[Luka]

Na één naaktfoto zitten slachtoffers van ‘sextortion’ voor altijd in de tang

Een 24-jarige Brabander zou honderd meisjes hebben gedwongen om naaktfoto’s te sturen. Online afpersing komt steeds vaker voor.

Sextortion begint onschuldig ‘Hé, ik hou ook van dolfijnen!’

Vriendelijk contact leggen, dat is meestal de eerste stap. De dader stuurt het slachtoffer via Instagram, Snapchat of Facebook een berichtje. Soms voegen ze er nog aan toe dat ze per ongeluk contact legden, om de gebeurtenissen nog wat authentieker te laten lijken. En dan blijkt ineens – hoe toevallig – dat de dader en het slachtoffer dezelfde interesse hebben. ‘Hé, ik hou ook van dolfijnen’, schrijft de dader bijvoorbeeld. Of: ‘Katten zijn ook míjn lievelingsdieren!’ En uiteindelijk, zegt Arda Gerkens van Expertisebureau Online Kindermisbruik (EOKM) „wordt iemand verleid om naaktbeelden van zichzelf te delen”.

Naaktbeelden – van meisjes én jongens – zijn een ongekend sterk machtsmiddel. Wie kwaad wil en zulk materiaal in handen krijgt, kan slachtoffers tot verregaande handelingen dwingen.

Zo zijn er jongeren die honderden tot duizenden euro’s overmaken om te voorkomen dat hun beeldmateriaal wordt verspreid. Sommigen storten maandenlang steeds opnieuw een geldbedrag. Anderen staan zo ernstig onder druk dat ze zich lenen voor criminele activiteiten, vertelt Gerkens. Ze stellen – „als geldezel” – hun bankrekening beschikbaar om geld door te sluizen of wit te wassen. Allemaal om te voorkomen dat hun beelden worden gelekt. Maar vaker nog worden slachtoffers gedwongen om nóg meer naaktbeelden van zichzelf naar de afperser te sturen.

Honderd minderjarige meisjes
Die laatste vorm van ‘sextortion’ staat centraal in een omvangrijke strafzaak, waarvan donderdag de eerste regiezitting plaatsvond. Gianni de W., een 24-jarige man uit het Noord-Brabantse Etten-Leur, wordt verdacht van afpersing van meer dan honderd minderjarige meisjes uit heel Nederland.

De W. bood de meisjes geld voor hun naaktbeelden. Vervolgens dreigde hij dat materiaal online te zetten als ze niet nóg meer beelden stuurden. Volgens de politie gaat het om de grootste sextortion-zaak die ooit in Nederland aan het licht is gekomen.

Hoeveel jongeren slachtoffer worden van sextortion weet niemand precies. Het Centraal Bureau voor de Statistiek rapporteert over online seksuele intimidatie bij zestienplussers – maar daaronder valt behalve sextortion bijvoorbeeld ook ‘blijven aandringen op seks of een date’ – één op de tien mensen had daarvan de afgelopen vijf jaar last.

Vicieuze cirkel: slachtoffers delen nog meer beelden om ellende te voorkomen

Bij hulplijn Helpwanted (onderdeel van EOKM) kwamen in 2021 maar liefst 2.400 meldingen van sextortion binnen. Het is het meest gemelde misdrijf, aldus Gerkens, en staat in de ranglijst boven bijvoorbeeld cybergrooming (waarbij het doel een persoonlijke ontmoeting met het slachtoffer is).

Onder de melders zijn de jongens sinds kort in de meerderheid, vertelt Gerkens. Zij worden doorgaans op een andere manier afgeperst dan meisjes. Jongens worden onder druk gezet om geld over te maken (‘financiële sextortion’), terwijl het bij meisjes vaker om de beelden zelf gaat (‘seksuele sextortion’). Hoe dat kan? Gerkens legt uit dat dat verschil met de markt te maken heeft. „Er is op bijvoorbeeld pornosites minder vraag naar naaktbeelden van jongens dan van meisjes.”

Daders zetten druk door contactgegevens van vrienden, familie en klasgenoten op te sporen. In een onderzoek van Helpwanted uit 2021 vertellen jongeren hoe geraffineerd dat gaat: „Ik heb een foto gekregen waar ze mijn vaders en moeders profiel uitvergroot hadden met gegevens. Ze wisten zelfs waar mijn ouders vandaan kwamen, waar ze woonden, hun geboortedatum.” Een andere jongen beschrijft hoe zijn naaktbeelden heel kort op Youtube verschenen om zo „paniek te zaaien”.

Omdat slachtoffers hun naaktbeelden in eerste instantie meestal vrijwillig delen, spelen schaamte en schuldgevoelens een belangrijke rol. Slachtoffers belanden in een vicieuze cirkel: om ellende te voorkomen delen ze nog meer beelden en zo wordt de berg belastend materiaal alleen maar groter.

Foto’s delen om te flirten
Wat in de zaak De W. kan meespelen, is dat het versturen van naaktbeelden in het algemeen gewoner is geworden. Het rapport van Helpwanted signaleert dat jongeren onderling in toenemende mate foto’s delen om te flirten bijvoorbeeld, als grap, of om bij vrienden te pronken met hun seksuele contacten. En het lijkt er nu op, zegt Gerkens, dat de drempel om beeldmateriaal in ruil voor geld te delen óók lager is geworden. „Het feit dat we steeds vaker meldingen krijgen van meisjes die uit het niets geld aangeboden krijgen voor naaktfoto’s, wekt de indruk dat daar animo voor is”, zegt Gerkens. „Dat er meisjes zijn die daar op ingaan.”

Helpwanted wordt sinds afgelopen donderdag, toen media over de strafzaak berichtten, „overspoeld” met meldingen van sextortion, zegt Gerkens. „Zo’n zaak duwt slachtoffers over de drempel.”

Roy Heerkens van Slachtofferhulp legt uit dat er steeds meer bekend wordt over de impact van online seksueel geweld. De instantie stond het afgelopen jaar tienduizend slachtoffers bij van seksueel geweld, waaronder ook sextortion valt. De impact kan „vergelijkbaar” zijn, zegt Heerkens, met fysiek seksueel geweld, „zoals aanranding en verkrachting”. Het kan net zo goed leiden tot somberheid, tot PTSS en vaker denken aan zelfdoding. „Slachtoffers van online seksueel geweld kunnen zich bijvoorbeeld letterlijk vies voelen en vaker gaan douchen.”

Wat deze vorm van seksueel geweld vervolgens extra belastend maakt, zegt Heerkens, is de dreiging dat het materiaal publiek wordt. „Dat zorgt voor machteloosheid. Daar kan iemand echt onder gebukt gaan. En ook als de beelden al gedeeld zijn, blijft de onzekerheid: wie heeft ze gezien? Duiken ze later nog ergens anders op?”

SLACHTOFFERHULP HOOPT OP MEER MELDERS
De 24-jarige Gianni de W. wordt verdacht van ontucht, aanranding, bezit van kinderporno en het verleiden van minderjarige meisjes via internet. Afgelopen donderdag vond de regiezitting plaats. Het Openbaar Ministerie in Breda greep de zitting aan om een persbericht te versturen. Roy Heerkens van Slachtofferhulp, de instantie die inmiddels vijf van de acht meisjes bijstaat die aangifte deden tegen De W., laat weten dat de hoop is dat zich meer slachtoffers melden.

Het politieonderzoek richt zich volgens het OM op een inbeslaggenomen harde schijf bij de verdachte. Daarin zit een map genaamd ‘Snap’ en hierin staan 150 mappen met verschillende meisjesnamen. De politie probeert al die vrouwen te identificeren.

De verdachte werd op 11 oktober opgepakt en sindsdien vast zit. Hij is ICT’er van beroep. De man heeft volgens justitie via verscheidene sociale mediakanalen contact gelegd met de veelal minderjarige meisjes. Hij zocht contact onder een valse naam. Hiervoor gebruikte hij nepnamen waaronder Bryan.snapx, Bryansnelgeld en andere varianten waarin de alias Bryan is gebruikt.

Advocaat Anouk Heijnen, die de verdachte bijstaat, verzocht de rechtbank donderdag om schorsing van de hechtenis, zodat De W. behandeld kan worden. De rechtbank wees dit verzoek af en besloot dat hij de komende drie maanden blijft vastzitten.

Acht jaar geleden zou de toen minderjarige jongen ook al in contact zijn geweest met de politie wegens het online verleiden van een meisje tot ontucht. Hij zou de politie toen na een gesprek hebben beloofd zijn leven te beteren. De volgende zitting in deze zaak is op 11 april.

Bron: NRC.nl >>

[Luka]

Meer slachtoffer-dadergesprekken na The Voice, ook Sonja sprak haar verkrachter: ‘Ik ben oké met hem’

Steeds meer zedenslachtoffers vragen om bemiddeling met ‘hun’ dader. Ook Sonja ging in gesprek met de man die haar bijna 20 jaar geleden verkrachtte. “Ik voel meer rust”, zegt ze. “Ik kan hem nu tegenkomen op straat.”

Afgelopen jaar ontmoette Sonja de man die haar 20 jaar geleden verkrachtte toen ze onderweg naar huis was. “Hij sprong ineens voor mijn fiets”, vertelt ze. Hij vroeg hoe laat het was. “Ik heb uit mijn binnenzak mijn telefoon gepakt en toen ik omhoog keek zag ik dat hij een mes in zijn hand had.”

Doodsangsten
“Ik besefte me al heel snel, dit is geen grap”, zegt ze. “Ik moest met hem meelopen een stuk van de weg af. Er stond een container, ik moest mijn fiets neerleggen. En daar heeft hij me verkracht.” Sonja stond doodsangsten uit. “Het grootste verlies wat ik daar geleden heb, is dat je niet weet wat iemand gaat doen. Ik was bang dat ik het niet zou overleven.”

“In mijn hoofd nam ik afscheid van mijn familie en van mijn vriend en vriendinnen. Ik dacht dat ze me zouden vinden. Ik heb heel erg geprobeerd op hem in te praten om hem op andere gedachten te brengen.” Toen de man klaar was, gaf hij Sonja haar kleding terug. “Hij vroeg of het verder goed ging en is weggelopen.”

30 maanden cel en tbs
In shock raapte ze haar spullen bij elkaar. Thuis kwamen alle emoties. “Toen ben ik gaan gillen en schreeuwen.” Haar moeder hoorde haar al vanuit de verte aankomen. Ze wist direct dat er wat aan de hand was. “Ik was ook heel bang met fietsen dat hij alsnog achter me aankwam.”

De politie kamde het gebied volledig uit, maar vond de verkrachter niet direct. De man werd gepakt nadat hij nog een slachtoffer maakte. “Hij had haar telefoon gepakt en ging ermee bellen.” Hij werd uiteindelijk veroordeeld tot 30 maanden cel en tbs. Het bleek te gaan om een man met een gezin. “Er waren ook collega’s van hem bij de rechtszaak aanwezig, die hadden het ook niet aan zien komen”, vertelt Sonja.

Nachtmerries
Ze kreeg last van de gebeurtenis, zo kreeg ze bijvoorbeeld nachtmerries. “Ik schaamde me er ook heel erg voor. Ik woonde in een klein dorp, iedereen wist wat er gebeurd was. Ik werd soms aangesproken.” ‘s Nachts durfde ze niet meer naar de wc. Ze was bang dat hij in de kamer zou staan als ze terugkwam.

“Ik heb me ook heel lang onveilig gevoeld om mijn haar los te dragen”, zegt ze. De man die haar verkrachtte vond haar mooier als het los zat, zei hij. Met een mes sneed hij het elastiekje kapot. “Ook heb ik lang geen lichte kleding te dragen om niet op te vallen.” Sonja is na al die jaren nog steeds alert: “Als ik ga hardlopen in de avond, ga ik op de doorgaande weg. Ik heb altijd mijn telefoon bij me.”

INFO
Meer herstelgesprekken in zedenzaken
Perspectief Herstelbemiddeling brengt slachtoffers en daders van ieder type misdrijf met elkaar in contact. Afgelopen jaar zag de organisatie een toename van het aantal zedengerelateerde zaken. Het aandeel zedenzaken steeg van 22 procent (231 zaken) in 2021 naar 32 procent (396 zaken) in 2022.

Het ging in die zaken om seksueel grensoverschrijdend gedrag, seksueel misbruik, seksueel geweld (verkrachting) of incest. Volgens de organisatie kwamen er meer aanmeldingen na de BOOS-uitzending over The Voice. Ook speelt een nauwere samenwerking met de zedenpolitie een rol. “De politie wijst slachtoffers op deze mogelijkheid of verwijst ze rechtstreeks naar ons.”

“Slachtoffers kunnen altijd ook nog aangifte doen, maar vaak kiezen ze niet voor deze soms moeilijke weg, ook omdat bewijs er vaak niet is of mager is. Of omdat ze de dader kennen en ze hem of haar nog tegen komen”, legt Perspectief Herstelbemiddeling uit.

‘Als mens zien’
Tijdens haar studie begint Sonja na te denken over waarom mensen slechte dingen gaan doen. Na al die jaren wilde ze hem als mens zien. “Hij is lang een monster geweest in mijn nachtmerries. Ik heb angst gehad om hem weer tegen te komen. Angst dat hij nieuwe slachtoffers zou maken.”

Ze wilde ‘de lading’ van hem afhalen. “Ik heb veel over hem geschreven en gesproken, maar nooit met hem.” Ze was ook benieuwd hoe het hem vergaan was. “En ik wilde vertellen hoe het mij vergaan was, maar ook dat het voor mij oké was. En dat als ik hem op straat zou tegenkomen dat ik dan oké met hem was. Dat ik hem gedag zou kunnen zeggen. Dat ik hem als mens zie.”

‘Nu had ik de regie’
Het was doodeng, vertelt Sonja over de ontmoeting. “Maar het was ontzettend goed voorbereid door de bemiddelaar, zij was heel zorgvuldig”, zegt ze. Ze ging er met vertrouwen in. “De 20-jarige Sonja reageerde. Je gaat iemand zien die zoveel overhoop geschopt heeft, zoveel narigheid veroorzaakt heeft. Niet alleen in mijn leven, maar ook in mijn directe omgeving.”

Ze koos zelf het moment dat ze naar binnen kon lopen en bepaalde hoe de ruimte eruit moest zien. Ze had gevraagd om veel licht. “Ik had de regie, hij was mijn leven ingekelderd met een mes. Nu had ik de regie om de kamer binnen te stappen. Dat vond ik heel fijn.” Ook haar broertje was meegekomen en bleef in de buurt. Haar haar droeg ze los.

INFO
Heb jij zelf behoefte om te praten over jouw ervaring met seksueel grensoverschrijdend gedrag? Je kunt terecht bij Slachtofferhulp Nederland via 0900-0101 of chatten via de website.

‘Betekende veel voor mij’
Haar verkrachter vond het heel spannend. “Ik heb hem een hand gegeven, hij was heel open, hij was er echt voor mij”, vertelt ze. “Hij was daar vrijwillig, dat betekende veel voor mij. Hij nam de verantwoordelijkheid om vragen te beantwoorden.” Ze spraken 2,5 uur met elkaar. “Hij had echt spijt.”

“Ik wilde echt van mens tot mens een gesprek voeren”, blikt Sonja terug. “De eerste jaren had ik het niet gekund, ik was boos en wilde hem wat aandoen. Toen had ik het niet op deze manier kunnen doen.” Lang zag ze hem als monster, kon zijn straf niet hard genoeg zijn. “Maar op een gegeven moment ben ik dat anders gaan bekijken.”

Van hart tot hart
Uiteindelijk spreekt ze uit dat ze hem een knuffel wilde geven. “Omdat het zo’n puur gesprek was, in wat hij voor mij in dat gesprek betekend had en de openheid die hij gaf”, legt ze uit. “Met een knuffel zitten de harten dicht bij elkaar, voor mij voelde het goed om dit zo te doen.” Ze kan zich voorstellen dat niet iedereen dit zo voelt. “Ik ben er naartoe gegroeid.”

“De eerste paar jaar stond ik vol boosheid en angst in het leven, pijn en woede. Dat is een energie die laag is en mij niets oplevert, hoe begrijpelijk het ook is. Maar op de lange termijn denk ik dat de energie van liefde en anders naar mensen kijken meer oplevert en mij rust geeft.” Ze had zich altijd afgevraagd of hij boos zou zijn of voor de deur zou kunnen staan. Na het gesprek was de angst weg, ze voelde rust. “Ik merkte dat de cirkel echt rond was en het voor mij goed is.”

‘Ik ben oké met hem’
Een deel van haar omgeving begreep het gesprek niet, ze waren veroordelend. “Daardoor ging ik zelf ook twijfelen, is het raar dat ik dit wil? Moet ik het wel doen?” Ze waren bang dat het slecht zou uitpakken. “Ze begrepen het helemaal niet, maar ik wilde een andere manier vinden om naar hem te kijken zodat ik met een andere blik verder kon leven.” Nu ze zien wat heeft het opgeleverd, zijn ze blij dat Sonja het wel gedaan heeft.

“Slachtoffer en dader hebben onvermijdelijk een relatie met elkaar”, zegt Sonja. “Die is anders dan met je vriend of vriendinnen, maar het slachtoffer kan niet zonder de dader.” Het is strijd en conflict, maar die strijdbijl moet begraven worden. “Niet tegenover elkaar, dan kan een gesprek lucht en ruimte bieden.”

Bron: EenVandaag / Avro Tros >>

[Luka]

‘Ik wist meteen: dit loopt fout af’: slachtoffer getuigt over seksueel geweld op Tinder

Een op de drie gebruikers van dating apps wordt slachtoffer van misbruik of geweld, meldden hulplijn 1712 en onderzoekers van de UCLL recent. Auteur, coach en keynote speaker Karen Adriaenssen was één op de drie. Dit is haar verhaal.

Wat een leuke eerste ontmoeting met een Tinderdate moest worden, draaide uit op een regelrechte nachtmerrie. Op haar 25ste werd Karen Adriaenssen in haar eigen appartement vijf keer verkracht door P. Vandaag doet ze haar verhaal om andere slachtoffers te helpen: ‘Ik hoop dat zij hier kracht uit halen om op te komen voor zichzelf.’

De ontmoeting met P.
Het verhaal van Karen speelde zich af in december 2015. Tinder bestond amper drie jaar en was nog niet mainstream. Karen was toen 25. Ze omschrijft zichzelf als een bezige bij, een ongelukkig meisje met een grote glimlach aan de buitenkant. Ze hield van dansen, zingen en acteren. Ze was op zoek naar zichzelf. ‘Ik hunkerde naar warmte, liefde en goedkeuring.’

Die kreeg ze van P., met wie ze op Tinder matchte. Hij was knap en attent, gaf haar bakken aandacht en beloofde haar hemel op aarde. Dat bleek te mooi om waar te zijn. ‘Het was kerstperiode. Samen met een vriendin zette ik de kerstboom op en ik legde mijn gsm aan de kant. Even later zag ik dat P. berichten stuurde. Hij was kwaad, bitter en verweet me dat ik hem negeerde. Ik excuseerde me en stuurde hem een foto van mijn versierde kerstboom als bewijs. Op het moment drong het niet door dat dat een rode vlag was. Achteraf gezien hadden de alarmbellen moeten afgaan.’

Na drie weken onafgebroken chatten, wilden de twee elkaar ontmoeten. P. vroeg of dat bij Karen thuis kon. Dat wimpelde ze af. ‘Dat was mijn regel: ik sprak altijd af op publieke plaatsen.’ Maar P. hield hardnekkig vol: ze kenden elkaar ondertussen toch? Vertrouwde ze hem dan niet? Karen hield voet bij stuk, maar P. wist zich op een sluwe manier op te dringen. ‘Een halfuurtje voor de afspraak zei hij dat hij zich niet goed voelde. Hij vroeg of dat toch niet thuis kon doorgaan. We zouden sushi bestellen en hij zou een fles wijn meenemen. Er hoefde toch helemaal niets te gebeuren?’

De verkrachting
Toen P. aankwam en Karen de deur opendeed, verstijfde ze compleet. ‘Zijn kille blik en zijn bedreigende houding vergeet ik nooit. Ik wist meteen: dit loopt fout af. Ik kon niet aan hem ontsnappen, dus ik probeerde de knop om te draaien. Ik liet hem binnen, in de hoop dat mijn gevoel verkeerd zat.’ Helaas, de intenties van P. werden erg snel duidelijk.

Wat daarna volgde, was voor Karen onnoemelijk zwaar. ‘Hij trok hardhandig de kleren van mijn lijf en verkrachtte me. Ik had nog nooit zonder condoom gevreeën, omdat ik drager ben van het BRCA1-gen, waardoor ik een verhoogd risico op borst- en eierstokkanker heb. Ik mocht dus geen hormomen meer innemen.’ Ze kon niet om hulp roepen, haar gsm was buiten handbereik. ‘Ik was verstijfd, doodsbang, compleet overdonderd. Ik probeerde me te herpakken, vroeg hem met aandrang om het huis te verlaten. Maar hij verkrachtte me opnieuw.’ Daarna dwong hij Karen de slaapkamer in, waar hij haar bont en blauw sloeg. Ze werd opnieuw verkracht. Een derde, vierde en vijfde keer. ‘Ik dacht dat het mij nooit zou overkomen. En dat ik mezelf zou kunnen verdedigen, moest het wel zo zijn. Maar het overkwam mij toch.’

De aangifte
En toen? ‘Toen gebeurde er niets. Het drong niet tot me door. Hij vertrok en ik voelde me triest, boos, vies en gebruikt. Dezelfde dag ging ik gewoon werken en voelde ik me compleet losgekoppeld van de realiteit. ‘S avonds stond ik met trillende benen in de apotheek en vroeg ik de morning-afterpil.’ Karen vertoonde heel wat tekenen van post-traumatische stressstoornis. Ze wiegde zichzelf als een klein kind, huilde tot ze in slaap viel. Maar het leven ging door: ze gaf dansles, ze zong, ze werkte, ze glimlachte. Tot haar lijf het compleet begaf.

‘Ik klapte ineen en leefde wekenlang in een roes. Ik had niemand verteld wat mij was overkomen, behalve aan mijn beste vriendin Soe. Maar gek genoeg herinner ik mij daar achteraf helemaal niets van. Zij was blijkbaar de eerste die het daad ook bij naam noemde: wat ik meegemaakt was een verkrachting. Dat kwam veel later pas binnen, tijdens mijn zangles. Het lukte me fysiek niet meer om te zingen. Mijn zangcoach Goele – die toevallig ook lifecoach is en zelf slachtoffer van seksueel misbruik – wist dat er meer scheelde. Ik vertelde haar alles en besefte het dan pas: ik ben verkracht.’

Karen besloot, mede dankzij de steun van haar coach en vriendin, om aangifte te doen. ‘Ook al was er op dat moment al kostbare tijd verstreken’, vertelt ze. ‘Ik deed mijn verhaal bij twee mannelijke politiemannen, wat een erg intimiderende en ongemakkelijke ervaring was. Ik herinner me hallucinante opmerkingen die ik kreeg toen ik zei dat de penetratie pijnlijk was: “verkrachting of niet: de vagina wordt toch vanzelfsprekend vochtig bij penetratie?” Een verklaring die volgens mij alle menselijkheid in dit proces schendt.

Later werd P. ook verhoord en zijn versie werd al snel voor waar genomen. ‘Hij vermoedde, zo had hij de agenten vermeld, dat ik aangifte had gedaan omdat hij mijn liefde niet had beantwoord. Hij had genoten van die ene nacht, maar meer voelde hij niet voor mij. En daarvoor had ik wellicht wraak willen nemen met een valse aangifte.’

De overwinning
En toen? Toen gebeurde opnieuw niets. De verkrachting bleef ongestraft, de zaak werd geseponeerd en P. liep vrij rond. ‘Er moeten minstens twee andere mensen zijn met hetzelfde verhaal die dezelfde naam doorgeven. Dan pas werd het serieus genomen. Ik had twee keuzes: ofwel koos ik ervoor om eeuwig kwaad en verdrietig te zijn en in mijn slachtofferrol te blijven, ofwel moest ik opnieuw mijn leven in handen nemen.’

Karen koos ervoor om te leren accepteren wat haar was overgekomen. Ze volgde therapie, leerde haar trauma verwerken en besloot om zichzelf weer op te bouwen. ‘Ik vergaf mijn verkrachter. Dat deed ik niet voor hem, maar voor mezelf. Ik wil geen wrok koesteren, ik wilde hem geen macht meer geven over mijn leven. Ik wilde dit leren loslaten, enkel zo kon ik vooruit. Begrijp me niet verkeerd. Dit heeft bloed, zweet en tranen gekost tijdens mijn therapie behandeling. Maar het is me wel gelukt. ’

Precies twee jaar na de verkrachting sloeg het noodlot weer toe. Karen kreeg te horen dat ze borstkanker had. ‘Een agressieve vorm van kanker – ontstaan door die BRCA1-gen – en die ging gepaard met heel wat complicaties. Ook dan was het makkelijk geweest om te denken: waarom ik? Maar ik koos om te vechten en ik won’, vertelt ze.

Karen leerde haar uitdagingen om te buigen tot opportuniteiten. Dat is nu haar beroep. Ze helpt ondernemers naar een succesmindset. Na de verkrachting gaf ze zichzelf en de liefde een tweede kans. ‘Ik begreep al snel dat het geen zwart-witverhaal hoefde te zijn. Ik durfde opnieuw te Tinderen, alleen was ik deze keer nog veel voorzichtiger. Ik ontmoette er de liefde van mijn leven, met wie ik nu samenwoon. Ik ben op het punt te bevallen van ons kindje. Elke dag tel ik mijn zegeningen. Wil dat zeggen dat ik er compleet overheen ben? Natuurlijk niet. De verkrachting was veruit het moeilijkste dat ik ooit heb meegemaakt. Als ik erover praat, herbeleef ik die momenten telkens opnieuw’, zegt ze geëmotioneerd. ‘Ik worstel er soms nog steeds mee. Maar is helemaal oké. Want Ja, dit is me overkomen. Maar het definieert absoluut niet wie ik ben.’

‘En mocht je een slachtoffer zijn, praat erover’, zegt Karen. ‘Mocht je iemand kennen die slachtoffer is, oordeel niet over die persoon. Leen je luisterend oor en help! Help deze mensen begeleiden naar therapie, naar de politie. Praten en erkennen heelt. Het helpt je die gebeurtenis een plaats te geven en dit trauma te verwerken.’

Bron: Weekend.Knack.be >>

[Luka]

Slachtoffers van seksueel geweld onder jongeren
Laatste actualisatie: 11 november 2022

In 2020 zijn naar schatting ruim 95.000 meisjes (37,8 procent) en ongeveer 34.500 (13,4 procent) jongens in de leeftijd van 16 of 17 jaar slachtoffer geweest van tenminste een van vorm van seksueel geweld of seksuele intimidatie. Seksueel geweld lijkt vooral in deze leeftijdsgroep veel voor te komen.

Dit blijkt uit analyses uitgevoerd door de Nationaal Rapporteur Mensenhandel en Seksueel Geweld tegen Kinderen. Zij onderzochten de cijfers uit de Prevalentiemonitor huiselijk geweld en seksueel geweld 2020 dat door het Centraal Bureau voor de Statistiek in opdracht van het WODC is uitgevoerd. De Prevalentiemonitor meet het aantal slachtoffers van één of meer vormen van fysiek seksueel geweld, niet-fysieke seksuele intimidatie, of online seksuele intimidatie. Hiermee wordt een brede definitie gehanteerd, waarbij ook niet-strafbaar seksueel overschrijdend gedrag is meegenomen.

Online seksuele intimidatie komt het meeste voor. 72.000 meisjes (28,5 procent) en 24.000 jongens (9,3 procent) zeggen in de afgelopen twaalf maanden voorafgaand aan het onderzoek hiervan slachtoffer geweest te zijn. Bij online seksuele intimidatie gaat het bijvoorbeeld om het online vragen om seksuele foto’s of filmpjes tegen de wil, het toegestuurd krijgen van naaktfoto’s of seksfilmpjes en met online seksueel kwetsende opmerkingen.

Daarnaast zijn bijna 55.000 meisjes (21,7 procent) en ongeveer 16.500 jongens (6,4 procent) onderworpen aan een vorm van niet-fysieke seksuele intimidatie, zoals seksueel getinte opmerkingen of grapjes, het maken van een naaktfoto of filmpje tegen de wil of het laten zien van billen, borsten of geslachtsdelen.

Naar schatting 35.000 meisjes (13,9 procent) en 8.000 jongens (3 procent) is slachtoffer van een vorm van fysiek seksueel geweld, zoals zoenen tegen de wil, ongewenst op een seksuele manier aangeraakt worden of ernstiger fysiek seksueel geweld zoals verkrachting.

Seksueel geweld in de kinderjaren
Om een beeld te krijgen van het aantal slachtoffers van seksueel geweld onder kinderen op jongere leeftijd (voor het 12e levensjaar) is in de Prevalentiemonitor aan de bevolking die in 2020 16 jaar of ouder was te vragen of ze hiervan slachtoffer zijn geweest in hun kinderjaren. Fysiek seksueel geweld heeft volgens deze gegevens onder 7,9 procent van de meisjes en 2,8 procent van de jongens in de kinderjaren plaatsgevonden. Daarnaast heeft 7,4 procent van de meisjes en 2,3 procent van de jongens niet-fysieke seksuele intimidatie meegemaakt. 3,1 procent van de meisjes en 1 procent van de jongens geeft aan slachtoffer geweest te zijn van online seksuele intimidatie.

De prevalentie van seksueel geweld blijkt significant hoger naarmate kinderen ouder zijn. Vooral in de late puberleeftijd krijgen jongeren veel te maken met seksueel geweld, seksueel overschrijdend gedrag en intimidatie (Nationaal Rapporteur Mensenhandel en Seksueel Geweld tegen Kinderen, 2022).

Slachtoffers van seksueel geweld geregistreerd bij de politie
In 2021 zijn er bij de politie 3.332 melding van slachtoffers van seksueel geweld tegen kinderen geregistreerd. 2.852 meldingen betroffen meisjes en 480 jongens. Het grootste aandeel meldingen betreft met gemiddeld 63 procent kinderen in de leeftijd van 13 tot en met 17 jaar. 35 procent betreft kinderen in de basisschoolleeftijd en 7 procent betreft kinderen in de leeftijd van 0 tot en met 3 jaar.

De vorm van het seksueel geweld verschilt per leeftijdsgroep. Zo blijkt uit analyse van de politiecijfers dat slachtoffers tot en met 3 jaar vaker slachtoffer worden van fysiek seksueel misbruik binnen of buiten het gezin, terwijl bij kinderen in de basisschoolleeftijd seksueel misbruik, incest, openbare schennis van de eerbaarheid en aanranding veel voorkomt. Jongeren van 13 tot en met 17 jaar worden vaker slachtoffer van verkrachting en aanranding (Nationaal Rapporteur Mensenhandel en Seksueel Geweld tegen Kinderen, 2022).

Definitie
Onder seksueel geweld tegen kinderen vallen alle strafbare acties met een seksuele component die gericht zijn tegen een kind. Het gaat bijvoorbeeld om ontucht, verkrachting, grooming of beeldmateriaal van seksueel kindermisbruik.

Seksueel geweld tegen kinderen komt voor in verschillende vormen. Daarbij kan er sprake zijn van fysiek seksueel contact tussen pleger en slachtoffer. Maar er bestaat ook seksueel geweld zonder fysiek contact. Dit gebeurt vaak online.

In een strikte juridische definitie gaat seksueel geweld tegen kinderen over alle strafwaardige gedragingen met een seksuele component, gepleegd tegen een minderjarige. Seksueel geweld is echter niet altijd goed te onderscheiden van verschijnselen als seksueel grensoverschrijdend gedrag en seksuele intimidatie. Bij seksueel grensoverschrijdend gedrag en seksuele intimidatie kan het bijvoorbeeld gaan om het maken van seksueel getinte opmerkingen tegen een minderjarige, of het sturen van ongepaste of ongewenste seksuele berichten via sociale media. Dit soort gedragingen kunnen snel overgaan in seksueel geweld (Nationaal Rapporteur Mensenhandel en Seksueel Geweld tegen Kinderen, 2022).

Bron: Nederlands Jeugdinstituut >>

[Luka]

Kabinet overweegt gedragscode seksuele intimidatie: ‘Kijk ook waarom regels nu niet werken’

Ministers Robbert Dijkgraaf (Onderwijs) en Karien van Gennip (Sociale Zaken) denken eraan werkgevers te verplichten een gedragscode voor seksueel grensoverschrijdend gedrag in te stellen. Maar experts benadrukken: er moet óók nadrukkelijk worden gekeken naar waarom de huidige regels tot nu toe niet zorgen dat iedereen veilig aan het werk kan.

In totaal wordt 11 miljoen euro uitgetrokken voor een actieplan tegen seksueel grensoverschrijdend gedrag, het idee voor een gedragscode en een bijbehorende klachtenregeling maken daar deel van uit. Geen overbodige luxe zou je zeggen, zeker nu vandaag ook nog eens uit cijfers van het CBS blijkt dat meer dan de helft van de jonge vrouwen tussen 18 en 24 jaar het afgelopen jaar naar eigen zeggen slachtoffer was van seksueel grensoverschrijdend gedrag.

Gerda Arends van de Landelijke Vereniging van Vertrouwenspersonen is blij met alle aandacht voor het thema seksueel geweld en het bijbehorende actieplan, maar waarschuwt ook dat extra regels niet per se dé oplossing bieden. In de huidige wet zijn werkgevers ook al verplicht om te zorgen voor een veilige werkomgeving, wat betekent dat er reeds aandacht moet zijn voor eventueel seksueel grensoverschrijdend gedrag. De grote vraag is dus hoe nieuwe gedragsregels ervoor gaan zorgen dat iedereen op de werkvloer zich wél gaat gedragen.

Arends: ,,Door de arbo-wet zijn werkgevers al verplicht te letten op psychosociale arbeidsbelasting, daaronder valt ook seksueel geweld. We moeten constateren dat het desondanks bij veel bedrijven niet op orde is. Voordat we nieuwe wetten maken, zullen we toch eerst de vraag beantwoord moeten krijgen: waarom werkt het tot nu toe niet?”

Voorlichting
Dat onderschrijft advocaat Sébas Diekstra. Hij staat deelnemers van The Voice of Holland bij, die bij dat tv-programma te maken kregen met seksueel grensoverschrijdend gedrag, en noemt het actieplan ‘een stap in de goede richting, vooral ook omdat op meerdere fronten wordt ingezet’. ,,Naast bewustwording en cultuurverandering is het van groot belang dat de interne organisatie van bedrijven goed functioneert bij de aanpak van seksueel grensoverschrijdend gedrag: duidelijke gedragsregels en meldingsprocedures. In de zaak rondom The Voice of Holland hebben we gezien dat slachtoffers meldingen deden die niet of onvoldoende adequaat zijn opgepakt. Ook de vertrouwenspersoon heeft daarin niet het verschil kunnen maken. Zodoende lijkt het zaak daarnaast goed te onderzoeken hoe de positie van vertrouwenspersonen versterkt kan worden.”

Sterker nog: vakbonden pleiten er in een reactie op het actieplan van het kabinet voor om eindelijk de aanstelling van een vertrouwenspersoon verplicht te stellen. Hier werd vrijdag niets meer over duidelijk, maar FNV- voorzitter Kitty de Jong verwacht vanwege eerdere aankondigingen dat deze verplichting er wel komt. Volgens de vicevoorzitter zijn er al heel veel organisaties met een gedragscode en vertrouwenspersoon, maar is het verplicht stellen ervan nodig om seksueel wangedrag op de werkvloer te helpen voorkomen. ,,Dit had jaren eerder al gemoeten.”

Overigens lopen er in het kader van het actieplan al onderzoeken, ook naar mogelijke oplossingen voor, bijvoorbeeld, seksueel grensoverschrijdend gedrag in de danssector, het onderwijs en op straat. Op de Universiteit Maastricht lopen ze alvast vooruit op alle plannen: eerstejaars krijgen daar vanaf volgend collegejaar voorlichting over grensoverschrijdend gedrag, seksueel geweld en seksuele grenzen. Het is de eerste universiteit die zulke lessen verplicht stelt voor alle studenten. ‘Een sterk signaal’, vindt Mariëtte Hamer, regeringscommissaris seksueel grensoverschrijdend gedrag.

Minister Dilan Yeşilgöz (Veiligheid en Justitie) heeft in oktober vorig jaar al een voorstel naar de Tweede Kamer gestuurd om de definitie van een seksueel misdrijf te verruimen. Zo moet het ook strafbaar worden om seks met iemand te hebben in de wetenschap of bij het vermoeden dat de ander niet wilde, ook als er geen sprake is van dwang.

Hele samenleving
Hamer wijst erop dat het actieplan ‘inzet vraagt van de hele samenleving’. Het draait ook om meer dan alleen de werkvloer; de aanpak moet overal vorm krijgen. “Op scholen, in bedrijven, in verenigingen, in gezinnen, op straat en in het uitgaansleven.” Ze zegt grote noodzaak te zien om aan de slag te gaan. ,,Zeker gezien de schaal waarop seksueel grensoverschrijdend gedrag voorkomt.”

Arends benadrukt echter dat specifiek op de werkvloer meer grenzen worden overschreden dan alleen op seksueel gebied. Zij pleit ervoor ook dáár aandacht aan te besteden. ,,Seksueel grensoverschrijdend gedrag is de kleinste vorm van ongewenst gedrag op de werkvloer. Op nummer een staat pesten en intimidatie, een oud en lang aanwezig probleem. We gaan ervan uit dat mensen na alle aandacht tegen pesten in het onderwijs genoeg geleerd hebben als ze van school afkomen. Maar in het werkzame leven zien we dat mensen niet voldoende in staat zijn zulke problemen, als ze ontstaan, zelf op te lossen. Daarvoor hebben we toch wetgeving nodig.” Wetgeving die werkt, om precies te zijn.

Bron: AD.NL >>

[Luka]

Youssra Zouaghi-De Boer (31) werd in haar jeugd misbruikt door meerdere daders in de familie. Dit bespreekbaar maken, daarop rust nogal een taboe in het Marokkaanse milieu waar ze uit komt. Ze schreef er een boek over. ‘Mijn moeder is een dochter van de eerste generatie. Ze sprak nergens over en ze wist niet beter.’

‘Het is jouw schuld niet. Praat erover, ga hulp zoeken. Onverwerkt leed kan veel ellende veroorzaken.’ Dit zijn de waarschuwende woorden van Zouaghi-De Boer (31). Als jong meisje is ze seksueel misbruikt en daar schreef ze een boek over: Bevrijd van zwijgplicht.

Zouaghi-De Boer heeft haar verhaal opgeschreven om therapeutische redenen en om andere slachtoffers van seksueel misbruik te helpen. Ze vindt het pijnlijk als mensen denken dat haar boek een vorm van aandachttrekkerij is. Ze heeft juist erg getwijfeld of ze dit boek wel zou uitgeven. Toch heeft ze deze stap gezet. Wel zijn op aanraden van haar uitgever alle namen veranderd en koos ze voor zichzelf de naam ‘Afra’, wat geluk betekent.

In Bevrijd van zwijgplicht beschrijft ze de eerste jaren van een Marokkaans-Nederlands gezin in Almere met grote problemen. De moeder wordt op vijftienjarige leeftijd uitgehuwelijkt aan een zeer gewelddadige, aan heroïne verslaafde man. Nog geen jaar later wordt Afra geboren. Later komt daar nog een broertje bij, een lief jongetje dat meervoudig gehandicapt is. De vader verdwijnt – gelukkig – algauw van het toneel, vanwege een gevangenisstraf in het buitenland. Een rustige tijd breekt aan, totdat de moeder in de problemen raakt en niet meer voor haar kinderen kan zorgen. Enige tijd woont Afra samen met haar broertje bij een vriend van haar moeder. Totdat haar vader vrij komt en zij en haar broertje bij hem gaan wonen. Dan breekt de hel pas echt los.

Haar vader maakt direct duidelijk dat vrouwen geen rechten hebben. Hij behandelt zijn dochter als sloof en verwaarloost haar. Ze is vaak te laat op school, omdat ze voor haar broertje moet zorgen. Regelmatig is er geen eten in huis.

Als ze in groep 3 zit, krijgt Afra van school een briefje mee, omdat ze niet fris ruikt en haar haren niet netjes zitten. Ze durft deze brief niet aan haar vader te geven, want ze is bang dat hij haar zal slaan. In groep 5 is er juf Sabrina, een juf die ze echt vertrouwt. Als ze op een dag thuis een zakje met poeder vindt, neemt ze het mee naar school. Juf Sabrina schrikt als ze de drugs ziet en zegt dat Afra dit thuis snel moet terugleggen, omdat haar vader anders vast heel boos wordt.

Seksueel misbruik

Op achtjarige leeftijd wordt ze misbruikt door haar oom Youssef. Hoewel ze vreselijk bang voor haar vader is, besluit ze hem te vertellen wat is voorgevallen. Haar vader blijkt vooral bezorgd over haar eer, of ze nog maagd is. Hij lijkt zich minder druk te maken over het gedrag van zijn neef. Toch besluit hij om aangifte te doen.

‘Toen was hij voor heel even een beschermende vader’, vertelt Zouaghi-De Boer aan de Kanttekening. ‘De politie heeft met mijn oom gepraat, maar die ontkende alles. Daarmee was de zaak gesloten, ik heb hem daarna nooit meer gezien.’

Enige tijd later komt haar grootvader, die in Marokko woont, een tijdje op bezoek bij zijn zoon in Nederland. Eerst vindt Afra dat gezellig, totdat hij tot haar schrik met zijn hand in haar onderbroekje zit. Hij antwoordt dat alle opa’s dat doen. Ze vertelt het aan een tante, maar zij barst in woede uit:

‘Hoe durf je zo over mijn vader te praten!’ roept ze boos. ‘Maar het is echt waar,’ jammer ik. Ze wil het niet horen en geeft mij een klap in mijn gezicht. ‘Waag het niet dit aan iemand anders te vertellen. Je zegt niets, tegen niemand, hoor je me?’ roept ze vol nijd. Ze loopt weg en ik blijf verslagen in de badkamer achter.’

‘Misschien was alles anders gelopen als ik het als eerste aan iemand anders had verteld, bijvoorbeeld aan een docent op school’, zegt Zouaghi-De Boer. ‘Ik denk dat mijn tante schrok van wat ik zei en het niet wilde geloven.’

‘Ik heb mij afgevraagd of ik was misbruikt omdat ik Marokkaanse ben. Maar dat is niet zo. Incest komt in alle culturen voor’

Ze komt uit een omgeving waar niet over seks mocht worden gesproken. ‘Ook het bespreken van incest en seksueel misbruik is taboe in de Marokkaanse cultuur’, vertelt ze. ‘Ik heb mij af en toe afgevraagd of ik was misbruikt omdat ik Marokkaanse ben. Maar dat is niet zo. Incest komt in alle culturen voor.’

Afra gaat vervolgens weer bij haar moeder wonen. Als ze bijna twaalf is, wordt ze opnieuw slachtoffer van seksueel misbruik. Een kennis van haar moeder wil meer dan alleen Afra betasten. Terwijl haar moeder ‘s nachts ligt te slapen, moet Afra met hem naar beneden.

‘In ons nieuwe huis, waar nog altijd geen meubels staan, moet ik op de grond gaan liggen. Hij trekt mijn onderbroekje, gekocht op de kinderafdeling van de Hema, naar beneden.

‘Ik zit nu helemaal in je, hè,’ hijgt hij terwijl ik versteend op de vloer ligt. Ik ril en schaam me enorm.’

Het blijft niet bij deze ene verkrachting. Ze wordt regelmatig door hem verkracht. Afra voelt zich hierdoor vergeten en onzichtbaar.

‘Waarom heeft niemand door wat er gebeurt? Waarom redt niemand mij? Ik ben het niet waard om gered te worden, denk ik. En God dan, vraagt het stemmetje in mijn hoofd? Nou, God had al een hekel aan mij, maar nu natuurlijk al helemaal. Waarom zou hij een meisje dat haar maagdelijkheid kwijt is, willen redden?’

Uiteindelijk ontdekt haar moeder wat er aan de hand is. Ze wil verhaal halen bij de dader. ‘Ze had hem willen vermoorden, maar een vriendin houdt haar tegen’, vertelt Afra. Tot op de dag van vandaag is de relatie met haar moeder heel kwetsbaar. Over de verkrachtingen destijds is weinig gesproken. ‘Mijn moeder is een dochter van de eerste generatie. Ze sprak nergens over en ze wist niet beter.’

Jeugdzorg

Toen Zouaghi-De Boer nog bij haar vader woonde, kwamen er altijd twee vrouwen van Jeugdzorg over de vloer, in verband met haar gehandicapte broertje. Die afspraken waren altijd gepland, dus dan zorgde haar vader dat alles schoon was en dat er gekookt werd.

‘Diezelfde twee dames zijn een keer bij me op school geweest, maar ik durfde niets te zeggen uit angst voor klappen van mijn vader. Dus ik zei maar dat alles thuis in orde was. Als ze hadden beloofd dat ik niet meer thuis terug hoefde te zijn, dan had ik waarschijnlijk wel gepraat. Er is ook een keer iemand van Jeugdzorg onverwacht gekomen, toen mijn vader niet thuis was. Ik heb diegene toen binnengelaten. Ik was aan het koken, schoonmaken en voor mijn broertje aan het zorgen, net als altijd. Mijn vader was woest toen ik het later vertelde. Hij kon het zich niet permitteren dat mijn broertje en ik bij hem weggehaald zouden worden, want dan raakte hij zijn verblijfsvergunning kwijt.’

Toen Zouaghi-De Boer en haar broertje bij hun moeder gingen wonen, is hij met een Nederlandse vrouw getrouwd. Pas toen deze vrouw, als gevolg van zijn mishandelingen, in het ziekenhuis belandde, werd Jeugdzorg wakker geschud.

‘Ik snap niet dat politie en Jeugdzorg niet eerder hebben ingegrepen’, zegt ze. ‘Maar naar aanleiding van mijn boek heeft Jeugdzorg mij uitgenodigd voor een gesprek. Er wordt iemand gezocht die wil praten over wat is misgegaan. Ik heb nog niet besloten wat ik ga doen.’

De Boer-Zouaghi benadrukt dat haar boek geen verwijt richting Jeugdzorg is. Het gaat er haar om dit verhaal te vertellen, zodat andere slachtoffers van seksueel misbruik weten wat ze kunnen doen.

Inmiddels is ze getrouwd en heeft ze haar eerste kindje gekregen. Ze bleek aan post-traumatische stress te lijden. ‘Maar een flinke tijd therapie, yoga, steun van mijn onvolprezen partner, de liefde van mijn gezin én alles opschrijven, hebben mij de rust en kracht gebracht die ik nodig had.’

Het taboe op praten over seks heeft misbruik in de hand gewerkt, vindt ze. Daarom geeft ze aan haar kinderen mee dat niemand aan hen mag zitten – en andersom. ‘De allerbelangrijkste zaken die ik mijn kinderen wil geven zijn liefde, veiligheid, structuur en regelmaat. Dat zijn precies die zaken die ik zelf niet heb ervaren.’

Jeugdzorg wil niet reageren op deze zaak, die ruim twintig jaar oud is. ‘Jeugdzorg Nederland is een overkoepelende organisatie en niet het juiste adres voor dergelijke vragen.’ Deze vragen moeten worden gesteld aan de desbetreffende gemeente, maar die is inmiddels opgegaan in een andere gemeente. Een voorlichter vertelt dat de zaak lastig te achterhalen is. Bovendien viel alles wat met Jeugdzorg te maken had destijds rechtstreeks onder het Rijk en niet onder de gemeente.

Bron: de Kanttekening >>

[Luka]

Noëlla’s ex brak digitaal in en verspreidde naaktbeelden: ‘Ik voelde me nergens meer veilig’

De ex die anderen naaktbeelden van jou verstuurt, waarvan je niet eens wist dat ze bestonden. Het overkwam de 25-jarige Noëlla Peters. Nadat ze haar relatie vijf jaar geleden verbrak, begon haar ex haar lastig te vallen. Zo stond hij Noëlle op te wachten bij de bushalte en kwam hij plotseling opdagen op haar werk. Maar ook online bleek hij haar te intimideren.

Noëlla’s vrienden kregen bijvoorbeeld vreemde berichten toegestuurd vanuit haar account. „Ik wist gelijk dat hij het was”, vertelt het slachtoffer gisteravond aan tafel bij Jinek. „Op een gegeven moment kreeg ik ook berichten van vreemde mannen op Instagram. Zij zeiden dat ze naaktvideo’s van mij zouden hebben en chanteerde me om meer op te sturen. In mijn beleving waren er geen filmpjes, dus ik zei dat ze de verkeerde voor zich hadden.”

‘Ik kon bijna niet meer ademhalen’
Toch haar grote schrik ontdekte Noëlla dat zij het wel bleek te zijn in de filmpjes. „Ik kreeg een paniekaanval en kon bijna niet meer ademhalen. Ik voelde me nergens meer veilig: niet in mijn eigen huis en niet in het openbaar. Maar ook niet meer in mijn eigen telefoon.”

Helaas is Noëlla niet de enige die zoiets meemaakt. In 2020 gaf ruim 5 procent van de Nederlanders van 16 jaar of ouder aan slachtoffer te zijn geweest van online seksuele intimidatie. Dat er veel taboe heerst, blijkt wel uit de cijfers: 99 procent van de slachtoffers doet geen aangifte als ze erachter komen dat zij online seksueel worden geïntimideerd.

Meelezen met de telefoon van je partner
Volgens techjournalist Daniël Verlaan, die onderzoek doet naar online stalking, zijn er verschillende manieren om toegang te krijgen tot de telefoon van een ander. Zo kun je jouw aanmeldactiviteiten en bijbehorende locaties inzien via de instellingen van je telefoon. „Dat kan bij veel verschillende apps, zoals Facebook, Instagram en Snapchat”, vertelt Verlaan.

Iets wat de onderzoeker heeft zien gebeuren, is dat mensen de telefoon van hun partner midden in de nacht pakken en dan een websessie toevoegen van WhatsApp. „Zo kunnen zij meelezen met de telefoon van hun partner. Bij Noëlla kreeg haar ex toegang doordat hij een hersteloptie had toegevoegd, waarmee hij het wachtwoord kon resetten.”

Je leven digitaal splitsen na een break-up
Om nou je partner compleet te verbannen van je telefoon is volgens Verlaan nou ook weer niet nodig. „Als je van elkaar houdt, dan kun je dingen in goed vertrouwen met elkaar delen. Soms is het ook goed om je wachtwoord met je partner te delen, voor het geval dat er iets met je gebeurt. Als je onverwacht opeens overlijdt, dan kun je nog in de telefoon van de ander. Er zitten dus ook veel goede kanten aan.”

Toch benadrukt de onderzoeker ook hoe belangrijk het is om voorzichtig te zijn. „Relaties gaan helaas vaak uit en niet altijd op een goede manier. Het is dan belangrijk om je leven echt digitaal te gaan splitsen, want het kan vrij slecht aflopen.”

Bron + link voor terugkijken >>

[Luka]

Gill ontdekte dat haar (ex-)man kinderporno kijkt: “Ik heb me zo in hem vergist”

Wat doe je als blijkt dat je man al jaren naar kinderporno kijkt? Het overkwam Gill (33), vlak nadat ze was bevallen van haar tweede kind. “Mijn wereld stortte in.”

Gill: “Ik was al een paar jaar getrouwd met Ben. We hadden samen een kind, en we waren in verwachting van de tweede.” Maar vlak voor de uitgerekende datum deed Gill een schokkende ontdekking. “Toen ik de telefoon van mijn zusje leende, kwamen er ineens berichtjes binnen van Ben. Hij viel haar lastig en zei zelfs verliefd op haar te zijn. Mijn zusje was toen nog maar een tiener.”

PORNOVERSLAVING
Gill wist niet wat ze met de berichten aan moest. Ze had een aantal maanden daarvoor ontdekt dat Ben een pornoverslaving heeft. “Hij zat vaak urenlang achter de computer en kwam elke dag laat thuis uit zijn werk, waar hij ook naar porno bleek te kijken. Ik begreep er niks van: hoe kon hij kijken naar porno en zich aangetrokken voelen tot vrouwen, en nu ineens verliefd worden op een kind?”

GROOT GEHEIM
Na de geboorte van hun tweede kind verzamelde Gill alle moed en sprak ze Ben aan op zijn gedrag. “Ik begon hem allerlei vragen te stellen: waarom stuurde hij mijn zusje berichten, dit was toch niet normaal? Wat zag hij in haar? En wat was er nog meer aan de hand?” Het antwoord op die laatste vraag zette haar leven op z’n kop. “Hij gaf toe dat hij naar kinderporno* kijkt, al vanaf zijn tienerjaren.”

AFGEWEZEN
“Mijn wereld stortte in. Ik had met deze man in bed gelegen, was net bevallen van ons tweede kind. Hoe moest ik hier in hemelsnaam mee omgaan? Ik moest aan mezelf toegeven dat ik me in de vader van mijn kinderen had vergist.” Ook haar zelfvertrouwen spatte uiteen. “Het is zo’n shock als je man niet valt op borsten en billen, maar op iemand die dat helemaal niet heeft. Hij wees mij als vrouw af.”

KINDEREN BESCHERMEN
Een heftige periode volgde. “Ik voelde me verschrikkelijk eenzaam, durfde hier met niemand over te praten. Wat als ze mij zouden veroordelen, of de Raad voor de Kinderbescherming ineens op de stoep zou staan? Ik wilde zelf bepalen hoe het nu verder moest.” Scheiden wilde Gill op dat moment nog niet. “Dan zou er een omgangsregeling komen. Ik wilde mijn kinderen absoluut niet bij hem achterlaten zonder mijn toezicht.”

VERDRIET, BOOSHEID EN WANHOOP
Op internet zocht Gill naar ‘vrouw van pedofiel’ en kwam ze terecht bij Stop it Now. Deze organisatie biedt anoniem hulp aan iedereen die zich zorgen maakt over eigen of andermans seksuele gevoelens en/of gedrag richting minderjarigen. “Ik vond het zo spannend om de hulplijn te bellen, wat als de politie ingeschakeld zou worden? Dat was natuurlijk niet zo. Ik werd vooral gerustgesteld: mijn gevoelens van verdriet, boosheid en wanhoop waren normaal en mochten er zijn.”

HERKENNING
Tijdens het gesprek werd Gill uitgenodigd voor een lotgenotengroep voor naasten. Partners, familie en vrienden vinden hier een luisterend oor, onder begeleiding van professionals. “Het voelde gek om hierheen te gaan, maar ik vond het al snel fijn. Deze mensen hadden hetzelfde meegemaakt, zaten in dezelfde uitzichtloze situatie. En we deelden dezelfde angst: we wilden de kinderen niet kwijt.” Gill vond dan ook veel steun binnen de groep. “Ik zag dat ik niet de enige was en kon er eindelijk met anderen over praten. Zo kwam ik weer een beetje uit mijn isolement.”

EEN UITWEG
Met behulp van therapieën is er een preventieplan opgesteld, maar uiteindelijk zijn Gill en Ben toch gescheiden. Er lopen nog rechtszaken om een omgangsregeling te voorkomen. “Het gaat goed met mij en de kinderen. Ik heb een leuke nieuwe man en heb mijn kracht weer teruggevonden. Helaas ligt er nog een groot taboe op dit onderwerp. Met mijn verhaal hoop ik anderen te helpen, je bent niet alleen en er is altijd een uitweg.”

Hulp voor naasten
Er is nog weinig aandacht voor partners, familie en vrienden die in hun directe omgeving te maken hebben met iemand die (online) seksueel misbruik heeft gepleegd. Daarom is Stop it Now een naastenforum gestart. Naasten kunnen hier anoniem ervaringen delen en elkaar helpen. Ook komen er dit jaar zelfhulpmodules online, die hen steun bieden en ze helpen om weer grip te krijgen op de situatie.

JE BENT NIET DE ENIGE
Als je te maken krijgt met iemand uit je directe omgeving die kinderporno kijkt, komen er veel vragen en emoties op je af. Je bent niet de enige die dit meemaakt en er is hulp voor jou als naaste, onder andere in de vorm van het naastenforum en de zelfhulpmodules. Herken je jezelf hierin en heb je behoefte aan een anoniem en gratis gesprek? Bel of chat dan met Stop it Now.

*In dit artikel wordt gesproken van ‘kinderporno’. Stop it Now gebruikt zelf de term ‘beeldmateriaal van seksueel misbruik van minderjarigen’. Porno heeft als doel seksuele opwinding te creëren en is niet strafbaar. Kinderporno is per definitie seksueel kindermisbruik en wel strafbaar. De term ‘kinderporno’ dekt daarmee niet de ernst van het probleem.

De namen in dit artikel zijn gefingeerd.

Bron: Libelle >>

[Luka]

Payoke kreeg 111 meldingen over mogelijke slachtoffers van tienerpooiers

De Antwerpse vzw Payoke, het opvangcentrum voor prostituees en slachtoffers van mensenhandel, heeft vorig jaar in totaal 111 meldingen ontvangen. 52 keer werd een assessment opgestart om na te gaan of er inderdaad sprake was van de problematiek. Van de dossiers waarbij intussen al een resultaat gekend is, zijn er zes met zekerheid bevestigd.

Bij een assessment gaat het meldpunt na of bij een situatie waarbij ernstige vermoedens zijn, ook daadwerkelijk sprake is van mensenhandel en tienerpooierschap. Slechts in zes gevallen kon uiteindelijk, na onder meer gesprekken tussen slachtoffer en begeleider, met zekerheid worden vastgesteld dat er tienerpooiers actief waren. 24 assessments zijn nog lopende. “Ook al zijn er in sommige gevallen te weinig indicaties om te kunnen spreken van mensenhandel, zijn er vaak wel andere verontrustende problematieken aanwezig”, aldus Payoke.

Wanneer inderdaad wordt vastgesteld dat er mensenhandel in het spel is, kunnen politie en parket daar verder mee aan de slag en wordt er begeleiding opgestart voor het slachtoffer.

‘Drillrapbendes’
Payoke begeleidde dit jaar ook 12 slachtoffers op juridisch vlak, in het kader van een lopend gerechtelijk onderzoek of bij een rechtszaak. “Daarnaast begeleiden we ook nog 6 meisjes uit voorgaande jaren die hier nood aan hebben en waarvoor er vaak geen andere hulpverlening beschikbaar is.”

Tot slot zegt ook Payoke de opmars te merken van zogeheten ‘drillrapbendes’. “Veel van de jongeren die we spreken, hebben hier op een of andere wijze mee te maken, al zij het zeker niet altijd in het kader van mensenhandel.” Vorige week kwam in Berchem nog een 16-jarige jongen om het leven bij een vermeende wraakactie tussen drillrappers.

Bron: PZC.NL >>

[Luka]

Gucci-campagne met Harry Styles wekt woede op

Harry Styles in de ophefmakende campagne. Foto: Gucci

Een popster poseert in een nieuwe modecollectie. Op de achtergrond staat een matras tegen de muur. Wat kan daar mis mee zijn? Volgens kwatongen promoot het kindermisbruik. Alweer, want ook Balenciaga kwam om dezelfde reden onder vuur te liggen.

Harry Styles herontdekt het kind in zichzelf. Dat moet de teneur zijn geweest op de brainstorm van Gucci. Maar de nieuwe campagne voor de ‘Ha Ha Ha’-collectie met popster Harry Styles lokt woedende reacties uit op Instagram. Styles poseert in een kinderlijke T-shirt met een teddybeer en houdt een kleine matras vast. Vooral het rekwisiet is een doorn in het oog. ‘Een volwassen man moet niet met een matras voor kinderen poseren, nooit’, is maar een van de vele reacties. De tegenstanders lezen in de campagne misplaatste seksuele ondertonen.

Ook Alexandra Gucci Zarini, de kleindochter van Aldo Gucci, de man die het merk promoveerde tot wereldspeler in de mode, kantte zich op sociale media tegen de campagne. De vrouw getuigde in het verleden al over seksueel misbruik binnen haar familie en beheert een vzw tegen kindermisbruik. Op Twitter schreef ze dat het modehuis de verkeerde kant uitgaat.

‘Gucci is ontstaan met de bedoeling om het elegantste merk met de beste producten te zijn. De richting die het nu opgaat, is zorgwekkend. Het beschermen van kinderen moet altijd eerst komen en dat is niet iets om mee te lachen’, zegt ze. Niet dat Zarini iets in de pap te brokken heeft. Het van oorsprong Italiaanse modemerk heeft al bijna dertig jaar geen banden meer met de gelijknamige familie. Maurizio Gucci verkocht zijn aandelen in 1993 aan een investeringsfirma.

Bron: Standaard.be >>

[Auteur]

Reacties