarts gesleurd. Ze kreeg de diagnose anorexia. De hulp van therapeuten werd ingeschakeld, maar die liet Danique niet hélemaal toe. “Ik vertelde niks over mijn trauma, uit schaamte. Zolang ik het niet uitsprak en er niemand over vertelde, was het in mijn hoofd ook niet gebeurd. Maar intussen ging ik kapot aan mijn negatieve zelfbeeld. Ik walgde van mezelf.”

    OPNIEUW HET VERKEERDE PAD
    Toch wist ze er, mede dankzij de therapie, weer bovenop te komen. Op haar 21e zat ze weer op normaal gewicht. “Mijn angst om aan te komen was vrijwel weg, en dan word je dus ‘genezen’ verklaard.” Toen ze niet veel later het huis uit ging en naar het zuiden van het land verhuisde, kwamen de problemen echter terug. “Ik kende daar niemand en de sportschool zat om de hoek… Tegelijkertijd creëerde ik een obsessie voor schoonmaken, om het sporten te beperken. Ik wist namelijk hartstikke goed waar ik (weer) mee bezig was.”

    TWEEDE SLACHTOFFER
    Ze besloot zelf om weer naar de huisarts te stappen. Die concludeerde dat ze deze keer geen anorexia had, maar orthorexia: een eetstoornis waarbij iemand gefixeerd is op gezond eten, en vaak samengaat met overmatig sporten – net zoals bij Manon. Nadat die diagnose werd gesteld, leek het écht beter te gaan met Danique. “Ik dacht dat ik weer gezond en gelukkig was.”

    AANGIFTE
    Tot de oorzaak van haar eetstoornis pijnlijk duidelijk werd, toen er eind 2014 binnen Daniques familie nóg een slachtoffer van verkrachting viel. “Het ging om mijn nichtje, en ik dacht: ‘Ik moet nu iets doen, voordat er nóg meer slachtoffers vallen.’” Begin 2015 deed ze aangifte, wat als een enorme opluchting voelde. De reactie van haar familie voelde als een warm bad. “Ik werd door iedereen gesteund. Het lukte me om uit de put te klimmen waar ik al die jaren al in zat.” En dat had een positieve invloed op haar eetproblemen. “Die verdwenen kort daarna volledig. Mijn trauma bleek de grootste oorzaak van mijn eetstoornis.”

    ‘PRAAT EROVER’
    Het gaat inmiddels goed met Danique, die nu 68 kilo weegt, al heeft haar eetstoornis mentale en fysieke sporen achtergelaten. “Sinds vorig jaar februari ben ik weer aan het werk, maar ik heb nog steeds erg veel last van mijn darmen. Daar kom ik nooit meer vanaf. Tijdens het dieptepunt vielen ook mijn wimpers en wenkbrauwen uit, kreeg ik vale plekken op mijn huid en had ik het continu koud.” Aan slachtoffers van een traumatische ervaring wil ze dan ook meegeven: “Praat er op tijd over. Het maakt meer kapot dan je lief is, waaronder dus je hele lichaam.”

    Bekijk de minidocu hier: linda.nl

    #238386

    Luka
    Moderator

    NADESJA (22) HEEFT EEN EETSTOORNIS: “IK LEEFDE OP EEN APPEL PER DAG”

    Nadesja (22) vond zichzelf in de pubertijd onaantrekkelijk en te zwaar. Ze ging afvallen. Het begon met niet meer snoepen, maar na een paar maanden leefde ze op een appel per dag. “Iedereen zag me achteruit gaan, maar niemand zei er iets van.”

    Dit verhaal is onderdeel van de #openup-week, een initiatief van NPO 3FM en MIND.

    EETSTOORNIS
    Nadesja ontwikkelde in haar pubertijd een eetstoornis. Ze durfde er niet open over te zijn, want als ze dat wel zou doen, zou ze actie moeten ondernemen. En wat zou haar omgeving er wel niet van denken? In de klas en bij familie hadden ze het wel eens over psychische gezondheid. Dan werd er gezegd: eenmaal bij de psycholoog, kom je er nooit meer vanaf. Zo dacht Nadesja er ook over. Ze schaamde zich. En ze is niet de enige, want uit onderzoek blijkt dat vier op de tien jongeren zich schamen voor hun psychische klachten.

    Vier jaar geleden was Nadesja er klaar mee en zocht ze professionele hulp. Dankzij de hulp die ze kreeg, durft ze nu open te zijn. Om het taboe omtrent psychische problemen te doorbreken doet ze een #openup.

    SOCIAAL ONHANDIG
    Nadesja was altijd al onzeker. “Wat vinden mijn klasgenoten van mij? Vinden ze me aardig? Doe ik raar? Ik was een stil meisje, het lievelingetje van de juf. Soms werd ik gepest, omdat ik sociaal een beetje onhandig was. Ik zat niet lekker in mijn vel, ging aan alles twijfelen en kreeg angstklachten. Ik zat op turnen en durfde in een keer veel oefeningen niet meer te doen. Ik was onzeker over alles.”

    De ouders van Nadesja zagen dat het niet goed ging en gaven haar in groep zeven op voor een cursus sociale vaardigheden. “Dat vond ik verschrikkelijk om te doen.” lacht Nadesja. “Maar het heeft me wel veel geholpen. Om contact te maken met anderen en om mezelf te accepteren.”

    OVERAL ONZEKER OVER
    Na de cursus ging het beter met Nadesja, maar toen ze in de pubertijd kwam, ging het weer bergafwaarts. “Ik werd opnieuw overal onzeker over. Over mijn uiterlijk. Over wat iedereen van me vond. Over jongens. Ik cijferde mezelf weg. Vond anderen heel mooi en mezelf lelijk. Iemand had bij het turnen tegen mijn moeder gezegd dat ik wel veel was aangekomen en of we niet eens naar de dokter moesten. Misschien was er wel iets mis met mijn gezondheid.”

    Nadesja’s moeder overlegde het met Nadesja, die zelf ook wel merkte dat ze was aangekomen. Maar daar was ze niet per se onzeker over. “Ik liet allerlei onderzoeken doen in het ziekenhuis. Daar kwam niets uit. Toen zei de dokter die ons begeleidde: ‘Je bent te zwaar en dat ligt vast aan je levensstijl. Je moet gezonder gaan eten.'”

    EEN WEDSTRIJD MET MEZELF
    Die opmerking deed pijn en Nadesja voelde dat ze actie moest ondernemen, dus stopte ze met snoepen en viel een paar kilo af. “Ik kreeg veel complimentjes. Dat deed me goed en motiveerde me om nóg meer af te vallen. Ik werd vervolgens steeds strenger voor mezelf. Toen ik 65 kilo woog, dacht ik: mooi, done! Op naar de 60. Het voelde als een soort wedstrijd met mezelf, waardoor ik steeds minder ging eten. Van vier boterhammen ging ik naar twee, naar één… Ik gooide op school mijn brood weg en at alleen maar een paar happen avondeten. En als mijn ouders niet thuis waren, sloeg ik de hele maaltijd over. Op een gegeven moment leefde ik van een appel per dag.”

    De drang om te bewegen was ook groot. “Als ik ergens naartoe moest, vroeg ik mijn ouders altijd om me te brengen. Maar dat deed ik op een gegeven moment niet meer. Ik wilde alles met de fiets doen en trainde het liefst twee uur per dag in de sportschool.”

    FIT EN GEZOND LEVEN… TOCH?
    Ondertussen maakte Nadesja zich helemaal geen zorgen om haar gezondheid. Ze voelde zich juist goed. “Naar mijn idee leidde ik juist een fit en gezond leven. Mijn ouders gaven wel eens aan dat ze zich zorgen maakten, maar ik vond dat onzin. Verder zei niemand iets over mijn uiterlijk of leefstijl. Maar complimentjes kreeg ik ook niet.”

    Nadesja at na een tijdje zo weinig dat ze steeds vaker meer honger had. “Soms zat er een dag tussen dat ik een zak chips openscheurde, drie tosti’s at en daarna nog een pizza in de over schoof. De dagen na zo’n eetbui voelde ik me zowel lichamelijk als geestelijk erg slecht. Ik deed er vervolgens weer alles aan om zo min mogelijk te eten.”

    GEEN HULP WILLEN
    Een jaar lang worstelde Nadesja met haar gewicht, eigenwaarde en onzekerheid. Ze had op een gegeven moment wel door dat dit ook niet normaal was en dat ze een eetprobleem had. “Maar ik wilde daar niet voor uitkomen, want dan zou ik hulp moeten zoeken. En wat zou mijn omgeving daarvan denken?”

    “Ik worstelde ongeveer een jaar met mijn gewicht, eigenwaarde en onzekerheid. Ik wist ondertussen wel dat ik een eetprobleem had, maar ik wilde daar niet voor uitkomen, want dan zou ik hulp moeten zoeken. En dat betekende dat ik weer zou moeten aankomen. En dat wilde ik niet.”

    Uiteindelijk kwam er een confronterend moment. “Mijn ouders vroegen me mee uit eten en ik raakte totaal in paniek. Ik wilde graag iets leuks met ze doen maar wat zou ik moeten eten in dat restaurant? Dat was voor mij de druppel. Die gedachte ging te ver. Nu was het menens.”

    WAKE-UP CALL
    Via de huisarts kwam Nadesja bij een diëtist terecht. Die schreef een dieet voor waar Nadesja zich vervolgens niet aan hield. Uiteindelijk klopte ze aan bij Human Concern, een speciale instelling voor mensen met eetstoornissen. Daar volgde ze eerst groepstherapie met andere jongeren. Dat zorgde voor een wake-up call.

    “Ik was net achttien. In mijn groep zaten veel meiden die vertelden dat ze op het randje van de dood stonden. Zij kregen sondevoeding, via een slangetje naar de maag. Daar schrok ik enorm van. ‘Ik wil niet dood’, dacht ik.”

    ONVRUCHTBAAR WORDEN DOOR EETSTOORNIS
    “Tijdens de sessies deden we verschillende opdrachten. Zo moesten we bijvoorbeeld een lichaam met al zijn functies tekenen. Daarna bespraken we wat voor negatieve effecten een eetstoornis heeft op deze functies. Zo kun je onder andere onvruchtbaar worden… Daar schrok ik van, want ik ben nog jong en wil later graag kinderen.”

    Een paar maanden deed Nadesja mee aan de groepssessies, die bijna de hele dag duurden. Na een tijdje startte ze met wekelijkse gesprekken met een therapeut. Daar ging ze aan de slag met de oorzaak van haar eetstoornis: controle.

    CONTROLE HEBBEN
    “Tijdens zo’n behandeling leer je jezelf heel goed kennen. Je pakt niet alleen de eetstoornis aan, maar ook de oorzaak. Bij mij bleek dat controle te zijn. Ik kan heel moeilijk met onzekerheid omgaan, omdat ik daar dus geen controle over heb. Die onzekerheid kan ik op allerlei momenten voelen. Maar waar ik wel controle over had, was mijn gewicht…”

    TERUGVAL
    Nadesja’s therapeut helpt haar nog steeds met haar gevoelige punten. Dat zijn controle, onzekerheid en uiterlijk. Ze leert nu de momenten te herkennen waarin ze geen controle heeft, en dus terugvalt op haar eetstoornis. “In de zomer ben ik bijvoorbeeld meer onzeker over mijn uiterlijk. Dan heb ik ook sneller een terugval, qua eten. Nu herken ik dat en handel ik er niet meer naar.”

    “Hoe ik met eten omga heeft dus te maken met hoe ik me voel. Als ik me slecht voel, vlucht ik terug in de controle over wat ik wel en niet eet. Maar als ik me goed voel, eet ik zelfs met vol genot de “ongezonde” P’s (pannenkoeken, patat en pizza) zonder schuldgevoel.”

    LEREN OVER JEZELF: CONFRONTEREND
    “Ik ben nu drie jaar in behandeling en leer nog steeds veel over mezelf. In het begin vond ik dat confronterend, maar nu vind ik het fijn dat ik mezelf zo goed kan plaatsen. Waarom ik doe wat ik doe.”

    Nadesja heeft ook last van angstklachten. “Tijdens mijn therapie-sessies ben ik erachter gekomen dat dit komt door onder andere een jeugdtrauma. Ik was als kind veel ziek en moest vaak naar het ziekenhuis. Ik was altijd bang dat ik een ernstige ziekte zou hebben. Die angst heb ik nog steeds. Je gezondheid is ook iets waar je geen controle over hebt. Dat vind ik moeilijk.”

    “Ik schaam me voor mijn angsten, omdat ze vaak irreëel zijn. Als er iemand voor me loopt die rookt, ben ik al bang dat ik longkanker krijg. Ik heb geleerd dat ik daar open over moet zijn. Dan kunnen anderen, samen met mij, relativeren dat het een irreële angst is. Daarna gaat het vaak beter.”

    ZORGEN MAKEN OM EEN ANDER
    Toen het slecht ging met Nadesja gingen alleen haar ouders het gesprek aan. “Mijn vriendinnen op de middelbare school en mijn familie niet. Sommigen waren wel naar mijn ouders gestapt, maar niet naar mij. Ik had het fijn gevonden als ze dat wel hadden gedaan. Al zeg je maar: ‘Ik maak me zorgen om je.’ Doordat bijna niemand wat zei, duurde het langer voordat ik zelf het probleem zag.”

    Nadesja is blij met de steun van haar ouders. “Zij hebben me altijd geholpen. Twee jaar geleden heb ik ook een nieuwe vriendin gemaakt. Zij staat ook altijd voor me klaar. Het is al fijn als ze er gewoon is.”

    Door je open te stellen voor anderen ben je al bezig met een stukje herstel, vindt Nadesja. “Je kan het niet alleen doen. Door er open over te zijn, leven mensen met je mee. Je hoeft niet alles alleen te dragen.”

    Bron: npo3fm.nl

    #240478

    Luka
    Moderator

    Een inside look in de levensgevaarlijke wereld van pro-ana-websites

    Sommige jongeren willen een eetstoornis, hoe bizar het ook klinkt. Ik kan het weten, want ik was zelf ook zo. Het sloop er heel rustig en geniepig in tot ik op mijn veertiende een zogeheten pro-ana-website ontdekte. Dit was het moment waarop mijn eetstoornis kantelde van mild, naar uiterst gevaarlijk. Dit is hoe pro-ana-websites levensgevaarlijk zijn.

    Waarom pro-ana-websites zo gevaarlijk zijn
    Anorexia is vooral onder vrouwen een probleem. Sterker nog, 90 procent van de patiënten is vrouwelijk. Jaarlijks lijden zo’n 5500 meisjes en jonge vrouwen aan de eetstoornis, aldus het Voedingscentrum. Uit onderzoek van Lentis blijkt dat boulimia jaarlijks zo’n 22,000 slachtoffers maakt, waarvan wederom de overgrote meerderheid vrouwelijk is.

    Een eetstoornis gaat vaak samen met een geïsoleerd gevoel. Slachtoffers willen hierdoor op zoek naar anderen die in hetzelfde schuitje zitten, en daar spelen pro-ana-websites listig op in. Ook ik kwam op deze donkere plek van het internet terecht.

    De betreffende website stelde me voor aan twee ‘vriendinnen’: Ana en Mia. Eerstgenoemde is een koosnaampje voor anorexia terwijl Mia staat voor boulimia. Beide eetstoornissen zorgen ervoor dat slachtoffers hun leven geobsedeerd wordt door eten, maar niet in positieve zin.

    Alhoewel ik dus absoluut niet de enige met een eetstoornis was, waren pro-ana-websites destijds wel de enige manier om steun te vinden bij lotgenoten. Helaas hadden de trucjes en gedachtepatronen die ik daar leerde enorme gevolgen voor de komende jaren. Er werd wel positieve support gegeven, maar dit werd overschaduwd door fangirls die een eetstoornis adoreerden.

    Isolatie
    Mijn drang om af te vallen werd dankzij de website aangemoedigd en elke kilo minder kon op applaus van de andere leden rekenen, gevolgd door scheldwoorden als “vet varken” om mij te ‘motiveren’ door te gaan. Alhoewel ik inmiddels niet meer actief ben, weet ik dat het er nog steeds zo aan toegaat op de afgeschermde delen van pro-ana-sites. Dit maakt de situatie levensgevaarlijk, omdat uiteindelijk zo’n 6 procent van de anorexia-patiënten aan ondervoeding of zelfmoord sterft, stelt het Voedingscentrum. Voor boulimia-slachtoffers is dit 1 procent.

    Een eetstoornis is vaak een optelsom van meerdere factoren en neemt gemakkelijk en snel je leven over. Zo hebben veel patiënten last van een slecht zelfbeeld, een moeilijke thuissituatie, of het gevoel dat hun dieet niet lukt. Het verschil tussen een normaal dieet en een eetstoornis is dat de laatste veel extremer is en vaak hand in hand gaat met zelfhaat.

    De angst dat anderen het te weten komen vóórdat je op je streefgewicht zit zorgt ervoor dat je je opsluit in je eigen wereld en je begint te isoleren van positieve invloeden. Niemand mag nog weten waar je mee bezig bent. Hierdoor kun je met niemand je zorgen delen. Pro-ana-websites zijn dan een verleidelijk middel om gelijkgestemden te vinden, en hen om tips te vragen. Voor het meisje die dit leest en zichzelf hierin herkent: ren de andere kant op. It’s not worth it.

    De tien geboden
    Het klinkt nu misschien alsof lid worden van een pro-ana-site eenvoudig is, maar dit klopt niet. Mezelf aanmelden was destijds nog een heel gedoe. Alle kandidaten worden aan de poort gescreend om zo tegenstanders te weren. Na een uitgebreide uitleg over waarom ik een eetstoornis wilde en hoe ver ik al was in mijn ‘reis’, werd ik toegelaten tot het van de buitenwereld afgesloten forum.

    Nu zijn de openbare delen van dit soort websites voor een gezond persoon al verschrikkelijk om te zien, maar het afgeschermde gebied is werkelijk het walhalla van destructief gedrag. Dit komt door de intentie van de gebruikers. Het enige doel is om elkaar aan te moedigen en elkaar eraan te herinneren hoe lelijk ze nu zijn, en hoe mooi ze zouden kunnen zijn als ze volgens de regels van pro-ana leefden. Dit zorgt er natuurlijk voor dat je zelfbeeld naar de knoppen gaat, want men praat elkaar alleen maar de grond in.

    Je vindt hier bijvoorbeeld tips om beter te purgeren en dingen om jezelf voor te lezen zodat je jezelf nog meer gaat haten dan je al doet. Alles begint echter met de ‘tien geboden’, oftewel de Bijbel van de opgehemelde eetstoornis. Dit ‘heilige boek’ heeft als doel om jou een slecht gevoel te geven, want dan ben je eerder geneigd om een maaltijd over te slaan. Hierdoor wordt het uiteindelijke, gezamenlijke doel van zoveel mogelijk afvallen bereikt.

    Uiteraard staat er vooraf geen trigger warning bij deze tien geboden. Het is een trauma dat je zelf veroorzaakt en opzoekt om zelfdestructief te kunnen zijn. Dit zijn de tien geboden van pro-ana, letterlijk gekopieerd.

    JE MOET JE HOUDEN AAN DE GEBODEN AAN ANA!!!!
    Alle meiden en misschien ook wel jongens die aan pro-ana doen houden zich aan deze geboden. Waarom? Omdat je anders dik wordt en dat wil je toch niet vetzak! Je wilt afvallen en dun worden alles wat Ana je heeft vertelt. Maar dat gaat zo niet lukkken!!! Als jij zo doorgaat kunnen ze je beter overplaatsen naar een varkensstal hier schiet je niks mee op dus kom achter die computer weg en schrijf ze op in je motivatie/eetboekje.

    De 10 Geboden

    1. als je niet dun bent, dan ben je niet aantrekkelijk.
    2. je moet kleren kopen, laxeermiddelen gebruiken, verhonger jezelf, doe iéts om dunner te lijken.
    3. eet niet zonder jezelf schuldig te voelen.
    4. je zult geen dikmakend voedsel eten zonder jezelf daarna te straffen.
    5. je zult caloriën tellen.
    6. wat de weegschaal zegt is het belangrijkste.
    7. verliezen is goed, aankomen is slecht.
    8. je kan nooit te dun zijn.
    9. dun zijn en niet eten, zijn tekenen van succes.
    10. je zult pas gelukkig zijn als je ’s avonds hongerig in bed ligt.

    Beste Ana en Mia…
    De liefde voor anorexia (Ana) en boulimia (Mia) werd door pro-ana geïdealiseerd, maar het sprookje valt snel uiteen naarmate de eetstoornis vordert. Het vermageren gaat toch niet zo gestaag als je dacht na al die beledigingen naar jezelf en je lichaam wordt zwakker en zwakker. Daarbij isoleert je denkwijze je compleet van de wereld om je heen.

    Pro-ana-websites hakken vooral op je zelfbeeld in. 90 procent van de gemeenschap is funest voor je gezondheid, en maar een kleine 10 procent probeert te motiveren tot herstel. De sites leren hiermee zelfhaat aan. Dat dit nooit een goed uitgangspunt is, moge duidelijk zijn. Hoe wanhopig je immers ook bent, je kunt altijd een andere weg bewandelen.

    Uitbuiting en oudere mannen
    Afgezien van het feit dat de pro-ana-websites op zichzelf al levensgevaarlijk zijn, ligt er een nog grotere dreiging op de loer. Zodra je in het afgesloten gedeelte van een site komt heb je grote kans benaderd te worden door een ‘afvalcoach’. Dit is iemand die je motiveert door je ‘resultaten’ te beoordelen. Mocht dit nog niet bizar genoeg zijn, gaan er vaak oudere mannen schuil achter de nepprofielen die op deze manier vissen naar naaktfoto’s van minderjarigen.

    Dit blijkt uit onderzoek van het Centrum tegen Kinderhandel en Mensenhandel (CKM), GGZ Rivierduinen Eetstoornissen Ursula en Proud2Bme. In dit onderzoek werden lokprofielen aangemaakt van twee meisjes van 14 en 15 jaar. Binnen enkele weken hadden al 45 ‘coaches’ zich bij deze fictieve profielen gemeld. Hierbij vroeg 64 procent om foto’s in ondergoed en 21 procent zelfs om naaktfoto’s.

    Tot mijn horror lees ik dat er zelfs sprake is geweest van het ruilen van seksuele diensten voor de hulp van een ‘coach’. Het onderzoek loopt nog steeds. Wil je er aan meedoen? Klik dan hier >>

    Voor het meisje die wil afvallen:
    Wanneer je wanhopig bent en niet weet hoe het nu verder moet is het altijd belangrijk om het met je omgeving te delen. Wees open en eerlijk over je zorgen, hoe moeilijk dit ook is. Uiteindelijk bespaar je jezelf hiermee een hoop ellende, geloof me.

    Kun je niet bij je ouders terecht, of vind je het idee te eng? Ga dan naar de vertrouwenspersoon op school. Zij mogen vertrouwelijke informatie niet doorspelen naar ouders en kunnen je verder adviseren. Een andere goede optie is de huisarts, die ook een geheimhoudingsplicht heeft. Bovendien is een consult gratis.

    Wil je online advies of je verhaal delen over wat er is gebeurd? Dan kun je (anoniem) chatten met één van de hulpverleners van Chat met Fier. Zij kunnen luisteren en helpen.

    Recht tegenover pro-ana-websites zijn er bovendien legio websites die informatie kunnen geven zonder je zelfbeeld te vermorzelen. Proud2Bme is hier een mooi voorbeeld van. De focus ligt op het liefdevol en positief omgaan met de eetstoornis en het herstel hiervan. Verder is er een actief forum waar je kunt babbelen met mensen die in hetzelfde schuitje zitten.

    Bron: Commen.nl

    #240750

    Luka
    Moderator

    Een eetstoornis slijt niet uit je leven

    Als je denkt aan je toekomst, dan heb je misschien wel al een idee over je droombaan. Dan denk je misschien aan kinderen, aan een eigen huisje, aan het maken van mooie reizen. Maar ik hoor nooit iemand dromen over een toekomst met een eetstoornis. Heel veel mensen met een eetstoornis laten hun eetproblemen weg wanneer ze hun toekomstbeeld beschrijven, ook al is dat zeker niet altijd realistisch. Uiteraard kan je van je eetstoornis afkomen, maar als je niet bereid bent om 100% voor herstel te kiezen, dan kan je er voor de rest van je leven in vast blijven zitten.

    Wat ik vooral wil zeggen is het volgende: Er gaat niet plots een dag komen dat je wakker wordt en het eten ineens geen probleem meer voor je is. Er is geen magische oplossing. Het gaat niet opeens gemakkelijk worden.

    In de eetstoorniskliniek waar ik zat, was ook een groep volwassenen patiënten. Ja, zelfs een 60-jarige dame die sinds haar kindertijd aan een eetstoornis leed. Ook zij vertelde dat ze als 18-jarig meisje nooit had bedacht dat ze zich 40 jaar later nog steeds druk zou maken over haar boterham die groter was dan de boterham van haar groepsgenootje. Ze heeft te lang gewacht op de dag dat ze ‘klaar was’ om alles los te laten. En nu, op haar 60 jaar, komt ze tot de bittere conclusie dat een eetstoornis niet magisch uit je leven slijt naarmate je ouder wordt. En het is ontzettend belangrijk dat (zeker) jongere patiënten zich hier bewust van zijn.

    Of je nu last hebt van eetbuien, ongezonde manieren van compenseren, restrictief eten, overmatig sporten… Of als het eten intussen wel lukt, maar in je hoofd die strijd nog erg groot is. Of als je voortdurend met voedsel bezig bent en je bepaalde stukjes eetstoornis niet durft los te laten. Het maakt eigenlijk niet uit waarmee je worstelt, want voor iedereen geldt hetzelfde: als je in je comfort zone blijft zitten, dan zal er niets veranderen.

    Je moet je angsten aangaan om ze te overwinnen. Het roer omgooien. Je eigen leven in handen nemen. Nog veel te vaak zie ik op Instagram meiden passeren die denken dat ze wel klaar zijn voor het leven. Ze laten de hulp die ze krijgen los. Met één hand grijpen ze het leven vast, maar met de andere hand houden ze hun welvertrouwde eetstoornis dicht bij zich. Alles is beter dan een terugval, dat klopt. Maar wil je echt die persoon worden die altijd zoveel om gewicht blijft geven? Of die altijd in angst voor eten leeft? Wil je de rest van je leven terugvallen, weer opklimmen, terugvallen? Wil je écht dat die eetstoornis een deel van je tijd en energie blijft kosten?

    Als het antwoord ‘nee’ is, dan hoop ik dat deze blog je een beetje meer kan doen beseffen dat het aan JOU is om je toekomst naar je hand te zetten. Je moet vechten. Écht vechten. Eten, uitdagen, loslaten. Probeer niet tevreden te zijn met een half herstel. Wacht niet tot hét perfecte moment om die eetstoornis los te laten. Probeer je perfectionisme te gebruiken om te blijven knokken totdat je gewicht geen rol meer speelt, al die spanning rond eten is gaan liggen en je weer een vrij mens kunt zijn.

    Als ook jij droomt over een toekomst zonder eetproblemen, dan is er geen tijd meer om te wachten. Niemand wil oud worden en beseffen dat heel haar leven in teken heeft gestaan van een eetstoornis. Maar die eetstoornis gaat er niet automatisch uitslijten. Je moet ervoor gaan. Vandaag nog.

    Bron: Proud2bMe.nl

24 berichten aan het bekijken - 1 tot 24 (van in totaal 24)

Je moet ingelogd zijn om een reactie op dit onderwerp te kunnen geven.

gasten online: 20 ▪︎ leden online: 8
Jgirl, Jill, Skye, Mark, Collie77, Ann, Punche, IAm
FORUM STATISTIEKEN
topics: 1.363, berichten: 7.733, leden: 364