Ouders, partners, familie en vrienden van misbruikslachtoffers

Forum Lotgenoten Seksueel Geweld Achtergrond & Informatie Informatieve websites & mediaberichten Ouders, partners, familie en vrienden van misbruikslachtoffers

  • Dit onderwerp bevat 95 reacties, 5 deelnemers, en is laatst geüpdatet op 18/07/2022 om 22:26 door Luka.
6 berichten aan het bekijken - 91 tot 96 (van in totaal 96)
  • Auteur
    Reacties
  • #271718
    Mark
    Moderator

    Hoe rauwe realiteit inbreekt in huwelijk Coen en Femke

    Hoe is het om getrouwd te zijn met iemand die in haar jeugd is mishandeld en misbruikt? Het huwelijk van Coen en Femke de Hoog doorstond een loodzware crisis toen oude trauma’s opleefden. Hun ervaringen tekende het stel –onder pseudoniem– op in een boek.

    Als er bij de familie De Hoog thuis een glas op de grond ketst en in scherven uiteen spat, gilt Femke het uit. En dan is ze weg. Even he-le-maal weg. Naar het moment dat ze als 16-jarig meisje in de keuken zat tussen het gebroken glas op de vloer. Het bloed aan haar handen, vader die op haar afstormde en een schop verkocht die een rib blijvend beschadigde.

    In de minuut dat zij onbereikbaar ver weg is, praten Coen en de kinderen maar gewoon even door. Ze weten: dat dissociëren, zoals psychologen het noemen, is een direct gevolg van de posttraumatische stressstoornis (PTSS) die Femkes leven ruïneert. Ze moet ermee leven, zien te overleven, net als haar man en kinderen.

    Coen begon er een paar jaar geleden over te schrijven „om overeind te blijven.” Sinds deze week ligt zijn verhaal in de boekhandel, onder de titel Eleison. Herschreven naar een andere setting en onder pseudoniem, dat wel. „We willen onze kinderen, en ook onszelf, beschermen”, legt Coen uit. Het gaat hem om de onderliggende patronen: de pijn en het verdriet, de schaamte en het zwijgen door omstanders, de eenzaamheid en het onbegrip van anderen.

    De twee –veertigers– vertellen hun verhaal, omdat zij niet de enigen zijn die zo’n weg moeten gaan. Ze hopen dat hun ervaring anderen helpt om er beter mee om te gaan dan zijzelf. Of, zoals Coen het boek besluit: „Wanneer één dader verantwoordelijkheid neemt voor zijn daden, één omstander besluit niet langer te zwijgen, of één overlever steun vindt in ons verhaal, is dit boek niet voor niets geschreven.”

    Ruzie
    De relatie tussen Femkes ouders is er een van wat zij zelf noemen „alles is bespreekbaar.” „Voor mij als kind was dat juist heel bedreigend”, vertelt ze. „Over letterlijk álles hadden ze ruzie.” Dat ging niet zachtzinnig: eens duwde haar vader zijn vrouw op de vluchtstrook langs de snelweg de auto uit.

    „Je bent een rotkind”, kreeg Femke vaak te horen. „Weet je wat we doen? We sturen je naar een kostschool.” Zo gaat ze geloven dat er iets ernstig mis is met haarzelf.

    Intussen loopt ze rond met blauwe billen en dijen. „Op zwemles vroeg de badmeester: „Wat is er met jou gebeurd? Zal ik je moeder bellen?” Waarop ik riep: „Nee, nee, nee!” En dan verzin je wat: „Ik ben uitgegleden.”” Op de middelbare school vertelde ze ooit wat aan een docent. „Als dat zo is, moet je uit huis geplaatst worden”, zei hij. Femke: „Dat wil je niet als kind. Thuis is alles wat je hebt, hè. Meteen zwakte ik het verhaal af.”

    De buitenwereld ziet hen als een net, christelijk gezin. Ook in de kerk wordt de schijn opgehouden. Femkes vader is er ouderling.

    Toch was er van alles mis. Kwam dat in jullie verkeringstijd al snel boven water?

    Femke: „Het misbruik door mijn oudere broer speelde zich af tussen mijn negende en zestiende. Toen Coen en ik elkaar leerde kennen, was het al niet meer zo heftig als vroeger. Op mijn zeventiende ben ik voor het laatst geschopt. Ik ben toen een jaar naar het buitenland geweest. Daarna kwam ik weer thuis wonen en leerde ik Coen al snel kennen. We zijn jong getrouwd, ook als vlucht. Het emotionele geweld bleef altijd.”

    Coen: „Bij mijn schoonfamilie werd ik al snel geconfronteerd met het narcistische systeem, zoals ik het maar noem. Een van de eerste scenes in het boek speelt zich af in een voorjaarsvakantie. We gingen met elkaar weg en ik kwam een paar minuten later dan afgesproken. Femke reageerde daar nogal gestrest op. In de auto hing een gespannen sfeer. Onderweg bleek moeder haar paspoort kwijt te zijn. Vader werd woedend en dat ontaardde in een enorme scheldkanonnade. In dodelijke stilte maakten we uiteindelijk rechtsomkeert. Thuis bleek het paspoort gewoon in de tas te zitten.”

    In hoeverre durfden jullie als stel openlijk te spreken over de problemen thuis?

    Femke: „Ik was heel open naar Coen. Tegelijk had ik geen idee welke impact het verleden had op wie ik was. Ik kon er heel mooi over praten – dat zeiden therapeuten ook. Maar er iets bij voelen en beseffen wat het aangericht heeft, dat is pas de laatste jaren gekomen.”

    En de gevolgen van de gebeurtenissen, waren die al eerder merkbaar?

    Coen: „Onze relatie had een hartstochtelijk en wervelend begin. Echt fantastisch. Toen Femkes moeder overleed, een paar maanden voor onze bruiloft, kregen we steeds vaker onduidelijke ruzies. Femke was emotioneel en instabiel. Zo raakte ze eens in paniek toen we een cadeau waren vergeten voor de verjaardag van vrienden. Ik haalde nog snel een fles wijn in de winkel. Toen ik terugkwam, stond de autodeur open. We stonden naast flats geparkeerd, dus ik rende naar boven, bang dat ze zichzelf iets aan zou doen. Uiteindelijk zag ik Femke verderop lopen. Ze hing een vaag verhaal op, alsof ze onder invloed was.”

    Wanneer was het moment dat de trauma’s echt tot uiting kwamen?

    Coen: „Toen haar broer, die haar misbruikt heeft, besloot om bij ons in de straat te gaan wonen. Alsof hij zo wilde bewijzen dat het verleden voorbij was, zo voelde het.”

    Femke: „Coen wilde al langer geen contact meer met mijn broer. Toen de koop van de woning rond was, ontplofte er een bom tussen ons. Coen zei: Of je kiest voor mij of je neemt afstand van je familie. Dat laatste deed ik, uit pure zelfbescherming. Toen ontdekte ik pas hoe ziek het systeem is waar ik uit kom. En toen ik dat eenmaal onderkende, waren ook de trauma’s niet meer te houden.”

    Coen: „Een trauma kan tientallen jaren verborgen blijven voordat die eruit komt. Het is als een ballon die je onder water duwt. Hoe sterker de ballon, hoe harder je moet duwen. Met de koop van het huis, schoot de ballon naar boven. Voor ons vielen de puzzelstukjes toen ook op z’n plek.”

    Wat deed dat met jullie relatie?

    Femke: „Altijd had ik geroepen dat mijn gedrag de schuld van Coen was. Ik had zo’n lastige man. Toen ik me eindelijk bewust van mijn ellende werd, zag ik wat ik mijn man, mijn gezin, had aangedaan.”

    Coen: „Ik was emotioneel op, had veel last van mijn rug, was oververmoeid. In het boek beschrijf ik hoe ik loop te vloeken, schelden, tieren. Ik heb gevochten met God: hoe kan dit? Ik geloof dat ik dicht bij de dood ben geweest, zo zwaar was het.”

    Femke: „Coen heeft zich meermaals zorgen gemaakt omdat hij dacht dat ik een einde aan mijn leven zou maken.”

    Coen: „Ze schreef ook afscheidsbriefjes en dissocieerde regelmatig.”

    Femke: „Bij tijdsdruk werd ik al boos en gaf ik hem de schuld. Want als je te laat komt, heb je een probleem, dan word je geslagen. Als er rommel lag, werd ik panisch. Rommel in huis staat voor mij gelijk aan doodsangst. Moet je je voorstellen, in een gezin met jonge kinderen.”

    Welke tips hebben jullie voor stellen die min of meer in hetzelfde schuitje zitten?

    Femke: „Ik heb veel gehad aan contextuele therapie vanuit een christelijke visie. Die therapie kijkt naar alle aspecten van het leven.”

    Coen: „Als partner moet je ook een zekere afstand nemen. Ga niet de therapeut spelen.”

    Femke: „Je kunt de ander niet gelukkig maken, wel bijdragen aan iemands geluk. Ik denk dat wij de fout gemaakt hebben door Coen in de reddersrol te duwen. Maar bij trauma’s heb je echt professionele hulp nodig. Ik ben chronisch depressief, maar zeg nu niet meer tegen Coen: Ik ben zo ongelukkig, jij moet dit of dat anders doen. Hij luistert alleen en zegt: „Wat naar voor je.””

    Coen: „Vertel ook niet aan iedereen wat er is gebeurd. Alleen aan mensen die je blind vertrouwt, die niet schrikken als je heftige dingen vertelt.”

    Jullie ervoeren weinig steun van de omgeving.

    Coen: „Omdat de positie van de dader en het slachtoffer al snel worden omgedraaid. Niet de broer of de vader, maar ik kreeg advies om hulp te zoeken, want waar komt die houding tegenover Femkes familie vandaan?

    Onder christenen leeft sterk het idee dat God je leven wel zal veranderen. Als problemen niet opgelost worden, heb jij het dus gedaan. Dan is je geloof niet groot genoeg, blijf je in zonden leven of heb je een persoonlijkheidsstoornis.”

    Femke: „Mensen vinden het moeilijk dat niet alle pijn in het leven weg te bidden is. Ik leer steeds beter omgaan met de trauma’s, maar ze gaan nooit meer weg. Dat lijkt onverdraagzaam in de christelijke wereld. Blijkbaar is het te confronterend dat God dit soort dingen toelaat.”

    Coen: „We leven in een maakbare maatschappij. Mensen vroegen ons: „Waarom blijven jullie nog bij elkaar?” Of ze zeiden: „Je kunt wel PTSS hebben, maar je moet op den duur ook stoppen met het verleden de schuld geven.” Het boek eindigt met een hartstochtelijk pleidooi voor ruimte voor pijn. Ruimte dat er ook dingen mis mogen zijn.”

    Femke: „Mensen waren soms oprecht met ons begaan, diep geraakt door wat ons overkwam. Te diep eigenlijk, want ze wilden het wel oplossen. Lief bedoeld, maar we hadden daar niks aan. Dan kregen we te horen: „Je hebt het al zo lang geprobeerd bij deze therapeut, ga toch naar een ander.” Weet je hoeveel tijd het kost voordat je een vertrouwensband met zo’n hulpverlener hebt opgebouwd? Als wij zo’n advies afsloegen, konden mensen heel boos worden en zelfs het contact verbreken.”

    Wat is jullie boodschap aan christenen die iets willen betekenen voor mensen als jullie?

    Femke: „Doe net als de vrienden van Job eerst deden: er zijn, luisteren, zwijgen. Als zij op een gegeven moment hun mond opentrekken en met adviezen komen, gaat het mis. Hoor iemand aan in stilte, zonder oordeel of ongevraagd advies.”

    Bron: rd.nl

    #271781
    Mark
    Moderator

    Psychische stoornis treft vaak ook zoon of dochter


    beeld iStock

    Een moeder die altijd somber is en veel op bed ligt. Een vader die in manisch-psychotische periodes nachtenlang opblijft en geld over de balk smijt. Voor ruim 400.000 Nederlandse kinderen is het de harde realiteit.

    Van de hele bevolking krijgt zo’n 1 à 2 procent een bipolaire stoornis, een aandoening waarbij depressieve periodes afgewisseld worden door manische periodes. Bij kinderen die een vader of moeder hebben met een ernstige psychiatrische aandoening, gebeurt dit tien tot twintig keer zoveel. De helft van deze kinderen ontwikkelt bovendien een stemmingsstoornis, zoals depressie, weet prof. dr. Manon Hillegers van het Erasmus Medisch Centrum in Rotterdam.

    De kinder- en jeugdpsychiater doet al meer dan twintig jaar onderzoek naar kinderen met een ouder die een ernstige psychiatrische aandoening heeft. Haar doel? „Tijdig de problemen signaleren. Want hoe eerder we erbij zijn, hoe beter de prognose.”

    Veerkracht
    Tijdens het Voorjaarscongres van de Nederlandse vereniging voor Psychiatrie zit Hillegers een symposium voor over kinderen van ouders met een ernstige psychiatrische aandoening. Tijdens dit congres zal het MARIO-project worden gepresenteerd, wat staat voor Mood and Resilience in Offspring, oftewel stemming en veerkracht bij nakomelingen. Het onderzoek, dat in 2017 startte, richt zich op kinderen die een ouder hebben met depressie of een bipolaire stoornis. Hillegers is een van de hoofdonderzoekers, samen met prof. dr. Brenda Penninx.

    Doel van het project is om beter te begrijpen hoe de overdracht van een stemmingsstoornis of bipolaire stoornis tussen generaties werkt, vertelt Hillegers. „Daarbij spelen genen een rol, en daar kunnen we niets aan veranderen. Maar ook omgevingsfactoren kunnen extra risico’s met zich meebrengen. Denk aan een ouder die vanwege psychische klachten wordt opgenomen, of een gezin dat in de financiële problemen zit. Dat heeft zijn weerslag op een kind. Wij willen begrijpen waarom sommige kinderen desondanks gezond en zonder stoornissen opgroeien, en anderen niet.”

    Om eerder ondersteuning te kunnen bieden aan kinderen die een stemmingsstoornis dreigen te ontwikkelen, maakte het onderzoeksteam de zogenaamde MARIO-check. Door kinderen een korte online vragenlijst te laten invullen en een aantal vragen te laten beantwoorden tijdens een telefonisch gesprek, hoopt Hillegers dat „milde problemen” eerder aan het licht komen. „We willen deze check onder zoveel mogelijk jongeren uitzetten. Als de MARIO-check tijdig jongeren met stemmingsproblemen identificeert kan mogelijk erger worden voorkomen.”

    Emotiedagboek
    Vervolgens wil het team er ook voor zorgen dat de jongeren worden behoed voor bijvoorbeeld een depressie. Daarvoor ontwikkelden Hillegers en haar collega’s de app ”Grow It!”. In de app geven kinderen en jongeren vijf keer per dag aan hoe ze geslapen hebben, hoe ze zich voelen, waar ze zijn en met wie.

    „Zo maken ze hun eigen emotiedagboek”, legt Hillegers uit. „De gebruikers krijgen bovendien opdrachten, bijvoorbeeld om te sporten, emoties te delen, of op pad te gaan met een beste vriend of vriendin. Zo ervaren ze dat je je beter gaat voelen als je fysiek actief bent of je problemen deelt.”

    Is het niet belastend voor een kind om vijf keer per dag zo’n vragenlijst te doorlopen? Nee, vindt Hillegers. „Het invullen duurt minder dan een minuut per keer.”

    Jongeren die meedoen aan het MARIO-project kunnen ook op twee andere manieren hulp krijgen. Zo is er een website met uitleg over de stoornis van de ouders, en kunnen ze online adviezen krijgen van een panel van psychologen.

    „We zijn benieuwd waar de jongeren behoefte aan hebben, en wat voor effect de drie opties hebben”, aldus Hillegers.

    Netwerk
    Vaak is in de omgeving niet bekend dat een ouder psychische problemen heeft, aldus Hillegers. Kinderen kunnen het hierdoor zwaar hebben en zich zorgen maken over hun vader of moeder. Een netwerk om het gezin heen waar een kind naartoe kan, is in ieder geval belangrijk, vertelt de psychiater. „Dat kunnen buren zijn, een broer of zus, ooms en tantes of opa’s en oma’s.”

    Daarbij is het voor alle betrokkenen van cruciaal belang om het kind duidelijk toestemming te geven steun te zoeken bij een vertrouwd iemand in de omgeving. „Een kind is vaak loyaal aan zijn ouders. Een ouder moet daarom nadrukkelijk zeggen: naar die buurvrouw mag je altijd toegaan als het met mij niet goed gaat.”

    bron: rd.nl

    #271980
    Mark
    Moderator

    Je lijf is van jou

    Weet jij welke aanrakingen oké zijn en welke niet?

     

    Bron: Het Klokhuis

    #272579
    Luka
    Moderator

    ‘Trauma wordt aan kinderen doorgegeven, tot iemand de pijn wil voelen’

    Hoe je ouders met trauma in hun leven omgaan, dat beïnvloedt jou. En zelf kun je dat trauma weer doorgeven aan je kinderen. Hoe die cyclus ophoudt? De pijnlijke waarheid, zegt de Britse psychotherapeut en bestsellerauteur Julia Samuels, is dat we alleen kunnen repareren wat we onder ogen zien.

    “Waarom werkte mijn moeder niet eerst aan haar eigen trauma voordat ze mij kreeg? Dan had ze mij niet opgezadeld met haar problemen.” De overpeinzing komt van een vrouw eind twintig, vanaf een Freudiaans behandelbankje – tissues binnen handbereik. Naast haar zit de Britse psychotherapeut Julia Samuel, en tegenover de vrouw kijken een paar honderd deelnemers van de Amsterdamse School of Life toe.

    Samuel geeft een spoedsessie familietherapie, tien minuutjes slechts, en het publiek komt voor inzichten. Zussen vertellen over hun ruzies onderling en het gevoel van onveiligheid thuis, een moeder ziet zichzelf als het harige, ondankbare afvoerputje van de familie en nog een deelnemer worstelt met haar nieuwe rol nu haar moeder dementeert en de kinderen zijn uitgevlogen.

    Elke familie heeft een verhaal
    Over onze familie praten, zegt Samuel, die we na haar Amsterdamse optreden spreken, vinden we razend interessant maar we lijken de gelegenheid niet vaak op te zoeken. “Familie is zo vanzelfsprekend dat we vergeten een stapje terug te zetten om te kijken naar wie zij zijn, wat je leuk aan ze vindt en wat niet, wat jouw rol is en waar jouw gedrag vandaan komt.”

    Trauma blokkeert de stroom van liefde binnen een gezin.
    Julia Samuel, psychotherapeut

    Samuel schreef Elke familie heeft een verhaal, waarin ze met acht waargebeurde casussen uiteenzet hoe trauma in families generaties lang kan doorwerken. Een trauma heeft geen taal, zegt Samuels. Het heeft geen tijdsbesef en blijft stand-by in ons lichaam, klaar om in actie te komen, vaak nog jaren na de traumatische gebeurtenis. Het verhindert dat emoties worden verwerkt en het blokkeert de stroom van liefde binnen een gezin; liefde die in overvloed moet stromen om kinderen weerbaar en geliefd te maken en gezond te laten hechten.

    Familiegeheim en stilte
    Samuel: “Gedrag dat voort kan komen uit trauma is onvoorspelbaarheid, drift, ineens ontploffen, juist heel stil worden en je afsluiten, of steeds maar bezig willen blijven. Dat zijn overlevingsmechanismen, zo kunnen we dealen met trauma en extreem ingrijpende gebeurtenissen.” Maar met dit gedrag los je je verleden niet op, je geeft het door aan je kinderen – en zo belanden er veel meer mensen bij therapeuten dan nodig – áls ze al komen.

    Een van de verhalen in Samuels boek is die van de familie Rossi; een gezin van twee ouders en drie volwassen kinderen. “De relatie met hun ouders was gebaseerd op de traumatische onvoorspelbaarheid van een driftige moeder met een alcoholprobleem en de afwezige vader. Beide ouders hielden van hun kinderen, maar konden geen stevig fundament voor een goed functionerend gezin leggen.”

    Als getraumatiseerde ouders gestrest zijn kunnen ze intolerant of zonder empathie op hun kinderen reageren.
    Julia Samuel, psychotherapeut

    De kinderen zijn emotioneel gesloten, ervaren rivaliteit met elkaar, zijn ongelukkig en hebben een problematische relatie met alcohol. Als de hoogbejaarde moeder in de spreekkamer zit voor een familiesessie blijkt ze niet in staat tot een werkelijk gesprek: ze mompelt, krabt aan haar armen, begint over Parijs en pas als ze wegloopt, vertelt ze wegwuivend haar geheim: haar zoon is ontstaan uit een buitenechtelijke affaire.

    De vrouw kan haar enorm sterke afweermechanismen niet veranderen – haar kinderen kunnen dat nog wel, meent de therapeut. Moeder praat niet, maar haar kinderen zitten bij Samuel mèt hun eigen kinderen om te voorkomen dat de geschiedenis zich herhaalt.

    Intolerant en zonder empathie
    Er bestaat een theorie, legt Samuel uit, die stelt dat een traumatische gebeurtenis die wordt weggestopt in plaats van verwerkt, net zo lang aan volgende generaties wordt doorgegeven tot iemand bereid is de pijn te voelen. De epigenetica, de wetenschap die de invloed van ervaringen en omgeving op ons DNA bestudeerd, kwam tot hetzelfde inzicht: een trauma verandert het besturingssysteem van ons lichaam – en leidt tot een sterkere reactie op externe prikkels, omdat de amygdala wordt geactiveerd, het deel van de hersenen dat onze vecht-of-vluchtreactie regelt.

    “Als getraumatiseerde ouders gestrest zijn, kunnen ze intolerant of zonder empathie op hun kinderen reageren. En als zo’n situatie zich regelmatig voordoet, gaan de kinderen zich uiteindelijk verwaarloosd voelen. Zo wordt een trauma van generatie op generatie doorgegeven.”

    Auschwitz overleven zonder trauma
    Overigens kan trauma families ook overslaan – je hóeft niet getraumatiseerd te zijn als je iets heftigs meemaakt. “Ik sprak een familie waarvan de moeder Auschwitz heeft overleefd. Ik nam aan dat er sprake zou zijn van erfelijk trauma, maar dat was niet zo. De vrouw was al in de negentig, en werd als kind uitbundig geliefd en is veilig gehecht. Na de oorlog vond ze een partner van wie ze enorm veel hield en bij wie ze zich veilig voelde. Die liefde maakt haar ongelofelijk veerkrachtig. ”

    Ze had het vermogen haar traumatische ervaringen te doorvoelen, te verwerken en te transformeren, zodat die zich niet in de neurale netwerken van het brein vastzetten, beschrijft Samuels. Haar dochters erven geen oorlogstrauma, concludeert ze. Ze erven wel het enorme vermogen van deze vrouw om lief te hebben.

    De patiënt op de bank in Amsterdam met haar getraumatiseerde moeder? Die tien minuten therapie zijn een beetje voor het idee, maar ze kan met twee adviezen naar huis: geef het meisje dat je toen was de liefde en aandacht die ze verdient, en stel grenzen: je bent niet je moeders moeder.

    Zelf aan de slag met een gezond familiesysteem? Daar zijn twaalf toetsstenen voor:

    1. Heb compassie met jezelf
    2. Communiceer open en effectief
    3. Leer productief ruzie te maken
    4. Geef verschillen de ruimte
    5. Zorg voor vijf keer zoveel positieve als negatieve reacties
    6. Stel duidelijke grenzen
    7. Houd de machtsdynamiek in de gaten
    8. Maak tijd voor leuke dingen
    9. Verhef gewoontes tot rituelen
    10. Laat veranderingen toe
    11. Denk na over jezelf en je familiepatronen
    12. Geef het goede voorbeeld

    Bron: NU.nl >>

    #272580
    Luka
    Moderator

    Hoe je voorkomt dat jouw jeugdtrauma een trauma van je kind wordt: ‘Ruim eerst je eigen rommel op’

    Veel mensen met een trauma lopen daar lang mee rond. Onbewust kunnen ze die trauma’s doorgeven aan hun kinderen, die er vervolgens in hun eigen leven veel last van krijgen. Maar die cyclus is volgens experts te doorbreken als je ermee aan de slag gaat.

    Onverwerkte trauma’s kunnen in ons hele doen en laten meespelen, zegt klinisch psycholoog Annemieke Driessen, die ook voorzitter is van de Vereniging EMDR Nederland.

    Invloed op de omgeving
    EMDR is een gespecialiseerde vorm van therapie die zich richt op traumaverwerking. Door traumatisering kunnen mensen niet alleen gespannen, angstig of prikkelbaar zijn.

    Het heeft ook invloed op hoe ze met zichzelf en hun omgeving omgaan, zegt Driessen. En dus ook met hun kinderen, als ze die hebben.

    ‘Traumasporen’
    Volgens traumatherapeut Linda Riemsdijk bestaan er nog veel misvattingen over wat een trauma precies inhoudt. “Een trauma is niet zozeer een bepaalde gebeurtenis. Een trauma wordt gevormd door wat er in ons lijf gebeurt op het moment dat ons iets overweldigends overkomt.”

    Volgens de trauma-expert kan een overweldigende gebeurtenis namelijk ‘traumasporen’ achterlaten. “Zo’n overweldigende gebeurtenis veroorzaakt stress. Die slaan we op in ons lijf”, legt ze uit. “En die traumasporen informeren ons hoe we met onszelf en anderen omgaan.”

    Trauma’s onder het tapijt schuiven
    Het gedrag dat iemand zo aanleert, geeft hij of zij vervolgens vaak door aan de eigen kinderen, legt klinische psycholoog Driessen uit. “Dat gebeurt vaak onbewust. Mensen die trauma’s hebben meegemaakt, zijn soms geneigd om de herinneringen heel diep onder het tapijt te schuiven, omdat ze er niet meer mee geconfronteerd willen worden.”

    Dat doen mensen volgens haar uit zelfbescherming. “Want de gevoelens en herinneringen doen te veel pijn.”

    ‘Intergenerationeel’ trauma
    Maar zo’n ‘weggestopt’ trauma kan later vervelende gevolgen hebben, vertelt trauma-expert Riemsdijk. “Als iemand bijvoorbeeld is verwaarloosd door de eigen ouders, maar er dan wel voor zijn kind probeert te zijn, kan dat heel pijnlijk zijn voor die persoon. Zo pijnlijk dat ze het zelfs bijna niet kunnen verdragen om er voor hun eigen kind te zijn, omdat het zo raakt aan de eigen pijn die nog niet verwerkt is.”

    Dat heet ook wel intergenerationeel trauma, vertelt de traumatherapeut. “Kinderen houden vaak een spiegel voor aan ouders, waardoor ze hun eigen trauma op dat moment pas gaan herkennen, legt ze uit. “Je moet vaak wachten op een triggermoment.”

    Het patroon doorbreken
    Wanneer die trigger komt, zouden ouders er goed aan doen de verantwoordelijkheid te nemen om vervolgens met hun trauma aan de slag te gaan, vindt Riemsdijk. “Als je op dat moment als ouder de moed kunt opbrengen en – heel plat gezegd – je eigen ‘rommel’ opruimt, dan hoeft jouw kind er later niet voor in therapie.”

    Dat zegt ze vaak tegen ouders, vertelt ze. “Als jij jezelf aanleert er anders mee om te gaan, leert jouw kind op jonge leeftijd al iets anders. Dan kan het patroon nu al doorbroken worden en behoed je je kind ervoor dat hij later door hetzelfde proces heen moet.”

    EMDR-therapie
    Annemieke Driessen is het daarmee eens. “Hoe eerder je traumatische ervaringen zelf verwerkt, hoe minder invloed het verder op je leven heeft en dus ook op je kinderen.” Eén bewezen effectieve therapie bij traumaverwerking is Eye Movement Desensitization and Reprocessing-therapie (EMDR).

    “Een persoon die EMDR-therapie ondergaat moet twee dingen tegelijkertijd doen: een traumatische herinnering in het geheugen nemen en tegelijkertijd een taak uitvoeren”, legt Driessen uit. “Meestal is die taak dat je je ogen heel snel heen en weer moet bewegen, bijvoorbeeld door de vingers van de therapeut voor je ogen te volgen.”

    Lichaamsgerichte therapie
    Volgens deskundige Driessen kan ons geheugen zo opnieuw getraind worden. “Ons geheugen kan zich niet goed op twee dingen tegelijk concentreren. Door tegelijk een alledaagse taak uit te voeren, verliest de nare herinnering zijn lading”, legt ze uit. “De spanning gaat eruit. Uiteindelijk wordt de herinnering emotioneel neutraal.”

    Naast EMDR-therapie is ook lichaamsgerichte psychotherapie een essentieel onderdeel van traumaherstel, voegt Linda Riemsdijk toe. “Uit onderzoek weten we dat het lichaamsgerichte onderdeel minstens zo belangrijk is. Traumasporen worden tenslotte fysiek in ons lijf opgeslagen.”

    Geen doe-het-zelf
    Driessen benadrukt dat in complexe gevallen hulp van een professional nodig is. “Als je eenmaal een complexe post-traumatische stressstoornis (PTSS) hebt ontwikkeld, gaat die in de regel niet zomaar weer over.” Doe-het-zelf-oplossingen zijn daarbij volgens haar niet genoeg. “Je kunt helaas niet zeggen: als je even dit en dat doet, ben je er zo vanaf. Professionele hulp is wel essentieel.”

    Maar die professionele hulp vinden, is nog lastiger gezegd dan gedaan. Driessen: “De wachtlijsten zijn enorm. Er is echt te weinig capaciteit. En hoe complexer de zorgvraag, hoe langer de wachtlijsten.”

    Gezonde relaties
    Trauma-expert Riemsdijk deelt die zorg. “Het is wel degelijk mogelijk om zonder therapeut tot bepaalde inzichten te komen: dat je door mensen in je omgeving een spiegel voor krijgt. Er kan veel hersteld worden in gezonde relaties met anderen. Maar afhankelijk van hoe ernstig de traumatisering is, hoe moeilijker het is voor mensen om daadwerkelijk gezonde relaties te hebben.”

    Driessen raadt aan om, wanneer je een EMDR-therapeut gaat zoeken, na te gaan of diegene gespecialiseerd is. “EMDR is nu heel populair en dat is natuurlijk heel fijn en goed, maar dat heeft als keerzijde dat er ook veel therapeuten zijn die zeggen dat ze EMDR-therapeut zijn, maar eigenlijk niet voldoende zijn opgeleid.” Dat controleren kan in de database van de Vereniging EMDR Nederland, die de officiële registraties van therapeuten bijhoudt.

    Bron: 1 Vandaag / Avro Tros >>

    #273450
    Luka
    Moderator

    IRIS (48) GROEIDE OP ALS KOPP-KIND: ‘IK MOEST WEGBEWEGEN VAN DE DYNAMIEK MET MIJN OUDERS’

    Iris Verhoeven (48) is traumatherapeut en KOPP-kind. Dat staat voor Kind van Ouder(s) met Psychische Problemen. Onder haar LinkedIn-post over de moeizame band met haar moeder krijgt ze veel herkenning.

    “Er zijn heel veel kinderen die opgroeien in een gezin waar ongewild de dynamiek bestaat dat kinderen beschikbaar zijn voor hun ouders, in plaats van andersom. Dat werkt door in hun volwassen leven”, legt Verhoeven uit aan LINDA.nl.

    KOPP-KIND
    KOPP-/KOV-kinderen (Kind van Ouder met een Verslaving) voelen zich vaak eenzaam, ook als volwassene. Hun ouders waren (emotioneel) niet aanwezig, en het voelt alsof ze de enige zijn in deze situatie, zo legt de traumatherapeut uit. “Jonge kinderen zijn supergevoelig omdat ze met al hun zintuigen waarnemen. Ze ervaren dat er geen ruimte is om hun behoeftes met hun ouders te delen, want papa en mama hebben het al moeilijk genoeg met zichzelf. Daardoor leer je al op jonge leeftijd: ik doe er niet toe.”

    Als therapeut begeleidt Verhoeven volwassenen die zijn opgegroeid bij ouders met psychische problemen of een verslaving, en nu tegen allerlei problemen aanlopen. Dat kan zich uiten in neerslachtigheid, het gevoel dat ze hun eigen leven niet kunnen vormgeven en een laag zelfbeeld. Maar het is eigenlijk allemaal trauma dat zich manifesteert. “Ik werk aan de ene kant inzichtgevend en aan de andere kant ervaringsgericht.”

    In haar werk als therapeut laat Verhoeven cliënten vooral naar hun lijf luisteren. “Je brein kan je heel goed voor de gek houden, maar je lichaam liegt niet. Ik begeleid mensen zodat ze leren waarnemen hoe ze zich voelen in het contact met hun ouders. En cliënten leren hoe ze op die momenten van stress zichzelf tot rust kunnen brengen.”

    JEUGD
    Zelf is de therapeute ook ervaringsdeskundige. “Bij mij thuis gebeurde het allemaal achter de voordeur”, zo vertelt Verhoeven. Inmiddels is de vader van Verhoeven overleden. Lange tijd had ze geen goede relatie met hem. “Ik kon eigenlijk niet voldoen aan het beeld dat hij had over hoe een kind moest zijn. Vanuit zijn eigen trauma werd hij emotioneel gewelddadig naar mij. Mijn moeder beschermde mij daar niet tegen.” Anderhalf jaar voor zijn overlijden verandert de dynamiek. “Ik heb mijn grenzen aangegeven, ik wilde het zo niet langer.” Het is een kantelpunt voor hun relatie. “Er ontstond nieuw en helend contact”.

    LOYALITEIT
    Voor Verhoeven en andere KOPP-kinderen is het kenmerkend om constant in een loyaliteitsconflict te zitten. Vaak ontstaat er schuldgevoel, schaamte of angst als het kind – en inmiddels de volwassene – voor zichzelf kiest in plaats van de behoefte van de ouder. “Maar dat ik me schuldig voel betekent ook dat ik mijn eigen beweging volg”, legt de ervaringsdeskundige uit. “Ik luister naar mezelf, maar daarvoor moet ik wel wegbewegen van het zorgen voor mijn ouders”.

    Als therapeut vindt Verhoeven het dan ook belangrijk dat haar cliënten hun overlevingsstrategie leren herkennen die is ontstaan in zo’n onveilige thuissituatie. “Je groeit op in veel stress en dat doet iets met je lijf en zenuwstelsel.” Voor jezelf en je mentale en fysieke gezondheid is het van belang om met het trauma aan de slag te gaan. Verhoeven realiseert zich welke dilemma’s dat met zich mee kan brengen. “Kies je voor jezelf of blijf je doorgaan in dezelfde dynamiek met je ouders? Veel KOPP-kinderen dealen met de vraag: als ik dit voor mezelf doe kan ik dat dan wel maken naar mijn ouders? In hoeverre doe je jezelf geweld aan als je je blijft aanpassen?”

    “Ga je eigen weg, wat meer los van het patroon waarbij je als kind voor je ouders zorgt, zodat je meer en meer de regie krijgt over je eigen leven”, drukt de therapeute mede KOPP- en KOV-kinderen op het hart. Het is een ingewikkeld proces weet Verhoeven ook uit eigen ervaring. “Er komt vrijheid, maar je betaalt er ook een prijs voor. Je komt ongemakkelijke gevoelens tegen.” Ze wil vooral iedereen met een vergelijkbare situatie een hart onder de riem steken. “Je mag jezelf toestemming geven om voor jezelf te kiezen, niemand anders gaat dat voor je doen”.

    Lees hieronder de LinkedIn-post van Iris Verhoeven van praktijk de Helende Weg.

    Iris Verhoeven

    Wanneer ik vertel over het contact met mijn moeder, over hoe dat er niet echt is, dan krijg ik toch nog regelmatig de reactie: “Misschien moet je nog een keer met haar gaan praten.” Ik weet: mijn moeder bedoelt het niet kwaad. Ze heeft mij naar haar beste vermogen opgevoed. Maar daarbij weet ik ook: het komt niet rond. Hoe graag ik het ook zou willen. Hoe hard ik het ook probeer. Hoezeer ik er ook naar verlang om als kind bij mijn moeder te mogen schuilen. Het gaat niet meer gebeuren.

    Mensen die zijn opgegroeid bij ouders met psychische problemen of een verslaving weten dit. Er komt een moment dat je moet zeggen: dit is hoe het is en het wordt niet anders. Aanvaarden hoe het is, en stoppen met je ertegen te verzetten. Of proberen de situatie of je ouders te veranderen. In de hoop dat je toch krijgt wat je zo nodig hebt.

    Al vanaf heel jonge leeftijd heb ik geprobeerd om mijn moeder te bereiken. Ik stond emotioneel gezien voor haar klaar. Ik was beschikbaar voor haar. Ik keek naar wat ze nodig had en probeerde daaraan te voldoen. En zoals jonge kinderen dat doen: wanneer ze nodig hebben, maar niet ontmoet worden in hun behoeften, denken ze dat het aan hen ligt.

    Lang heb ik me schuldig gevoeld, wanneer ik voor mezelf koos. Het moment dat wij besloten om met ons gezin verder bij mijn ouders vandaan te gaan wonen, raakte mijn moeder in een depressie. En toch hebben we het gedaan. Omdat het voor ons klopte. Het moment dat ik besloot om de sterfdag van mijn vader alleen te gedenken. En niet meer met haar samen, omdat er dan geen ruimte is voor mij om te rouwen. Zo zijn er nog talloze voorbeelden waarbij ik voor mezelf koos en me schuldig voelde.

    Telkens opnieuw leer ik voor mezelf te kiezen. Omdat ik weet: wanneer ik uit loyaliteit met mijn moeder meebeweeg, verlies ik mezelf. En het helpt niet. De situatie wordt er niet beter van. Dit komt niet rond.

    Søren Kierkegaard heeft hier zo’n prachtige uitspraak over, die al op meerdere manieren vertaald is: “Durven is even de grond onder je voeten verliezen. Niet durven is je leven verliezen.” Wanneer ik durf voor mezelf te kiezen, verlies ik het contact met mijn moeder. En dan verlies ik elke keer weer even de grond onder mijn voeten. Telkens als ik voor mezelf kies, voel ik de schrik van het alleen en verlaten zijn weer even in mijn lijf. En ik weet ook: wanneer ik dat níet doe, dan verlies ik mijn leven. Dan staat mijn leven in dienst van mijn moeder. Dan besta ik bij de gratie van het beschikbaar zijn voor haar.

    Maar wanneer ik voor mezelf kies, weet ik ook: het komt niet rond. Het wordt niet een mooi sprookje met een gelukkig einde voor mij, samen met mijn moeder. Dan heb ik te rouwen dat dit is wat het is. Rouwen over wat nooit geweest is en ook nooit zal zijn. En als ik het verdriet daarover toelaat, word het stilaan rustig in mij.

    #volwassenkoppkind
    #KOPP
    #KOV
    #trauma
    #jeugdtrauma
    #traumatherapie
    #familieopstellingen
    #systemischwerk

    Bron: Linda.nl >>

6 berichten aan het bekijken - 91 tot 96 (van in totaal 96)
  • Je moet ingelogd zijn om een antwoord op dit onderwerp te kunnen geven.
gasten online: 20 ▪︎ leden online: 3
Gloria, Dina, Zonnetje
FORUM STATISTIEKEN
topics: 3.309, reacties: 17.990, leden: 2.172