Ouders, partners, familie en vrienden van misbruikslachtoffers

Forum Lotgenoten Seksueel Geweld Achtergrond & Informatie Informatieve websites & mediaberichten Ouders, partners, familie en vrienden van misbruikslachtoffers

  • Dit onderwerp bevat 98 reacties, 5 deelnemers, en is laatst geüpdatet op 21/08/2023 om 21:01 door Luka.
9 berichten aan het bekijken - 91 tot 99 (van in totaal 99)
  • Auteur
    Reacties
  • #271781
    Mark
    Moderator

      Psychische stoornis treft vaak ook zoon of dochter


      beeld iStock

      Een moeder die altijd somber is en veel op bed ligt. Een vader die in manisch-psychotische periodes nachtenlang opblijft en geld over de balk smijt. Voor ruim 400.000 Nederlandse kinderen is het de harde realiteit.

      Van de hele bevolking krijgt zo’n 1 à 2 procent een bipolaire stoornis, een aandoening waarbij depressieve periodes afgewisseld worden door manische periodes. Bij kinderen die een vader of moeder hebben met een ernstige psychiatrische aandoening, gebeurt dit tien tot twintig keer zoveel. De helft van deze kinderen ontwikkelt bovendien een stemmingsstoornis, zoals depressie, weet prof. dr. Manon Hillegers van het Erasmus Medisch Centrum in Rotterdam.

      Lees verder: rd.nl

      #271980
      Mark
      Moderator

        Je lijf is van jou

        Weet jij welke aanrakingen oké zijn en welke niet?

         

        Bron: Het Klokhuis

        #272579
        Luka
        Moderator

          ‘Trauma wordt aan kinderen doorgegeven, tot iemand de pijn wil voelen’

          Hoe je ouders met trauma in hun leven omgaan, dat beïnvloedt jou. En zelf kun je dat trauma weer doorgeven aan je kinderen. Hoe die cyclus ophoudt? De pijnlijke waarheid, zegt de Britse psychotherapeut en bestsellerauteur Julia Samuels, is dat we alleen kunnen repareren wat we onder ogen zien.

          “Waarom werkte mijn moeder niet eerst aan haar eigen trauma voordat ze mij kreeg? Dan had ze mij niet opgezadeld met haar problemen.” De overpeinzing komt van een vrouw eind twintig, vanaf een Freudiaans behandelbankje – tissues binnen handbereik. Naast haar zit de Britse psychotherapeut Julia Samuel, en tegenover de vrouw kijken een paar honderd deelnemers van de Amsterdamse School of Life toe.

          Samuel geeft een spoedsessie familietherapie, tien minuutjes slechts, en het publiek komt voor inzichten. Zussen vertellen over hun ruzies onderling en het gevoel van onveiligheid thuis, een moeder ziet zichzelf als het harige, ondankbare afvoerputje van de familie en nog een deelnemer worstelt met haar nieuwe rol nu haar moeder dementeert en de kinderen zijn uitgevlogen.

          Elke familie heeft een verhaal
          Over onze familie praten, zegt Samuel, die we na haar Amsterdamse optreden spreken, vinden we razend interessant maar we lijken de gelegenheid niet vaak op te zoeken. “Familie is zo vanzelfsprekend dat we vergeten een stapje terug te zetten om te kijken naar wie zij zijn, wat je leuk aan ze vindt en wat niet, wat jouw rol is en waar jouw gedrag vandaan komt.”

          Trauma blokkeert de stroom van liefde binnen een gezin.
          Julia Samuel, psychotherapeut

          Samuel schreef Elke familie heeft een verhaal, waarin ze met acht waargebeurde casussen uiteenzet hoe trauma in families generaties lang kan doorwerken. Een trauma heeft geen taal, zegt Samuels. Het heeft geen tijdsbesef en blijft stand-by in ons lichaam, klaar om in actie te komen, vaak nog jaren na de traumatische gebeurtenis. Het verhindert dat emoties worden verwerkt en het blokkeert de stroom van liefde binnen een gezin; liefde die in overvloed moet stromen om kinderen weerbaar en geliefd te maken en gezond te laten hechten.

          Familiegeheim en stilte
          Samuel: “Gedrag dat voort kan komen uit trauma is onvoorspelbaarheid, drift, ineens ontploffen, juist heel stil worden en je afsluiten, of steeds maar bezig willen blijven. Dat zijn overlevingsmechanismen, zo kunnen we dealen met trauma en extreem ingrijpende gebeurtenissen.” Maar met dit gedrag los je je verleden niet op, je geeft het door aan je kinderen – en zo belanden er veel meer mensen bij therapeuten dan nodig – áls ze al komen.

          Een van de verhalen in Samuels boek is die van de familie Rossi; een gezin van twee ouders en drie volwassen kinderen. “De relatie met hun ouders was gebaseerd op de traumatische onvoorspelbaarheid van een driftige moeder met een alcoholprobleem en de afwezige vader. Beide ouders hielden van hun kinderen, maar konden geen stevig fundament voor een goed functionerend gezin leggen.”

          Als getraumatiseerde ouders gestrest zijn kunnen ze intolerant of zonder empathie op hun kinderen reageren.
          Julia Samuel, psychotherapeut

          De kinderen zijn emotioneel gesloten, ervaren rivaliteit met elkaar, zijn ongelukkig en hebben een problematische relatie met alcohol. Als de hoogbejaarde moeder in de spreekkamer zit voor een familiesessie blijkt ze niet in staat tot een werkelijk gesprek: ze mompelt, krabt aan haar armen, begint over Parijs en pas als ze wegloopt, vertelt ze wegwuivend haar geheim: haar zoon is ontstaan uit een buitenechtelijke affaire.

          De vrouw kan haar enorm sterke afweermechanismen niet veranderen – haar kinderen kunnen dat nog wel, meent de therapeut. Moeder praat niet, maar haar kinderen zitten bij Samuel mèt hun eigen kinderen om te voorkomen dat de geschiedenis zich herhaalt.

          Intolerant en zonder empathie
          Er bestaat een theorie, legt Samuel uit, die stelt dat een traumatische gebeurtenis die wordt weggestopt in plaats van verwerkt, net zo lang aan volgende generaties wordt doorgegeven tot iemand bereid is de pijn te voelen. De epigenetica, de wetenschap die de invloed van ervaringen en omgeving op ons DNA bestudeerd, kwam tot hetzelfde inzicht: een trauma verandert het besturingssysteem van ons lichaam – en leidt tot een sterkere reactie op externe prikkels, omdat de amygdala wordt geactiveerd, het deel van de hersenen dat onze vecht-of-vluchtreactie regelt.

          “Als getraumatiseerde ouders gestrest zijn, kunnen ze intolerant of zonder empathie op hun kinderen reageren. En als zo’n situatie zich regelmatig voordoet, gaan de kinderen zich uiteindelijk verwaarloosd voelen. Zo wordt een trauma van generatie op generatie doorgegeven.”

          Auschwitz overleven zonder trauma
          Overigens kan trauma families ook overslaan – je hóeft niet getraumatiseerd te zijn als je iets heftigs meemaakt. “Ik sprak een familie waarvan de moeder Auschwitz heeft overleefd. Ik nam aan dat er sprake zou zijn van erfelijk trauma, maar dat was niet zo. De vrouw was al in de negentig, en werd als kind uitbundig geliefd en is veilig gehecht. Na de oorlog vond ze een partner van wie ze enorm veel hield en bij wie ze zich veilig voelde. Die liefde maakt haar ongelofelijk veerkrachtig. ”

          Ze had het vermogen haar traumatische ervaringen te doorvoelen, te verwerken en te transformeren, zodat die zich niet in de neurale netwerken van het brein vastzetten, beschrijft Samuels. Haar dochters erven geen oorlogstrauma, concludeert ze. Ze erven wel het enorme vermogen van deze vrouw om lief te hebben.

          De patiënt op de bank in Amsterdam met haar getraumatiseerde moeder? Die tien minuten therapie zijn een beetje voor het idee, maar ze kan met twee adviezen naar huis: geef het meisje dat je toen was de liefde en aandacht die ze verdient, en stel grenzen: je bent niet je moeders moeder.

          Zelf aan de slag met een gezond familiesysteem? Daar zijn twaalf toetsstenen voor:

          1. Heb compassie met jezelf
          2. Communiceer open en effectief
          3. Leer productief ruzie te maken
          4. Geef verschillen de ruimte
          5. Zorg voor vijf keer zoveel positieve als negatieve reacties
          6. Stel duidelijke grenzen
          7. Houd de machtsdynamiek in de gaten
          8. Maak tijd voor leuke dingen
          9. Verhef gewoontes tot rituelen
          10. Laat veranderingen toe
          11. Denk na over jezelf en je familiepatronen
          12. Geef het goede voorbeeld

          Bron: NU.nl >>

          #272580
          Luka
          Moderator

            Hoe je voorkomt dat jouw jeugdtrauma een trauma van je kind wordt: ‘Ruim eerst je eigen rommel op’

            Veel mensen met een trauma lopen daar lang mee rond. Onbewust kunnen ze die trauma’s doorgeven aan hun kinderen, die er vervolgens in hun eigen leven veel last van krijgen. Maar die cyclus is volgens experts te doorbreken als je ermee aan de slag gaat.

            Onverwerkte trauma’s kunnen in ons hele doen en laten meespelen, zegt klinisch psycholoog Annemieke Driessen, die ook voorzitter is van de Vereniging EMDR Nederland.

            Invloed op de omgeving
            EMDR is een gespecialiseerde vorm van therapie die zich richt op traumaverwerking. Door traumatisering kunnen mensen niet alleen gespannen, angstig of prikkelbaar zijn.

            Het heeft ook invloed op hoe ze met zichzelf en hun omgeving omgaan, zegt Driessen. En dus ook met hun kinderen, als ze die hebben.

            ‘Traumasporen’
            Volgens traumatherapeut Linda Riemsdijk bestaan er nog veel misvattingen over wat een trauma precies inhoudt. “Een trauma is niet zozeer een bepaalde gebeurtenis. Een trauma wordt gevormd door wat er in ons lijf gebeurt op het moment dat ons iets overweldigends overkomt.”

            Volgens de trauma-expert kan een overweldigende gebeurtenis namelijk ‘traumasporen’ achterlaten. “Zo’n overweldigende gebeurtenis veroorzaakt stress. Die slaan we op in ons lijf”, legt ze uit. “En die traumasporen informeren ons hoe we met onszelf en anderen omgaan.”

            Trauma’s onder het tapijt schuiven
            Het gedrag dat iemand zo aanleert, geeft hij of zij vervolgens vaak door aan de eigen kinderen, legt klinische psycholoog Driessen uit. “Dat gebeurt vaak onbewust. Mensen die trauma’s hebben meegemaakt, zijn soms geneigd om de herinneringen heel diep onder het tapijt te schuiven, omdat ze er niet meer mee geconfronteerd willen worden.”

            Dat doen mensen volgens haar uit zelfbescherming. “Want de gevoelens en herinneringen doen te veel pijn.”

            ‘Intergenerationeel’ trauma
            Maar zo’n ‘weggestopt’ trauma kan later vervelende gevolgen hebben, vertelt trauma-expert Riemsdijk. “Als iemand bijvoorbeeld is verwaarloosd door de eigen ouders, maar er dan wel voor zijn kind probeert te zijn, kan dat heel pijnlijk zijn voor die persoon. Zo pijnlijk dat ze het zelfs bijna niet kunnen verdragen om er voor hun eigen kind te zijn, omdat het zo raakt aan de eigen pijn die nog niet verwerkt is.”

            Dat heet ook wel intergenerationeel trauma, vertelt de traumatherapeut. “Kinderen houden vaak een spiegel voor aan ouders, waardoor ze hun eigen trauma op dat moment pas gaan herkennen, legt ze uit. “Je moet vaak wachten op een triggermoment.”

            Het patroon doorbreken
            Wanneer die trigger komt, zouden ouders er goed aan doen de verantwoordelijkheid te nemen om vervolgens met hun trauma aan de slag te gaan, vindt Riemsdijk. “Als je op dat moment als ouder de moed kunt opbrengen en – heel plat gezegd – je eigen ‘rommel’ opruimt, dan hoeft jouw kind er later niet voor in therapie.”

            Dat zegt ze vaak tegen ouders, vertelt ze. “Als jij jezelf aanleert er anders mee om te gaan, leert jouw kind op jonge leeftijd al iets anders. Dan kan het patroon nu al doorbroken worden en behoed je je kind ervoor dat hij later door hetzelfde proces heen moet.”

            EMDR-therapie
            Annemieke Driessen is het daarmee eens. “Hoe eerder je traumatische ervaringen zelf verwerkt, hoe minder invloed het verder op je leven heeft en dus ook op je kinderen.” Eén bewezen effectieve therapie bij traumaverwerking is Eye Movement Desensitization and Reprocessing-therapie (EMDR).

            “Een persoon die EMDR-therapie ondergaat moet twee dingen tegelijkertijd doen: een traumatische herinnering in het geheugen nemen en tegelijkertijd een taak uitvoeren”, legt Driessen uit. “Meestal is die taak dat je je ogen heel snel heen en weer moet bewegen, bijvoorbeeld door de vingers van de therapeut voor je ogen te volgen.”

            Lichaamsgerichte therapie
            Volgens deskundige Driessen kan ons geheugen zo opnieuw getraind worden. “Ons geheugen kan zich niet goed op twee dingen tegelijk concentreren. Door tegelijk een alledaagse taak uit te voeren, verliest de nare herinnering zijn lading”, legt ze uit. “De spanning gaat eruit. Uiteindelijk wordt de herinnering emotioneel neutraal.”

            Naast EMDR-therapie is ook lichaamsgerichte psychotherapie een essentieel onderdeel van traumaherstel, voegt Linda Riemsdijk toe. “Uit onderzoek weten we dat het lichaamsgerichte onderdeel minstens zo belangrijk is. Traumasporen worden tenslotte fysiek in ons lijf opgeslagen.”

            Geen doe-het-zelf
            Driessen benadrukt dat in complexe gevallen hulp van een professional nodig is. “Als je eenmaal een complexe post-traumatische stressstoornis (PTSS) hebt ontwikkeld, gaat die in de regel niet zomaar weer over.” Doe-het-zelf-oplossingen zijn daarbij volgens haar niet genoeg. “Je kunt helaas niet zeggen: als je even dit en dat doet, ben je er zo vanaf. Professionele hulp is wel essentieel.”

            Maar die professionele hulp vinden, is nog lastiger gezegd dan gedaan. Driessen: “De wachtlijsten zijn enorm. Er is echt te weinig capaciteit. En hoe complexer de zorgvraag, hoe langer de wachtlijsten.”

            Gezonde relaties
            Trauma-expert Riemsdijk deelt die zorg. “Het is wel degelijk mogelijk om zonder therapeut tot bepaalde inzichten te komen: dat je door mensen in je omgeving een spiegel voor krijgt. Er kan veel hersteld worden in gezonde relaties met anderen. Maar afhankelijk van hoe ernstig de traumatisering is, hoe moeilijker het is voor mensen om daadwerkelijk gezonde relaties te hebben.”

            Driessen raadt aan om, wanneer je een EMDR-therapeut gaat zoeken, na te gaan of diegene gespecialiseerd is. “EMDR is nu heel populair en dat is natuurlijk heel fijn en goed, maar dat heeft als keerzijde dat er ook veel therapeuten zijn die zeggen dat ze EMDR-therapeut zijn, maar eigenlijk niet voldoende zijn opgeleid.” Dat controleren kan in de database van de Vereniging EMDR Nederland, die de officiële registraties van therapeuten bijhoudt.

            Bron: 1 Vandaag / Avro Tros >>

            #273450
            Luka
            Moderator

              IRIS (48) GROEIDE OP ALS KOPP-KIND: ‘IK MOEST WEGBEWEGEN VAN DE DYNAMIEK MET MIJN OUDERS’

              Iris Verhoeven (48) is traumatherapeut en KOPP-kind. Dat staat voor Kind van Ouder(s) met Psychische Problemen. Onder haar LinkedIn-post over de moeizame band met haar moeder krijgt ze veel herkenning.

              “Er zijn heel veel kinderen die opgroeien in een gezin waar ongewild de dynamiek bestaat dat kinderen beschikbaar zijn voor hun ouders, in plaats van andersom. Dat werkt door in hun volwassen leven”, legt Verhoeven uit aan LINDA.nl.

              KOPP-KIND
              KOPP-/KOV-kinderen (Kind van Ouder met een Verslaving) voelen zich vaak eenzaam, ook als volwassene. Hun ouders waren (emotioneel) niet aanwezig, en het voelt alsof ze de enige zijn in deze situatie, zo legt de traumatherapeut uit. “Jonge kinderen zijn supergevoelig omdat ze met al hun zintuigen waarnemen. Ze ervaren dat er geen ruimte is om hun behoeftes met hun ouders te delen, want papa en mama hebben het al moeilijk genoeg met zichzelf. Daardoor leer je al op jonge leeftijd: ik doe er niet toe.”

              Als therapeut begeleidt Verhoeven volwassenen die zijn opgegroeid bij ouders met psychische problemen of een verslaving, en nu tegen allerlei problemen aanlopen. Dat kan zich uiten in neerslachtigheid, het gevoel dat ze hun eigen leven niet kunnen vormgeven en een laag zelfbeeld. Maar het is eigenlijk allemaal trauma dat zich manifesteert. “Ik werk aan de ene kant inzichtgevend en aan de andere kant ervaringsgericht.”

              In haar werk als therapeut laat Verhoeven cliënten vooral naar hun lijf luisteren. “Je brein kan je heel goed voor de gek houden, maar je lichaam liegt niet. Ik begeleid mensen zodat ze leren waarnemen hoe ze zich voelen in het contact met hun ouders. En cliënten leren hoe ze op die momenten van stress zichzelf tot rust kunnen brengen.”

              JEUGD
              Zelf is de therapeute ook ervaringsdeskundige. “Bij mij thuis gebeurde het allemaal achter de voordeur”, zo vertelt Verhoeven. Inmiddels is de vader van Verhoeven overleden. Lange tijd had ze geen goede relatie met hem. “Ik kon eigenlijk niet voldoen aan het beeld dat hij had over hoe een kind moest zijn. Vanuit zijn eigen trauma werd hij emotioneel gewelddadig naar mij. Mijn moeder beschermde mij daar niet tegen.” Anderhalf jaar voor zijn overlijden verandert de dynamiek. “Ik heb mijn grenzen aangegeven, ik wilde het zo niet langer.” Het is een kantelpunt voor hun relatie. “Er ontstond nieuw en helend contact”.

              LOYALITEIT
              Voor Verhoeven en andere KOPP-kinderen is het kenmerkend om constant in een loyaliteitsconflict te zitten. Vaak ontstaat er schuldgevoel, schaamte of angst als het kind – en inmiddels de volwassene – voor zichzelf kiest in plaats van de behoefte van de ouder. “Maar dat ik me schuldig voel betekent ook dat ik mijn eigen beweging volg”, legt de ervaringsdeskundige uit. “Ik luister naar mezelf, maar daarvoor moet ik wel wegbewegen van het zorgen voor mijn ouders”.

              Als therapeut vindt Verhoeven het dan ook belangrijk dat haar cliënten hun overlevingsstrategie leren herkennen die is ontstaan in zo’n onveilige thuissituatie. “Je groeit op in veel stress en dat doet iets met je lijf en zenuwstelsel.” Voor jezelf en je mentale en fysieke gezondheid is het van belang om met het trauma aan de slag te gaan. Verhoeven realiseert zich welke dilemma’s dat met zich mee kan brengen. “Kies je voor jezelf of blijf je doorgaan in dezelfde dynamiek met je ouders? Veel KOPP-kinderen dealen met de vraag: als ik dit voor mezelf doe kan ik dat dan wel maken naar mijn ouders? In hoeverre doe je jezelf geweld aan als je je blijft aanpassen?”

              “Ga je eigen weg, wat meer los van het patroon waarbij je als kind voor je ouders zorgt, zodat je meer en meer de regie krijgt over je eigen leven”, drukt de therapeute mede KOPP- en KOV-kinderen op het hart. Het is een ingewikkeld proces weet Verhoeven ook uit eigen ervaring. “Er komt vrijheid, maar je betaalt er ook een prijs voor. Je komt ongemakkelijke gevoelens tegen.” Ze wil vooral iedereen met een vergelijkbare situatie een hart onder de riem steken. “Je mag jezelf toestemming geven om voor jezelf te kiezen, niemand anders gaat dat voor je doen”.

              Lees hieronder de LinkedIn-post van Iris Verhoeven van praktijk de Helende Weg.

              Iris Verhoeven

              Wanneer ik vertel over het contact met mijn moeder, over hoe dat er niet echt is, dan krijg ik toch nog regelmatig de reactie: “Misschien moet je nog een keer met haar gaan praten.” Ik weet: mijn moeder bedoelt het niet kwaad. Ze heeft mij naar haar beste vermogen opgevoed. Maar daarbij weet ik ook: het komt niet rond. Hoe graag ik het ook zou willen. Hoe hard ik het ook probeer. Hoezeer ik er ook naar verlang om als kind bij mijn moeder te mogen schuilen. Het gaat niet meer gebeuren.

              Mensen die zijn opgegroeid bij ouders met psychische problemen of een verslaving weten dit. Er komt een moment dat je moet zeggen: dit is hoe het is en het wordt niet anders. Aanvaarden hoe het is, en stoppen met je ertegen te verzetten. Of proberen de situatie of je ouders te veranderen. In de hoop dat je toch krijgt wat je zo nodig hebt.

              Al vanaf heel jonge leeftijd heb ik geprobeerd om mijn moeder te bereiken. Ik stond emotioneel gezien voor haar klaar. Ik was beschikbaar voor haar. Ik keek naar wat ze nodig had en probeerde daaraan te voldoen. En zoals jonge kinderen dat doen: wanneer ze nodig hebben, maar niet ontmoet worden in hun behoeften, denken ze dat het aan hen ligt.

              Lang heb ik me schuldig gevoeld, wanneer ik voor mezelf koos. Het moment dat wij besloten om met ons gezin verder bij mijn ouders vandaan te gaan wonen, raakte mijn moeder in een depressie. En toch hebben we het gedaan. Omdat het voor ons klopte. Het moment dat ik besloot om de sterfdag van mijn vader alleen te gedenken. En niet meer met haar samen, omdat er dan geen ruimte is voor mij om te rouwen. Zo zijn er nog talloze voorbeelden waarbij ik voor mezelf koos en me schuldig voelde.

              Telkens opnieuw leer ik voor mezelf te kiezen. Omdat ik weet: wanneer ik uit loyaliteit met mijn moeder meebeweeg, verlies ik mezelf. En het helpt niet. De situatie wordt er niet beter van. Dit komt niet rond.

              Søren Kierkegaard heeft hier zo’n prachtige uitspraak over, die al op meerdere manieren vertaald is: “Durven is even de grond onder je voeten verliezen. Niet durven is je leven verliezen.” Wanneer ik durf voor mezelf te kiezen, verlies ik het contact met mijn moeder. En dan verlies ik elke keer weer even de grond onder mijn voeten. Telkens als ik voor mezelf kies, voel ik de schrik van het alleen en verlaten zijn weer even in mijn lijf. En ik weet ook: wanneer ik dat níet doe, dan verlies ik mijn leven. Dan staat mijn leven in dienst van mijn moeder. Dan besta ik bij de gratie van het beschikbaar zijn voor haar.

              Maar wanneer ik voor mezelf kies, weet ik ook: het komt niet rond. Het wordt niet een mooi sprookje met een gelukkig einde voor mij, samen met mijn moeder. Dan heb ik te rouwen dat dit is wat het is. Rouwen over wat nooit geweest is en ook nooit zal zijn. En als ik het verdriet daarover toelaat, word het stilaan rustig in mij.

              #volwassenkoppkind
              #KOPP
              #KOV
              #trauma
              #jeugdtrauma
              #traumatherapie
              #familieopstellingen
              #systemischwerk

              Bron: Linda.nl >>

              #275987
              Luka
              Moderator

                Gill ontdekte dat haar (ex-)man kinderporno kijkt: “Ik heb me zo in hem vergist”

                Wat doe je als blijkt dat je man al jaren naar kinderporno kijkt? Het overkwam Gill (33), vlak nadat ze was bevallen van haar tweede kind. “Mijn wereld stortte in.”

                Gill: “Ik was al een paar jaar getrouwd met Ben. We hadden samen een kind, en we waren in verwachting van de tweede.” Maar vlak voor de uitgerekende datum deed Gill een schokkende ontdekking. “Toen ik de telefoon van mijn zusje leende, kwamen er ineens berichtjes binnen van Ben. Hij viel haar lastig en zei zelfs verliefd op haar te zijn. Mijn zusje was toen nog maar een tiener.”

                PORNOVERSLAVING
                Gill wist niet wat ze met de berichten aan moest. Ze had een aantal maanden daarvoor ontdekt dat Ben een pornoverslaving heeft. “Hij zat vaak urenlang achter de computer en kwam elke dag laat thuis uit zijn werk, waar hij ook naar porno bleek te kijken. Ik begreep er niks van: hoe kon hij kijken naar porno en zich aangetrokken voelen tot vrouwen, en nu ineens verliefd worden op een kind?”

                GROOT GEHEIM
                Na de geboorte van hun tweede kind verzamelde Gill alle moed en sprak ze Ben aan op zijn gedrag. “Ik begon hem allerlei vragen te stellen: waarom stuurde hij mijn zusje berichten, dit was toch niet normaal? Wat zag hij in haar? En wat was er nog meer aan de hand?” Het antwoord op die laatste vraag zette haar leven op z’n kop. “Hij gaf toe dat hij naar kinderporno* kijkt, al vanaf zijn tienerjaren.”

                AFGEWEZEN
                “Mijn wereld stortte in. Ik had met deze man in bed gelegen, was net bevallen van ons tweede kind. Hoe moest ik hier in hemelsnaam mee omgaan? Ik moest aan mezelf toegeven dat ik me in de vader van mijn kinderen had vergist.” Ook haar zelfvertrouwen spatte uiteen. “Het is zo’n shock als je man niet valt op borsten en billen, maar op iemand die dat helemaal niet heeft. Hij wees mij als vrouw af.”

                KINDEREN BESCHERMEN
                Een heftige periode volgde. “Ik voelde me verschrikkelijk eenzaam, durfde hier met niemand over te praten. Wat als ze mij zouden veroordelen, of de Raad voor de Kinderbescherming ineens op de stoep zou staan? Ik wilde zelf bepalen hoe het nu verder moest.” Scheiden wilde Gill op dat moment nog niet. “Dan zou er een omgangsregeling komen. Ik wilde mijn kinderen absoluut niet bij hem achterlaten zonder mijn toezicht.”

                VERDRIET, BOOSHEID EN WANHOOP
                Op internet zocht Gill naar ‘vrouw van pedofiel’ en kwam ze terecht bij Stop it Now. Deze organisatie biedt anoniem hulp aan iedereen die zich zorgen maakt over eigen of andermans seksuele gevoelens en/of gedrag richting minderjarigen. “Ik vond het zo spannend om de hulplijn te bellen, wat als de politie ingeschakeld zou worden? Dat was natuurlijk niet zo. Ik werd vooral gerustgesteld: mijn gevoelens van verdriet, boosheid en wanhoop waren normaal en mochten er zijn.”

                HERKENNING
                Tijdens het gesprek werd Gill uitgenodigd voor een lotgenotengroep voor naasten. Partners, familie en vrienden vinden hier een luisterend oor, onder begeleiding van professionals. “Het voelde gek om hierheen te gaan, maar ik vond het al snel fijn. Deze mensen hadden hetzelfde meegemaakt, zaten in dezelfde uitzichtloze situatie. En we deelden dezelfde angst: we wilden de kinderen niet kwijt.” Gill vond dan ook veel steun binnen de groep. “Ik zag dat ik niet de enige was en kon er eindelijk met anderen over praten. Zo kwam ik weer een beetje uit mijn isolement.”

                EEN UITWEG
                Met behulp van therapieën is er een preventieplan opgesteld, maar uiteindelijk zijn Gill en Ben toch gescheiden. Er lopen nog rechtszaken om een omgangsregeling te voorkomen. “Het gaat goed met mij en de kinderen. Ik heb een leuke nieuwe man en heb mijn kracht weer teruggevonden. Helaas ligt er nog een groot taboe op dit onderwerp. Met mijn verhaal hoop ik anderen te helpen, je bent niet alleen en er is altijd een uitweg.”

                Hulp voor naasten
                Er is nog weinig aandacht voor partners, familie en vrienden die in hun directe omgeving te maken hebben met iemand die (online) seksueel misbruik heeft gepleegd. Daarom is Stop it Now een naastenforum gestart. Naasten kunnen hier anoniem ervaringen delen en elkaar helpen. Ook komen er dit jaar zelfhulpmodules online, die hen steun bieden en ze helpen om weer grip te krijgen op de situatie.

                JE BENT NIET DE ENIGE
                Als je te maken krijgt met iemand uit je directe omgeving die kinderporno kijkt, komen er veel vragen en emoties op je af. Je bent niet de enige die dit meemaakt en er is hulp voor jou als naaste, onder andere in de vorm van het naastenforum en de zelfhulpmodules. Herken je jezelf hierin en heb je behoefte aan een anoniem en gratis gesprek? Bel of chat dan met Stop it Now.

                *In dit artikel wordt gesproken van ‘kinderporno’. Stop it Now gebruikt zelf de term ‘beeldmateriaal van seksueel misbruik van minderjarigen’. Porno heeft als doel seksuele opwinding te creëren en is niet strafbaar. Kinderporno is per definitie seksueel kindermisbruik en wel strafbaar. De term ‘kinderporno’ dekt daarmee niet de ernst van het probleem.

                De namen in dit artikel zijn gefingeerd.

                Bron: Libelle >>

                #277321
                Luka
                Moderator

                  Seksueel misbruik in tienerrelaties komt vaak voor, sociaal pedagoog geeft advies

                  Opvoeden blijft een lastige kwestie, elke ouder heeft vragen hoe hij iets het beste aanpakt. Daarom stellen we elke week een vraag aan een expert. Deze week geeft sociaal pedagoog en tevens ervaringsdeskundige Lyona Rose antwoord op de vraag: wat als mijn kind seksueel misbruik ervaart binnen zijn of haar relatie?

                  Het is de nachtmerrie van elke ouder: je kind wordt seksueel misbruikt. Als je kind een relatie heeft, verwacht je dit misschien minder snel, maar toch gebeurt het helaas wel. Vaak weten ouders in eerste instantie hier niets vanaf. Hoe kun je seksueel misbruik herkennen bij je dochter of je zoon?

                  Alert blijven
                  “Het belangrijkste is om alert te blijven”, vertelt Rose. “Ouders kennen hun tiener het beste en als je zoon of dochter zich anders gaat gedragen, dan is het goed om alert te zijn. Let dus op afwijkend gedrag bij je tiener. Na of tijdens een traumatische ervaring kunnen tieners zich anders gaan gedragen. Ze kunnen bijvoorbeeld:

                  – Zich terugtrekken en stiller worden
                  – Emotionele uitbarstingen hebben
                  – Meer of minder eetlust hebben
                  – Minder goed concentreren op school of een achteruitgang in schoolresultaten hebben
                  – Een verslaving krijgen, bijvoorbeeld blowen of andere drugs, om de pijn te verdoven
                  – Vermijdingsgedrag laten zien of angstig zijn voor bepaalde plekken of plaatsen
                  – Zichzelf verstoppen achter kleding of een zonnebril of zichzelf juist extremer laten zien
                  – Automutilatie: zichzelf beschadigen uit schaamte of om zichzelf te willen straffen

                  Heftig reageren
                  Hoewel bepaalde gedragsveranderingen normaal zijn in de puberteit, denk aan hormonale schommelingen, is het toch verstandig om scherp te blijven. Als je kind op kleine dingen heftig reageert, bijvoorbeeld door middel van een flinke huiluitbarsting of dingen stukgooit in een woedeaanval, is dat niet meer een ‘normale’ gedragsverandering.

                  Het is lastig als jij vermoedt dat je kind te maken heeft met seksueel misbruik binnen zijn/haar relatie, maar hij of zij het ontkent of er niet over wil praten. Het is dan belangrijk om altijd te proberen het gesprek aan te gaan, maar zorg ervoor dat je in dat gesprek geen dingen invult. Veel ouders hebben de neiging direct het gesprek te sturen, omdat ze een bepaald beeld in hun hoofd hebben. Mijn advies is om dat een beetje los te laten en open het gesprek in te gaan. Stel open vragen en benoem wat je ziet. Zeg bijvoorbeeld: ‘Ik merk dat je wat stiller bent’.

                  Luisteren
                  Als dan uiteindelijk blijkt dat je kind seksueel misbruikt wordt binnen zijn of haar relatie, is het belangrijk om te luisteren. Doe dat zonder direct zelf in te vullen wat er is gebeurd. Probeer, hoe lastig en pijnlijk het ook is, te luisteren naar het verhaal. Stel je onbevooroordeeld open en geef zeker nooit je tiener de schuld van seksueel geweld/misbruik. Ook wanneer je tiener bijvoorbeeld is vreemdgegaan in zijn of haar relatie geeft het een ander nog niet het recht om te mishandelen.

                  Leg duidelijk uit dat seksueel geweld en lichamelijke mishandeling strafbaar is in Nederland. Stel voor om samen aangifte te doen, zodat de kans op herhaling in de toekomst bij een andere vriendin of vriend afneemt. Neem contact op met de ouders van de dader en vertel rustig wat de situatie is. Hoe boos je ook bent, onthoud dat ouders van de dader niet de dader zijn. Voor hun kan de situatie ook pijn, woede en schaamte oproepen.

                  Bevriezen tijdens de gebeurtenis
                  Tieners kunnen zich, na het meemaken van seksueel geweld, schuldig voelen of schamen. Deze gedachten kunnen ontstaan doordat de tiener bijvoorbeeld tijdens de gebeurtenis bevroor of geen weerstand heeft geboden. Een grote fout die mensen maken, is dat ze er vanuit gaan dat je jezelf tijdens een nare gebeurtenis zoals seksueel geweld altijd kan verzetten. Maar wanneer het brein weet dat er geen kans is om het lichamelijk te winnen, dan kan het ook als het ware bevriezen en in de overlevingmodus schieten.

                  Het is dus niet zo dat iemand zich altijd en in iedere situatie automatisch kan verzetten. Ook een lichamelijke reactie kan een overlevingsreactie zijn vanuit het lichaam om de pijn dragelijker te maken. Een lichaam is erop gericht om te overleven. Dus hoe je lichaam ook reageerde, dit was een reactie om te overleven. Leg dit duidelijk uit aan je tiener, zodat ze zichzelf niks verwijten.

                  Psychische gevolgen
                  Een traumatische ervaring zoals seksueel geweld, of het nou één keer of meerdere keren is gebeurd, gaat niet in de koude kleren zitten. Het kan vervelende psychische gevolgen met zich meebrengen die in het heden, maar ook in de toekomst, een obstakel vormen. Professionele hulp is daarom ook zeker aan te raden. Iemand die verder van de situatie afstaat en bij wie je kind vrijuit kan praten, kan een uitkomst bieden en een goede invloed hebben op het herstel.

                  EMDR kan goed werken om de scherpe rand van de gebeurtenis af te halen. Een sport uitoefenen zoals kickboksen om de woede eruit te slaan kan ook helpen. Quality time met je tiener is altijd waardevol, zeker na een traumatische gebeurtenis is het belangrijk om leuke activiteiten te ondernemen. Laat zien dat het leven ook nog fijn kan zijn. Probeer weer meer positieve herinneringen te maken. Vertel ook dat je tiener waardig, mooi en lief is. Geef liefdevolle en echte complimenten.

                  Eigen ervaring
                  Ik was zelf ook als tiener slachtoffer van seksueel misbruik binnen mijn relatie. Ik weet nu dat het belangrijk is om als ouders vragen te blijven stellen, want dat deed mijn pleegouder niet. En uit jezelf vertel je als tiener niet alles, omdat je dus vaak die schaamte voelt. Geef je kind een veilig gevoel, zodat ze weten dat ze met alles bij jou terechtkunnen.

                  Omdat ik uit mijn eigen ervaring weet hoe schadelijk het is om seksueel misbruik binnen je relatie te ervaren, wil ik mij inzetten om zoveel ouders en tieners te helpen hoe ze om moeten gaan met zo’n situatie. Ik heb daarom het boek Losse Handjes geschreven, wat over mezelf gaat. Met dit boek wil ik inzicht bieden in het ontstaan van seksueel misbruik binnen een tienerrelatie. Ook kunnen tieners door middel van het boek met hun ouders het gesprek aangaan en bied ik tools om ze daarbij te helpen.”

                  Bron: JM Ouders >>

                  #277322
                  Luka
                  Moderator

                    Annes zoon werd seksueel misbruikt: ‘Het verhaal werd alleen maar groter en heftiger’

                    Het zal je maar gebeuren: je kind komt thuis en vertelt dat hij seksueel wordt misbruikt. Het overkwam Anne (33) met haar destijds 7-jarige zoon. “We voelden ons zo machteloos. We wilden eigenlijk alleen maar horen dat het goedkomt met onze zoon.”

                    Week van de lentekriebels
                    “Mijn zoon kwam na het buitenspelen binnen en hij vertelde over wat zijn vriendinnetje hem had verteld. Het was bij haar op school de week van de lentekriebels en ze had uitgelegd wat ze had geleerd. ‘Dat is met mij gebeurd’, zei hij plotseling. Zo dropte hij die bom bij ons. Ik voelde gelijk dat ik van slag raakte, maar op de één of andere manier reageerden mijn man en ik heel rustig op hem. We lieten niet zien hoe erg we van slag waren, maar we zeiden: hier moeten we wat mee.

                    We zagen de laatste tijd al bepaalde gedragsveranderingen bij onze zoon. Daar waren we al mee bezig, met de huisarts en de fysiotherapeut. Op school liep hij opeens achter, terwijl hij altijd heel snel leerde. We hadden al wel door dat er iets aan de hand was, maar we dachten toen dat hij misschien overprikkeld was. We konden er niet precies de vinger opleggen, dus toen hij dit vertelde, vielen alle puzzelstukjes in elkaar.

                    Nog meer verhalen
                    Toen hij het ons vertelde, voelde het echt even als het einde van de wereld. Er gingen gelijk allemaal beelden door mijn hoofd en ik dacht: mijn kind is voor het leven getraumatiseerd. Wat moeten we nu doen? Komt het nog wel goed? Hij kwam de dagen daarop iedere avond met nog meer verhalen aanzetten, dat er nog meer was gebeurd en het veel vaker plaatsvond dan we dachten. Nu weet ik dat dat normaal is, dat een kind eerst kijkt hoe je op iets reageert en of het veilig voelt. We hadden dus aan het begin nog niet door dat het zo ernstig was als dat het nu is gebleken.

                    De dader was een minderjarige tiener en we kenden hem en zijn familie goed. Voor ons kwam daar ook nog een rouwverwerking bij, omdat die mensen dichtbij ons stonden. We kennen hun opvoeding door en door, daar heeft het ook niet aan gelegen. We hebben onze kinderen altijd gewaarschuwd voor die volwassenen in de speeltuin met snoepjes en een busje. Dat ze nooit zomaar mee moeten gaan met iemand en dat deden ze ook netjes. We hadden dit absoluut nooit verwacht. Hij heeft ook nooit bij die jongen gelogeerd, het gebeurde gewoon op verjaardagen en feestjes, in periodes van nog geen half uur toen ze boven aan het spelen waren. Juist wanneer je denkt dat je kind veilig is.

                    Veilig Thuis
                    We hebben diezelfde avond dat onze zoon van het seksueel misbruik vertelde, de ouders van de dader op de hoogte gebracht. De dag daarna hebben we Veilig Thuis gebeld om informatie te vragen. Zij zeiden toen dat ze zich over ons kind geen zorgen maakten, want jonge kinderen groeien daar wel overheen. Zij hebben daar weinig last van, we moesten het maar even aankijken. Over de dader maakten ze zich wel zorgen, het gedrag dat hij op zijn leeftijd vertoont, hoort niet. Daar moesten ze mee aan de slag. Dat vonden wij een verschrikkelijke reactie. Wij wisten wel degelijk dat onze zoon er veel last van had.

                    We hebben dit wel met de ouders van de dader besproken, omdat wij ook niet willen dat de jongen andere kinderen hetzelfde aandoet. Zijn ouders hebben gelijk hulp ingeschakeld, zij zijn ook de volgende dag al geholpen door Veilig Thuis. Wij kregen dus te horen dat we het maar even moesten aankijken, maar de dagen daarop werd het verhaal alleen maar groter en heftiger. Ik weet nog dat mijn man en ik een paar avonden later letterlijk huilend op de grond zaten, nadat onze zoon nog drie keer uit bed was gekomen, omdat hij niet kon slapen. We wisten niet wat we moesten doen. We voelden ons zo machteloos. We wilden eigenlijk alleen maar horen dat het goedkomt met onze zoon.

                    Nachtmerries

                    We gingen de volgende dag naar de huisarts waar we een verwijzing kregen naar een psycholoog. Die hebben we gelijk opgebeld, maar toen kregen we te horen dat er een wachtlijst van minimaal drie maanden was. En dat was het, meer konden ze niet doen. Alleen bleven de verhalen maar komen, elke avond kwam onze zoon weer naar beneden, want hij had nachtmerries. Het was verschrikkelijk om te zien, het kwam helemaal los bij hem, alles kwam eruit. We hebben toen naar alle instanties die we konden vinden gebeld en we zeiden dat we gewoon handvatten nodig hadden van een hulpverlener. We hoefden misschien niet meteen in behandeling, maar we moesten als ouders horen of we het goed deden of niet. Reageren we wel goed? Pakken we het goed op? Maar iedereen zei dat zolang er geen intake is, ze niks konden doen, want straks gaven ze een verkeerd advies.

                    Uiteindelijk hebben we een medewerker van het centrum seksueel geweld (CSG) gesproken die even de tijd aan de telefoon nam. Zij bevestigde dat we het goed deden, dat we rustig op hem reageerden, hem open vragen stelden en alleen met hem in gesprek gingen als hij ermee kwam. Zij is oprichtster van CSG en raadde aan om het boek Dichtbij Huis te lezen. Daar staan verhalen in over wat je kunt tegenkomen vanaf dat moment, op mentaal vlak, maar ook op juridisch vlak. Dat gaf ons eindelijk wat handvatten en tips wat we nog moesten doen. We hebben uiteindelijk een afspraak met de zedenpolitie gemaakt en een melding gemaakt van het seksueel misbruik. We hebben besloten geen aangifte te doen, omdat het om een minderjarige gaat.

                    Het deurtje was dicht

                    Na drie maanden kwamen we bij de psycholoog en zij wilde meteen beginnen met EMDR, omdat zij er vanuit ging dat onze zoon nog steeds zo open was als eerst. Helaas ging dat niet, want op het moment dat we met de therapie wilden starten, was het deurtje alweer dicht. Onze zoon had er al zo vaak over verteld en er kwam maar geen hulp, dat hij weer gesloten was. Hij vond het ontzettend spannend en hij wilde er alleen maar met ons over praten. Dus er kwam wel hulp, alleen heeft het bijna een jaar geduurd voor hij zich open durfde te stellen. Uiteindelijk was de therapie wel heel fijn voor hem, hij kon ergens terecht en hij kon aan de slag met allerlei verschillende behandelingen.

                    Wij misten als ouders wel iemand die de ouder ook begrijpt. Wij hadden een psycholoog van 25 jaar, die zelf nog weinig levenservaring had. Ze wist goed vanuit de theorie hoe ze onze zoon moest behandelen, maar hoe wij als ouders er het beste mee om konden gaan, dat wist zij niet. Dat kun je haar op die leeftijd helemaal niet kwalijk nemen, maar dat is wel iets wat je als ouder mist. Je wilt het er graag met iemand over hebben die het snapt, die het uit ervaring begrijpt. Dat is er gewoon niet. Daardoor gingen wij zelf boeken lezen en mensen opzoeken om gesprekken mee te voeren. Alle informatie hebben we opgeslurpt, om er voor te zorgen dat we er zo goed mogelijk voor onze zoon konden zijn.

                    Invloed op het leven
                    Het is nu drie jaar geleden dat we achter het misbruik kwamen. Op alle levensgebieden heeft het invloed gehad. Onze zoon liep achter op school en hij durfde geen vrienden te maken. We konden niet naar verjaardagen waar meerdere mensen waren, omdat hij dat te spannend vond. Nachtenlang had hij nog last van nachtmerries en hij had een heel laag zelfbeeld. We gingen ook naar de osteopaat voor zijn lichamelijke klachten. Hij had namelijk veel buikpijn en hij kon bepaalde voedingsmiddelen niet eten, want dat voelde niet fijn in zijn mond. Het heeft gewoon heel veel impact op hem gehad.

                    Ook op ons als ouders heeft de hele ervaring veel impact gehad. Je hebt het idee dat je alle ballen hoog moet houden, voor je kind, omdat hij ook door moet. Mijn zoon vertelde zo levendig wat er was gebeurd, waardoor die plaatjes ook heel levendig in mijn hoofd kwamen. Ik kreeg daar toen ook EMDR-therapie voor, alleen dat ging niet samen met mijn werk en alle andere verplichtingen van het gezin. Op een gegeven moment ging het gewoon niet meer en kwam ik ziek thuis te zitten. Na een half jaar kreeg ik te horen dat ze mij op het werk niet meer wilden, omdat wat ik had meegemaakt een te groot risico was op vaker herhaling van ziekmelding. Er was eigenlijk totaal geen begrip voor de situatie waar wij in zaten.

                    Effecten van seksueel misbruik op een gezin
                    Omdat dit alles ook heel veel invloed had op onze levens, wilden wij daar iets mee. Er moet onder docenten en hulpverleners bekendheid komen over de effecten van seksueel misbruik op een gezin en hoe ze daarmee moeten omgaan. Want wij hadden toentertijd namelijk geen idee en niemand kon ons helpen. Daarom ben ik een onderneming gestart om andere ouders en hulpverleners te helpen om kennis te krijgen over wat seksueel misbruik met een kind en het gezin daaromheen doet.

                    We zijn mega trots op hoe ver onze zoon nu is gekomen. We kunnen nu wel weer naar een feestje en hij eet ook weer alles. Met zijn schoolwerk is hij bijna bij op zijn leeftijdsgenoten. We hebben er vertrouwen in dat het weer goedkomt. We zijn dankbaar dat we er als gezin samen zijn uitgekomen. Het seksueel misbruik zal altijd bij ons blijven, het gaat nooit weg en het zal altijd in een zekere mate weer terugkomen bij mijn zoon. Bijvoorbeeld als hij gaat puberen of wellicht een eigen gezin krijgt. Maar ik heb het idee dat we een goede basis hebben neergelegd en dat we er met veel liefde in het gezin doorheen komen. We zien het dus wel positief in, maar ondanks dat zal het altijd spannend blijven.”

                    Bron: JM Ouders >>

                    #277556
                    Luka
                    Moderator

                      Sandra Piepenbrock (48) is betrokken bij Let’s talk about yes. Deze campagne van Amnesty International strijdt voor een nieuwe wet omtrent verkrachting. Ook streeft het naar een betere dialoog over seks, gelijkwaardigheid en instemming.

                      “Bijna vijf jaar geleden gebeurde er iets verschrikkelijks in ons gezin: mijn dochter van veertien werd verkracht. Ik voelde me als ouder zo machteloos. Alsof dat nog niet erg genoeg was, kwamen we in de krochten van het Nederlands rechtssysteem terecht. Volgens de wet is het namelijk pas verkrachting als er zichtbaar en bewijsbaar geweld is gebruikt. Uitsluitend het binnendringen van iemands lichaam valt daar niet onder. Bizar, maar waar. Mijn dochter had heel duidelijk nee gezegd en laten merken dat ze het niet wilde. Hoezo is dat onvoldoende? Toch werd de dader in eerste instantie vrijgesproken. Ik vergeet nooit meer wat mijn dochter toen zei: ‘Wat had ik dan moeten doen om het te bewijzen, een camera op mijn lichaam dragen?’ Het OM ging in hoger beroep, maar in de tussentijd wist ik oprecht niet wat ik daarop kon antwoorden.

                      Speciale training
                      Twee jaar later zag ik een spotje van Let’s talk about yes, dat ik aan mijn dochter liet zien. Ze had al eerder aangegeven dat ze graag iets zou willen doen, om eenzelfde ervaring voor andere vrouwen te kunnen voorkomen, maar was er nog niet toe in staat. Zelf voelde ik ook de drang om al die pijn en frustratie in iets effectiefs om te buigen. Ik nam contact op met Amnesty International en een week later zat ik al bij een training voor vrijwilligers om meer te leren over het project en te kijken wat ik daaraan kon bijdragen. De rest van de groep bestond vooral uit jonge mensen. Ik denk dat het belangrijk is om in het activisme mensen van verschillende leeftijden, achtergronden en perspectieven bij elkaar te brengen om zo veel mogelijk mensen te bereiken. Achteraf hoorde ik dat ze mijn openheid fijn vonden, een van de jongeren had door mijn verhaal voor het eerst écht met haar ouders gepraat over wat ze zelf had meegemaakt. Op mijn beurt stak ik ontzettend veel op over hoe je social media kunt inzetten om mensen aan het denken te zetten.

                      Victim blaming
                      We hebben als vrijwilligers veel eigen inbreng. Leuk, maar ook spannend. Hoe zet je een actie op poten? Hoe zorg je ervoor dat mensen naar je luisteren? We hebben van alles ondernomen, zoals waslijn-acties waarbij iedereen zijn ‘vuile was’ kon buitenhangen door ervaringen op te schrijven. Verder hebben we een manifest laten ondertekenen door onderwijsinstellingen die wilden bijdragen aan onze doelstellingen. Onze voorlichting richt zich op praktische zaken, bijvoorbeeld hoe je een condoom omdoet, en minder op vragen als: hoe weet je wanneer iemand iets niet prettig vindt en wat doe je dan? Ik was een preutse Truus, maar daar heb ik me overheen gezet tijdens mijn gesprekken met jongeren. Zij durven ook steeds meer te delen, met elkaar en hun ouders. We zijn trouwens ook in gesprek gegaan met politici in Den Haag. Het begint met een eerlijke wet omtrent verkrachting. Dat wetsvoorstel ligt er nu eindelijk, in 2024 gaan ze het invoeren. Toch is er nog genoeg te doen. Neem victim blaming. Toen mijn dochter aangifte deed, vroegen ze wat ze aan had en of ze veel make-up droeg. Ik was heel duidelijk: al loop je in je blote kont op straat, dan moeten ze nog van je afblijven.

                      Haar stem
                      Als ik vertel wat mijn dochter is overkomen, zeggen sommigen: ‘Als het mijn dochter was geweest, had ik hem in elkaar geslagen.’ Dat is makkelijk praten. Natuurlijk was ik woedend, maar met geweld schiet je niks op. Als je in de juridische molen zit, kun je niet veel anders dan afwachten. In hoger beroep is de dader gelukkig alsnog veroordeeld, maar de straf vonden we veel te mild. Door mijn werk voor Amnesty ben ik nog steeds bezig met dit onderwerp. Dat is soms moeilijk, maar het geeft me ook energie. Zo laat ik mijn dochter zien dat ik niet opgeef en laat ik ook haar stem horen.”

                      Bron: Libelle >>

                    9 berichten aan het bekijken - 91 tot 99 (van in totaal 99)
                    • Je moet ingelogd zijn om een antwoord op dit onderwerp te kunnen geven.
                    gasten online: 17 ▪︎ leden online: 0
                    No users are currently active
                    FORUM STATISTIEKEN
                    topics: 3.775, reacties: 21.206, leden: 2.838