[Luka]

Wat is huiselijk geweld jegens mannen oftewel mannenmishandeling?
Mannenmishandeling is een vorm van partnergeweld, het betreft huiselijk geweld jegens mannen, zie de factsheet (ex)-partnergeweld. Geschat wordt dat in 40 procent van de huiselijk geweld casuïstiek, er (ook) sprake is van mannenmishandeling. Er worden ongeveer 80.000 mannen per jaar ernstig mishandeld in huiselijke kring.

Er zijn ook verschillen, waarmee bij de signalering en aanpak rekening gehouden moet worden. Allereerst is dat de beleving van de mannen. Mannenmishandeling wordt door de mannen die dit betreft niet altijd gezien als een probleem, noch als een vorm van huiselijk geweld. Verder hebben deze mannen vaak het idee dat er weinig tot geen lotgenoten zijn oftewel dat zij de enige zijn dit meemaken. Een feit is dat slecht 3 procent van deze mannen zich meldt bij de politie.

Daarnaast spelen maatschappelijke beelden en normen een belangrijke rol. Denk hierbij aan denkbeelden als: ‘Een man laat zich niet slaan (en zeker niet door een vrouw)’. De schaamte is dan ook vaak groot. Hierdoor komen deze mannen minder snel naar voren, praten er minder over en vragen minder om hulp. Deze schaamte wordt ook gevoed door de eerder genoemde maatschappelijke beelden en normen.

Aandacht voor de specifieke doelgroep: LHBTI+
Huiselijk geweld komt in alle relaties voor of deze nu heteroseksueel, homoseksueel, biseksueel of transgender van aard zijn. Ook op huiselijk geweld onder LHBTI+ heerst een groot taboe.

Uit Brits onderzoek blijkt dat één op de vier homo’s slachtoffer is van partnergeweld. Mensen hebben veelal het idee dat geweld in partnerrelaties van homo’s en lesbiennes minder serieus is of minder ernstig is, omdat beide partners in kracht en macht ongeveer gelijk zijn aan elkaar (‘de ander kan terugslaan of op een andere manier van zich afbijten’). Ook blijkt dat heteroseksuelen er vaak van uit gaan dat homo’s en lesbiennes een relatie sneller zullen verbreken als er geweld in voorkomt.

De meeste heteroseksuelen zien economische afhankelijkheid en het gezamenlijk grootbrengen van kinderen niet als kernbegrippen van homo- en lesbische relaties. Er zou daarom minder zijn wat de homoseksuele of lesbische partners aan elkaar bindt. Het tegendeel is waar. Uit onderzoek blijkt dat homoseksuele mannen jarenlang geweld in hun relatie verdragen, juist omdat zij streven naar een langdurige stabiele liefdesrelatie.

Signalen
Signalen bij slachtoffers die kunnen wijzen opmannenmishandeling kunnen onderscheiden worden in:

Lichamelijke signalen
Herhaaldelijke verwondingen: blauwe plekken, snij-, bijt- of hoofdwonden, kneuzingen, fracturen (met name neus, pijpbeenderen, ribben), ontwrichtingen (met name kaak en schouder), brandwonden, verlies van tanden, schedelletsel en genitale beschadigingen.
Signalen op psychosomatisch vlak
Bijvoorbeeld depressiviteit, trillen, vaak hoofdpijn of maagpijn, vermoeidheid, angst, slaapstoornissen, hyperventilatie, hartkloppingen.
Gedragsmatige signalen
Bijvoorbeeld moeite met oogcontact, afspraken steeds uitstellen, een onderdanige houding, onduidelijke hulpvragen, schrikachtig en/of consulten op het laatste moment afzeggen, anderzijds meer dan gemiddeld gebruikmaken van zorgverleners (huisarts), meer gebruik van slaapmiddelen en pijnstillers, meer dan gemiddeld op zoek zijn naar een verklaring voor klachten.

Risicofactoren
Een aantal factoren kunnen ervoor zorgen dat het risico op (herhaling van) huiselijk geweld jegens mannen toeneemt.

• Demografische factoren: dit gaat om de leeftijd, opvoeding, karakter, armoede en huisvesting. De kans op mishandeling is bijvoorbeeld groter als de sociaaleconomische status lager is.
• Mannen die in hun jeugd getuige of slachtoffer zijn geweest van huiselijk geweld of kindermishandeling lopen een verhoogd risico om in volwassenheid opnieuw slachtoffer te worden.
• Dynamische risicofactoren: dit gaat om middelengebruik, psychische problemen, stress, relatie-gezinsproblemen. Financiële stress is een van de meest voorkomende reden dat er partnergeweld in huiselijke sfeer plaatsvindt. Migratiestress is ook een van de risicofactoren evenals wanneer een man vanuit het buitenland naar Nederland komt om te trouwen.
• Statische risicofactoren: dit gaat om persoonlijke problematiek van de man, zoals een licht verstandelijke beperking.
  Voorwaardelijke factoren zoals sociaal isolement, echtscheidingsproblematiek.
• De mate waarin geweld naar mannen wordt genormaliseerd en / of als minder bedreigend wordt geschetst vanuit maatschappij en/of media.
• Problematiek bij de partner van de man, te denken aan beperkte agressiebeheersing, verslaving, persoonlijkheidsproblematiek, moeite met communiceren of conflicthantering, jaloezie of neiging tot controleren.

Aandachtspunten bij mannenmishandeling bij het doorlopen van de 5 stappen in de meldcode
Bij elke vorm van huiselijk geweld en kindermishandeling dien je als professional de meldcode en bijbehorende afwegingskaders te gebruiken. Dit geldt ook voor huiselijk geweld jegens mannen. De volgende aandachtspunten zijn specifiek voor deze vorm van geweld:

• Genderspecifieke presentatie. In het algemeen kan gesteld worden dat mannen vanuit genderspecifiek perspectief andere manieren hebben van hulp zoeken, van hun problemen presenteren, van omgaan met problemen. Ook is er een andere probleembeleving. Mannen zoeken pas hulp als ze er zelf niet meer uitkomen, zoeken zelf oplossingen en proberen deze uit, zoeken oorzaken van problemen buiten zichzelf, beschrijven problemen vanuit een toeschouwer positie, presenteren problemen in context van werk, verwoorden problemen in zaken en feiten
• De veroordelen en maatschappelijke normen. Ook de hulpverlener kan (onbewust, onbedoeld) van hieruit redeneren, wat de hulpverlening kan belemmeren.
• Het taboe. Hierdoor zullen de mannen zichzelf bijvoorbeeld niet snel als slachtoffer beschouwen.
• Overnemen van regie. Deze mannen hebben er veelal baat bij zelf zo veel regie als mogelijk te behouden. Heb ook begrip voor de wijze waarop deze mannen omgaan met de problemen.

Advies/melden
Voor advies, melden en/of doorverwijzing naar opvang en/of andere hulp, neem contact op met:

• Veilig Thuis, telefoon 0800 20 00. Dit is gratis en 24/7 bereikbaar. Bellen kan ook anoniem. Bellen kan ook alleen voor advies (zonder te melden).
• Bij acuut gevaar bel 112.

In Nederland zijn er 6 opvanglocaties (40 plekken) voor mannen.

Ontwikkeld door
Deze factsheet is ontwikkeld door Blijf Groep, Stichting Wende en Veilig Thuis in samenwerking met ketenpartners. De factsheet en bronnen zijn als download te vinden bij Publicaties.

Bron: HuiselijkGeweld.nl >>

[Luka]

Wanen zijn afwijkende denkbeelden over een bepaalde situatie. Er gebeurt iets, je trekt hier verkeerde conclusies uit en meestal ben je erg overtuigd van je gelijk. Wanen kunnen onderdeel uitmaken van een psychose. Hoewel wanen er soms heel dramatisch uitzien, is het belangrijk te beseffen dat het onderliggend altijd gaat over hele gewone menselijke angsten en zorgen.

Deze kunnen weliswaar uit de hand zijn gelopen, maar je kunt mensen met wanen gewoon benaderen op dezelfde manier als je andere mensen met zorgen en angsten benaderd: met menselijke betrokkendheid, belangstelling en empathie. Blijf je altijd bedenken dat wanen voortkomen uit onderliggende negatieve emoties. Zolang je daar contact mee wil maken kun je iemand altijd helpen, hoe bizar de uitwerking van de waan ook lijkt.

Verschillende soorten wanen
Wanen en hallucinaties worden vaak in één adem met elkaar genoemd. Ze kunnen beide bij een psychose voorkomen als je de uiterlijke (wanen) of innerlijke (hallucinaties) wereld steeds meer gaat waarnemen door de bril van je eigen, persoonlijke en angstigste emoties. Andere mensen volgen het dan niet meer en vinden dat je “het contact met de werkelijkheid bent verloren”. Je bent echter niet het contact met de ‘werkelijkheid’ verloren – je neemt het zodanig anders waar dat andere mensen het niet meer kunnen volgen. Bij hallucinaties hoort, ziet, voelt, proeft of ruikt iemand dingen op een manier die andere mensen helemaal niet zo waarnemen. Bij wanen komen de gedachten van iemand over de wereld om hen heen totaal niet overeen met hoe andere mensen die wereld waarnemen.

Mensen met wanen de wereld totaal anders waarnemen en allerlei ideeën ontwikkelen ‘in hun hoofd’. Zo kunnen ze er van overtuigd zijn dat ze een belangrijke historische figuur of Jezus zijn en zijn ze niet van dit idee af te brengen.

• Achtervolgingswaan – ervan overtuigd zijn dat je achtervolgt of afgeluisterd wordt.
• Betrekkingswaan – ervan overtuigd zijn dat gebeurtenissen, mensen en voorwerpen een speciale betekenis voor je hebben.
• Vervolgingswaan – je bedreigd voelen en achterdochtig zijn.
• Grootheidswaan – geloven dat je een bepaald uitzonderlijk talent hebt of dat je een machtige positie bekleedt.
• Somatische waan – geloven dat je allerlei ziektes hebt.
• Jaloersheidswaan – ervan zijn overtuigd dat je partner ontrouw is.

In feite bestaan er heel veel verschillende soorten wanen. De overeenkomst is, dat iemand verkeerde conclusies verbindt aan gebeurtenissen. Ook hierin kun je weer onderscheid maken tussen denkbeelden die niet kloppen maar die best waar zouden kunnen zijn en denkbeelden die echt mijlenver van de waarneming van andere mensen af staan. In zo’n geval is het belangrijk om bij de omgeving na te gaan of bepaalde denkbeelden passen bij de culturele en sociale omgeving van iemand.

Achterdocht tijdens wanen
Het is niet zo gek dat mensen die in een waan verkeren, achterdochtig zijn. Stel je maar eens voor dat je denkt dat je voortdurend wordt afgeluisterd of dat de teksten van een liedje op de radio een speciale boodschap voor jou bevat waar je iets mee moet doen. Omdat zij een andere wereld waarnemen dan hun omgeving, kunnen ze zich bedreigd, angstig of in de steek gelaten voelen.

Paranoia
Paranoia is een vorm van een achtervolgingswaan waarbij iemand het gevoel heeft in de gaten gehouden, achtervolgd of bedreigd te worden, zonder dat dit ook daadwerkelijk het geval is. Mensen die paranoïde zijn verkeren bijvoorbeeld in de waan dat hun huis wordt wordt bespioneerd, de telefoon wordt afgetapt en iemand (de buren/politie/onbekende) kwaadwillend is. Ook complottheorieën komen veel voor in combinatie met paranoia.

Paranoia is vaak in meer of mindere mate een onderdeel van een psychose, maar komt eigenlijk voor bij alle emotionele ontregelingen, vooral die op basis van angst en somberheid. In sommige gevallen kan paranoia ook een gevolg zijn van een somatische of neurologische aandoening, waaronder de ziekte van Alzheimer.

Omgaan met iemand die wanen heeft
Mensen die waanbeelden hebben, kunnen – net als mensen die hallucineren – lastig zijn om contact mee te maken. In discussie gaan over het ‘waarheidsgehalte’ van een waan is niet helpend, dit levert vooral ruzie op. Door vertrouwen te winnen en vooral te luisteren naar iemands verhaal en beleving kun je iemand overtuigen om hulp te vragen. Zorg dat iemand met heftige wanen niet alleen blijft: soms zoekt iemand in een waan situaties op die een gevaar voor henzelf of anderen kan opleveren.

Bron: Psychosenet.nl >>

[Luka]

Licht op SRM
Informatie over (satanisch) ritueel misbruik

http://www.lichtopsrm.com

Voor wie en waarom?

Deze website is in de eerste plaats bedoeld om jou, politicus, rechter, advocaat, (zeden)rechercheur, politieman/vrouw, journalist of ‘gewone’ burger te informeren over de gruwelijke realiteit van georganiseerd satanisch ritueel misbruik in Nederland. Om je inzicht te geven in de manier waarop het deze satanische cult lukt om hun inktzwarte daden grotendeels onopgemerkt onder de radar te verrichten.

Er zijn moedige mensen nodig op genoemde posities, die zich hard maken voor de kinderen en volwassenen die in deze netwerken op extreme wijze worden uitgebuit. Die risico’s durven nemen om echt onderzoek te doen naar dit netwerk en bereid zijn zo nodig hun carrière daarvoor op het spel te zetten. Er zijn burgers nodig, in grote aantallen, die verontwaardigd zijn over dit onrecht in hun samenleving en die media, politiek en rechtelijke macht aanzetten om hun verantwoordelijkheid hierin te nemen.

In de tweede plaats is deze website bedoeld om enige veiligheid te creëren voor Esther (schuilnaam), haar naasten en voor mijzelf en mijn naasten. Sinds een jaar of twee ontvang ik met regelmaat dreigmails met martelfoto’s en teksten als ‘wie van je kinderen zal ik kiezen?’. In het begin hoopte ik dat er een moment zou komen waarop ik Esther zou kunnen helpen tot aangifte over te gaan. Naarmate de tijd vorderde werd mij echter duidelijk dat dit voor deze slachtoffers een niet-begaanbare weg is. Elders op deze website wordt uitgelegd waarom. Als het recht geen bescherming biedt, is publiciteit een vorm van bescherming die overblijft. Dit gewetenloze netwerk doet aan risicomanagement: als teveel mensen weten over Esther, zal de drempel naar moord middels bijvoorbeeld een geregisseerd auto-ongeluk, hoger zijn.

[Luka]

ANNA’S (27) INTIEME FOTO GING ROND DOOR HELE DORP: ‘WERD ‘S NACHTS GEBELD MET SEKSUELE VERZOEKEN’

Anna van Ewijk (27) stuurde een intieme foto naar haar scharrel, niet wetende dat deze drie jaar later zou uitlekken. Al snel kreeg ze een shitload aan berichten over zich heen en werd ze slachtoffer van shame sexting.

“De jongen – van wie ik het nummer niet eens meer had – appte mij opeens dat we een probleem hadden, omdat al zijn vrienden de foto hadden ontvangen”, vertelt Anna aan LINDA.meiden.

HANDEN VOOR BORSTEN
Anna is 16 als ze weleens een spicy kiekje verstuurt. “Ik stuurde een foto naar een jongen van 18 jaar met wie ik aan het scharrelen was. Het was een foto waarop ik mijn handen voor mijn borsten hield. Ik liftte ze op om het spannend te laten lijken. Het was een vrij onschuldige foto.”

Ze datet allang niet meer met hem, op het moment dat ze een berichtje van hem krijgt of ze zich de foto nog kan herinneren. “Hij had mij niet hoeven appen, want ik werd gelijk overspoeld met honderden berichten. Je wordt in groepsapps geknald met ‘hoer’, krijgt nare opmerkingen en seksuele verzoeken. Veel onbekende nummers belden mij ’s nachts met de vraag of ik dingen wilde doen voor geld, of erger: dat ze mij wilden verkrachten.”

SHAME SEXTING
Dat de foto uitlekt is voor haar nog niet eens het ergste, maar vooral de reacties die het teweegbrengt. Anna vindt sexting iets wat vrij normaal is tijdens de pubertijd. “Als er goed op wordt gereageerd, is de schade een stuk minder. Vervelende reacties doen iets met je eigenwaarde. Inmiddels woonde ik in Amsterdam, maar als ik terugging naar mijn dorp hielden mensen voor de grap hun handen voor hun borsten in de kroeg.”

“Mensen zien iets van je wat niet voor hen bedoeld is”, vertelt ze als we haar vragen wat het met haar deed. “Ik schaamde me kapot. Je weet niet wie de foto heeft gezien en vraagt je af of iemand jou kent door die foto. Daar word je paranoia van.”

INTIEM
De reden dat ze zo geshamed wordt om de foto die uitlekte, is volgens haar vooral haar leeftijd. “Seksualiteit is iets intiems. Op die leeftijd heeft iedereen een mening over een ander. Jongeren zijn bezig met leuk gevonden willen worden. Voor hen lijkt het dan tof om iemand uit te lachen. Het is makkelijk om over een ander te oordelen.”

Anna sleept zich vooral dankzij de steun van haar vrienden, broer en zusje door deze periode heen. Haar ouders vertelt ze het pas een paar maanden later, omdat ze zich te erg schaamt. “Ik merkte dat mensen zeiden dat ik mijn kop maar in het zand moest steken en dat als er een nieuwe foto zou komen, het wel weer zou overwaaien. Maar daar sta ik nu niet meer achter. Het is jammer dat dat moet. We moeten er juist over praten.”

CAMPAGNE SLACHTOFFERHULP
Ondanks alles heeft het haar sterker gemaakt en heeft ze passie om er tegen te strijden. Daarom voert ze samen met Slachtofferhulp Nederland campagne. “Het is naar dat er een stigma op sexting ligt. Stop het doorsturen en er een mening over hebben, want dat maakt levens kapot. Het is normaal om hiermee te experimenteren. Als het uitlekt is het niet jouw schuld. Schaam je er niet voor, maar own it.”

Jiska Dijk, psychosociaal adviseur bij Slachtofferhulp, beaamt dat. “Sexting is leuk en normaal. Het doorsturen en shamen ervan niet. Zonder toestemming is het strafbaar. Slachtoffers kunnen op lange termijn psychische klachten ervaren. Wij kijken met hen mee naar wat nodig is en hebben een online community waar slachtoffers hun verhaal kunnen delen en elkaar steunen.”

Bron: Linda >>

[Luka]

Spreekrecht als slachtoffer of nabestaande
Als nabestaande of slachtoffer heb je spreekrecht. Wat houdt dit in? Wanneer kom je in aanmerking voor spreekrecht? En ben je verplicht om er gebruik van te maken? Uitleg, feiten en voorbeelden.

De term ‘spreekrecht’ kwam de afgelopen jaren bij een aantal bekende strafzaken in het nieuws. Denk bijvoorbeeld aan de zaak Nicky Verstappen en de MH-17-rechtszaak. Hierbij kregen nabestaanden, tijdens de behandeling van de strafzaak, de gelegenheid om over de impact van de gebeurtenis te vertellen. Daarnaast werd in 2017 het tv-programma Spreekrecht uitgezonden, waarin Angela Groothuizen verschillende mensen volgden die van hun spreekrecht gebruikmaakten.

Wat houdt spreekrecht in? Wat betekent dit recht voor jou als slachtoffer of nabestaande? En waar kun je terecht voor hulp?

Wat is spreekrecht?
Spreekrecht is het recht om als slachtoffer of nabestaande jouw verhaal te doen in een strafzaak. Dit recht is in 2005, op advies van o.a. Fonds Slachtofferhulp en Slachtofferhulp Nederland, en verschillende lotgenotenorganisaties waaronder de FNG, in de wet opgenomen. Toen mocht je alleen nog praten over de impact van het misdrijf op jouw leven. Sinds 1 juli 2016 is het spreekrecht uitgebreid en mag in de verklaring alles aan bod komen. Het bewijs, welke straf jij gepast zou vinden, maar (zolang je niet scheldt) bijvoorbeeld ook hoe je denkt over de verdachte.

Wanneer heb je als nabestaande of slachtoffer recht op spreekrecht?
Als (nabestaande van een) slachtoffer van een misdrijf waarvoor acht jaar cel of meer kan worden geëist, kom je in aanmerking voor spreekrecht. Ook geldt het spreekrecht voor een aantal in de wet genoemde strafbare feiten. Denk aan zeer ernstige verkeersongevallen of bepaalde zedenmisdrijven. Heb jij spreekrecht? Dan ontvang je hierover een brief van het Openbaar Ministerie.

Waarom is het spreekrecht ingevoerd?
Het spreekrecht is ingevoerd om meerdere redenen. Zo kan iemand van zijn spreekrecht gebruik willen maken om de verdachte te stimuleren de waarheid te spreken. Maar voorop staat dat het nabestaanden en slachtoffers de kans geeft om verdachten (en overige aanwezigen in de rechtszaal) te vertellen over de impact op hun leven. Met het spreekrecht krijg je als slachtoffer of nabestaande dus een gezicht en een stem. Dit geeft erkenning. En kan helpen om het misdrijf een plek te geven.

Rik, die ook door het tv-programma Spreekrecht gevolgd werd, maakte op jonge leeftijd seksueel misbruik mee. In een uitzending van RTL Late Night vertelt hij wat het spreekrecht voor hem betekende:

–

Impact van het spreekrecht voor slachtoffer of nabestaande
Gebruikmaken van het spreekrecht vergt veel moed. Je komt oog in oog te staan met de verdachte. Daarnaast weet je van tevoren niet hoe de verdachte zal reageren. Zo kregen de nabestaanden in de rechtszaak over de tramaanslag in Utrecht, te maken met een ronduit harteloze reactie van dader Gökmen Tanis. Het moment van spreekrecht kan dus behalve erg emotioneel, ook heel confronterend zijn.

Ook kan er veel tijd zitten tussen de traumatische gebeurtenis en het moment dat je van jouw spreekrecht gebruik kan maken. Hierdoor kun je het gevoel hebben dat de emotionele achtbaan weer van voren af aan begint.

Soms ontstaat de hoop of verwachting dat je middels het spreekrecht de uitspraak van de rechter zal beïnvloeden. En zo bijvoorbeeld kan zorgen voor een hogere straf. Hoewel het spreekrecht wel van invloed op het oordeel kan zijn, is dit zeker geen garantie. In eerste instantie is en blijft het spreekrecht bedoeld om bij te dragen aan de erkenning en het herstel van het slachtoffer of de nabestaande. De rechter neemt zijn of haar verhaal mee in zijn besluitvorming, maar baseert zijn uitspraak vooral op wat er feitelijk heeft plaatsgevonden. Wel kan een verklaring tot gevolg hebben dat de verdachte ervoor kiest om de waarheid te vertellen.

Veelgestelde vragen over spreekrecht van een nabestaande of slachtoffer
Heb jij spreekrecht? Dan heb je mogelijk veel vragen. We beantwoorden de meest voor de hand liggende vragen hieronder.

Is spreekrecht verplicht?
Nee, het is een recht en dus niet verplicht. Lees hier alles over slachtofferrechten.

Moet je als nabestaande of slachtoffer per se zelf spreken?
Nee, je kunt ook iemand anders het woord laten doen. De volgende personen kunnen van het spreekrecht gebruikmaken:

• het slachtoffer zelf;
  (maximaal drie) nabestaanden van het overleden slachtoffer. Bijvoorbeeld (groot)ouders, (klein)kinderen, broers of zussen, maar ook ooms, tantes, neven of nichten;
• stief- en pleegfamilie heeft sinds 2021 ook spreekrecht;
• de wettelijk vertegenwoordigers van een minderjarig slachtoffer;
• een gemachtigde die namens het slachtoffer spreekt, en
• als een slachtoffer of nabestaande mentaal of fysiek niet in staat is zelf te spreken: zijn/haar partner en één ander familielid.

Daarnaast kun je ervoor kiezen wel jouw verhaal te doen, maar dit niet ten gehore te brengen tijdens de zitting. In dit geval wordt jouw schriftelijke verklaring alleen toegevoegd aan het dossier.

Neemt een rechter de verklaringen mee in het oordeel?
Een nabestaande of slachtoffer (of iemand anders die het spreekrecht namens hem/haar uitoefent) is geen officiële partij in een rechtszaak. Een rechter weegt echter alle getuigenissen, verklaringen en omstandigheden mee in het vonnis.

Waarom spreekt een nabestaande of slachtoffer nog voordat de rechter het vonnis heeft uitgesproken?
Als slachtoffer of nabestaande kun je met het spreekrecht als doel hebben de verdachte te overtuigen om eerlijk te zijn. Zou je jouw verklaring pas na het vonnis afleggen, dan vergaat deze kans.

Is een verdachte verplicht om te luisteren wanneer een nabestaande of slachtoffer het spreekrecht gebruikt?
n april 2021 is de Wet uitbreiding slachtofferrechten aangenomen waardoor verdachten van ernstige zeden- en geweldsmisdrijven voortaan verplicht zijn om aanwezig te zijn bij hun rechtszaak en de uitspraak. Ook moeten zij naar de slachtofferverklaring luisteren.

Bestaat spreekrecht ook in het buitenland?
Ja. Onder meer in Groot-Brittannië, Finland, Ierland, Nieuw-Zeeland, Canada en in bepaalde Amerikaanse staten bestaat ook een vorm van spreekrecht.

Hulp bij spreekrecht als slachtoffer of nabestaande
Ben jij slachtoffer of nabestaande en wil je gebruikmaken van jouw spreekrecht, of overweeg je dit? Je staat er niet alleen voor. Slachtofferhulp Nederland voorziet jou van de nodige informatie en begeleidt jou desgewenst in het hele proces. Ook kan een slachtofferadvocaat van het Landelijk Advocatennetwerk Geweld- en Zedenslachtoffers (LANGZS) je hierbij mogelijk helpen.

Bron: Slachtofferwijzer >>

[Luka]

ADIL, DOOR MARJOLEIN BUSSTRA, MET DANK AAN HALAL

De minderjarige Adil werd jarenlang seksueel uitgebuit door volwassen mannen
Door een driedubbel taboe blijven jongens zoals Adil vaak onzichtbaar in cijfers over misbruik. “Ik was in het begin vooral nieuwsgierig naar hoe dat werkte, mannen die seks hebben met andere mannen. Daarom ging ik het maar in mijn eentje uitzoeken.”

Adil was veertien toen hij begon met paydates – afspraakjes met oudere mannen met wie hij tegen betaling seks had. “Ik werd nooit gelukkig van die dates, maar het voelde tot voor kort als iets wat doodnormaal was,” vertelt hij aan VICE. Voor Adil*, die al van kinds af aan weet dat hij op jongens valt, was seks tegen betaling de enige manier om zijn seksualiteit te ontdekken – zo voelde hij dat, tenminste. Ook was het voor zijn gevoel een manier waarop hij het hoofd boven water kon houden nadat hij door zijn ouders uit huis werd gezet.

Het lukt Adil nu, drie jaar later, om de hulp te accepteren die hij nodig heeft. Toch blijkt het erg ingewikkeld om als mannelijk slachtoffer van seksuele uitbuiting erkenning te krijgen voor zijn trauma’s.

Het verhaal van Adil wordt verteld in Wij praten niet, een documentaire van Marjolein Busstra en HALAL. Daarin zie je het gesprek tussen therapeuten en jongeren die te maken hebben gekregen met seksueel geweld en uitbuiting. VICE sprak Adil over de reeks aan gebeurtenissen die ervoor zorgden dat hij terecht kwam in de wereld van seksuele uitbuiting. Ook spraken we zijn therapeut, Myrna Cleef, over de taboes die er hangen rond minderjarige jongens die slachtoffer zijn van seksueel geweld en hoe je als buitenstaander iemand kan helpen die jarenlang vast zat in een wereld van onvrijwillige seks en geld.

Seksuele uitbuiting: de cijfers
Maar eerst: hoe zit het nou eigenlijk met minderjarige jongens in Nederland die seks hebben tegen betaling? Het Centrum tegen Kinderhandel en Mensenhandel (CKM)** onderscheidt verschillende groepen als het gaat om seks tegen betaling. Er zijn meerderjarige mannen die vrijwillig seks hebben tegen betaling, en dus aan sekswerk doen. Daarnaast zijn er jongens die seks tegen betaling hebben omdat ze voor hun gevoel geen andere keuze hebben, omdat ze bijvoorbeeld dakloos zijn of een drugsverslaving hebben. Tot slot zijn er jongens die gedwongen worden tot seks met derden, al dan niet tegen betaling. Als een minderjarig iemand betaald wordt voor seks is er altijd sprake van een misdrijf – ook al zouden de afspraakjes vrijwillig zijn. Jongens tussen veertien en zestien jaar zouden vaker gevraagd worden voor een seksafspraak dan meerderjarige jongens.

Het is moeilijk om een precies te zeggen hoeveel minderjarige jongens in Nederland te maken krijgen met seksuele uitbuiting. In de periode 2015 tot 2019 zijn in totaal 43 jongens en mannen met de Nederlandse nationaliteit gemeld bij CoMensha, het coördinatiecentrum voor mensenhandel. Dat klinkt misschien niet als bijzonder veel, maar onderzoekers van het CKM hebben het vermoeden dat er beduidend meer jongens seksueel worden uitgebuit dan in officiële statistieken terugkomt. Daarvoor geven ze verschillende redenen: de afspraakjes vinden vaak plaats op plekken waar geen controle is, waardoor misbruik niet meteen zichtbaar is. Daarbij zou er ook sprake zijn van een zogenaamd ‘driedubbel taboe’: het taboe op betaalde seks, het taboe op mannelijk slachtofferschap en het taboe op homo- en biseksualiteit.

Driedubbel taboe
Dat was ook het geval bij Adil. “Op mijn twaalfde begon ik te puberen. Ik was de oudste thuis, en ik had niet het gevoel dat ik met mijn ouders kon praten. Er is iets gebeurd in mijn jeugd waar ik liever niet over praat, dat heeft me eigenlijk voorgoed veranderd. Ik ontdekte ook al snel dat ik op mannen val, maar ik kon dat niet accepteren,” vertelt Adil. Adils ouders zijn islamitisch. Hij vertelt dat homoseksualiteit in zijn gezin taboe was, waardoor hij het zelf ook moeilijk vond om te accepteren dat hij op jongens valt. “Mijn ouders weten het inmiddels wel, maar we hebben er nooit een normaal gesprek over gehad. Door al mijn opgekropte verdriet en trauma kreeg ik soms ontzettende woede-uitbarstingen. Ik ging steeds minder naar school, uiteindelijk spijbelde ik soms volledige dagen.”

Op zijn veertiende werd Adil uit huis gezet. “Ik had die dag een vreselijke ruzie met mijn vader. Ik had afgesproken met vrienden, maar ik mocht van hem het huis pas verlaten nadat ik de keuken had opgeruimd. Toen zei hij: als je nu naar buiten gaat, kom je niet meer terug. Ik nam dat letterlijk en pakte mijn spullen om weg te gaan. Die ruzie liep uit de hand,” vertelt hij. Adil vertelt hoe hij meegenomen werd naar een politiebureau. Van daaruit moest hij naar een crisisopvang waar hij “even moest afkoelen”. “Ik verbleef zes weken in die crisisopvang. Dat vond ik heel erg heftig. Het voelde alsof mijn leven voorbij was,” vertelt Adil.

“Hoewel ik nog maar net veertien jaar oud was, waren de mannen met wie ik afsprak vooral senioren zonder seksleven. Ze vonden het leuk dat ik zo jong was. Minderjarige jongens zijn erg gewild, nu nog steeds.”

Niet lang na die aanvaring met zijn vader begon Adil af te spreken met oudere mannen tegen betaling. “Vanaf dat moment verloor ik de controle. Niemand op die crisisopvang hield in de gaten wat ik de hele dag uitspookte, waardoor ik mijn eigen gang kon gaan. Iemand die ik kende uit het uitgaansleven liet vallen dat als je seks wilt hebben met mannen, je dat ook tegen betaling kon doen. Ik dacht op dat moment dat ik er alleen voor stond. Voor mij was het de ideale manier om voor mezelf te zorgen. Ik kreeg wel eten en onderdak bij de crisisopvang, maar ik had het gevoel dat ik veel geld moest verdienen.”

Adil vond de mannen met wie hij uiteindelijk af zou spreken op datingsapps en websites. Die mannen waren ervan op de hoogte dat hij op dat moment nog maar veertien jaar was, zegt Adil. Ze waren een stuk ouder dan hij. “Hoewel ik nog maar net veertien jaar oud was, waren de mannen met wie ik afsprak vooral senioren zonder seksleven. Ze vonden het leuk dat ik zo jong was. Minderjarige jongens zijn erg gewild, nu nog steeds.”

MYRNA IN GESPREK MET ADIL IN DE DOCUMENTAIRE ‘WE PRATEN NIET’

Adils verhaal is vergelijkbaar met die van andere jongeren die op minderjarige leeftijd seksueel uitgebuit worden, bevestigt Myrna Cleef. Zij is orthopedagoog en werkt als behandelaar bij PinQ, een behandelcentrum voor jongeren die slachtoffer zijn van mensenhandel. Ook is ze de therapeut van Adil, met wie ze ook in de documentaire in gesprek gaat. Er zijn een aantal elementen die ze ziet terugkomen bij de jongeren die ze behandelt. “Het is meestal een combinatie van factoren die ervoor zorgt dat ze terecht kunnen komen in een situatie van seksuele uitbuiting,” vertelt ze aan VICE. “Vaak gaat het over jongeren die nergens terecht kunnen. Niet zelden hebben ze op jonge leeftijd iets traumatiserends meegemaakt – in veel gevallen gaat dat om een seksueel trauma. Ze praten niet over wat ze hebben meegemaakt en geven zichzelf er de schuld van. Ze schamen zich, waardoor het praten over hun ervaring nog moeilijker wordt. Ze gaan hun trauma’s onderdrukken, maar kunnen zich daardoor minder goed concentreren op school, waardoor hun cijfers achteruit gaan. Drugs kunnen aantrekkelijk worden, omdat ze daardoor hun problemen even kunnen vergeten, maar tegelijkertijd worden hun grenzen dan verlegd. Vaak zijn ze op zoek naar aandacht en liefde, erkenning die ze in hun jeugd niet hebben gekregen. Ze willen horen dat ze er toe doen. Daar kunnen mensen misbruik van maken, een pooier bijvoorbeeld. Misbruikers hebben echt een neus voor kwetsbare jongeren.”

Seksuele ontdekkingstocht
Voor Adil waren de afspraakjes een manier om zijn seksualiteit te ontdekken. “Ik was in het begin vooral nieuwsgierig naar hoe dat werkte, mannen die seks hebben met andere mannen. Ik kon daar met niemand over praten, niet in mijn klas en ook niet met mijn vrienden. Daarom ging ik het maar in mijn eentje uitzoeken,” vertelt hij. “Mijn eerste keer seks was een onenightstand tegen betaling. Ik vond die seks verwarrend, maar ik dacht dat dit nu eenmaal was hoe het hoorde. Ik begon dingen te doen waarvan ik achteraf denk dat ik ze niet had moeten doen. Ik wist bijvoorbeeld niet wat een soa was, of hoe je veilig seks hebt.”

“We hebben niet veel jongens in onze hulpverlening. Dat komt ook doordat seksuele uitbuiting bij jongens een groter taboe is,” vertelt Cleef. Ze zegt dat jongens de situatie vaak zelf willen oplossen, omdat ze het idee hebben dat hulp vragen niet mannelijk is. Er komt een hoop schaamte bij kijken. “Bij de jongens die we hebben gezien op PinQ zie ik veel overeenkomsten, ook qua identiteitsproblematiek en hoe ingewikkeld hun geaardheid is in combinatie met hun opvoeding,” vult Cleef aan. “Deze jongens weten vaak al vroeg dat ze op mannen vallen, maar vanwege hun thuissituatie kunnen ze daar niet openlijk voor uitkomen, dus zijn ze aangewezen op een ondergrondse wereld. Ze gebruiken apps, het moet allemaal stiekem en ook daar hebben mensen die er misbruik van willen maken een neus voor.”

“Vaak zijn ze op zoek naar aandacht en liefde, erkenning die ze in hun jeugd niet hebben gekregen. Ze willen horen dat ze er toe doen. Misbruikers hebben echt een neus voor kwetsbare jongeren.”

Als een jongere eenmaal in contact is met een persoon met verkeerde intenties, dan kan het snel gaan, zegt Cleef. Het kan bijvoorbeeld gebeuren dat jongeren bij zo’n afspraakje worden gefilmd, en met die beelden later gechanteerd worden. Aangezien deze afspraakjes vaak de eerste vormen van seksueel contact zijn, zijn ze nog onwetend over hun eigen seksualiteit, ook in relatie tot anderen. Zo kan het gebeuren dat afspraakjes steeds grimmiger worden, zonder dat de jongeren doorhebben dat wat hun aangedaan wordt illegaal en verkeerd is. “Vaak denken ze: ik heb het contact zelf opgezocht door op datingsapps te gaan, ik zal dit wel zelf uitgelokt hebben. Ze denken: ik heb ja gezegd, dus automatisch ook ja op de rest wat er gebeurt.”

Dat gebeurde ook bij Adil. “Ik had maar één duidelijke regel: ik zoen niet, omdat ik dat onhygiënisch vind. Voor de rest had ik geen regels. Ik had ook geen pooier, waardoor ik alles in mijn eentje fixte. Hoewel zo’n pooier ook vreselijk is, belandde ik in onveilige situaties omdat niemand op me lette. Ik sprak af op plekken waar amper controle was, soms met meerdere mannen tegelijkertijd,” vertelt Adil. “Soms werden afspraken over wat we wel en niet mochten doen verbroken. Dan liet ik die mannen maar begaan. Ik wist wel dat wat ze deden eigenlijk niet klopte, maar ik bedacht me altijd: je krijgt hier geld voor. Onthoud dat. Ik zette mijn gedachten op zulke momenten op zwart, en negeerde mijn onderbuikgevoel. Ik dacht: als ik het niet bewust meemaak, gaat het me ook niet raken. Dat bleek niet te kloppen. De traumatische ervaringen haalde me later altijd in. Ik vind het nog steeds moeilijk om hier in detail over te vertellen.”

Woede en verdriet
Adil vertelt hoe hij met de dag humeuriger en ongelukkiger werd. Hij zocht vaak ruzie en kwam in gevechten terecht. “Hoe meer ik opkropte, des te agressiever ik werd. Er hoefde maar iets te gebeuren en mijn emmer stroomde over. Ik probeerde die woede kwijt te raken op een boksbal, maar ik zocht ook vaak ruzie. Twee keer is de politie hierbij gekomen,” vertelt hij.

Uiteindelijk komt Adil terecht bij behandelcentrum PinQ, waar hij therapie krijgt en begint te begrijpen wat hem overkomen is. “Ik kwam er in therapie bijvoorbeeld achter dat ik eigenlijk vooral heel verdrietig ben, maar dat ik dat omzet in woede,” vertelt hij. “Ik heb altijd geleerd dat je verdriet niet mag laten zien, omdat ik dan zwak overkom. Woede was, zo dacht ik, het tegenovergestelde van zwakte. Nog steeds wil ik niet janken waar mensen bij zijn, dus dan word ik maar kwaad. Ik kan nog steeds heel erg boos worden, maar ik heb het wel meer onder controle. Ik besef nu langzamerhand dat het niet allemaal mijn schuld is. Ik ben als kind uit mijn vertrouwde wereld gesleurd, dat heeft alles veranderd. Ik besef nu dat er misbruik is gemaakt van het feit dat ik zo jong was en geen thuis had.”

Bij PinQ kunnen jongeren wonen tot ze weer op hun eigen benen kunnen staan. Er worden verschillende vormen van therapie aangeboden. Er wordt aan yoga gedaan en gesport, maar ook is er systeemtherapie met gezinsleden om het trauma bij de wortel aan te pakken. In een klein klaslokaal kunnen jongeren les volgen als ze zich op school onprettig voelen, of als het voor hen daar onveilig is. De jongeren zijn meestal gewend om elke nacht naar buiten te gaan, maar bij PinQ blijven ze binnen. Zo’n plaatsing kan enorm heftig zijn voor een getraumatiseerd kind, benadrukt Cleef. “Je merkt dat jongeren daar gek van worden. Ze zeggen: ik hang nog liever de hele nacht rond op straat dan dat ik alleen in een kamertje ben met mijn gedachten,” vertelt ze. “Dat is natuurlijk inherent aan trauma. Wanneer je lichaam tot rust komt, dan komen al die herinneringen terug. Vaak willen ze niet slapen, omdat ze nachtmerries krijgen. Dag en nacht verandert. En vaak zijn ze heel erg prikkelbaar. Ze zien overal gevaar in.”

Ook Adil merkt dat hij moeite heeft met slapen sinds hij niet meer thuis woont. Niet alleen is zijn ritme verandert omdat hij jarenlang ‘s nachts op pad was, ook vindt hij het moeilijk om in slaap te vallen en geconfronteerd te worden met herinneringen aan zijn trauma’s. “Soms kan ik herinnerd worden aan momenten die ik liever wil vergeten,” vertelt hij. “Dat kan gebeuren als ik een bepaalde straat passeer waar ik een nare date heb gehad. Of als ik een woord hoor, dan kan mijn brein allerlei connecties leggen die me ineens doen denken aan een traumatische gebeurtenis. Soms komt het ook naar boven als ik met iemand afspreek of seks heb. Maar ik probeer dat altijd te onderdrukken.”

Een leven lang
Deze problematiek kan een jongere een leven lang achtervolgen als er geen goede hulp is, zegt Cleef. “Het beïnvloedt de relaties die je aangaat en je vriendschappen, want je hebt het gevoel dat niemand je begrijpt en dat je daarom nooit je trauma’s zal kunnen delen. Je hebt geen vertrouwen in anderen, wat het aangaan van nieuwe relaties moeilijk maakt.” Ze ziet dat het voor de jongeren moeilijk kan zijn om positieve ervaringen te ontlenen aan seksualiteit, omdat hun idee van seks beschadigd is. Daarbij speelt ook het gebrek aan vertrouwen in anderen een rol.

“Die dates gaven me een verkeerd beeld van hoe seks en liefde werken. Ik had het graag op een andere manier uitgezocht.”

“Die dates gaven me een verkeerd beeld van hoe seks en liefde werken,” zegt Adil. “Ik had het graag op een andere manier uitgezocht. Het heeft mijn vertrouwen in mensen flink beschadigd.” Daarbij kunnen trauma’s ervoor zorgen dat je je moeilijk kan concentreren, waardoor het volgen van een opleiding lastig wordt. Adil begon op de havo, maar maakte die niet af en ging zonder diploma naar het MBO. Daar verveelde hij zich: hij zocht afleiding en haalde ook zijn MBO-diploma niet.

Uiteindelijk is het een vicieuze cirkel. Adil heeft geen diploma, maar kan wel flink geld verdienen met seksafspraken. “Je ziet dat jongeren daardoor moeite hebben met stoppen met dit werk,” vertelt Cleef. “Adil heeft er een hoop geld mee verdiend. Je ziet dat die jongeren vaak ook bijbaantjes hebben, maar daar verdienen ze beduidend minder geld mee. Dat is ingewikkeld. En de verslavingscomponent is ook belangrijk. Drugs wordt gebruikt om te vergeten, maar hoe meer je gebruikt, des te meer je nodig hebt. Ook dat kost steeds meer geld, waardoor het aantrekkelijk blijft om dit werk te doen. En je ziet vaak dat de grenzen van jongeren die harddrugs gebruiken tijdens zo’n afspraak vervagen, waardoor er gemakkelijk misbruik genomen worden. Dat zijn dan vaak de momenten dat er een filmpje wordt opgenomen.”

“Ik had steeds meer geld nodig om te blowen, waardoor ik op meer paydates ging en ik meer nare herinneringen kreeg, waardoor ik weer meer behoefte had om te blowen,” vertelt Adil. “Ik omringde me met mensen die niet goed voor me waren. Nu pas besef ik hoe raar het is dat die zogenaamde vrienden een 14-jarige jongen mee namen naar die clubs, om er seks te hebben met mannen. In die wereld draait alles om geld. Op een goede week kon ik vijfduizend euro verdienen. Ik ontwikkelde een dure smaak. Het geld dat ik verdiende was verslavend. Ik gaf het uit aan dure spullen en joints. Een lange tijd heb ik mezelf ook aangeleerd dat geld gelukkig maakt. Als ik volgende week weer zou kunnen afspreken met iemand voor geld, dan zou ik dat misschien zelfs wel weer doen. Maar ik weet ook dat dat een slecht idee is, omdat ik weet dat ik me na zo’n date slecht en vies voel. Geld verdwijnt in spullen, en na een tijdje verliezen die voor mij toch hun waarde. Het kan niet opboksen tegen de trauma’s die het me geeft. Geld gaat op, herinneringen blijven.”

*De naam van Adil is gefingeerd, zijn echte naam is bekend bij de redactie.

Bron: Vice >>

[Luka]

Kijkers prijzen Netflix’s ‘Luckiest Girl Alive’-film voor de realistische weergave van victim blaming
Dit zeggen veel kijkers over de nieuwe Netflix-film Luckiest Girl Alive.

De nieuwste thriller van Netflix, Luckiest Girl Alive, verscheen afgelopen vrijdag op het scherm en de harde en realistische weergave van victim blaming — evenals Post Traumatic Stress Disorder (PTSS) — na aanranding en verkrachting, wordt nu massaal door kijkers werd geprezen.

Lof voor Luckiest Girl Alive
Een kleine recap: Mila Kunis schittert in Luckiest Girl Alive als Ani FaNelli, ‘een New Yorker met een scherpe tong die alles lijkt te hebben: een gewilde positie bij een glossy tijdschrift, een geweldige garderobe en een dromerig Nantucket-huwelijk aan de horizon.’

Maar, zo legt de synopsis uit, ‘wanneer de regisseur van een misdaaddocumentaire haar uitnodigt om haar kant te vertellen van het schokkende incident dat plaatsvond toen ze een tiener was op de prestigieuze Brentley School, wordt Ani gedwongen om een ​​duistere waarheid onder ogen te zien die dreigt te ontrafelen in haar zorgvuldig samengestelde leven.’

Na het bekijken van de film – waarin we Ani zien omgaan met de PTSS veroorzaakt door een brute groepsverkrachting en een massale schietpartij op haar school – kropen kijkers achter sociale media om te prijzen hoe de complexe mentale gezondheidstoestand en de behandeling van slachtoffers van seksueel geweld werd weergegeven.

‘Luckiest Girl Alive is de beste weergave van complexe PTSS die ik ooit heb gezien. Een ontroerende weergave van het omgaan met geweld in een cultuur die de daders beschermt’, twitterde een kijker, terwijl een ander schreef: ‘Luckiest Girl Alive op Netflix was zo’n geweldige weergave van hoe het leven is voor, tijdens en na een verkrachting. Voor alle overlevenden zal dit hard aankomen. Ik hoop echt dat al mijn mannelijke vrienden kijken en proberen te begrijpen hoe we ons voelen.’

‘Ik heb net de Luckiest Girl Alive gezien en het was de meest rauwe film die ik ooit heb gezien over het aanpakken van verkrachting, PTSS en victim blaming. Ik voelde me ongemakkelijk bij sommige delen van de film en terecht, want we zouden ons ongemakkelijk moeten voelen om slachtoffers de schuld te geven van wat er is gebeurd’, zei een derde kijker op social media, met een vierde die inging op het gesprek met: ‘Luckiest Girl Alive op Netflix laat een glimp zien van wat slachtoffers van verkrachting doormaken met victim blaming, slutshaming, het intense trauma daarna en hoe [de samenleving] hen onder druk zet om je er gewoon overheen te zetten. Geweldige film!’

Luckiest Girl Alive is nu te streamen via Netflix.

Bron: Elle >>

[Luka]

Jane werd slachtoffer van verkrachting: ‘Meewerken lijkt grootste kans op overleven’

Jaren geleden werd Jane* slachtoffer van een gewelddadige verkrachting. De dader is veroordeeld, maar alles komt weer boven, omdat zijn vriendin deze week voor de rechter moet verschijnen. “Zij gaf mij vertrouwen dat het goedkwam en dat ze dit vaker deden.”

De dader, Erno B., kreeg meermaals jarenlange celstraffen vanwege de verkrachtingen bij SM-dates. Panorama plaatste hem bij de gevaarlijkste serieverkrachters van Nederland. Dinsdag staat zijn vriendin voor de rechter. Volgens B. werkt het stel als team samen om vrouwen te ronselen, drogeren, mishandelen en te verkrachten. Jane is een van hun slachtoffers.

Jaren geleden werd Jane* slachtoffer van een gewelddadige verkrachting. De dader is veroordeeld, maar alles komt weer boven, omdat zijn vriendin deze week voor de rechter moet verschijnen. “Zij gaf mij vertrouwen dat het goedkwam en dat ze dit vaker deden.”

De dader, Erno B., kreeg meermaals jarenlange celstraffen vanwege de verkrachtingen bij SM-dates. Panorama plaatste hem bij de gevaarlijkste serieverkrachters van Nederland. Dinsdag staat zijn vriendin voor de rechter. Volgens B. werkt het stel als team samen om vrouwen te ronselen, drogeren, mishandelen en te verkrachten. Jane is een van hun slachtoffers.

‘Fight, flight, freeze’
In 2016 komt ze via haar werk als callgirl in contact met het stel. Ze spreken af in een hotel voor een sessie en dan gaat het mis. Jane wordt gedrogeerd, gewurgd, gemarteld en verkracht. “Je kunt op dat moment niets anders dan meewerken. Het is fight, flight of freeze. En als je bevroren bent weet je niet meer wat je moet doen. Behalve meewerken, omdat je dat als je grootste kans ziet om het te overleven”, zegt ze nu over die gebeurtenis tegen Hart van Nederland.

Ze heeft drie dagen in het ziekenhuis gelegen en moest daarna nog maandenlang herstellen. Ze is bang dat er nog meer slachtoffers zijn en daarom doet ze haar verhaal. “Ik vind dat vrouwen en ook mannen die dit meegemaakt hebben, hun stem mogen laten horen. Als je zoiets meegemaakt hebt, ben je krachtig genoeg om het te overleven en het is je recht om weer te gaan leven.” Jane hoopt dat eventuele andere slachtoffers zich alsnog melden bij de politie.

*Jane is een gefingeerde naam, haar echte naam is bekend bij de redactie.

Born + video: HVNL >>

[Luka]

‘Echt snappen dat misbruik effect heeft op het brein en het latere gedrag van kinderen. Daar ligt de uitdaging’
‘Opgroeien in een onveilige omgeving en hoe dit doorwerkt bij kinderen op hun brein, gedrag en hun latere leven. Als je daarvan meer begrijpt en dát echt snapt, kun je veel meer doen als hulpverlener’, aldus Iva Bicanic.

Dr. Iva Bicanic is klinisch psycholoog, hoofd van het Landelijk Psychotraumacentrum van het UMC Utrecht en directeur-bestuurder van het Landelijk Centrum Seksueel Geweld. De relatie tussen seksueel misbruik, geweld en kindermishandeling én de effecten daarvan op latere leeftijd, kan Iva niet vaak genoeg benadrukken. ‘Het belangrijkste is dat we snappen wat het betekent om op te groeien in een onveilige omgeving en de doorwerking daarvan.Dat we gaan zien dat als een meisje van 16 uitdagend gedrag vertoont, manipuleert en bedriegt, dat een gevolg is van jarenlang misbruik. Toen moest ze wel liegen om te kunnen overleven. Nu veroordelen we haar daarom.’

Effecten op brein en gedrag
Volgens Iva ontwikkelen veel kinderen die opgroeien in een onveilige omgeving later problemen op verschillende gebieden. En worden ze vaak zelf slachtoffer of pleger van misbruik, dan wel geweld. ‘Door een onveilige omgeving en slechte jeugdervaringen ontwikkelen jonge slachtoffers een negatief zelfbeeld en vijandelijk wereldbeeld. Ook raakt hun gevoel uitgeschakeld, er ontstaat “emotional numbness”. Dit alles maakt dat zij later over grenzen kunnen gaan, van henzelf of van anderen. Als je als kind gelooft dat je slecht bent, dat het allemaal door jou komt en als je niet terechtkunt bij je ouders, loop je meer kans dat er later nare dingen met je gebeuren.’

‘Als je als kind gelooft dat je slecht bent […] dan loop je meer kans dat er nare dingen met je gebeuren.’

‘Bovendien gaat het brein dat bij jonge kinderen nog sterk in ontwikkeling is, rekening houden met onveiligheid. Ook het stress-systeem raakt ontregeld. Kinderen die opgroeien in chaos, in dreigende en onvoorspelbare omstandigheden waarop ze zelf geen controle hebben en afhankelijk zijn van anderen, zijn altijd gespannen. Deze kinderen groeien, dag in dag uit, op met stress. Dit kan zich wreken in de vorm van angst- en stemmingsproblematiek, maar ook in lichamelijke klachten.’

Heb oog voor ouders
Misbruik en/of negatieve jeugdervaringen werken zelfs door in ouderschap. Iva ziet in haar werk vaak dat als een kind wordt aangemeld, een ouder ook slachtoffer is geweest van geweld. Een ouder is dan nog (ongemerkt) zo belast met het eigen onverwerkt trauma dat deze onvoldoende emotioneel beschikbaar is voor het eigen kind. ‘Er ontbreekt thuis dan iets, en er zijn mensen met slechte bedoelingen die in dat gat willen springen.’ Iva pleit er dan ook sterk voor om oog te hebben voor die ouders die als kind ook tekort zijn gedaan. ‘Dat is niet makkelijk. Maar dit respectvol uitleggen, helpt ouders ook weer verder. We moeten dat gat dichten. Gelukkig is er tegenwoordig veel te bereiken met traumabehandeling, bij zowel kind als ouders.’

‘Deze kinderen groeien, dag in dag uit, op met stress.’

Juist vanwege deze langdurige gevolgen van misbruik en geweld is het van groot belang dat hulpverleners inzicht hebben in de effecten ervan op het brein en gedrag van kinderen. ‘Als je dat als hulpverlener echt snapt, kun je veel betekenen.’

Met steun van het programma ‘Geweld hoort nergens thuis’ is door het Landelijk Centrum Seksueel geweld een informatietool (www.centrumseksueelgeweld.nl/hulp) ontwikkeld. Deze tool helpt slachtoffers van seksueel misbruik – jongeren en volwassenen – om de hulp te vinden die zij nodig hebben. Volgens Iva is er veel hulp beschikbaar, maar weten slachtoffers dit vaak niet te vinden. ‘In die zoektocht biedt de tool ondersteuning. Gelukkig weten steeds meer slachtoffers de informatietool te vinden.’

Bron: Magazines voor de Jeugd >>

[Luka]

‘AFVALCOACH’ ONTMASKERD IN ‘UNDERCOVER IN NEDERLAND’: ‘IK MOEST MEZELF STRAFFEN’

In ‘Undercover in Nederland’ gaat Alberto Stegeman achter mannen aan die zichzelf voordoen als afvalcoach op websites waarop anorexia wordt aangemoedigd.

De mannen zijn uit op naaktfoto’s en seksuele handelingen met vaak minderjarige meisjes.

EETSTOORNIS
Een moeder heeft zich verontrust bij het programma gemeld. Haar dochter doet anoniem haar verhaal. “Mijn angsten en frustraties uit ik op eten. Dan heb ik controle en dan voel ik me fijn”, vertelt het nu 16-jarige meisje. “Maar eigenlijk word je steeds ongelukkiger.”

Haar moeder krijgt haar niet aan het eten. “Je staat gewoon machteloos als ouder, je kunt gewoon niks.” Via een website die anorexia aanmoedigt, komt het meisje in contact met een man die zich voordoet als afvalcoach. “Hij doet alsof hij de enige persoon is die er voor je is.”

FOTO’S TOESTUREN
De man vertelt de 16-jarige dat ze heel dik is, iets waar ze zelf ook van overtuigd is. “Hij snapte waarom mensen mij haatten. Je hebt vertrouwen in iemand die weet wat hij doet. Als ik dat doe dan val ik af.”

Op een gegeven moment moet ze ook bepaalde dingen van de man doen. “Toen moest ik eerst een foto sturen, een bodycheck. En toen ging hij zeggen waar mijn vet zat en welke oefeningen ik moest doen.”

SEX
“Als ik bijvoorbeeld een koekje at, dan moest ik mezelf straffen.” Als straf moest ze bijvoorbeeld een work-out doen of zichzelf slaan. “En sommige meisjes moesten zichzelf snijden, elke keer als je gegeten had.”

Doordat de man ook foto’s van meisjes verzamelt, kunnen ze er moeilijk uitkomen. “Vooral als je dan nog verder bent gegaan, dan kan je er soms helemaal niet meer uitkomen en dat maakt mensen heel erg kapot.”

Uiteindelijk vertelt ze het aan haar moeder. Die is woedend op de mannen die dit doen. “Die mannen willen alleen maar sex en als je doodgaat dan maakt ze dat niks uit.”

AFVALCOACH ONTMASKERD
De ‘afvalcoach’ van het meisje zegt onder andere dat ze met sex meer calorieën kan verbranden en probeert haar over te halen. “Dat deed hij wel heel voorzichtig aanpakken alsof hij er heel goed in was en wist wat hij zei.”

Het team van Alberto heeft een nepprofiel aangemaakt en contact gelegd met een van de mannen die zichzelf presenteert als coach. Ze laten hem vervolgens een afspraak maken met de fictieve 15-jarige Nora.

Benieuwd naar de confrontatie? Kijk ‘Undercover in Nederland’ hier terug.

Bron: Linda.NL >>

[Auteur]

Reacties