Victim blaming

Dit onderwerp bevat 14 reacties, heeft 3 stemmen, en is het laatst gewijzigd door Mark 17/06/2019 om 13:26.

15 berichten aan het bekijken - 1 tot 15 (van in totaal 15)
  • Auteur
    Berichten
  • #225695

    LSG
    Beheer

    In dit topic vind je websites en online artikelen met informatie over:

    Victim blaming

    Wil je zelf een website of online artikel toevoegen? Plaats dan eerst de url en daaronder eventueel een korte beschrijving.

    #225647

    Mark
    Moderator

    Aangifte doen is een zwaar proces waar veel slachtoffers maar niet aan beginnen. Als je het toch overweegt, is het verstandig een advocaat in te schakelen en deze te vragen aanwezig te zijn bij de aangifte, ondanks dat de politie zal zeggen dat dat niet nodig is. Alternatief kan zijn om je psycholoog (als je die hebt) mee te nemen. Dit lijkt misschien allemaal nogal overdreven, maar als je aangifte doet van seksueel geweld, moet je er rekening mee houden dat je pittige vragen krijgt die erg kunnen triggeren en soms zelf ronduit ongepast zijn, zo blijkt uit onderstaand artikel. Denk niet dat het een uitzondering is, wij horen van lotgenoten die aangifte doen vaak soortgelijke verhalen. Wees dus voorbereid! – Mark

    Let op, dit artikel bevat expliciete details die hevig kunnen triggeren!!!

    POLITIE MAAKT EXCUSES AAN LIMBURGSE VROUW DIE IS VERKRACHT DOOR TBS’ER: ‘WE HEBBEN TE WEINIG OOG GEHAD VOR HET SLACHTOFFER’

    De politie in Limburg heeft excuses gemaakt aan een vrouw die in december 2016 is verkracht door een tbs’er. De destijds 21-jarige vrouw werd tijdens verhoren rond haar aangifte zwaar onder druk gezet door twee zedenrechercheurs die haar niet geloofden.

    […]In de verhoren, zo blijkt uit de transcriptie, stelden de zedenrechercheurs opvallende vragen aan het slachtoffer. Zo vroegen ze: ‘Wat voor ervaring heb je met pijpen?’ en ‘Doe eens voor? Hoe kokhals je dan?’ Ook benadrukten de rechercheurs keer op keer dat de aangifte vervelende gevolgen kon hebben voor de jonge vrouw. ‘Als blijkt dat iets niet klopt in je verhaal, dan ben ik bang dat dat echt consequenties heeft voor jou.’ Waarom de politie twijfelde aan haar verhaal is onbekend.

    Lees dit premium artikel verder op  volkskrant.nl of als lid van LSG op onze site.

    #225701

    Mark
    Moderator

    WAAROM SLACHTOFFERS VAAK DE SCHULD KRIJGEN

    Sommige mensen zeggen het hardop, andere denken het alleen: ‘Als een vrouw midden in de nacht alleen naar huis fietst, vraagt ze om problemen.’ In feite verklaren ze een slachtoffer dan medeschuldig. Welke psychologische mechanismen zitten daarachter?

    In de nacht van 18 maart raakt een jonge vrouw ernstig gewond als ze ’s nachts in het Amsterdamse Amstelpark bruut wordt verkracht. ‘Goh, wat een goed idee voor een jonge vrouw om in haar eentje om 1 uur ’s nachts in een afgelegen gebied te fietsen,’ reageert ene ‘Mj Loentje’ daags daarna op de Facebookpagina van Het Parool. ‘Nu begrijpt ze, en wij ook weer, dat je de kat toch maar beter niet op het spek kan binden,’ vindt ‘Thea’.

    Wie slachtoffer is van een misdrijf kan behalve op medeleven ook bijna altijd rekenen op victim blaming, slachtofferbeschuldiging. Want: wie trekt er dan ook zo’n kort rokje aan; wie laat zich nou dronken voeren; wie gaat er dan ook naar zó’n land op vakantie. Slachtoffers de schuld in de schoenen schuiven gebeurt ook bij pesten (‘Het is ook wel een raar/overgevoelig/nerdy joch’) of bij ziekten (‘Wat wil je als je zo veel rookt/slecht eet/hard werkt’). Maar het meeste onderzoek naar het fenomeen is gedaan in het licht van seksueel geweld.

    De beschuldigende reacties komen niet alleen van gefrustreerde reaguurders. Zelfs Volkskrant-journalisten maakten zich volgens de eigen ombudsvrouw onlangs schuldig aan slachtofferbeschuldiging. In de berichtgeving over de Utrechtse Laura die in Qatar verkracht was maar gevangen was gezet vanwege ‘seks buiten het huwelijk’, vermeldden de journalisten suggestieve details over haar mogelijke reismotieven en over haar reisgenote die in de prostitutie zou werken. Alsof de verkrachting daarmee uitgelokt was.

    Rechtvaardige wereld
    Dat aardig wat mensen slachtoffers beschuldigen, blijkt uit een wat oudere, Britse enquête in opdracht van Amnesty International. Een derde van de Britten vond tien jaar geleden dat flirtende vrouwen deels verantwoordelijk zijn als ze verkracht worden. Dronken of te sexy gekleed? Ook dan was het: eigen schuld, dikke bult. Waarom denken mensen zo?

    Lees verderop psychologiemagazine.nl >>

    #225704

    Mark
    Moderator

    Victim blaming – waarom we het slachtoffer de schuld geven

    Afgelopen vrijdag was ik op een dansfeest. Een meisje dat duidelijk nieuw was werd direct benaderd door een jongen die haar niet meer liet gaan.

    Na een paar dansjes deed hij een move waarbij hij haar handen in zijn nek legde. Daarop pakte hij de achterkant van haar nek met zijn vingers vast, duwde haar gezicht tegen het zijne aan, en kuste haar hard op haar mond.

    Het was nogal duidelijk niet wederzijds.

    Als ik dit soort verhalen vertel, krijg ik meestal direct reacties:

    “Ze wilde het vast zelf.”
    “Had ze hem maar weg moeten duwen.”
    “Wat een dom kind.”

    Dat soort reacties komen bij mij ook op:

    “Ik zag al toen ze binnenkwam dat dit ging gebeuren.”
    “Ze ziet er ook precies uit als een meisje waar die foute gasten direct op springen.”

    Eigenlijk geven we daarmee gewoon háár de schuld van het feit dat hij haar aanrandt. Hoe komen we eigenlijk op zo’n reactie?

    Hoe werkt victim blaming?

    Lees verder op udemushi.nl >>

    #225705

    Mark
    Moderator

    VICTIM-BLAMING IS ONLOGISCH, EN DEZE FILMPJES LATEN DAT ZIEN

    Het fenomeen waarbij slachtoffers zelf de schuld krijgen van wat hen is overkomen noemen we victim-blaming. Niet alleen is het oneerlijk, het is ook onlogisch. Deze filmpjes laten zien hoe absurd victim-blaming is.

    Slachtoffers van aanranding of seksueel geweld krijgen vaak te maken met negatieve of veroordelende reacties. Moet je maar niet in je eentje ’s avonds door het park gaan lopen, met zo’n kort rokje vraag je erom en je gaf ook onduidelijke signalen af door eerst met hem te flirten. Het slachtoffer krijgt op die manier zelf de schuld van wat er gebeurd is. De Amerikaanse organisatie It’s On Us laat aan de hand van drie filmpjes zien hoe absurd die redenering is. De filmpjes werden twee weken geleden online gezet, maar kregen ineens veel aandacht toen model en socialite Amber Rose, die al jaren strijdt tegen slutshaming en victim-blaming, er eentje noemde op haar populaire Instagram. Bekijk de filmpjes hieronder.

    The Wedding Caterer
    De bakker is echt een ‘caketease’, volgens de hongerige vrouw die expres haar hand door een niet voor haar bedoelde bruidstaart haalt. Hij moet niet zeuren dat zij aan die taart heeft gezeten, hij heeft toch zeker zelf gezorgd dat dat glazuur en die roosjes er zo lekker uit zien? Hij vroeg er dus gewoon om.

     

    The Hardware Store
    Een vrouw komt binnen in een sanitairzaak, neemt plaats op een uitgestalde toiletpot en doet een plas. De winkeleigenaar is geschokt, maar ja, als hij alles zo open en bloot loopt te showen moet hij niet raar opkijken als zij zich dan niet kan inhouden, nietwaar?

     

    The Art Gallery
    Een bewaker roept twee vrouwen die een kunstobject aanraken tot de orde, maar ze lachen hem uit: “Je zegt wel nee, maar je bedoelt natuurlijk eigenlijk ja.”

    #225983

    Luka
    Moderator

    In het belang van de waarheidsvinding, of ernstige vorm van victim blaming?

    In de winter van 2016 fietst Susanne (21) haar gebruikelijke route naar het huis van haar ouders. Het is inmiddels donker wanneer een man met een muts haar dwingt af te slaan en richting een afgelegen bedrijventerrein te fietsen. Hij duwt iets in haar rug dat op een mes lijkt en zegt: ‘nu meewerken, anders prik ik door’. Wanneer ze voor alles en iedereen uit het zicht zijn, verkracht hij haar. Vijf dagen na de verkrachting doet Susanne aangifte bij de politie. Twee zedenrechercheurs verhoren haar, zetten haar onder druk en geven de indruk haar niet te geloven, zo blijkt uit de transcriptie waarin Susanne de Volkskrant inzage heeft gegeven. Was de manier waarop Susanne door de rechercheurs behandeld werd in het belang van de waarheidsvinding, of een ernstig voorbeeld van victim blaming?

    De grootste behoefte na een onthulling is steun en geloofd worden

    Susanne heeft de dappere beslissing genomen om aangifte te doen. Ze vertelt haar uiterst pijnlijke verhaal aan twee zedenrechercheurs van de eenheid Limburg. Tijdens het verhoor worden er vragen op haar afgevuurd, waaruit blijkt dat de rechercheurs haar niet geloven. Zo wordt gesteld dat haar verklaring ook gewoon een schreeuw om aandacht kan zijn, of een signaal dat er geestelijk iets aan de hand is. Haar wordt meerdere keren gevraagd of ze haar verklaring in wil trekken: ‘’Als blijkt dat iets niet klopt in je verhaal, dan ben ik bang dat dit echt consequenties heeft voor jou, maar ook voor het onderzoek.’’ (…), aldus de rechercheur (bron: Volkskrant). Het slachtoffer wordt onder het mom van ‘de waarheidsvinding’ zesenhalf uur verhoord en kan hierdoor het gevoel krijgen schuldig te zijn aan wat haar is overkomen, ook wel slachtofferbeschuldiging of ‘victim blaming’ genoemd. Dit terwijl zedenslachtoffers na een onthulling de grootste behoefte hebben aan steun en het gevoel geloofd te worden (bron: CSG).

    In het belang van de waarheidsvinding?
    Natuurlijk liggen de zaken bij een politieverhoor anders en moeten rechercheurs, omwille van de waarheidsvinding, kritische vragen stellen. Echter, de rechercheurs gaan in op details, zoals het geslachtsdeel van de dader. ‘’Je zegt dat de penis slap was, maar je gaat toch kokhalzen’’, stelt de rechercheur. ‘’Doe eens voor? Hoe kokhals je dan?’’ (bron: Volkskrant). Gaan de rechercheurs hun doel hier niet compleet voorbij? En nog belangrijker: gaan ze niet, op grove wijze, voorbij aan het belang van het slachtoffer? ‘’Voorkomen moet worden dat de vermoedelijke dader onjuist beschuldigd wordt’’, stellen de rechercheurs. Maar waarom wordt het belang van de dader, en de mogelijkheid van een onjuiste beschuldiging, hier boven het belang van het slachtoffers gesteld? En waarom werd tijdens het politieverhoor de aandacht niet gericht op de dader, in plaats van op het slachtoffer?

    De gevolgen van victim blaming
    Aangifte doen van verkrachting is voor veel slachtoffers een traumatische ervaring. Dat komt doordat ze zich vaak niet gehoord voelen en het gevoel hebben dat ze niet worden behandeld als slachtoffer. Wanneer een slachtoffer medeschuldig wordt verklaard, kan dit enorm grote gevolgen hebben. ‘’Onder vakgenoten spreken we niet voor niets van een tweede verkrachting’’, zegt Iva Bicanic van het Centrum Seksueel Geweld.

    DNA-match met reeds veroordeelde tbs’er
    Op basis van een DNA-match tussen de sporen gevonden op het lichaam van het slachtoffer en een reeds veroordeelde tbs’er, werd de dader op 17 juli veroordeeld tot drie jaar cel en TBS. In het vinden van de verkrachter heeft vooral het sporenonderzoek van het Nederlands Forensisch Instituut aandeel gehad. Te betwisten valt of het politieverhoor, in deze specifieke zaak, van meerwaarde is geweest.

    Een eerste stap om victim blaming tegen te gaan
    Iva Bicanic van het CSG zegt over victim blaming in het algemeen: ‘’Aangezien we niet in staat zijn gebleken om het aantal verkrachtingen terug te dringen, moeten we ons misschien meer richten op het verminderen van victim blaming.’’ En laten we daar de eerste stap in de goede richting zetten en het belang van het slachtoffer voorop blijven stellen. Meer praten over daders en minder over slachtoffers en zo voorkomen dat de schuld bij het slachtoffer wordt gelegd.

    Bron: fondsslachtofferhulp.nl

    #228708

    Luka
    Moderator

    “Niet alle vrouwen reageren hetzelfde op seksueel geweld, dat betekent niet dat het hen niets doet”

    “Kan je ons vertellen wat voor een impact de gebeurtenissen hebben gehad op jouw leven?” Dat was een van de eerste vragen tijdens de hoorzitting over het seksueel wangedrag van Kavanaugh. De vraag was gericht aan Christine Blasey Ford, de eerste vrouw die het wangedrag aankaartte. Maar zijn alle slachtoffers in staat om de gevolgen van seksueel geweld te benoemen? En zijn die voor iedereen hetzelfde?
    Die vraag stelde Christine Blasey Ford (51), professor psychologie aan de Stanford University, zichzelf ook. Soms zijn de effecten immers moeilijk te benoemen. Als dat lukt, moet je ze nog durven uitspreken. “Ik geloof dat de gevolgen van aanranding heel erg kunnen variëren”, aldus Ford. Zijzelf getuigt dat ze last heeft van “een posttraumatische stressstoornis en angstgevoelens”. Gevoelens die vaak opduiken bij slachtoffers.

    Reactie van slachtoffers en publieke opinie
    Kevin Michael Swartout, professor in de psychologie aan de Georgia State University, bestudeert seksueel geweld en hoe slachtoffers daarmee omgaan. Hij beaamt dat het heel erg varieert. Hij voegt eraan toe dat de reactie van slachtoffers wel belangrijk is voor andermans oordeel: “Onderzoek wijst uit dat mensen minder geneigd zijn om het verhaal van een slachtoffer te geloven of als ernstig in te schatten als de reactie van dat slachtoffer niet volgens het ‘script’ -zoals zij voor ogen hebben- verloopt.”

    Ook Ford werd gevraagd of ze er wel zeker van was dat de posttraumatische stressstoornis en haar angstgevoelens veroorzaakt werden door Kavanaugh. Christine Blasey Ford haar antwoord klonk vastberaden: “Ja, daar ben ik zeker van.”

    Maar niet elk slachtoffer is in staat om de exacte voortvloeisels in te schatten maakt Swartout duidelijk. Omdat ze die liever ontkennen, of omdat ze niet duidelijk te determineren zijn. Bovendien kunnen vooroordelen ervoor zorgen dat vrouwen het incident minimaliseren: “Ze kunnen immers het gevoel hebben dat hun ervaringen de discussie niet waard zijn, omdat ze niet dezelfde gevolgen ondervinden als andere slachtoffers.” Slechte cijfers en niet in staat zijn om langdurige relaties aan te gaan, zijn enkele duidelijke consequenties volgens de publieke opinie: “Maar het idee dat aanranding altijd zo’n grote impact moet hebben op je leven doet slachtoffers natuurlijk meer slecht dan goed.”

    Of slachtoffers willen simpelweg vermijden dat men hen opzijzet als ‘dramaqueen’. Dat schreef Modern-Family ster Sarah Hyland op haar Twitterpagina. Ze geeft toe dat ze als tiener verkracht werd door een vriend. Maar omdat ze gedronken had, zei ze geen nee. “Dat kan gebeuren als je in shock bent.”

    Verschil tussen bedreiging met pistool en verkrachting
    “Ik denk dat we intuïtief begrijpen dat je een trauma oploopt als iemand je bedreigde met een pistool”, zegt Neil Malamuth, sociaal wetenschapper gespecialiseerd in seksueel geweld. “Maar wat aanranding betreft, wordt de mening van buitenstaanders steeds meer gevormd door de reactie van het slachtoffer dan door de acties van de dader.”

    “Als je te boos bent, ben je gek,” besluit Mary Koss, professor aan de universiteit van Arizona. “Als je niet boos genoeg bent, geloven mensen niet dat je verkracht bent. Dus je moet precies weten hoe overstuur je mag zijn. En dat weet niemand.”

    Bron: HLN.be

    #228736

    Luka
    Moderator

    MEISJE DOET BOEKJE OPEN VOL NARE ERVARINGEN EN HAAR BERICHT EXPLODEERT

    Lees verder op The Best Social Media >>

    #228737

    Luka
    Moderator

    Woest

    Ik ben kwaad. Mijn god, wat ben ik kwaad. Wat zeg ik? Woedend ben ik. Want we zijn er in getrapt. Met z’n allen zijn we zomaar meegegaan in het verhaal dat seksueel geweld het probleem van vrouwen is. Dat #metoo doorgeslagen is en alle mannen zich zorgen moeten maken over valse beschuldigingen. Want ‘ineens heeft iedereen wel een verhaal’ en ‘ineens moet je je verantwoorden voor iets wat je deed toen je zeventien was’. Hele carrières gaan eraan kapot. Arme mannen! Hoe moeten die zich staande houden in een wereld die zo onveilig voor ze is?
    Bovendien: is het allemaal wel zo erg? Overdrijven de vrouwtjes het niet allemaal gewoon een beetje? Laten ze zich weer meeslepen in de nieuwste hype? Zo’n hype is ook nooit een keer iets leuks. Iets als pantoffels klaarzetten en lekker je bek houden. Altijd is het zoiets hysterisch als gelijke rechten of behandeld worden als mens. Gatver. Wie zit daar nou op te wachten? Youp in ieder geval niet. En hij is niet alleen.

    En ook wij, de slachtoffers, de overlevers van seksueel geweld, gaan er in mee. Steeds weer komen we met onze persoonlijke verhalen. Onze harten scheuren we open om keer op keer onze trauma’s bloot te leggen. Om te zeggen: ja, zo vaak, zo veel en zo heftig was het. Zo bang ben ik op straat. En zo bang in mijn eigen huis. Steeds weer beantwoorden we beleefd alle vragen die volgen. Over wat we dan aan hadden, hoeveel we gedronken hadden, waarom we geen namen van daders geven, waarom we wél namen geven, of we het ons allemaal nog wel goed herinneren. Er zijn geen goede antwoorden. Alles wat we zeggen diskwalificeert ons als slachtoffer. Het is nooit goed genoeg.

    En omdat we dat weten, komen we met cijfers en met onderzoeken. Kijk dan, hier staat het! Klik maar op de link, dan zie je het ook. Maar als er al geklikt wordt, dan wordt er niet geloofd. Want zo veel en zo vaak? Dat kan niet waar zijn. Daar zitten zeker vrouwen tussen die erover liegen. Voor de aandacht. Of die iets heel onschuldigs opeens wegzetten als verkrachting. Die cijfers? Daar klopt niets van. Wetenschap is ook maar een mening.

    Intussen is er volop aandacht voor #metoo. Maar het verhaal dat keer op keer herhaald wordt, gaat allang niet meer over ons. Niet over onze carrières die stuk liepen nadat we ons verhaal vertelden, of die überhaupt nooit van de grond kwamen erdoor. Niet over de relaties die de druk van onze trauma’s toch niet aankonden, de kinderen die lijden onder onze pijn.

    Nee. De verhalen gaan over daders. Hoe hun levens verwoest worden wanneer uitkomt wat ze hebben gedaan. Hoe hun carrière er onder zal lijden. Hoe het voor hun gezinnen zou zijn om te leven met deze smet. Wil je dat op je geweten hebben? De vragen komen keer op keer. In de media, bij familie of zelfs de politie. Wil je echt dat hij kapot gaat?

    Nee, dacht ik jarenlang. Dat wil ik niet. Dat ik stuk ben, is al erg genoeg. Nu pas, na het zoveelste bewijs dat de carrière van daders prima tegen een stootje kan – je kunt er tenslotte president van Amerika mee worden, of opperrechter – nu pas denk ik: Ja.

    Ik heb al die jaren de pijn gedragen. Niet van wat mij is overkomen trouwens, want die taal is onderdeel van het verhaal. Alsof seksueel geweld gewoon maar gebeurt, net als regen of een hittegolf en niet het gevolg is van een keuze die een dader maakt. Ik draag de pijn van wat zij mij hebben aangedaan. Hoeveel nachtmerries zullen mijn verkrachters hebben over hun acties? Ik vermoed geen. Ik heb ze voor ons allemaal. Ik maak elke nacht weer mee wat zij allang vergeten zijn.

    Ik ben degene die jarenlang kamertjes van therapeuten vult met schaamte die niet mij toebehoort. Schaamte die van hen zou moeten zijn. En van iedereen die het hen mogelijk maakt om te doen wat ze doen. Die schaamte hoort bij jullie. Jullie die slachtoffers bevragen, niet geloven, door het slijk trekken. Jullie die vinden dat iets wat op je achtste gebeurd is op je achtentwintigste toch echt wel klaar moet zijn. Laat staan op je achtendertigste. Jullie die ons heus wel geloven, maar vinden dat we het verdienen. En die verder schijt hebben aan de levenslange schade die jullie doen. De schaamte die wij slachtoffers voelen, behoort jullie toe.

    Dus ik ben er klaar mee. Ik ga niet meer mee in dit verhaal. Mijn zorg ligt niet bij de daders, niet bij of het niet doorslaat, en niet bij of niet alle mannen in gevaar zijn. De kans dat een man slachtoffer wordt van seksueel geweld is vele malen groter dan de kans dat hij er onterecht van beschuldigd wordt. Het enige wat ik nog doe, is de woede in mij koesteren. Rechtop blijven staan in een wereld die elke dag fuck you’s uitdeelt aan slachtoffers. Ik ben niet kapot te krijgen. Want dat mist er in alle verhalen: onze ongelofelijke kracht. Als je seksueel geweld kunt overleven, dan kun je alles. Dus ik sta hier. En ik sta niet alleen. We zijn met veel. We zijn gestopt met zwijgen en staan samen. Een haag van woedende slachtoffers. Klaar met empathie voor daders. Klaar met ongeloof. Klaar met het verhaal.

    Maakt dat je bang?
    Terecht.

    Bron: charliemag.be

    #229038

    Luka
    Moderator

    #WhyIDidntReport: ‘Ik gaf mezelf de schuld van mijn verkrachting’

    “Het is heel pijnlijk om te zien dat iemand die tientallen jaren later naar buiten treedt, precies de behandeling krijgt die ze gevreesd heeft. Zoals ik het ook gevreesd heb”, zegt de 53-jarige Robert Chesal, slachtoffer van seksueel misbruik, als reactie op een tweet van Donald Trump van gisteren.

    De Amerikaanse president zei dat Christine Ford wel aangifte had gedaan als ze echt seksueel misbruikt was door rechter Brett Kavanaugh, kandidaat voor het Hooggerechtshof. Ford (51) zegt dat ze begin jaren 80 is betast door een “stomdronken” Kavanaugh.

    Donald J. Trump
    @realDonaldTrump

    I have no doubt that, if the attack on Dr. Ford was as bad as she says, charges would have been immediately filed with local Law Enforcement Authorities by either her or her loving parents. I ask that she bring those filings forward so that we can learn date, time, and place!

    06:14 – 21 sep. 2018

    Trumps tweet kreeg meteen veel kritiek en als reactie riepen slachtoffers van seksueel misbruik een hashtag in het leven: #WhyIDidntReport. Die was binnen de kortste keren trending.

    Verschillende vrouwen en mannen vertelden over hun ervaring met seksueel misbruik en waarom ze het niet meteen naar buiten hebben gebracht. Ook gebruikten ze de hashtag om hun verhaal voor het eerst te vertellen.

    Beth Moore
    @BethMooreLPM

    He lived in my house.

    #whyididntreport

    19:54 – 21 sep. 2018

    Scary Mikey 👺 👻 ☠️ 🎃
    @rudagert

    Because I was afraid no one would believe me. Because I was bullied and no one ever believed me. Because I was an altar boy and my ultra-Catholic parents were proud of me. Because it was a “beloved” priest.

    I am almost 47 years old. I have never told anyone.

    #whyIdidntreport

    11:39 – 22 sep. 2018

    “Mensen doen alsof het bizar is dat iemand decennia later vertelt wat er gebeurd is. Dat is niet zo”, zegt Chesal. “Het doet zó veel pijn, het maakt zo veel inbreuk op je identiteit en dat je eigenaar bent van je eigen lijf. Dat dringt zo diep door dat je niet kan verwachten dat iemand het snel kan verwerken of vertellen.”

    Chesal werd verkracht door een leraar op school toen hij 14 was. Hij heeft de verkrachting 33 jaar verzwegen. Hij besloot een boek te schrijven over de verkrachting en het zwijgproces: Een Verzwegen Leven.

    Robert Chesal is journalist en werkte tot voor kort voor de NOS. Als medewerker van de Wereldomroep werd hij in 2010 samen met NRC-collega Joep Dohmen uitgeroepen tot Journalist van het Jaar voor hun publicaties over het seksueel misbruik in de katholieke kerk in Nederland.

    “Voordat ik dit kon bespreken of zelfs maar benoemen, dat heeft me 33 jaar gekost. Ik moest 46 jaar oud zijn voordat ik de woorden over mijn lippen kon krijgen: ik ben door iemand verkracht. Het was alsof ik het te echt zou maken als ik het zou vertellen.”

    Chesal dacht dat het zijn schuld was. “Ik gaf mezelf de schuld omdat ik was meegegaan tot een bepaald punt. De man was veel ouder dan ik, in de 30. Ik was gedrogeerd en verkracht. Het begon met dat we samen een jointje rookten, daarna gaf hij me een heel sterke pil.”

    Als de omgeving negatief reageert, wordt het slachtoffer nóg een keer slachtoffer.
    Femke Eisma

    Dat is inderdaad een van de redenen waarom slachtoffers zwijgen over misbruik, zegt Femke Eisma. Zij is de woordvoerder van de Nationaal Rapporteur Mensenhandel en Seksueel Geweld tegen Kinderen. “Het zwijgen kan aan meerdere factoren liggen. Een daarvan is inderdaad het schuldgevoel. Soms treedt dat op doordat er wel een genitale respons heeft plaatsgevonden tijdens het misbruik. Dan vragen slachtoffers zich af: heb ik het toch soms zelf gewild?”

    Ook angst voor onbegrip speelt mee. “Als de omgeving negatief reageert, wordt het slachtoffer nóg een keer slachtoffer.” Vaak vindt het misbruik ook plaats door een bekende. “Uit de meeste recente cijfers van de politie blijkt dat 90 procent van de daders een bekende van het slachtoffer is. Zo’n persoon wil je misschien beschermen.”

    Het is werkelijk bizar dat politici verwachten dat je een traumaslachtoffer op deze manier kan behandelen.
    Robert Chesal

    Dat herkent Chesal. “Wat enorm wordt onderschat, is wat er psychologisch en fysiek met een slachtoffer gebeurt. Je wordt zo aangetast in je zelfvertrouwen: het is gewoon een trauma. Het is een dynamiek die veel mensen niet begrijpen en waar politici doelbewust hun ogen voor sluiten.”

    Daarom wordt Chesal ook misselijk van de uitspraak van Trump, zegt hij. “Deze vrouw (Christine Ford, red.) gaat in de schijnwerpers voor miljoenen mensen op tv haar verhaal doen – het is werkelijk bizar dat politici verwachten dat je een traumaslachtoffer op deze manier kan behandelen.”

    Bron: NOS.nl

    #237698

    Mark
    Moderator

    Hoe komt het toch dat zedenslachtoffers nog steeds stuiten op onbegrip?

    Ongeloof, desinteresse, victim blaming. Zedenslachtoffers – zo’n 40 procent van de Nederlandse vrouwen heeft ooit seksueel geweld meegemaakt – stuiten nog steeds op onbegrip. Hoe komt dat? Journaliste Floor Bakhuys Roozeboom ging op onderzoek uit.

    Voor Lindsay (26) begon het allemaal met een Tinderdate. Ze had al een poosje contact met deze man over de app, maar nu zou ze hem dan in het echt ontmoeten. Ze had er zin in, maar wilde ook voorzichtig zijn. Niet thuis afspreken, maar in een café ergens in de stad. Zoals altijd tijdens de date nog even appcontact houden met een goede vriendin – voor het geval dat. Maar eenmaal in het café ontspande ze. Het leek goed te zitten. Het klikte, was gezellig. Zo gezellig, dat ze besloot om de date bij haar thuis nog even voort te zetten. En ook daar was het fijn. Ze kletsten en zoenden wat. Maar opeens sloeg de sfeer om. Wat er daarna gebeurde, voltrok zich in een soort roes. Ze herinnert zich hoe ze opeens halfnaakt op bed lag, met hem bovenop zich. Hoe ze zei dat ze geen seks met hem wilde, maar hoe hij zich daar niets van aantrok. Hoe ze meerdere keren ‘nee’ zei, maar hij gewoon doorging. Hoe hij zijn handen om haar nek legde en seks met haar had. Hoe bang ze was. Hoe stil ze zich hield. Hoe ze hoopte dat het maar zo snel mogelijk achter de rug zou zijn. Hoe het zomaar ineens voorbij was. En dat hij zich gedroeg alsof er niets was gebeurd.

    Gemeen stemmetje
    Een verhaal als dat van Lindsay zal niemand onberoerd laten. Verkracht worden na een Tinderdate, in je eigen huis, dat is vreselijk. Dat wens je niemand toe. En toch zullen er ook mensen zijn die haar aangrijpende verhaal lezen en die ergens achterin hun hoofd een klein stemmetje horen. Een stemmetje dat zegt: “Tja, dan had ze hem maar niet mee naar huis moeten nemen.” Of: “Had ze niet duidelijker tegen hem kunnen zijn? Had ze hem niet van zich af kunnen vechten?” Het is een gemeen – en hardnekkig – stemmetje. Een stemmetje dat voortkomt uit de neiging om de schuld voor aanranding en verkrachting vooral bij het slachtoffer te leggen. Een vrouw die ’s nachts alleen naar huis fietst, vraagt er zowat om om verkracht te worden. Een meisje dat een kort rokje draagt, moet niet raar opkijken als ze wordt aangerand. Wie op een Tinderdate gaat met een vreemde, neemt zelf een risico. Victim blaming noemen we dat ook wel. En zelfs anno 2019 komt dit in onze samenleving nog steeds heel veel voor. En dat is een groot probleem. Het vergroot namelijk het trauma van slachtoffers, die zichzelf vaak toch al de schuld geven van wat hen is overkomen.

    Lees verder op flaironline.nl >>

    #238960

    Mark
    Moderator

    Alice (20) schrijft open brief over ‘victim blaming’ na seksuele intimidatie: “Ze noemden mij een aandachtsgeile mannenhater”

    “Fuck dit. Zo kwaad. Zo teleurgesteld.” Dat tweette de 20-jarige Alice Elliott na de benoeming van de omstreden Brett Kavanaugh tot opperrechter. Alice was zelf slachtoffer van seksuele intimidatie na een WK-wedstrijd van de Rode Duivels. Ze schreef een open brief voor de ngo Plan International, naar aanleiding van Wereldmeisjesdag morgen. Over hoe bikkelhard het is voor slachtoffers dat ze vaak zélf de schuld krijgen.

    Bij de viering van de gewonnen WK-match van België tegen Engeland werden Alice Elliott en andere vrouwen door heel wat mannenhanden ongevraagd betast in het fandorp waar ze de wedstrijd hadden gevolgd. “Geloof me, het onderscheid tussen een accidentele aanraking en een hand onder je rok die in je bil knijpt, voel je meteen”, schrijft ze. Ze was verbolgen en deed geen melding bij de politie maar – “gefrustreerd” – op Twitter. Achteraf had ze dat beter anders gedaan, leerde ze. Alice kwam in de pers en de reacties waren “genadeloos”.

    “Mensen die mij niet kenden schreven dat ik een achterlijke, aandachtsgeile mannenhater was, een marginale trut, een wicht. Ze zeiden dat ik overdreef, dat ik erom gevraagd had, dat ik moest oprotten, dat ik moest stoppen met wenen en dat ik alles verzonnen had.” Het raakte Alice Elliott, méér dan ze had verwacht. Ze stelde zichzelf in vraag: “Misschien was ik echt aan het overdrijven?”

    Kavanaugh
    De studente antropologie en sociologie uit Deurne sprak er ook over met andere slachtoffers van ongewenst seksueel gedrag. Ze werden allemaal nog eens een tweede keer slachtoffer, van victim blaming, het doorschuiven van de schuld van de dader naar het slachtoffer. Dat blijkt diepgeworteld in onze maatschappij te zitten. Recent nog overkwam het professor Christine Blasey Ford, die getuigde hoe Brett Kavanaugh haar aanrandde en die daarna door de president van de VS gewoon belachelijk gemaakt werd voor de hele wereld. En Kavanaugh kreeg gewoon zijn benoeming.

    Alice laat in haar open brief ook andere slachtoffers aan het woord. Zoals Noa (22), die drie jaar na een opiniestuk over haar aanranding nog altijd te horen krijgt dat ze het wel zal hebben uitgelokt. “Zelfs mijn mama zei dat het mijn eigen schuld was, omdat ik altijd zo vriendelijk ben tegen iedereen”, zegt dan weer Jennifer (17). Zij werd aangerand door een uitwisselingsstudent. Ook Jennifers vriendin reageerde ongepast, iets wat Ana (39) eveneens meemaakte, toen ze een vriend vertelde dat haar baas haar herhaaldelijk had aangerand: “Leuk, hoeveel extra gaat je baas je nu betalen?” Merel (21) kreeg op haar beurt te horen dat ze haar ex “had opgegeild”, wat tot de verkrachting zou hebben geleid.

    Niemand lokt verkrachting uit
    “Slachtoffers van seksueel misbruik leggen de schuld ook vaak bij zichzelf. Ze schamen zich, en verwijten zichzelf dat ze niet duidelijk genoeg waren, dat ze te veel gedronken hadden of dat ze te uitdagend gekleed waren”, schrijft Alice nog. Ze beseffen ook dat ze lang niet altijd serieus genomen worden. Maar “wat je ook draagt of doet, een aanranding of verkrachting uitlokken of erom vragen, doet niemand”, stelt Ellis (25), die slachtoffer werd van groepsaanranding en verkrachting, duidelijk.

    “Zwijg gewoon als je iemand die met haar of zijn verhaal naar buiten komt niet wil geloven of steunen”, roept Alice Elliott op. “Seksuele intimidatie en geweld moeten stoppen.” Ze besluit: “We mogen slachtoffers niet ontmoedigen om hun verhaal te doen, bijvoorbeeld door hen uit te lachen of uit te schelden. En zoals Lena (19) het verwoordde: ‘Zonder commentaar is het al pijnlijk genoeg’.”

    Bron: hln.be

    #238961

    Mark
    Moderator

    Iva Bicanic geeft uitleg over Victim Blaming

    Zwijgen
    Het is best zeldzaam als iemand je uit zichzelf toevertrouwt dat zij of hij te maken heeft gehad met seksueel geweld. De meeste mensen die seksueel misbruikt zijn, stoppen namelijk hun herinneringen weg en delen hun verhaal niet uit angst, schuld en schaamte. Ze zijn vaak bang dat de omgeving hen anders gaat behandelen, waardoor relaties of vriendschappen veranderen. Mensen hebben behoefte aan erkenning voor wat ze doorstaan hebben, maar willen niet gezien worden als zielig slachtoffer.

    Moeten slachtoffers vertellen?
    In de #metoo periode leek het alsof iedereen met zijn of haar ervaringen naar buiten moest komen, en alsof slachtoffers die durven te praten sterker of moediger zijn dan mensen die er niks over zeggen. Maar uit onderzoek blijkt dat het niet per se beter gaat met mensen die openlijk verteld hebben over het misbruik vergeleken met mensen die zwijgen. Vertellen kan helpend zijn, als je een steunende reactie krijgt van je omgeving. Maar als je na een onthulling de schuld in de schoenen geschoven krijgt (victim blaming) of niet geloofd wordt of andere negatieve reacties krijgt, dan kan dat juist schadelijk zijn voor het slachtoffer. Dat is bijvoorbeeld het geval als de ‘ontvanger’ van de boodschap helemaal niks zegt, wegkijkt of snel van onderwerp verandert om het gesprek te ontlopen.

    Ik geloof je
    De grootste behoefte na een onthulling is steun en geloofd worden. Laat daarom als ontvanger weten dat je het naar vindt voor de ander, zie het delen als een uiting van vertrouwen en vraag wat je voor de persoon kunt doen of betekenen. Jouw reactie voorspelt in belangrijke mate hoe iemand herstelt van ervaringen met seksueel misbruik. In het geval van psychische klachten als gevolg van de traumatische ervaringen, kun je helpen bij het zoeken naar traumabehandeling zoals EMDR of cognitieve gedragstherapie. Bij lichamelijke klachten kan de huisarts het beste worden ingeschakeld. In geval van acuut seksueel geweld, korter dan één week geleden, dan kan het Centrum Seksueel Geweld worden gebeld. Daar werkt de politie samen met verpleegkundigen, artsen en psychologen om sporen veilig te stellen en acute medische en psychologische zorg te geven. Ook als iemand geen contact wenst met politie, is het Centrum Seksueel Geweld de aangewezen plek voor slachtoffers van een recente aanranding of verkrachting. Via het gratis nummer 0800-0188 word je verwezen naar één van de 16 locaties verspreid over het land.

    Zelf vragen
    Sommige mensen vinden het ‘not done’ om rechtstreeks te vragen naar negatieve, seksuele ervaringen. Persoonlijk denk ik dat het OK is als mensen binnen een vriendschap of een relatie elkaar bevragen over ervaringen met seksueel geweld. Na #metoo kan niemand er meer omheen dat seksueel geweld bestaat. Maar je mag natuurlijk altijd nee antwoorden op de vraag, ook als het eigenlijk ja is. Iedereen heeft tenslotte recht op een geheim. Maar als je de vraagt stelt, wees dan oprecht bereid om te geven wat iemand zelf nodig heeft en om niet te oordelen. Want slachtoffers veroordelen zichzelf al meer dan goed voor ze is.

    Bron: centrumseksueelgeweld.nl

    #238962

    Mark
    Moderator

    Waarom slachtoffers vaak zo lang stil blijven over hun #MeToo-ervaring (Dus: #WhyIdidntreport)

    We spraken klinisch psycholoog Iva Bicanic over wat #MeToo met slachtoffers doet en vroegen haar hoe het komt dat het soms jaren duurt voor zij hun verhaal doen. “De reacties van anderen, nadat slachtoffers van seksueel geweld of seksuele intimidatie hun verhaal vertellen, zijn eigenlijk nog schadelijker dan het misbruik zelf.”

    “Schuld en schaamte”, zegt klinisch psycholoog Iva Bicanic. “Dat is de ongewenste erfenis van seksueel misbruik.” Bicanic is landelijk hoofd van het Centrum Seksueel Geweld en werkt al vijfentwintig jaar als trauma-expert op dat gebied. Ze ziet dat die schuld en schaamte maken dat slachtoffers jarenlang zwijgen. Als je een inbraak of overval meemaakt, dan vertel je dat aan anderen, legt ze uit. Zoiets kan iedereen overkomen. “Maar als iemand je lichaam inbreekt of je aanrandt, dan durf je dat niet goed. De meeste slachtoffers voelen zich overvallen: ‘Huh, wat is er gebeurd?’ Daarna douchen ze heel lang en kruipen onder een dekbed om het maar te vergeten. Een recept voor PTSS: een langdurig onverwerkt trauma.”

    Als de dader onbekend is – denk aan de man in de bosjes – is de kans groot dat het slachtoffer wel naar hulpverlening of politie stapt. Ook krijgen slachtoffers van een zogenaamde stranger rape vaker steun uit hun omgeving. Is de pleger een bekende, dan zwijgt het slachtoffer vaker, en zoekt hij of zij de schuld bij zichzelf: “Heb ik een aanleiding gegeven? Heb ik te vriendelijk gelachen, of ben ik te lang blijven hangen? Had ik dit kunnen voorkomen? Schaamte voor hun ‘falen’ en de angst voor de afwijzing die daarbij hoort, maakt dat ze het liever niet aan de grote klok hangen. ‘Wat zullen mensen denken als ze weten dat ik bij hem in huis was?’ Zeker als het slachtoffer deel uitmaakt van een soort cultuur waarbinnen iedereen elkaar een hand boven het hoofd houdt, voelt hij of zij zich heel alleen.”

    “Het gaat heel geraffineerd, zegt Bicanic over de misbruikdynamiek. “Vaak zie je dat daders het niet bij een persoon laten in hun leven. Ze raken er getraind in de ander te manipuleren. Met mooie woorden en beloften strooit de pleger zand in je ogen, en als je in die val bent gelokt, is er vaak geen weg terug. Dan heeft hij je het gevoel gegeven dat jij ook mee hebt gedaan, en dus mede schuldig bent. Want hé: jij ging toch met hem mee naar huis? Je vond het toch fijn dat hij zei dat je mooi was? Bovendien: “Bij een bekende dader zit er meestal ook iets positiefs in de relatie. Een vertrouwensband, bijvoorbeeld, of dat het slachtoffer iets van hem kan leren.” Als het slachtoffer dan aangifte doet, of een ander vertelt van het misbruik, kan dat door die afhankelijkheidsrelatie voelen als verraad. “En de dader kan zijn slachtoffer onder een verwarrende psychische druk te zetten: aangifte doen of erover vertellen betekent dat ze elkaar nooit meer zullen zien. En dat betekent ook het verlies van al het goede van de relatie. Maar de meest gebruikte methode van de bekende daders is het simpele, verbale dreigen, zegt Bicanic. Je kent het wel: “Als jij je mond open doet, weet ik je te vinden.”

    In onze reportage over de seksuele intimidaties van dirigent Leusink, vertelt een van de geïnterviewden dat ze bevroor, toen hij haar betastte, bij hem thuis op de bank. Ze duwde hem niet weg, zei geen nee, maar verstijfde. Volgens Bicanic doet zeventig procent van de slachtoffers van seksueel geweld en seksuele intimidatie niets, of werkt mee. “Het plotselinge karakter van de gebeurtenis maakt dat mensen flabbergasted zijn en letterlijk verlammen van angst”, legt ze uit. “Het is een automatische respons van je lichaam.” Tonic Immobility, heet dit. Een overlevingsstrategie van het lichaam, waardoor het voelt alsof je spieren verlamd zijn. Je kunt niets anders dan het ondergaan, en bent niet in staat te zeggen “He, eikel: houd op!” Bicanic: “Als het achter de rug is, slaan deze mensen zichzelf voor de kop: ‘Waarom heb ik niets gedaan? Waarom kwam ik niet in actie? Dit heet hindsight bias. De kwelling van schuld wordt veroorzaakt doordat we met onze kennis over de uitkomst van de gebeurtenis de herinnering aan wat we ervoor wisten, gaan kleuren. Hierdoor geloven we ten onrechte dat onvoorziene uitkomsten te voorzien en dus te voorkomen waren.”

    Verlammen of meewerken, beiden zijn automatische overlevingsreacties. “Het idee daarachter is: liever aangerand of verkracht dan dood. Je probeert de dader te vriend te houden. Je wilt hem niet boos maken, want je denkt: ik moet hieruit zien te komen, levend. Want wat kan-ie nog meer doen?”
    Hoewel het vaak zo lijkt door films, benadrukt Bicanic, is nee zeggen of je fysiek verzetten als iemand een grens overgaat, dus niet vanzelfsprekend.
    Als slachtoffers maanden, of zelfs jaren na het misbruik hun verhaal vertellen, roept er altijd wel iemand dat het lange wachten ze ongeloofwaardig maakt. “Dus je komt er nu mee? Was het al die jaren niet erg voor je, dan? Je zegt het zeker nu omdat je carrière even niet zo lekker loopt.” Als het gaat om een situatie waarin het slachtoffer niet direct in verzet kwam, zijn er zelfs mensen die van het slachtoffer een medeplichtige maken in hun commentaren. “Wat deed je daar dan? Waarom zei je geen nee? Als je met hem mee naar huis gaat in zo’n kort rokje, dan geef je zelf verkeerde signalen af.” De reacties van anderen, nadat slachtoffers van seksueel geweld of seksuele intimidatie hun verhaal vertellen, zijn eigenlijk nog schadelijker dan het misbruik zelf, zegt Bicanic. Het gaat om victim blaming. Waarom doen ze dat toch: het slachtoffer de schuld geven? “Over het algemeen vinden mensen seksueel geweld een ongemakkelijke realiteit”, legt Bicanic uit. “We willen gewoon niet geloven dat er docenten en trainers zijn die hun pupillen misbruiken. Zoiets vinden wij niet fijn om te weten, maar het is nou eenmaal waar. Om hun eigen schijnveiligheid intact te houden, praten mensen zichzelf aan dat het slachtoffer ‘dan wel een labiel type zal zijn’, of dat ‘ze erom gevraagd heeft’.” Want, stel je voor dat dat niet zo is: dan zou het iedereen kunnen overkomen.

    Bicanic roept slachtoffers op hun verhaal te doen, ondanks de twijfels over schuld en het gevoel van schaamte. Alleen al omdat het verhaal van de een, de ander kan helpen bij het verwerken van eigen nare ervaringen: “Sommige slachtoffers denken: ik was de enige. Dan horen ze er nog zes, en dan gaat het schuiven in je hoofd. Kom ermee naar buiten. Er is een Centrum Seksueel Geweld in zestien plaatsen in Nederland, met een telefoonnummer dat 24/7 bereikbaar is. Zeker als het misbruik hooguit een week eerder plaatsvond, kan het centrum helpen. Die week is superbelangrijk: dan kun je nog sporen van de pleger veiligstellen, medische zorg verlenen aan het slachtoffer om besmetting van soa’s tevoorkomen.”

    “Het is een ongemakkelijke realiteit, maar onbestaanbaar waar: iedereen kan slachtoffer van seksueel geweld worden. Gebeurt het? Meteen handelen: #belsnel: 0800 0188.”

    Bron: npo3.nl/brandpuntplus >>

    #240811

    Mark
    Moderator

    JE VRIENDIN STAAT NAAKT OP HET SCHOOLPLEIN

    Esmaralda de Haan is Julia-begeleider bij Qpido. In dit artikel vertelt zij over victim blaming. Mensen die slachtoffer zijn worden door de omgeving veroordeeld voor wat hen overkomen is.
    Victim blaming. Blaming the victim. Of gewoon op z’n Hollands; het slachtoffer de schuld in zijn schoenen schuiven. Overal hoor ik het, elke dag weer.

    • “Had ze maar geen naaktfoto moeten sturen.”
    • “Had hij maar niet als laatst in de kleedkamer moeten blijven.”
    • “Ze had gewoon om hulp moeten schreeuwen.”
    • “Hij had zich ook niet zo verwijfd moeten gedragen.”
    • “Dat rokje was ook gewoon te kort, zo vraag je er ook om.”

    Elke keer dat de slachtoffer de schuld krijgt van wat diegene overkomen is, is het een keuze tegen het slachtoffer. Slachtoffers van sexting, aanranding, verkrachting en mishandeling hebben behoefte aan steun en support. Aan een knuffel, liefde en troostende woorden.

    Aan de meisjes die ik spreek, vraag ik wat ze zouden doen als hun vriendin naakt op het schoolplein zou staan, haar kleren afgepakt door de jongen die ze al zo leuk vindt. Over hun manier van reageren zijn ze het eens; ze zouden het opnemen voor hun vriendin, de jongen een hoek geven en haar snel hun jas geven en mee naar binnen nemen. Ze zouden hun vriendin steunen. Ik vraag me dan af; zouden we dit niet allemaal moeten doen? Altijd? Voor elk slachtoffer van wat dan ook?

    Door mijn werk weet ik één ding heel zeker; de allerbeste victim blamers zijn de victims zelf. Elk verwijt, elk woord van vernedering wat de buitenwereld over ze spreekt, hebben de slachtoffers allang over ze gedacht. En waarschijnlijk nog harder en meer veroordelend dan de buitenstaanders zouden kunnen. Laten we dat ons allemaal realiseren. Slachtoffer zijn is niet makkelijk, je voelt je schuldig, je schaamt je, je maakt jezelf verwijten. Je hebt pijn, lichamelijk en geestelijk. De mensen die je zouden moeten steunen, zijn er niet voor je. Ze maken dat je je nog schuldiger voelt.

    En als we dan toch iemand willen veroordelen, veroordeel dan degene die er verantwoordelijk voor is dat er slachtoffers zijn. Degene die de foto doorstuurt, degene die de jongen of het meisje verkracht, degene die de homoseksuele jongen in elkaar slaat, degene die het meisje in het korte rokje betast heeft, de moordenaar. Zij zijn fout, zij hebben een ander beschadigd. Veroordeel hen en wees lief voor de slachtoffers.

    Esmaralda de Haan

    Bron: qpido.nl

15 berichten aan het bekijken - 1 tot 15 (van in totaal 15)

Je moet ingelogd zijn om een reactie op dit onderwerp te kunnen geven.

gasten online: 26 ▪︎ leden online: 12
Jane, Skye, Marion, Jill, IAm, tinne, Merel, Mark, Sofie1978, Lizboa, Collie77, Ann
FORUM STATISTIEKEN
topics: 1.363, berichten: 7.733, leden: 364