[Luka]

Hi Jeremy,

Wat een enorm succes!
Heel veel sterkte in de komende periode.
Ik hoop dat de rechtszaak brengt wat je er van hoopt.

Groet,

Luka

[Luka]

Hi Jeremy,

Wat een enorm succes!
Heel veel sterkte in de komende periode.
Ik hoop dat de rechtszaak brengt wat je er van hoopt.

Groet,

Luka

[Luka]

De Britse zanger Marcus Mumford werd toen hij zes jaar oud was seksueel misbruikt, vertelde hij woensdag in een interview met GQ. In het nummer Cannibal zingt hij hier openhartig over. Volgens experts kan dit ook andere mannen helpen te praten over seksueel misbruik in hun verleden, wat nog altijd als een taboe wordt gezien.

“Het is zo dapper dat iemand dit überhaupt doet”, zegt Sabine Meulenbeld, medeoprichter van stichting Seksueel Welzijn Nederland. “Jongens en mannen zijn stoer en zelfredzaam, dat zijn de mythes waarin mannen en jongens marineren. Dus het is dapper dat Mumford dat stigma probeert te ontstijgen.”

“We weten dat mannen veel meer moeite hebben te spreken over seksueel geweld en misbruik dan vrouwen”, zegt Karlijn de Blécourt, specialist gender en seksualiteit bij Rutgers. “Maar mannen maken dit ook mee en kunnen hier net zo goed een trauma van krijgen.”

Hoewel Mumfords tekst uitzonderlijk expliciet is, zongen of spraken meer artiesten recent over hoe ze op jonge leeftijd seksueel werden misbruikt. Zo vertelde Gloria Estefan seksueel misbruikt te zijn door een familielid op negenjarige leeftijd en ook de zangeressen Demi Lovato en Sia spraken onlangs over hun traumatische seksuele ervaringen als kind. Rapper en acteur Common onthulde in zijn autobiografie Let Love Have The Last Word uit 2019 dat hij als tienjarig kind misbruikt werd.

Mumford, die bekend werd als leadzanger van de band Mumford & Sons, vergelijkt de dader in het nummer Cannibal met een kannibaal. “Ik kan je nog steeds proeven, en dat haat ik. Het was geen keuze die het brein van een kind kan maken en dat wist je”, zingt de Brit. “Je nam het eerste stukje van mij en je at het rauw op. Je viel het aan met jouw tanden en jouw lippen als een kannibaal. Jij fucking dier.”

Volgens Meulenbeld, die zelf mensen behandelt die seksueel zijn misbruikt, denken alle slachtoffers “op de een of andere manier” dat het misbruik hun schuld is en voelen ze zich alleen. Zij verwijst bij behandelingen dan ook af en toe naar interviews die beroemdheden hebben gegeven over hun ervaringen met misbruik of liedjes hierover. “De liedtekst van Mumford is explicieter dan wat ik eerder heb gehoord”. En dat is in dit geval positief, stelt zij. “Hoe explicieter je iets maakt, hoe meer je iemand in de gelegenheid stelt om zich daaraan te spiegelen, dus hoe herkenbaarder het wordt.”

–

Mumford sprak dertig jaar niet over het misbruik. Hij noemt de naam van de dader niet, maar vertelt aan GQ dat het “niet gaat om een familielid, en ook niet om iemand uit de kerk, zoals mensen misschien denken”.

Op andere nummers op zijn aankomende soloalbum vertelt de artiest over het verwerken van dit trauma. Zo zingt hij in het nummer Grace over het gesprek dat hij met zijn moeder had over het misbruik.

Volgens De Blécourt kunnen de nummers ook “een oproep aan iedereen zijn om niet zo hard te oordelen over mannen als het op hun kwetsbaarheden aankomt”. “Dat het breder bespreekbaar wordt en dus niet alleen onder mensen die het hebben meegemaakt.”

Meer dan 800 gevallen van seksueel misbruik van minderjarigen
Hoeveel kinderen in Nederland jaarlijks slachtoffer van seksueel misbruik zijn, is lastig vast te stellen, maar jaarlijks worden meer dan 800 gevallen geregistreerd, blijkt uit cijfers van het CBS.

Uit voorlopige cijfers blijkt dat er 2021 920 geregistreerde gevallen waren. Dat is ongeveer gelijk aan de voorlopige cijfers uit 2020 (910 gevallen). In 2019 waren er 1.015 gevallen.

De Blécourt benadrukt dat het goed is dat er door Mumford en initiatieven van het Centrum Seksueel Geweld meer aandacht is voor geweld voor seksueel geweld tegen jongens (en mannen). “Want uiteindelijk wil je dat ieder kind zich veilig voelt om zijn of haar verhaal te delen. Het verhaal van Mumford helpt erbij om te laten zien hoe heftig dit is, hoe impactvol.”

Het soloalbum Marcus Mumford van Marcus Mumford verschijnt op 16 september.

Bron: NOS.NL >>

[Luka]

GWEN EN LIANNE HADDEN OBSESSIE MET GEZOND ETEN: “IK VERMEED ALLE SOCIALE GELEGENHEDEN”

Besef, bij een eetstoornis denk je misschien meteen aan anorexia, maar er zijn ook andere, minder bekende vormen van verstoord eetgedrag. Een daarvan is orthorexia nervosa, een (nog niet formeel erkende) eetstoornis waarbij je een obsessie hebt met gezond eten en leven. FunX sprak onder anderen met Lianne en Gwen. Zij kampten met orthorexia en waren continu bezig met wat ze wel en niet moest eten. “Op een gegeven moment vermeed ik ook alle sociale gelegenheden.”

WAT IS ORTHOREXIA?
Orthorexia nervosa wordt omschreven als een psychische stoornis waarbij je een obsessie voor gezond eten hebt. Je schrapt dan allerlei voedsel uit je voedingspatroon omdat je bang bent om ongezond te eten en ontwikkelt een hyperfocus op gezonde voeding.

“Het begint vaak onschuldig, met een focus op gezonder willen leven door te diëten of sporten”, vertelt klinisch psycholoog Ravian Veenstra van Human Concern, GGZ Behandelcentrum voor eetstoornissen. “Iedereen denkt wel eens van: na twee kerstdagen veel te hebben gegeten, ga ik de volgende dag even salade eten en wat meer bewegen.” Dat betekent niet dat je meteen orthorexia hebt.

Wanneer je relatie met voeding wel een probleem wordt? “Als je je bijvoorbeeld angstig gaat voelen of schuldig voelt, omdat je koolhydraten hebt gegeten of iets vets hebt gebakken.” Een ander voorbeeld dat Ravian noemt: “Als je merkt dat je niet naar een afspraak met een vriendin wilt, omdat ze voor je gaat koken en je dus geen controle hebt over wat wat je gaat eten.”

Op een gegeven moment kan het zo zijn dat je nog maar aan één ding denkt: voeding. “In eerste instantie voel je je er misschien beter door, maar uiteindelijk kom je knel te zitten en merk je dat je niet meer de dingen kunt doen die eerst gewoon waren op het gebied van voeding en sociaal leven.”

Daarnaast gaat uiteindelijk ook je lichaam reageren. “Er zijn veel experts en dieetgoeroes die beweren wat wel en niet gezond is, maar uiteindelijk geeft ook je lijf aan wat je nodig hebt.” Heb je bijvoorbeeld last van vermoeidheid, haaruitval of heb je continu trek? Dan kan dat een signaal zijn dat je een bepaald tekort aan belangrijke voedingsstoffen hebt opgelopen.

Orthorexia is op dit moment geen erkende psychische stoornis/ classificatie volgens de DSM-5 (Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders), omdat er nog geen vaststaande definitie en criteria voor deze eetstoornis zijn. Echter orthorexia kan wel een enorme impact op je leven hebben en zich ook verder ontwikkelen tot bijvoorbeeld anorexia.

SLUIPMOORDENAAR
“Eten was en is mijn grootste hobby, dus het is gek dat het zo is gelopen bij mij”, vertelt Gwen over haar periode met orthorexia. “Ik noem het een sluipmoordenaar, het werd langzaam steeds een beetje erger.” Het begon bij Gwen rond haar negentiende toen haar vader, met wie ze sinds haar negende geen contact meer had, overleed. Die gebeurtenis zorgde ervoor dat alle onverwerkte trauma’s uit haar jeugd weer naar boven kwamen. “Ik voelde me toen heel slecht, maar ik wilde er niet aan toegeven. Ik wilde niet dealen met mijn verleden.”

Gwen

GEVOELENS ONDERDRUKKEN
Voor Gwen werd voeding een soort coping mechanisme om haar gevoelens te kunnen onderdrukken. Gwen studeerde op dat moment Voeding en Diëtetiek. Hoewel ze die studie helemaal niet was begonnen om te leren hoe ze zo snel mogelijk kon afvallen, deed ze daar wel veel kennis over op. Toen ze zich steeds meer met voeding ging bezighouden, begon ze zelf ook kilo’s te verliezen. “Ik heb jarenlang hockey op topniveau gedaan, dus ik had echt een gespierd hockeylichaam. Doordat ik afviel, paste ik opeens in alle confectiematen en kreeg ik complimenten dat ik er goed uitzag.”

We leven in een samenleving die zo erg op uiterlijk en gezondheid is gericht.

Lianne (28)

CONTROLEMECHANISME
De combinatie van haar mentale gezondheidsproblemen, actieve levensstijl en kennis over voeding, zorgde ervoor dat haar eetgewoontes steeds verder verstoord raakten. “Het was gewoon een controlemechanisme, omdat ik verder niks onder controle had.” Gwen liet langzamerhand steeds meer voedingsmiddelen achterwege. Op een gegeven moment at ze vrijwel alleen nog maar groente en fruit. “Het trechtertje werd steeds kleiner. Op het einde at ik bijna elke dag hetzelfde.”

VERBERGEN
Het duurde even voordat haar omgeving doorhad dat het niet goed ging met Gwen. Dat kwam doordat ze haar eetstoornis goed voor de buitenwereld wist te verbergen. “Ik woonde wel met huisgenoten, maar ik at het liefst alleen.” Op een gegeven moment vermeed ze ook bijna alle sociale gelegenheden. “Als ik ergens anders moest eten, dan kreeg ik meteen anxiety. Ik genoot er echt niet meer van.”

COMPENSATIEGEDRAG
Bij haar vriend en moeder of op sociale gelegenheden die ze echt niet kon vermijden, at Gwen wel alles. Maar dat probeerde ze dan wel te compenseren. “Als ik ‘s avonds een feestje had, dan at ik die dag weinig, zodat ik in de avond wat kon drinken en een bitterbal kon eten. Ik was echt alleen nog maar met dat soort dingen bezig.” Een andere manier van compensatiegedrag van Gwen was hardlopen. “Ik hou van sporten en bewegen, maar lange tijd kon ik het verschil niet meer zien tussen moeten en willen.”

HULP
Na ruim twee jaar was Gwen zoveel afgevallen dat het anderen ging opvallen. Daarom waarschuwde een vriendin Gwens moeder dat het niet goed ging. Zo kwam Gwen zelf ook tot de conclusie dat ze hulp moest gaan zoeken. Ze zat op dat moment zo slecht in haar vel dat ze het continu koud had, zich lusteloos voelde en kampte met slaapproblemen. Daarnaast voelde ze zich verdoofd: “Door het ondergewicht heb je gewoon te weinig energie om je emoties te voelen.”

HET ROER OM
Toen Gwen de hulp had gevonden die bij haar paste, gooide ze meteen het roer om. “Ik ben dan ook wel iemand die daar meteen voor gaat.” Ze stopte haar hardloopschoenen in een doos met een slot erop en begon alles weer te eten. “Het is moeilijk om uit iets te stappen dat je zoveel gevoel van controle geeft, maar ik hield ook wel het grotere plaatje voor ogen.” Gwen had namelijk een enorme motivatie om weer te kunnen wat al haar huisgenoten ook deden: lol hebben. “Ik was eerst ook altijd degene die wilde uitgaan, maar ik had er gewoon geen energie meer voor. Ik dacht: als ik dat terug wil, moet ik met mijn shit dealen.”

EMOTIES
Inmiddels gaat het heel goed met Gwen en heeft ze alle restricties rondom voeding los kunnen laten. Wel belandde ze na haar herstel in een depressie en burn-out. “Het was logisch dat dit gebeurde, omdat er eindelijk ruimte was om met mijn verleden te dealen.” Gwen realiseert zich nu dat haar eetstoornis het gevolg was van de trauma’s uit haar verleden. “Een eetstoornis is een symptoom van diepere issues waarmee je niet wil of kan dealen.”

ONDERLIGGENDE PROBLEMEN
Dat alle vormen van eetstoornissen symptomen van een onderliggende problematiek zijn, bevestigt ook klinisch Human Concern-psycholoog Ravian Veenstra. “Iedereen wil een mate van controle houden, maar het leven staat bol van de momenten waarop je dat niet hebt. En als dat je heel veel angst oplevert, dan kan een eetstoornis je nou net de schijnveiligheid bieden.” Als je dan gaat kijken naar waarom iemand zo’n angst heeft om de controle te verliezen, zie je volgens Ravian vaak dat het te maken heeft met trauma- of identiteitsproblematiek. “Het is in de behandeling dus ook heel belangrijk dat niet alleen de symptomen van een eetstoornis worden gezien, maar er ook wordt gekeken naar de onderliggende problematiek. Anders val je weer terug.”

HUMAN CONCERN
Human Concern is al bijna twintig jaar het GGZ-behandelcentrum gespecialiseerd in eetstoornissen. Zij werken met Ervaringsprofessionals® die hun eigen ervaringsdeskundigheid inzetten bij cliënten in de begeleiding op hun weg naar herstel. “Onze Ervaringsprofessionals® weten als geen ander wat het is om een eetstoornis te hebben en te overwinnen”, vertelt psycholoog Ravian. “Die kennis en ervaringen nemen ze dan ook mee in het begeleiden van onze cliënten.”

Human Concern heeft zes locaties in Nederland (ambulante behandeling) en een locatie in Portugal (kort klinische behandeling Be-LeeF!).

EETSTOORNISSEN
Dat er vaak veel meer aan de hand is dan alleen een eetstoornis, merkt ook coach Lianne (28). Niet alleen bij haar cliënten, maar ook vanuit haar eigen ervaring met eetstoornissen. Naast orthorexia kampte ze met anorexia, boulimia en Binge Eating Disorder. “Eigenlijk kampt iedereen die een verstoorde relatie heeft met eten met meerdere stoornissen.” Haar ervaringen verzamelde ze in het boek Een nieuw begin. Daarnaast gebruikt ze haar ervaring om anderen te helpen hun eetstoornis te overwinnen.

‘FOUT LICHAAM’
Bij Lianne begon de verstoorde relatie met eten toen ze ongeveer vijftien was. Op school werd Lianne gepest met haar gewicht. “Er werden altijd opmerkingen gemaakt, zoals ‘dikkie’.” In die tijd heerste het schoonheidsideaal van de welbekende Victoria’s Secret-modellen. Lianne zag dat schoonheidsideaal regelmatig terug in tijdschriften of op tv. “Ik dacht ik wel goed genoeg zou zijn als ik zou afvallen.”

Daarnaast werd Lianne op haar veertiende seksueel misbruikt. “Dat ben ik in me gaan opnemen als: mijn lichaam is fout. Ik dacht: stel ik heb wat minder vormen, dan ben ik minder aantrekkelijk voor jongens en dan gebeurt dit niet meer.”

VAN ANOREXIA NAAR ORTHOREXIA
Lianne werd uiteindelijk gediagnostiseerd met anorexia en boulima en ging daarvoor in behandeling. Hoewel het haar lukte om weer op een gezond gewicht te komen, ging het na de behandeling niet helemaal beter. “Op dat moment kwam namelijk de dieetcultuur als een bom de wereld in vallen. Het paleodieet, ketodieet, vastendieet… het leek wel alsof iedereen aan een dieet ging doen.”

Zelf ging Lianne op een gluten- en suikervrij dieet. Dat deed ze in eerste instantie omdat ze goed voor haar lichaam wilde zorgen. “Maar het had ook voor een groot deel te maken met uiterlijk. Ik dacht: als ik gezond eet, dan kom ik niet heel veel aan. Ik wilde er fit en atletisch uitzien.” Haar obsessie met gezond eten resulteerde er uiteindelijk in dat ze alleen nog maar groente en eiwitten at. “”Ik was op zoek naar veiligheid en rust en dat vond ik in orthorexia.” Door de alle restricties die ze zichzelf had opgelegd rondom voedingsmiddelen, kreeg ze ook last van eetbuien. “Ik kon die strenge regels niet altijd volhouden.”

Lianne

DIËTEN IS GENORMALISEERD
Volgens Lianne is orthorexia helaas best wel een genormaliseerde en geaccepteerde eetstoornis in deze maatschappij, die heel erg op uiterlijk en gezondheid is gericht. “Dat komt door de dieetcultuur. Het is zo genormaliseerd om te diëten. Mensen nemen veel wat er over gezondheid en voeding wordt gezegd al snel voor waarheid aan.”

Lianne legt uit wat volgens haar het probleem met diëten is: “Stel je legt een restrictie op een bepaald voedingsmiddel dat de mens nodig heeft, zoals koolhydraten, dan gaat je lichaam er juist naar vragen.” Op een gegeven moment kan je die drang niet meer onderdrukken en ben je er continu mee bezig en wordt het een obsessie “Je lichaam geeft dan niet alleen fysiek, maar ook mentaal aan dat je dat voedingsmiddel nodig hebt. En als je je lichaam dat dan niet geeft, creëert het ontzettend veel stress. En dat is ook niet goed voor ons lichaam, brein en zenuwstelsel.”

INTUÏTIEF ETEN
Lianne is een groot voorstander van intuïtief eten. Dat betekent dat je je geest en lichaam dichter bij elkaar brengt. Dat klinkt misschien vaag, maar het komt er eigenlijk op neer dat je goed luistert naar waar je lichaam behoefte aan heeft én waar je zin in hebt. “Zo leer je ook wat je emotionele en mentale en fysieke behoefte is.”

HERSTEL
Omdat Lianne niet helemaal de hulp kon vinden die bij haar paste, is ze uiteindelijk helemaal zelf hersteld. Zo las ze allerlei onderzoeken en zocht ze tot de bodem uit wat het met je brein en lichaam doet als je jezelf restricties rondom voedsel oplegt. Daarnaast implenteerde ze stapje voor stapje weer alle voedingsmiddel in haar eetpatroon.

GEZONDE RELATIE
De lijn tussen een gezonde en ongezonde relatie met voeding is heel dun. Wanneer ben je nu gezond bezig en wanneer gaat je obsessie met gezond eten te ver? Voor Gwen betekent een gezonde relatie met voeding dat het niet je dagelijks leven en gedachtes beheerst: “Als je bijvoorbeeld met honger op een vliegveld staat en er is maar één tentje die alleen gore broodjes verkoopt. Dat je dan denkt: oké, boeiend, ik eet het gewoon. Zonder erover na te denken.”

Dat het niet erg is om af en toe junkfood te eten, vertelt ook klinisch psycholoog Ravian Veenstra: “Elke dag junkfood eten is niet gezond, maar als je dat af en toe doet, lijdt je gezondheid daar niet onder.” Het gaat er volgens hem meer om hoe je je erover voelt. “Als jij na het eten van junkfood in paniek raakt of je extreem schuldig voelt, zijn dat gedachtes die niet in verhouding staan tot het nuttigen van een patatje.” In dat geval kan het dus betekenen dat je obsessie met gezond eten te ver gaat.

HULP
Het is dus belangrijk om goed bij jezelf na te gaan wat de wens om gezonder te eten en leven met je doet. “Merk je dat het geen evenwichtige rol inneemt, maar daarentegen een vorm is om controle te houden en het ten koste gaat van je gemoedstoestand? Praat erover! Dit kan in je sociale kring of met je huisarts” Een andere mogelijkheid om op een laagdrempelige manier hulp te vinden is via Stichting Kiem. Daar kun je onder meer een test invullen die je meer inzicht geeft in of je een verstoord eetpatroon hebt. “Het is belangrijk dat de schaamte over het onderwerp doorbroken wordt, want dat zorgt er te vaak voor dat (te) laat hulp gezocht wordt.”

Denk jij dat je hulp nodig hebt? Zoek dan vooral de hulp die bij jou past en investeer daarin, raadt Lianne aan.

Vermoed jij dat iemand in je omgeving kampt met een eetstoornis? Dan heeft Gwen nog een tip voor je. “Het is fijn als iemand niet meteen zegt: ‘hé, je bent dun’ of vraagt: ‘waarom eet je zo weinig?’. Vraag liever hoe iemand zich voelt, aangezien een eetstoornis vaak toch om iets anders gaat en een soort coping mechanisme is.”

Bron: Funx.nl >>

[Luka]

IRIS (48) GROEIDE OP ALS KOPP-KIND: ‘IK MOEST WEGBEWEGEN VAN DE DYNAMIEK MET MIJN OUDERS’

Iris Verhoeven (48) is traumatherapeut en KOPP-kind. Dat staat voor Kind van Ouder(s) met Psychische Problemen. Onder haar LinkedIn-post over de moeizame band met haar moeder krijgt ze veel herkenning.

“Er zijn heel veel kinderen die opgroeien in een gezin waar ongewild de dynamiek bestaat dat kinderen beschikbaar zijn voor hun ouders, in plaats van andersom. Dat werkt door in hun volwassen leven”, legt Verhoeven uit aan LINDA.nl.

KOPP-KIND
KOPP-/KOV-kinderen (Kind van Ouder met een Verslaving) voelen zich vaak eenzaam, ook als volwassene. Hun ouders waren (emotioneel) niet aanwezig, en het voelt alsof ze de enige zijn in deze situatie, zo legt de traumatherapeut uit. “Jonge kinderen zijn supergevoelig omdat ze met al hun zintuigen waarnemen. Ze ervaren dat er geen ruimte is om hun behoeftes met hun ouders te delen, want papa en mama hebben het al moeilijk genoeg met zichzelf. Daardoor leer je al op jonge leeftijd: ik doe er niet toe.”

Als therapeut begeleidt Verhoeven volwassenen die zijn opgegroeid bij ouders met psychische problemen of een verslaving, en nu tegen allerlei problemen aanlopen. Dat kan zich uiten in neerslachtigheid, het gevoel dat ze hun eigen leven niet kunnen vormgeven en een laag zelfbeeld. Maar het is eigenlijk allemaal trauma dat zich manifesteert. “Ik werk aan de ene kant inzichtgevend en aan de andere kant ervaringsgericht.”

In haar werk als therapeut laat Verhoeven cliënten vooral naar hun lijf luisteren. “Je brein kan je heel goed voor de gek houden, maar je lichaam liegt niet. Ik begeleid mensen zodat ze leren waarnemen hoe ze zich voelen in het contact met hun ouders. En cliënten leren hoe ze op die momenten van stress zichzelf tot rust kunnen brengen.”

JEUGD
Zelf is de therapeute ook ervaringsdeskundige. “Bij mij thuis gebeurde het allemaal achter de voordeur”, zo vertelt Verhoeven. Inmiddels is de vader van Verhoeven overleden. Lange tijd had ze geen goede relatie met hem. “Ik kon eigenlijk niet voldoen aan het beeld dat hij had over hoe een kind moest zijn. Vanuit zijn eigen trauma werd hij emotioneel gewelddadig naar mij. Mijn moeder beschermde mij daar niet tegen.” Anderhalf jaar voor zijn overlijden verandert de dynamiek. “Ik heb mijn grenzen aangegeven, ik wilde het zo niet langer.” Het is een kantelpunt voor hun relatie. “Er ontstond nieuw en helend contact”.

LOYALITEIT
Voor Verhoeven en andere KOPP-kinderen is het kenmerkend om constant in een loyaliteitsconflict te zitten. Vaak ontstaat er schuldgevoel, schaamte of angst als het kind – en inmiddels de volwassene – voor zichzelf kiest in plaats van de behoefte van de ouder. “Maar dat ik me schuldig voel betekent ook dat ik mijn eigen beweging volg”, legt de ervaringsdeskundige uit. “Ik luister naar mezelf, maar daarvoor moet ik wel wegbewegen van het zorgen voor mijn ouders”.

Als therapeut vindt Verhoeven het dan ook belangrijk dat haar cliënten hun overlevingsstrategie leren herkennen die is ontstaan in zo’n onveilige thuissituatie. “Je groeit op in veel stress en dat doet iets met je lijf en zenuwstelsel.” Voor jezelf en je mentale en fysieke gezondheid is het van belang om met het trauma aan de slag te gaan. Verhoeven realiseert zich welke dilemma’s dat met zich mee kan brengen. “Kies je voor jezelf of blijf je doorgaan in dezelfde dynamiek met je ouders? Veel KOPP-kinderen dealen met de vraag: als ik dit voor mezelf doe kan ik dat dan wel maken naar mijn ouders? In hoeverre doe je jezelf geweld aan als je je blijft aanpassen?”

“Ga je eigen weg, wat meer los van het patroon waarbij je als kind voor je ouders zorgt, zodat je meer en meer de regie krijgt over je eigen leven”, drukt de therapeute mede KOPP- en KOV-kinderen op het hart. Het is een ingewikkeld proces weet Verhoeven ook uit eigen ervaring. “Er komt vrijheid, maar je betaalt er ook een prijs voor. Je komt ongemakkelijke gevoelens tegen.” Ze wil vooral iedereen met een vergelijkbare situatie een hart onder de riem steken. “Je mag jezelf toestemming geven om voor jezelf te kiezen, niemand anders gaat dat voor je doen”.

Lees hieronder de LinkedIn-post van Iris Verhoeven van praktijk de Helende Weg.

Iris Verhoeven

Wanneer ik vertel over het contact met mijn moeder, over hoe dat er niet echt is, dan krijg ik toch nog regelmatig de reactie: “Misschien moet je nog een keer met haar gaan praten.” Ik weet: mijn moeder bedoelt het niet kwaad. Ze heeft mij naar haar beste vermogen opgevoed. Maar daarbij weet ik ook: het komt niet rond. Hoe graag ik het ook zou willen. Hoe hard ik het ook probeer. Hoezeer ik er ook naar verlang om als kind bij mijn moeder te mogen schuilen. Het gaat niet meer gebeuren.

Mensen die zijn opgegroeid bij ouders met psychische problemen of een verslaving weten dit. Er komt een moment dat je moet zeggen: dit is hoe het is en het wordt niet anders. Aanvaarden hoe het is, en stoppen met je ertegen te verzetten. Of proberen de situatie of je ouders te veranderen. In de hoop dat je toch krijgt wat je zo nodig hebt.

Al vanaf heel jonge leeftijd heb ik geprobeerd om mijn moeder te bereiken. Ik stond emotioneel gezien voor haar klaar. Ik was beschikbaar voor haar. Ik keek naar wat ze nodig had en probeerde daaraan te voldoen. En zoals jonge kinderen dat doen: wanneer ze nodig hebben, maar niet ontmoet worden in hun behoeften, denken ze dat het aan hen ligt.

Lang heb ik me schuldig gevoeld, wanneer ik voor mezelf koos. Het moment dat wij besloten om met ons gezin verder bij mijn ouders vandaan te gaan wonen, raakte mijn moeder in een depressie. En toch hebben we het gedaan. Omdat het voor ons klopte. Het moment dat ik besloot om de sterfdag van mijn vader alleen te gedenken. En niet meer met haar samen, omdat er dan geen ruimte is voor mij om te rouwen. Zo zijn er nog talloze voorbeelden waarbij ik voor mezelf koos en me schuldig voelde.

Telkens opnieuw leer ik voor mezelf te kiezen. Omdat ik weet: wanneer ik uit loyaliteit met mijn moeder meebeweeg, verlies ik mezelf. En het helpt niet. De situatie wordt er niet beter van. Dit komt niet rond.

Søren Kierkegaard heeft hier zo’n prachtige uitspraak over, die al op meerdere manieren vertaald is: “Durven is even de grond onder je voeten verliezen. Niet durven is je leven verliezen.” Wanneer ik durf voor mezelf te kiezen, verlies ik het contact met mijn moeder. En dan verlies ik elke keer weer even de grond onder mijn voeten. Telkens als ik voor mezelf kies, voel ik de schrik van het alleen en verlaten zijn weer even in mijn lijf. En ik weet ook: wanneer ik dat níet doe, dan verlies ik mijn leven. Dan staat mijn leven in dienst van mijn moeder. Dan besta ik bij de gratie van het beschikbaar zijn voor haar.

Maar wanneer ik voor mezelf kies, weet ik ook: het komt niet rond. Het wordt niet een mooi sprookje met een gelukkig einde voor mij, samen met mijn moeder. Dan heb ik te rouwen dat dit is wat het is. Rouwen over wat nooit geweest is en ook nooit zal zijn. En als ik het verdriet daarover toelaat, word het stilaan rustig in mij.

#volwassenkoppkind
#KOPP
#KOV
#trauma
#jeugdtrauma
#traumatherapie
#familieopstellingen
#systemischwerk

Bron: Linda.nl >>

[Luka]

#Waar wacht je op (Teaser)
Wachten op antwoorden, daar geloven wij niet in. In Waar wacht je op? zoekt Amy uit wat je kan doen als het even niet zo lekker gaat. Elke aflevering gaat ze in gesprek met een Psyned psycholoog.

#relatietherapie – Waarom een relatietherapeut je relatie júíst niet wil redden
Werkt relatietherapie nou echt? En wanneer is dit iets voor jullie? Hoe kan je elkaar weer vinden na overspel? Is er een code die we kunnen kraken voor een lang en gelukkig leven samen? En wat kunnen we en mogen we eigenlijk van onze partners en onszelf verwachten in een relatie? In deze aflevering beantwoordt relatiepsycholoog Aerjen Tamminga de meest gegoogelde vragen over relatieproblemen (en daar hadden we makkelijk twee afleveringen mee kunnen vullen).

#Hechting – Waarom het leven een spiegel is van jouw hechtingsstijl
Onze relatie met onze ouders bepalen voor een groot deel hoe we ons nu door het leven bewegen. Hechtingspatronen zijn eigenlijk een soort aangeleerde overlevingsstrategieën die je niet zomaar kwijt raakt. Maar wat is eigenlijk een gezonde hechting? Welke hechtingsproblemen zijn er? En wat kan je leren door naar je eigen hechtingsstijl te kijken? Psyned psycholoog Roanne Helwig beantwoordt de meestgegooglede vragen over hechting. Ze stelt dat bijna elk obstakel in het leven wel ‘iets’ met hechting te maken heeft. Maar dat betekent gelukkig niet dat je er vandaag niks meer mee kan.

#Burnout – Wat als je opbrandt door ambitie of loyaliteit?
Een burn-out is vaak het ‘eindstadium’ van een lange stressvolle periode. Maar hoe komt het eigenlijk dat steeds meer mensen letterlijk opbranden? Wat zijn de eerste signalen? Wat kan je het beste doen als je in een burn-out zit? En waarom is de rol van je omgeving zo belangrijk? Psyned psycholoog Susannah Chernowitz beantwoordt de meest gegoogelde vragen over burn-outs. Ze is o.a. gespecialiseerd in prestatie(druk), burn-outs en perfectionisme.

[Luka]

Psychologen beginnen podcast als tegenreactie op lange wachtlijsten ggz

De wachtlijsten bij de ggz blijven maar groeien en een oplossing lijkt nog niet in zicht. Psychologen bij Psyned lanceren daarom de podcast Waar wacht je op? Om de week beantwoorden zij vragen van patiënten en gaan ze in op ‘de geheimen van de behandelkamer’. De podcast moet worden gezien als handreiking naar iedereen die niet direct bij een psycholoog terechtkan.

In de podcast wordt antwoord gegeven op vragen als ‘hoe kom je uit een burn-out?’, ‘wanneer is het een trauma en wanneer is het PTSS?’ en ‘hoe kom je van je negatieve gedachtes af?’ Volgens Aerjen Tamminga, relatietherapeut en psycholoog bij behandelorganisatie Psyned, kan de podcast worden gezien als een laagdrempelige manier om kennis te maken met mentale zorg.

De podcast is niet hét antwoord op de lange wachtlijsten die al jaren bestaan, zegt hij. ,,Ik zie het meer als een manier van kennis overdragen, een manier om mensen te vertellen wat ze zelf kunnen doen terwijl ze wachten op hulp.” Als relatietherapeut ziet Tamminga vaak dezelfde vragen en dilemma’s voorbijkomen. ,,Ik hoor regelmatig dat mensen denken dat alles in een relatie vanzelf moet gaan. Terwijl we het allemaal gewend zijn om te investeren in onze loopbaan, vriendschappen en sporten, maar voor het belangrijkste in ons leven zou dat niet nodig zijn?”

Podcast kan een duwtje in de rug zijn
Iedere week staat een ander thema centraal, en luisteraars kunnen vragen insturen die tijdens de aflevering besproken worden. Elk mens en iedere situatie is anders, benadrukt Tamminga. ,,Dat neemt niet weg dat mensen zich misschien in elkaar kunnen herkennen. Ik moet de persoon nog tegenkomen die zegt zich nergens mee te identificeren, en wie weet helpt het je minder alleen te voelen in je gevoel en denken.”

Het kan een duwtje in de rug zijn, luisteren naar een podcast waarin mentale gezondheid wordt besproken, denkt psycholoog Anita Hubner. Ze tipt ook de podcast waarin journalist Eva Breda haar eigen ervaringen deelt met haar psycholoog. ,,Maar alleen luisteren is één ding, probeer daarnaast in contact te komen met mensen die iets soortgelijks doormaken. Als iemand zijn steun kan uitspreken, dan heeft dat echt een meerwaarde.”

Heb jij psychologische hulp nodig en kan de huisarts jou niet verder behandelen, dan verwijst hij of zij jou door naar de Basis-ggz of gespecialiseerde ggz. Kijk op Independer voor meer informatie over een vergoeding vanuit je zorgverzekering.

Hubner waarschuwt ervoor dat het misschien goed is naar aanleiding van een podcast je gedachten de vrije loop te laten, daar staat tegenover dat het er ook voor kan zorgen dat je minder snel hulp zoekt. ,,Het kan ertoe leiden dat je je eigen ideeën ontwikkelt over wat er mis is, maar feedback van lotgenoten of communiceren met een therapeut of andere deskundige kan zo behulpzaam zijn.”

Tips voor het verbeteren van je mentale gezondheid
Ook Tamminga heeft niet de illusie dat je door het luisteren naar de podcast in één klap van al je ‘problemen’ verlost bent. ,,Maar ik hoop wel dat het de mensen voldoende prikkelt om zelf iets te doen. Zeker in het beginstadium kan het echt helpen als je op tijd aan de bel trekt. In sommige gevallen kan het dan zelfs zo zijn dat je uiteindelijk minder zorg nodig hebt, waardoor de volgende persoon op de wachtlijst misschien sneller aan de beurt is.”

Hubner deelt een aantal tips om aan je mentale gezondheid te werken, waar je meteen mee kunt beginnen:

Lotgenotengroepen of websites met chatfuncties op internet

Voordeel: gratis, soms ook anoniem, en geen wachtlijsten. Voorbeelden:

• Bipolaire stoornis: Petraetcetera

• Psychosegevoeligheid, trauma, stemming: Psychosenet

• Eetstoornissen: Proud2bme

Fysiek (of online) contact bij herstelacademies door en voor ervaringsdeskundigen

Hier helpen ervaringsdeskundigen elkaar onder andere door middel van groepen. Ook welkom voor een kop koffie. In principe gratis en geen wachtlijst of diagnosestelling. Voorwaarden kunnen wel per regio of gemeente verschillen. Voorbeeld: Enik Recovery College in Utrecht.

Herstelondersteunende intake (HOI) bij ggz-instelling Noord Holland Noord

Er wordt niet alleen naar klachten gevraagd, maar juist iemands volledige verhaal en iemands sterke kanten. Ook kan je iemand meenemen, waardoor er een breder beeld ontstaat. Dit in tegenstelling tot reguliere intakes: daar wordt vooral naar de klachten gevraagd en kom je in principe alleen naar de intake. Zie hier als voorbeeld hoe dat in zijn werk gaat bij ggz-instelling Noord Holland Noord: sta je op een wachtlijst, dan is het mogelijk om in de tussentijd naar groepen op de herstelacademie te gaan of een online aanbod te volgen.

Bron: AD >>

[Luka]

Na het misbruik nóg een trauma: in zedenzaken zijn de strafeisen tegen daders vaak veel te laag

Seksueel misbruik van kinderen moet ernstig worden veroordeeld, vinden we in Nederland. Toch worden hier vaak opmerkelijk lage straffen geëist. Daisy, destijds 13, confronteerde de dader, kreeg een bekentenis – en voelt zich door het strafproces dat volgde erger beschadigd dan voorheen.

Lees verder op de Volkskrant >>

[Luka]

Onderzoek naar drempels voor onthulling seksueel geweld
‘Slachtoffers van seksueel geweld zwijgen uit schaamte, zelfverwijt en angst’

Gevoelens van schaamte, zelfverwijt, angst en de verwachting geen steun te ontvangen en de schuld te krijgen verklaren grotendeels dat slachtoffers van (online) seksueel geweld niet of nauwelijks praten over wat ze hebben meegemaakt. Dit blijkt uit het vandaag gepubliceerde onderzoeksrapport ‘Drempels voor disclosure van seksueel geweld in anonieme online hulpverlening’. Het Centrum Seksueel Geweld werkte in dit onderzoek samen met Fier en het Centrum tegen Kinderhandel en Mensenhandel. Het onderzoek werd mogelijk gemaakt met financiële steun van Fonds Slachtofferhulp.

Factsheet Drempels voor disclosure van seksueel geweld
Rapport Drempels voor disclosure van seksueel geweld

Zo’n twee miljoen Nederlanders hebben seksueel misbruik meegemaakt en de helft daarvan worstelt met de gevolgen daarvan. ‘De eerste stap naar hulpverlening is zogenaamde disclosure, ofwel aan iemand vertellen wat jou is overkomen’, legt Iva Bicanic van het Centrum Seksueel Geweld uit. ‘Maar onderzoek toont aan dat een derde van de mannelijke slachtoffers en een kwart van de vrouwelijke slachtoffers nooit een disclosure heeft gedaan. En dat is schrijnend, wetende dat velen (langdurig) lijden aan psychische en lichamelijke problemen, zoals posttraumatische stressstoornis, angststoornissen bekkenbodemproblemen en seksuele problemen. Met professionele hulp kunnen deze problemen worden verholpen. Door de drempels voor disclosure te onderzoeken, willen we kansen blootleggen voor hulpverleners om de disclosure te vergemakkelijken en te versnellen.’

Drempels voor onthullen
Voor het onderzoek zijn slachtoffers onderzocht die anoniem contact zochten met de chatfunctie van het Centrum Seksueel Geweld (www.chatmetcsg.nl). De drempel die het meeste beschreven werd, is de verwachting om geen hulp of steun te ontvangen van de eigen omgeving na de disclosure. Daarnaast worden schaamte en zelfverwijt als drempels voor disclosure benoemd, en geven slachtoffers aan bang te zijn voor de gevolgen van onthulling voor henzelf – bijvoorbeeld vergelding door de dader – of voor anderen, inclusief de dader. Ook denken veel slachtoffers dat zij na de onthulling de schuld zullen krijgen of niet geloofd worden. Bicanic: ‘Slachtoffers hebben een diepe overtuiging dat het niet goed afloopt als ze gaan praten.’

Online seksueel geweld
Ook het onthullen van online seksueel geweld is onderzocht. Daaruit blijkt dat deze slachtoffers dezelfde drempels ervaren als slachtoffers van offline seksueel geweld. ‘Online seksueel geweld speelt in deze tijd misschien wel net zo’n grote rol als offline seksueel geweld’, zegt Bicanic. ‘We zien kinderen, jongeren en volwassenen van wie ongevraagd naaktfoto’s rondgaan, , jongeren die gedwongen worden om zichzelf voor de webcam uit te kleden, slachtoffers die afgeperst worden met hun eigen naaktbeelden. We zien kinderen die denken dat ze met een leeftijdsgenootje chatten, maar waar achteraf blijkt dat een volwassene uit was op seksueel contact. Het is van belang dat ook deze slachtoffers de hulp krijgen die ze nodig hebben. Zéker ook omdat online seksueel misbruik net zo schadelijk kan zijn als offline misbruik, én omdat we steeds vaker zien dat online misbruik eindigt in offline misbruik. Slachtoffers die hiermee te maken krijgen, kunnen sinds kort ook voor hulp en advies terecht bij het Centrum Seksueel Geweld.’

Aanbevelingen
Het onderzoeksteam doet in het rapport vier belangrijke aanbevelingen:

1. Breid de bestaande online hulpverlening voor slachtoffers van seksueel geweld uit.
2. Verbreed het stereotype beeld van seksueel geweld, zodat meer slachtoffers zichzelf herkennen als zodanig.
3. Heb specifieke aandacht voor mannelijke slachtoffers.
4. Beschouw online seksueel grensoverschrijdend gedrag als een vorm van seksueel geweld die potentieel schadelijk kan zijn.

Een uitgebreidere omschrijving van deze aanbevelingen is te vinden in het onderzoeksrapport.

Bron: CSG >>

[Luka]

WAT DOE JE ALS JE ONGEVRAAGD INTIEME BEELDEN ONTVANGT? DEZE FILM GEEFT HET ANTWOORD

Deze week ging een korte speelfilm over ‘pikante berichten’ onder jongeren in première, genaamd NUDES. Bij pikante berichten moet je denken aan het ongevraagd doorgestuurd krijgen van intieme beelden van een klasgenoot. Wat deze film bijzonder maakt is dat de focus in de verhaallijn meer op de ‘meelopers’ ligt in plaats van de daders of slachtoffers zelf. Hierin wordt benadrukt wat de impact van jongeren kan zijn die indirect betrokken zijn bij het verspreiden van deze filmpjes of foto’s. Ook al weet je er ‘slechts’ een beetje van af: ook deze mensen, die zichzelf misschien ‘onschuldige’ buitenstaanders vinden, zijn van grote invloed. Bovendien is de film toegankelijk voor iedereen, en gratis op het internet te vinden.

Hier vertellen een aantal actrices hoe zij het spelen in de film hebben ervaren. Opmerkelijk is dat de verhaallijnen ook écht door een groep tieners zijn verteld, om de film zo ‘naturel’ mogelijk over te laten komen.

Dat bepaalde oplossingen niet altijd voor de hand liggen, is voor sommigen nog steeds onduidelijk. Des te beter dat deze film dit soort problemen tackelt.

Ook benieuwd hoe deze film in elkaar zit? Vergeet dan niet om ‘m hier te bekijken. Bovendien zijn er ook lespakketten beschikbaar voor onder andere scholen en sportverenigingen.

Tirza Berends (17) speelt de rol van Sophie in de korte film. Sophie is één van de omstanders in het hele proces rond het uitlekken van een intieme beelden. Waarom deed je mee, Tirza?
‘Ik vond het een relevant onderwerp en zodoende wilde ik dat mensen ook meer gaan nadenken over wat voor impact het verspreiden van zulke intieme beelden kan hebben op een ander.’

Heb je in het dagelijkse leven ook zelf met ‘pikante berichten’ of het verspreiden van ongewenste beelden te maken gehad?
‘Ik heb zelf niet in directe kringen met het verspreiden van ongewenste beelden te maken gehad, maar indirect ken ik wel mensen waarvan beelden bij mij op school zijn doorgestuurd. Als je dan ook ziet hoe anders mensen gaan kijken naar die persoon waarvan het is doorgestuurd dan is het ook wel echt heftig om te zien wat voor impact het op het slachtoffer zelf heeft gehad’, aldus Tirza.

De boodschap die Tirza slachtoffers en omstanders op het hart wilt drukken is als volgt:
‘Ga vooral in gesprek met iemand, weet dat er altijd mensen zijn waarmee je het kan bespreken. Houd dus goed je eigen grenzen in de gaten en wees vooral niet bang om erover te praten.’

Wat is de grootste les die je tijdens het maken van deze film hebt geleerd?
‘In het begin van het maken van de film was ik 15, toen was ik wat onzekerder, maar door het spelen in deze film heb ik meer zelfvertrouwen gekregen en beter geleerd om mijn eigen grenzen aan te geven, en deze grenzen überhaupt te bepalen.’

Bron: The Best Social Media >>

[Auteur]

Reacties