[Mark]

Zullen meer kinderen vader Ruinerwold verlaten? ‘We kunnen alleen maar gissen en het beste hopen’, zegt advocate Corinne Jeekel

De vier oudste kinderen praten over de rechtszaak en de ontmoeting met hun vijf jongere broer en zussen Beeld: Documentaire De Kinderen van Ruinerwold

Advocate Corinne Jeekel van de vier oudste kinderen van Gerrit Jan van D. zegt dat haar cliënten veel steun hebben geput aan de vele reacties die zijn geuit op de vierdelige documentaire van Jessica Villerius.

Dat maakte zij woensdagavond bekend tijdens een interview in het NPO tv-programma Op1, na afloop van de vierde en laatste aflevering van De Kinderen van Ruinerwold . Donderdag is een extra aflevering online te bekijken, terwijl de kinderen Israel en Edino die avond te gast zijn in De Vooravond op NPO 1.

Één van de vijf jongste kinderen heeft gezin verlaten
Aan het einde van de laatste aflevering was te lezen dat één van de vijf jongste kinderen inmiddels niet meer bij de vader woont. ,,Die heeft documentairemaakster Jessica Villerius zelf benaderd voor deze verklaring. Op eigen initiatief”, zegt Jeekel.

De vier oudste kinderen maakten zich tijdens de strafzaak al zorgen om de hereniging van de vijf jongste met vader Gerrit Jan. ,,Dat één van die vijf kinderen de vader heeft verlaten, zie ik als een belangrijke ontwikkeling. Waar dit verder naar zal leiden? We kunnen alleen maar gissen en het beste hopen.”

In de laatste aflevering van de documentairereeks De Kinderen van Ruinerwold die woensdagavond werd uitgezonden, was te zien hoe de vier oudste kinderen kijken naar de uitspraak van de rechtbank. Vader Gerrit Jan van D. werd niet vervolgd, omdat hij naar het oordeel van de rechtbank vanwege de gevolgen van een hersenbloeding niet in staat is om een eerlijk proces te krijgen.

‘Hoe het met ze gaat? Op en neer’
Jeekel beaamt dat er massaal naar de documentairereeks is gekeken. ,,Er is ook veel steun geuit richting de vier oudste kinderen. Dat vinden ze fijn om te horen. Zij voelen zich daardoor gedragen. Ze hebben een heftige en indringende periode achter de rug, die in oktober 2019 begon. Hoe het nu met ze gaat? Op en neer.”

De advocate zei dat de vier kinderen veel voor haar zijn gaan betekenen. ,,Het zijn welbespraakte mooie mensen, op alle fronten. Ze hebben hun verhaal in hun eigen tempo en hun eigen woorden naar buiten gebracht. Dankzij deze documentaire begrijpt iedereen waarom ze hiervoor hebben gekozen. In alle rust en in volledige anonimiteit. Dat is een heel goede keuze geweest.”

‘Ik heb blauw van het lachen met ze in de auto gezeten’
Jeekel zegt dat ze soms blauw van het lachen met de vier in de auto zat. ,,Het zijn mensen met humor. Maar ik ben nu 26 jaar advocaat en houd wel professionele afstand.”

De vier oudste van zijn negen kinderen riepen de rechtbank tijdens de pro-forma zitting op 18 februari op hun vader wel te vervolgen. Zij werden seksueel misbruikt door Van D., kregen lijfstraffen en werden gegijzeld. Dat is volgens hen begonnen vanaf de geboorte van de oudste zoon in 1989 en duurde tot 14 oktober 2019, de dag van de inval in de boerderij.

Van D. werd onder meer verdacht van jarenlange vrijheidsberoving van zes van zijn negen kinderen. Zij zouden tegen hun wil zijn vastgehouden op een afgelegen boerderij in Ruinerwold. De zaak kwam in oktober 2019 aan het licht, nadat een van de kinderen alarm had geslagen.

Bron: dvhn.nl

[Mark]

Waarom mannen zwijgen over seksuele intimidatie

“Ben je gay ofzo?”, “Wees blij dat je aandacht krijgt zeg!”, “Wat ben jij nou voor man?!”. Een kleine greep uit de opmerkingen die mannen krijgen als ze een opdringerige vrouw afwijzen. Na een rondje navragen op de redactie blijken bijna alle mannen weleens lastiggevallen te zijn tijdens het uitgaan, door zowel vrouwen als mannen. Mannen worden vaker seksueel geïntimideerd dan we denken, maar treden er minder vaak mee naar buiten. Hoe komt dat eigenlijk? En waarom is het taboe op seksueel misbruik van mannen door vrouwen zo groot? We spraken erover met wetenschapper Linda Duits, gespecialiseerd op het gebied van gender en seksualiteit.

‘Mannen hebben altijd zin’
“Het zit zo diepgeworteld in onze cultuur dat mannen altijd maar zin moeten hebben. En omdat mannen dus altijd zoveel zin in seks hebben, maakt het ze toch ook niet uit met wie dat is? Dat zie je heel sterk bij zaken met leeftijdsverschil. Als een middelbare schoolleraar rommelt met een meisje van 15 is dat vreselijk en grote schande. Maar als een vrouwelijke docent van 40 iets met een jongen van 15 doet krijgt die jongen te horen dat hij het goed geregeld heeft. “Lucky you!”, dat zal datzelfde meisje niet te horen krijgen”, zegt Duits.

‘Mannen kunnen geen slachtoffer zijn’
Naast het idee van mannen die altijd maar zin moeten hebben, is er ook nog een stereotype dat mannen eigenlijk geen slachtoffer kunnen zijn. “Die rol is voorbehouden aan vrouwen. Als een man door een mannelijke dader is misbruikt, dan kunnen we de man nog enigszins als slachtoffer zien. Maar als de man door een vrouwelijke dader seksueel is misbruikt, vinden we het heel moeilijk om de man als slachtoffer te zien. Vrouwen worden gezien als verzorgend en relatief onschuldig.” Terwijl uit een Amerikaans onderzoek blijkt dat mannen veel vaker worden misbruikt door vrouwen dan over het algemeen wordt aangenomen. Zo zou misbruik bij twee derde van de mannen door een vrouw zijn gepleegd.

Dat een vrouw fysiek zwakker is dan mannen en mannen daarom geen slachtoffer kunnen worden is bullshit. “Je wordt niet vaak ineens besprongen door een enge verkrachter uit de bosjes. Fysieke overmeestering speelt vaak geen rol. Het is vaker psychologische dwang”, volgens Duits. Denk aan zaken als chantage, afpersing of sextortion: iemand chanteren en afpersen met pikante foto’s en filmpjes. Maar denk ook aan scheve machtsverhoudingen, zoals een docent of een baas die tegen je zin dingen bij je doet. Als je hier iets van zegt verlies je misschien je baan of wordt het doorvertelt aan anderen. Hier komt dus helemaal geen fysieke kracht aan te pas. Chanteren kan iedereen, daar hoef je niet sterk voor te zijn.

‘Maar hij werd toch stijf?’
Een penis reageert vaak ook op ongewenste aanraking. Je kan zelfs klaarkomen door ongewenste aanraking. Op dat moment heb je niet altijd fysieke controle over je lichaam. Maar dit geldt ook voor vrouwen. Ook vrouwen kunnen fysiek nat worden wanneer ze seksueel misbruikt worden. Maar dat is minder opvallend en heeft zelfs de vrouw zelf minder snel door. “Een man die verkracht wordt door een vrouw wordt vaak gezien als fysiek onmogelijk. Dit is dus niet waar. Je lichaam kan reageren op gedwongen seksuele handelingen, zonder dat jij daar controle over hebt. Wanneer een piemel stijf wordt, betekent het dus niet automatisch dat een man wil neuken. En als hij klaarkomt tegen zijn wil, betekent dat niet dat het geen seksueel misbruik was.”

‘Mannen zijn jagers en vrouwen kwetsbaar’
We kennen het allemaal wel: vrouwen die hard to get spelen en mannen op zich laten jagen. De man moet maar zijn best doen, voor haar strijden. Dat draagt allemaal bij aan het (biologische) idee dat mannen een hogere seksdrive hebben dan vrouwen. “Wat wel grappig is, is dat dat idee pas zo’n 200 jaar bestaat”, merkt Linda Duits op. “Daarvoor werden vrouwen juist gezien als lustigen. Ze moesten in toom gehouden worden. Want zij waren de gevaarlijke verleidsters. Denk ook aan het klassieke voorbeeld van Adam en Eva en aan de mythische verhalen over sirenen die zeelui met hun stem betoveren en mee de diepte insleuren. Pas rond 1800 is dit beeld verschoven en werden mannen gezien als lustig en vrouwen als seksueel passief. Vrouwen moesten kuis en zedig zijn en zich beschermen tegen mannen. Hier valt niet gelijk één reden voor te noemen, maar is een gevolg van alle maatschappelijke en culturele ontwikkelingen in die tijd. Denk aan de opkomst van de middenklasse, de urbanisatie, vrouwen moesten thuisblijven en mannen gingen naar de fabriek. Er ontstond een manier van denken waarin mannen en vrouwen als tegengesteld werden gezien. Mannen waren sterk en machtig, vrouwen kwetsbaar en onderdanig. En juist deze manier van denken staat aan de voet van alle problemen waar deze genderpatronen voor zorgen.”

‘Stel je niet aan man, ze is toch lekker’
Maar mannen doen dit elkaar ook aan. Vooral heteromannen jutten elkaar op en moedigen elkaar aan dat het allemaal maar moet kunnen. ‘Stel je niet aan man, ze is toch lekker En ze heeft dikke tieten!’ Volgens Linda Duits maakt dat het extra sneu. “Je kan er niet altijd mee bij je vrienden terecht, als je erover wil praten. Wat het nog meer in de taboesfeer stopt en de gedachte dat de man geen slachtoffer kan zijn nog meer bevestigt.” Die heteroseksuele mannencultuur waarin jongens elkaar opjutten stuurt ook naar opvattingen als ‘je moet porno kijken, je moet dit lekker vinden, je moet al zo ver zijn’. Dit is allemaal onderdeel van het seksueel opgroeien van jongens en heeft een enorme invloed op onze hele maatschappij.

‘Dat wordt later een echte casanova’
Waar moeten we beginnen om dit te veranderen? Volgens Linda al in de wieg. “Daar begint het al. Dan hangt er iemand boven de kinderwagen waar een klein jongetje in ligt en zegt vervolgens: ‘Pas maar op hoor, dat wordt later een echte casanova!’. En dat soort genderpatronen zijn altijd aanwezig. Denk aan opvoeding en seksuele voorlichting. Meisjes worden gewaarschuwd voor enge mannen en gezegd dat ze nooit in hun eentje naar huis mogen gaan. Hen wordt vanaf het begin af aan geleerd dat ze bewakers van hun eigen seksualiteit zijn. Meisjes moeten grenzen aangeven, nee durven zeggen en niets doen waar ze niet klaar voor zijn. Hoe anders is dat bij jongens. Daar bestaat het idee van ‘neem je tijd’ en ‘je hoeft niet alles te willen’ helemaal niet. En dat is best kwalijk.”

Dus…
Al deze misvattingen dragen bij aan het stigma dat op mannelijke slachtoffers zit. We weten ook niet goed hoeveel mannelijke slachtoffers er precies zijn, omdat mannen veel minder vaak aangifte doen dan vrouwen. Om dit te doorbreken moeten we inzien dat vrouwen ook daders kunnen zijn, niet alleen vrouwen. Net als dat slachtofferschap niet alleen vrouwen overkomt. Voed jongens ook op met de gedachte dat zij net zo goed hun grenzen moeten aangeven. Niets tegen hun zin in moeten doen. En ‘nee’ mogen zeggen. En zeg er iets van als je getuige bent van iets dat niet kan. Dus ook als je een chick met haar zatte kop haar handen in het kruis van een jongen ziet duwen. Seksueel misbruik is nooit oké.er seksuele intimidatie

Bron: bnnvara.nl

[Mark]

Slachtoffers van misbruik wachten soms jarenlang op hulp: ‘Ik kreeg allerlei diagnoses’

Slachtoffers van seksueel misbruik en geweld hebben grote moeite met het vinden en krijgen van adequate hulpverlening. Wanneer zij – soms pas na vele jaren – de moed gevonden hebben om hulp te zoeken voor hun problemen, komen ze eerst maandenlang op een wachtlijst te staan.

Als ze dan eenmaal aan de beurt zijn, voelen ze zich vaak niet goed gehoord. Ze krijgen een diagnose, maar er wordt niet doorgevraagd naar wat daar aan ten grondslag zou kunnen liggen. En juist dat doorvragen, uitnodigen en open zijn is voor slachtoffers van seksueel misbruik van groot belang.

Tweede Kamerlid Lisa Westerveld (GroenLinks) pleit voor meer specialistische kennis over hoe zaken als seksueel misbruik en trauma bij slachtoffers aangepakt moet worden: “Ik pleit voor veel meer expertise en deskundigheid op die gebieden.”

Geen wachtlijst
Die expertise hebben ze al in huis bij de maatschappelijke organisatie de Blauwe Maan in Tilburg. Hier kunnen slachtoffers zonder indicatie of verwijzing terecht. Daarnaast werken ze niet met een wachtlijst. “Op andere plaatsen in Nederland zijn cliënten aangewezen op reguliere hulpverlening”, zegt Karin van Gerven van Blauwe Maan. “Daar wordt natuurlijk geweldig hulp verleend, maar slachtoffers vinden het vaak lastig om een hulpvraag te stellen en worden dan niet goed gehoord in hun problematiek.”

Blauwe Maan hoopt landelijk uit te kunnen breiden om, in samenwerking met het Centrum Seksueel Geweld, nog veel meer slachtoffers in het hele land te kunnen helpen.

Psychische problemen door seksueel misbruik
Ervaringsdeskundige Teun van de Burgt werkt bij Blauwe Maan. Teun heeft seksueel misbruik meegemaakt op 15-jarige leeftijd. Hij vertelt kort wat hem is overkomen. “Er was een elektricien uit het dorp naast ons bij mijn ouders aan het werk. Tegen mij vertelde hij dat hij terug ging naar huis om nog wat boterhammen te smeren en ik ging toen met hem mee naar huis.” Vervolgens ging de deur op slot en deed deze man de gordijnen dicht. “Daar vond het toen plaats.”

Teun heeft hier uiteindelijk 11 jaar mee rondgelopen. “Ik heb na het misbruik veel psychische problemen gehad, maar ik heb nooit aan mezelf toe kunnen geven dat ik dit had meegemaakt. Ik vond het makkelijker om te zeggen dat het mijn eigen schuld was.”

Toch ging Teun uiteindelijk op zoek naar hulp, maar niet specifiek voor het verwerken van het seksueel misbruik. De ervaringsdeskundige laat weten dat het lang duurde voordat specialisten bij de oorzaak van zijn psychische problemen kwamen. “Ik kreeg allerlei diagnoses, zoals bijvoorbeeld ADHD. Dat was wel heel moeilijk, want voor het seksueel misbruik had ik specifieke hulp moeten hebben en omdat de kern van het probleem niet werd aangepakt gleed ik steeds verder weg.”

‘Laagdrempeligheid heel belangrijk’
Bij de Blauwe Maan merkt Teun als medewerker dat de laagdrempeligheid heel belangrijk is. “Je praat sowieso niet zo makkelijk over dit soort onderwerpen. En als je die specialistische hulp niet krijgt, blijf je dingen op jezelf betrekken. Schuldgevoel en schaamte zijn grote issues van mensen die seksueel misbruik meemaken.”

Volgens Teun zouden er veel meer plekken zoals deze de Blauwe Maan moeten komen. “Als ik eerder specialistische hulp had gehad, dan zou ik niet 11 jaar lang bergafwaarts zijn gegaan.”

Bron: hartvannederland.nl

[Mark]

Fleur (24) werd jarenlang misbruikt, maar vond steeds niet de juiste hulp: ‘Ik blijf doorvechten tot ik van het verleden heb gewonnen’

De Bredase Fleur (24) kreeg in haar jeugd verschillende diagnoses als labels opgeplakt. Nu is ze op zoek naar zichzelf, wat haar mening is, haar geaardheid, maar vooral naar de persoon die ze is zónder misbruik.<span class=”figcaption__credit”> © John Back</span>

Je zult het maar te horen krijgen, als je aan de belt trekt over seksueel geweld. Posttraumatisch stresssyndroom (PTSS), anorexia, depressie, ontwijkende persoonlijkheidsstoornis, dwangmatige persoonlijkheidsstoornis, angststoornis. Volgens Fleur* (24) uit Breda kijken psychologen al jarenlang enkel naar het label dat ze op haar plakken en kan geen van allen haar écht helpen. Een mentor is degene die haar aan het praten krijgt, en nu spreekt ze er zelfs in Tweede Kamer over.

Het begon op 8-jarige leeftijd toen een familielid haar misbruikte. ,,Ik voelde dat het niet klopte wat er gebeurde, maar ik durfde er tegen niemand iets over te zeggen. Uit angst om niet geloofd te worden en dat mensen boos op me zou worden.” Het misbruik duurde twee jaar, tot degene overleed.

Ik ging van de ene afdeling naar de andere, en van behande­laar naar behande­laar. Vaak met maanden wachttijd
Fleur

Binnen één uur vijf labels opgeplakt
Ze stopte haar gevoelens weg door veel te sporten, te focussen op school, maar ook door af te vallen. Dit alles om maar controle te hebben en niets te hoeven voelen. Toen ze twaalf was, merkten haar ouders dat er iets speelde. De huisarts constateerde PTSS en verwees Fleur door naar GGz Breburg. ,,Binnen een uur had ik vijf diagnoses opgeplakt gekregen. Over het vermoeden van PTSS werd geen woord gezegd. Vanaf dat moment begon het getouwtrek binnen de ggz. Ik ging van de ene afdeling naar de andere, en van behandelaar naar behandelaar. Vaak met maanden wachttijd.”

Als er een klik was tussen een behandelaar en Fleur, klikte de behandeling niet. En andersom. Ze voelde zich nooit genoeg op haar gemak om te vertellen wat de oorzaak van haar gedrag was. Volgens de twintiger werd er té veel in hokjes gedacht en niet naar haar gekeken. Wanneer met haar werd gefocust op het overmatig sporten, ging Fleur nog meer letten op haar eten. ,,Ik zat in een vicieuze cirkel van focussen op eten, sporten en presteren op school. Totdat ik neerviel van vermoeidheid.”

Wederom misbruikt
Ze gaf het vertrouwen in de hulpverlening op toen ze op haar zeventiende opnieuw werd misbruikt. Dit keer geen familielid, maar wel iemand uit haar directe omgeving. ,,Hij wist als enige van mijn verleden, maakte misbruik van de situatie. Hij claimde me, begon met stalken. Toen heb ik aan de bel getrokken, het tegen anderen verteld en daarna stopte het. Maar ik ging mijn verleden nog meer vermijden, ik praatte er met niemand over.” Ze maakte wederom bij de politie melding van het misbruik. Aangifte doen durfde ze niet.

Haar ouders vonden het verschrikkelijk om Fleur zo te zien. Ze wilden haar helpen, gingen minder werken, maar het hielp niet. Toen Fleur voor haar studie fysiotherapie lichamelijk contact met andere studenten moest hebben, kon ze haar verleden niet langer vermijden. Flashbacks, nachtmerries en lichamelijke reacties zorgde voor slapeloze nachten.

Ik had voor het eerst het gevoel dat iemand me écht serieus nam
Fleur*

Hij keek niet naar haar diagnoses
Ze zocht toch weer hulp, dit keer bij specialist de Viersprong. Het verleden wilde Fleur achter zich laten, ze wilde verder met haar leven. ,,Ik had me voorgenomen om vanaf minuut één eerlijk te zijn en te vertellen over het misbruik. Dit keer werd wél PTSS vastgesteld, maar ook opnieuw een depressie, eetstoornis, persoonlijkheidsstoornis en zelfs een vermoeden van autisme. Ik had gehoopt de juiste behandeling te krijgen en te kunnen praten over wat er allemaal was gebeurd, maar er werd weer op andere diagnoses gefocust.”

Wat de ene na de andere psycholoog niet lukte, kreeg uiteindelijk een mentor op school wel voor elkaar. De twintiger vertelde haar verhaal aan hem. Soms zei ze maar vijf zinnen in een half uur, maar dat maakte hem niet uit. ,,Ik had voor het eerst het gevoel dat iemand me écht serieus nam. Hij keek niet naar mijn diagnoses, maar naar mij. Daar ben ik hem zo dankbaar voor.”

Wat de ene na de andere psycholoog niet lukte, kreeg uiteindelijk een mentor op school wel voor elkaar. Fleur (niet het meisje op de foto) vertelde haar verhaal aan hem. © Blauwe Maan

Niet meteen labels plakken
Daarna durfde Fleur haar verhaal te vertellen aan haar ouders en de huisarts. Zelfs in de Tweede Kamer sprak ze erover. De Bredase reageerde op een oproep van Lisa Westerveld. De GroenLinks-politica zocht jongeren die wilden vertellen over hun lange zoektocht naar de juiste behandeling. Uit de honderden inzendingen mocht Fleur samen met zo’n twintig anderen haar verhaal vertellen. Aan politici gaf ze het advies om niet meteen diagnoses te stellen die als een label op de cliënt worden geplakt. Voer eerst gesprekken op een centrale locatie en kijk vervolgens naar de beste behandeling en praktijk.

Zelf vond Fleur uiteindelijk via het internet de therapie die het beste bij haar paste. Ze onderging een behandeling bij Psychotrauma Expertise Centrum Psytrec in Bilthoven. Naar eigen zeggen bereikte ze daar in acht dagen meer dan in tien jaar therapie. In de ochtend kreeg de Bredase exposure therapie, waarin haar herinneringen tot in detail werden opgehaald. Doordat ze die gebeurtenissen continu herhaalde, werd het trauma steeds meer iets uit het verleden. In de middag kreeg ze EMDR, een therapie waarbij Fleur aan haar trauma’s moest denken terwijl haar hersenen werden afgeleid. Na een aantal herhalingen verloor de herinnering kracht en emotionele lading.

Ik wil niets liever dan weer gelukkig zijn, van mezelf durven houden, in de toekomst willen geloven
Fleur

Nog twaalf afspraken met een traumapsycholoog
Helemaal beter is Fleur nog niet. Ze is op zoek naar zichzelf, wil weten wat haar mening is, haar geaardheid, maar vooral naar de persoon die ze is zónder misbruik. Ze ontwijkt nog steeds alle jongens en mannen. Sociale contacten beperkt ze, want overprikkeling ligt nog op de loer.

Er staan nog twaalf afspraken op de planning met een traumapsycholoog uit Den Dolder. ,,Daarna hoop ik voorgoed PTSS-vrij te zijn en het achter me te kunnen laten. In de afgelopen twaalf jaar therapie begon ik mezelf steeds meer als een complex persoon te zien. Ik twijfelde aan mezelf, werd ongelukkig, voelde me eenzaam. Ik dacht dat het nooit meer goed zou komen. Maar nu weet ik dat ik door blijf vechten tot ik van het verleden heb gewonnen. Ik wil niets liever dan weer gelukkig zijn, van mezelf durven houden, in de toekomst willen geloven. Ik ben nog niet waar ik wil zijn, maar ik ben verder dan ooit.”

GGz Breburg gaat niet in op deze specifieke kwestie.

*De naam Fleur is gefingeerd uit privacyoverwegingen. Haar echte naam is bekend bij de redactie.

Bron: bndestem.nl

[Mark]

Waarom Stefanie en Beatrix hun eigen kinderporno willen vinden

Het aantal meldingen van kinderporno neemt explosief toe. De politie heeft te weinig capaciteit om alle zaken op te pakken.

Het Team Kinderporno (TBKK) draaide vorig jaar 800 zaken, maar kreeg ruim 31.000 meldingen binnen. Het Meldpunt Kinderporno kreeg zelfs 220.000 tips, die ieder voor zich weer duizenden foto’s kunnen bevatten. Wat betekent dit voor de slachtoffers?

Argos gaat met de tweelingzussen Stefanie en Beatrix op zoek naar de beelden die begin jaren ’80 van hen zijn gemaakt. Beatrix: ‘Het bewijs is zo belangrijk omdat je altijd tegen muren oploopt. Niemand kan begrijpen dat dit niet gezien werd, niet gehoord werd, dat dit kan bestaan. Dat is ook de reden dat ik die beelden wil vinden.’
Is het mogelijk om met moderne technieken als gezichtsherkenning de beelden die toen zijn gemaakt op te sporen? Met het fotoalbum van de zussen onder de arm maakt Argos een rondgang langs de teams die belast zijn met het vinden en het verwijderen van kinderporno.

Stefanie: ’Mijn grootste twijfel om hieraan mee te werken is dat je dadelijk een gezicht wordt van kinderporno. Dat is het laatste wat ik zou willen. Ik doe dit voor de lotgenoten. Ik wil laten horen dat zij niet de enigen zijn die ertegenaan lopen dat er niks mogelijk is.’

‘We moeten alles op alles zetten om die beelden van internet te halen’, zegt Herman Bolhaar, Nationaal Rapporteur Mensenhandel en Seksueel Geweld tegen Kinderen. ‘Het trauma van het misbruik wordt nog eens versterkt door de gedachten dat er beelden zijn die eigenlijk overal aanwezig kunnen zijn.’

Deze uitzending is onderdeel van de serie die Argos maakt over georganiseerd seksueel geweld.

Bron: vpro.nl

[Mark]

“Durf je ook bloot te dansen?”
Grootste toename kinderporno door grooming via sociale media

Het aantal meldingen van online kindermisbruik dreigt dit jaar opnieuw te verdubbelen. Volgens het Meldpunt Kinderporno is veel nieuw materiaal gemaakt door kinderen zelf. Ze worden verleid om voor de webcam naaktbeelden van zichzelf te maken. Maaike Hoffstedde keek mee op het Instagram-account van haar 10-jarige dochter en zag hoe gewiekst mannen te werk gaan.

‘Hoi’, zegt Kaboeja_fan, een instagrammer zonder profielfoto. ‘Goeie kaboeja dans. Echt heel goed. Dans je hem vaak?’

Het berichtje komt ineens binnen in de privéberichten van Maaike’s 10-jarige dochter. Ze heeft pas net een Instagramaccount. Al haar vriendinnen hebben ook accounts. Ze wil kunnen volgen wat zij daar delen. Zelf plaatst ze soms, onder toeziend ook van Maaike, foto’s van hun poezen en haar nieuwste turnkunsten. Maar het allerliefste doet ze mee aan challenges, uitdagingen van andere Instagrammers die vervolgens gesponsorde prijzen uitdelen of jouw dansje ‘sharen’ op hun eigen superpopulaire account.
Zo kwam het dus dat Maaike’s dochter de Kaboeja-dans deed, een danschallenge van haar favoriete vlogster (10 jaar, meer dan 200.000 volgers). Een paar uur nadat ze haar dansje had gepost, meldde Kaboeja_fan zich.

‘Durf je hem ook bloot te dansen?’
‘Ik geef je er een cijfer voor’
‘Durf je?’
‘Ik sla niks op.’

Volg het gesprek

‘Zelfgeproduceerd materiaal’
Het gaat echt om een trend, zegt Arda Gerkens, directeur van het Expertisebureau online kindermisbruik (EOKM) en het bijbehorende Meldpunt Kinderporno. ‘Naast materiaal dat voortkwam uit ‘hands on’-misbruik, zien we dat mensen nu veel vaker materiaal krijgen door kinderen te verleiden voor de webcam.’ De beelden zijn te classificeren als kinderporno, maar worden gemaakt door kinderen zelf. ‘Zelfgeproduceerd materiaal’, is de term die ze er bij het Meldpunt Kinderporno voor gebruiken.
Het zijn geposeerde foto’s, met nadruk op de genitaliën. ‘Of ze verrichten solo-activiteiten’, zegt Arda Gerkens. ‘Dan zie je dat kinderen seksuele handelingen verrichten bij zichzelf op aanzet van iemand aan de andere kant. Het grootste gedeelte van wat wij zien is eigenlijk pre-puberaal, dus kinderen die vlak voor de puberteit zitten. Maar er zitten ook 6-, 7-jarige kinderen bij.’ Die webcambeelden worden dan aan de andere kant opgenomen.

‘Dit is schering en inslag’, zegt Ben van Mierlo, hoofd van het Team Kinderporno en Kindersekstoerisme van de politie. ‘Zodra je je op internet kenbaar maakt als jongere, en zeker als meisje van 12 of 13 jaar, duurt het niet lang tot je contact hebt met iemand die graag wat meer foto’s van jou wil zien dan je zelf bereid bent om te delen. We noemen dat officieel grooming. Ik noem het liever manipulatie of misleiding van kinderen.’
De toename van dit soort materiaal heeft volgens Van Mierlo deels te maken met de opkomst van smartphones. ‘Een afbeelding in seksuele pose is zo gemaakt.’ Als die eenmaal naar iemand is verstuurd, is het kind de controle kwijt. ‘Wat we helaas veel zien is dat het beeldmateriaal niet blijft bij diegene naar wie het is toegestuurd. Je ziet het opduiken op alle plekken waar je het maar tegen kunt komen.’

‘Wat we helaas veel zien is dat het beeldmateriaal niet blijft bij diegene naar wie het is toegestuurd. Je ziet het opduiken op alle plekken waar je het maar tegen kunt komen.’

Ben van Mierlo, hoofd team kinderporno en kindersekstoerisme

In 2017 werd kinderporno toegevoegd aan het Nationaal Dreigingsbeeld, opgesteld door de politie in opdracht van het College van procureurs-generaal. Kinderporno werd benoemd als een van de criminele activiteiten met de grootste toename van de ernst van de gevolgen. Ook hier werd al gewezen op de enorme toename van sexting, waarbij beelden van kinderen en jongeren worden verspreid die zij soms zelf hebben geproduceerd. Soms worden de beelden ook weer gebruikt om kinderen te chanteren om nog meer beelden van zichzelf te leveren, of voor andere vormen van afpersing. Ook kan het materiaal worden gebruikt door pedofielen die toegang willen tot bepaalde delen van het Dark Web, waarvoor zij eigen materiaal moeten aanleveren om toegelaten te worden.

Lees hier meer over grooming & sexting
Grooming is digitaal kinderlokken. Het is sinds 2010 strafbaar onder artikel 248e van het Wetboek van Strafrecht. Voor de strafbaarheid van grooming (maximale gevangenisstraf 2 jaar) is het geen vereiste dat er in de ‘echte’ wereld ook contact is geweest tussen volwassene en kind. Wel dat de groomer een voorstel tot een ontmoeting heeft gedaan.
Webcamseks met een minderjarige is ook strafbaar, maar valt onder artikel 248a van het Wetboek van Strafrecht. Het gaat dan om het bewegen van een minderjarige (beneden de leeftijd van zestien jaar) tot het plegen van ontuchtige handelingen. Het komt zelden tot een veroordeling, omdat in de kinderpornofilmpjes die worden geupload alleen het kind zichtbaar is, en niet degene die het kind heeft verleid tot het maken van de beelden.
Sexting (sex + texting) is het versturen van seksueel getinte foto’s of video’s of berichten. Dit kan gebeuren tussen jongeren onderling, maar ook naar een volwassene (die zich voordoet als jongere). Dit kan gebeuren in het kader van ‘grooming’. Het komt ook voor dat jongeren zelf foto’s doorsturen en die via via online belanden.

‘1x, dan maak je me weer blij’
Kaboeja_fan bleef druk uitoefenen op Maaike’s dochter. Ook toen ze duidelijk en herhaaldelijk ‘nee’ zei. Hij stopte pas toen ze zei dat haar vader bij de politie werkte. Hij wiste zijn account voordat Maaike hem bij Instagram kon rapporteren.
Maaike stuurde ook een bericht naar de ouders van de vlogster, omdat Kaboeja_fan duidelijk zocht op meisjes die de Kaboeja-dans imiteren en de hashtag #kaboeja gebruiken. De ouders zagen Maaike’s waarschuwing over het hoofd tussen alle instagram-berichten van fans.

Dit gebeurde allemaal in een week dat Kaboeja razend populair was onder basisschoolmeisjes. Achter accounts als Kaboeja_fan gaan meestal mannen schuil. Ze weten hoe ze via hashtags moeten zoeken. Een week later zoeken ze op de trending tag van dat moment, variërend van #kinderenvoorkinderen, #jrsongfestival en #zappsinterklaasfeest tot #turnen, #glitter, #slijm of #challenge. Met de achterliggende artiesten of vloggers heeft zo’n zoektocht niets te maken.

In de inbox van Maaike’s dochter meldt zich een nieuwe man, Mikehsv3, (1 bericht, 847 personen volgend) met een vergelijkbare manier van werken. ‘Jij danst echt cute. Dans je ook weleens in de douche?’ Als Maaike’s dochter niet toehapt, probeert hij het opnieuw: ‘Doe het voor mij, 1x, dan maak je me weer blij. Ik ben heel verdrietig.’ Als reden noemt hij dat zijn tante een paar jaar geleden is overleden.

Deze keer is Maaike er wel op tijd bij. Ze probeert Mikehsv3 te rapporteren bij Instagram. Maar iemand rapporteren wegens ‘grooming’ of ‘aanzetten tot kinderpornografie’ is geen optie. Wie bij een account op ‘rapporteren’ klikt, kan kiezen tussen ‘het is spam’ of ‘dit is ongepast’. Vervolgens is de optie met de meeste overlap ‘Naaktfoto’s of pornografie’. Daar kan Instagram vervolgens niets mee, want deze personen plaatsen zelf geen naaktfoto’s, maar willen een kind daartoe aanzetten.

Instagram doet niks
Op het oog lijken de meeste social media platformen de zaken voor elkaar te hebben. Er zijn duidelijke richtlijnen voor welke content niet is toegestaan en ze bieden de mogelijkheid om de inhoud of het gedrag van een bepaald account te melden. Snapchat zegt groomers zelfs aan te geven bij de autoriteiten.

Bedrijven zoals Facebook, Instagram en YouTube zijn bij wet verplicht de kinderpornografische afbeeldingen die ze aantreffen te melden bij het NCMEC in Amerika, het National Center for Missing and Exploited Children. Het Team Kinderporno van de Nederlandse politie ontving dit jaar meer dan 30.000 meldingen met een Nederlandse link van het NCMEC. Dat zijn bijvoorbeeld beelden die vanaf een Nederlands IP-adres zijn geüpload, of die op een andere manier naar Nederland herleidbaar zijn.

Maar tegen het verleiden van kinderen tot het maken van seksuele afbeeldingen, beginnen de social media-platforms weinig. Maaike krijgt snel nadat ze Mikehsv3 heeft gerapporteerd een berichtje terug van Instagram. Omdat er geen kinderporno op zijn account is gevonden, is zijn gedrag ‘niet in strijd met de community-richtlijnen’.

Platformen onder vuur
En dit is geen incident. The Sunday Times onthulde vorige week hoe het algoritme van Instagram ‘sexual predators’ richting de profielen van gewone kinderen stuurt. Wie namelijk bekende modelletjes en turnsters volgt, krijgt ‘suggesties’ van andere kinderen om te volgen. Zelfs als die kinderen op geen enkele anderen manier te vinden zijn dan via hun precieze gebruikersnaam.

The New York Times plaatste dit weekend een onthullende longread over grooming voor kinderporno via online games – van Fortnite en Roblox tot Musical.ly. Een coalitie van de techindustrie beloofde drie jaar geleden al met richtlijnen te komen om online pesten, haat zaaien en uitbuiting van kinderen te bestrijden. Die zijn nog altijd niet gepubliceerd.
Uit documenten van de politie in Engeland, opgevraagd door het National Society for the Prevention of Cruelty to Children, bleek dat in een half jaar tijd 4373 gevallen van seksuele online communicatie met kinderen waren gerapporteerd. In zeventig procent van de gevallen werd er gebruik gemaakt van apps die vallen onder Facebook (Messenger, Whatsapp, Instagram en Facebook zelf) en Snapchat.
In Nederland waarschuwden Helpwanted.nl en Watch afgelopen week voor de groeiende populariteit van het videoplatform TikTok. De app wordt veel gebruikt door jongeren om hun eigen dansjes te filmen. ‘Nu de app steeds groter wordt, krijgen we tientallen meldingen per dag’, zegt de voorlichtingscoördinator van Helpwanted.nl tegen NOSop3.

Niet onschuldig
Kinderen versturen de foto’s zelf, of gaan zelf voor de webcam zitten. Er is geen sprake van verkrachting. Toch is kinderporno die op deze manier wordt gemaakt zeker niet onschuldig, benadrukt Arda Gerkens van het Expertisebureau Online Kindermisbruik. ‘We weten dat kinderen die gedwongen sekswerk verrichten, vaak worden afgeperst met foto’s die ze ooit van zichzelf hebben verstuurd.’
Het gaat steeds vaker in een enorm tempo. Gerkens: ‘Zo’n meisje van veertien verstuurt dan een foto, en een jongen aan de andere kant zegt: “Als je een keer seks met me hebt praten we er niet meer over”. Vervolgens is ze volgens zo’n jongen dan ‘klaar voor zijn vrienden’ en voor je het weet zit ze middenin zo’n misbruiksituatie. We weten dat dit gebeurt.’

‘We weten dat kinderen die gedwongen sekswerk verrichten, vaak worden afgeperst met foto’s die ze ooit van zichzelf hebben verstuurd.’

Ada Gerkens, expertisecentrum online kindermisbruik

Bij jongere kinderen bestaat er volgens Gerkens iets minder direct gevaar dat zo’n kind in een hands on misbruiksituatie belandt. Zij kunnen niet zo snel een afspraak maken met een ‘vreemde’. Toch benadrukt ze dat deze manier van kindermisbruik verregaande gevolgen kan hebben voor hun latere leven. ‘We weten dat kinderen die dit soort misbruik hebben meegemaakt, veel gevoeliger zijn voor verder seksueel misbruik.’ Bij Help Wanted, onderdeel van EOKM, kunnen kinderen en jongeren terecht voor hulp in het geval van grooming, sexting en andere vormen van online kindermisbruik. ‘Wij maken hier echt mee dat kinderen ons jaren later bellen bij Help Wanted en vertellen op welke site ze ooit dingen hebben gedaan.’ Deze kinderen zijn bang dat het materiaal dat ze ooit zelf maakten nog ergens online staat. ‘Dan zie je toch dat die kinderen zich ongerust gaan maken. En zich dan gaan beseffen dat daar iets is gebeurd wat eigenlijk niet had gemoeten.’

Ben van Mierlo, hoofd van het Team Kinderporno ziet dit ook. Kinderen zijn bang om herkend worden. ‘Of het nou gaat om een kans van één op honderd, of één op een miljoen, dat is niet zo wezenlijk. Het gaat erom dat een kind zich daardoor terugtrekt, angstgevoelens heeft of zelfs de straat niet op durft. Naarmate de leeftijd toeneemt zien we een negatief effect op het welbevinden van slachtoffers. Ze komen niet tot volle bloei, hebben last in het werk en last bij seksuele relaties.’

‘Ben jij ook 11?’
Ondertussen blijven op de Instagram van Maaike’s dochter nog steeds de berichtjes binnenstromen. Deze keer is het een knappe puberjongen, alias Soepkieke2020belgium. ‘Hoi, ben jij ook 11?’ Soepkieke heeft gelikte foto’s van zichzelf op zijn profiel staan. In hoodie met koptelefoon op. Met een smartphone voor de spiegel. ‘Hé, wacht even… Waarom maakt hij niet gewoon een selfie?’, denkt Maaike.
Als ze zijn foto’s door een ‘reverse image search’ haalt, een tool waarmee je kunt zien of foto’s eerder ergens zijn gepubliceerd, komt ze op het account van de 20-jarige Benjamin Lasnier. Een in Denemarken woonachtige zanger. De foto’s zijn een aantal jaren oud. Vandaar die telefoon zonder selfie-camera.

Zelf aan de slag met reverse image search?

Zoekmachines als Google (maar ook Yandex en Bing) bieden de mogelijkheid om omgekeerd te zoeken op foto’s. Zelfs met een screenshot is het mogelijk om de originele foto en dus ook de identiteit van deze 11-jarige ‘Lars’ te achterhalen.

Het account van Soepkieke is inmiddels verdwenen. Maaike ontdekte de foto’s van Benjamin Lasnier op een nieuw account, van iemand die zich ‘Lars’ noemt. Ten tijde van publicatie instagramt hij alweer onder een nieuwe naam: ‘hey_soepkiekens_tis_halloween.’

Instagram heeft niet gereageerd op onze bevindingen.

Bron: vpro.nl

 

[Mark]

Altijd op jacht: modeman Martijn N. beschuldigd van seksueel geweld

Moam Collective onder het Rijksmuseum. De modeshows trokken veel aandacht. ©Hollandse Hoogte / ANP Kippa

Martijn N. (32) maakte naam in de modewereld door jong talent te koppelen aan bekende ontwerpers en merken. Twintig mannen beschuldigen hem van verkrachting, geweld, aanranding en drogering.

Martijn N. is bekend met de verhalen die over hem de ronde doen in de Amsterdamse gayscene. Dat blijkt uit een Facebook Messenger­correspondentie uit 2012. Aan een 17-­jarige jongen met wie hij had afgesproken, schreef hij dat in zijn liefdesleven ‘niets’ gaande was. Het was uit met zijn vaste vriend. Wat hem nog restte, schreef hij, was ‘elke week 5 minderjarige jongetjes, het liefst uit de polder, die dom zijn en overal intrappen, met van die makkelijke smoesjes, en dat ik ze dan neuk, en keihard dump, en niet meer van me laat horen, that’s me’.

Verder lezen: Parool.nl

[Mark]

Na moord in Beveren getuigt Mister Gay Belgium: “Ik werd misbruikt na contact via een dating-app”

Naar aanleiding van de moord op een 42-jarige man in Beveren, die via een online dating-app voor homo’s in de val zou zijn gelokt, doet nu ook Mister Gay Belgium Joren Houtevels (21) in Het Laatste Nieuws een oproep om voorzichtig te zijn. “Het zijn niet de apps die gevaarlijk zijn maar de mensen die ze misbruiken.”

Bij Radio 2 Vlaams-Brabant doet Joren Houtevels uit Leuven zijn verhaal: “In 2018 ben ik seksueel misbruikt door een dertiger die ik enkele jaren eerder via een dating-app heb leren kennen. Hij perste me af met naaktfoto’s die ik als 15-jarige in vertrouwen aan hem had doorgestuurd. Toen ik de foto’s doorstuurde dacht ik dat hij een leeftijdsgenoot was die met dezelfde problemen zat als ik. Zo hadden we een vertrouwensband opgebouwd. Maar nadat ik de foto’s had doorgestuurd begon het fout te lopen. Hij perste me af, wist me wonen, kende mijn familie en vrienden, kortom de man wist alles over mij. Toen ik 18 jaar was dacht ik dat het wel zou stoppen als ik één keer met hem zou afspreken, maar dat was dus niet het geval, hij misbruikte mij.”

Het is zo belangrijk om bij elke vorm van gaybashing of seksueel misbruik een klacht in te dienen.
Joren Houtevels – Mister Gay Belgium

Uiteindelijk stapte Joren naar de politie en diende een klacht in. Maar die stap is zeker niet evident, getuigt hij: “Ik ben uiteindelijk pas een jaar later naar de politie durven gaan. Ik schaamde me geweldig. Ik begrijp dus zeker dat veel mensen daarmee zitten. Maar het is zo belangrijk dat je een klacht indient bij elke vorm van gaybashing, verbaal of fysiek, maar ook zeker bij seksueel misbruik. Zo’n klachten worden au sérieux genomen. Praat erover, want zoiets kan je niet alleen doen. Ik ben heel blij dat ik mijn familie en vrienden heb die me daarbij hebben geholpen.”

Tips om veilig te daten
Toch wil Joren niet schieten op de dating-apps. Hij geeft wel tips over hoe je er veiliger mee kan omgaan: “De apps zelf zijn het probleem niet. Ze zijn gemaakt om mensen te leren kennen en dat is niet fout. Maar het gevaar zit hem in de mensen die misbruik maken van de apps. Daarom is het belangrijk dat je eerst op andere sociale media op zoek gaat naar de persoon waarmee je afspreekt en dat je probeert te video bellen. Zo zie je met welke persoon je te doen hebt. Daarnaast is het ook belangrijk dat je een vriend of vriendin op de hoogte brengt van het feit dat je met iemand afspreekt. Je kan ook eventueel via een app zoals Whatsapp je locactie delen zodat ze weten waar je bent. ”

Bron: vrt.be

[Mark]

Nieuwe reeks over partnergeweld op Canvas, slachtoffer getuigt: “Ik dacht dat er iets mis was met mij”

Dinsdag start op Canvas het tweede seizoen van “Als je eens wist”, de reeks van Hilde Van Mieghem die deze keer in het teken staat van partnergeweld. Chloë, die haar verhaal vertelt in de reeks, getuigde vandaag in “De zevende dag”. “Ik kom met mijn verhaal naar buiten omdat ik weet dat er heel veel mensen zijn die hun stem nog niet hebben kunnen gebruiken. Ik wil die stem zijn voor hen.”

Chloë (47) is volop aan haar herstel bezig na in verschillende gewelddadige relaties te hebben gezeten. “Ik heb een vrij onveilige jeugd gehad,” legt ze uit. “Ik had twee ouders die misschien nog niet klaar waren om kinderen te hebben. Van kleins af aan was ik op zoek naar liefde en een plek in de wereld. Als je moet vechten voor liefde, dan uit zich dat later ook in je relaties. Je denkt dat geweld zelfs normaal is. Ik dacht dat er iets mis was met mij.”

Regisseur Hilde Van Mieghem, die de reeks heeft gemaakt, treedt Chloë bij. “Ik denk dat we voorbij de schuld en schaamte moeten kunnen spreken. Het is ontzettend nodig om niet te oordelen, maar om te luisteren.” Volgens Van Mieghem is partnergeweld een nog groter taboe dan kindermishandeling, wat centraal stond in het eerste seizoen van “Als je eens wist”. “Partnergeweld speelt zich af in de duisternis en wij kijken allemaal weg. We ondersteunen het allemaal. We maken het allemaal mogelijk.”

De afgelopen jaren heeft Chloë enorme stappen vooruitgezet. “Ik kom met mijn verhaal naar buiten omdat ik weet dat er heel veel mensen zijn die hun stem nog niet hebben kunnen gebruiken. Ik wil die stem zijn voor hen.” Daarnaast volgt ze een opleiding om als ervaringsdeskundige slachtoffers én plegers van intrafamiliaal geweld te helpen.

Chloë noemt zichzelf een ex-slachtoffer. “Ik heb mij misschien wel even gestoken in een slachtofferrol. Ik was een slachtoffer, maar zo wil ik niet meer gezien worden. Ik heb een stem nu. Ik geniet ook weer van het leven. Ik heb een ontzettend lieve partner. Ik heb die liefde en vriendschap hiervoor nooit gekend.”

Ook de relatie met haar zoon is beter dan vroeger. Twee jaar lang hadden ze geen contact. “Ik voelde me alsof ik faalde als moeder”, zegt Chloé. “Op een gegeven moment wilde hij gewoon geen contact meer. Hij probeerde mij altijd te beschermen en mijn ogen te openen, terwijl dat niet de rol van een kind is.” Ondertussen praat Chloé weer veel met haar zoon, ook over haar ervaringen.

“Spreek slachtoffers aan”
Voor Zuhal Demir, Vlaams minister van Justitie & Handhaving is Chloë’s verhaal herkenbaar. “Ik ken in mijn omgeving heel veel slachtoffers. Als je kijkt naar de cijfers, duurt het gemiddeld tot het 31e feit gepleegd wordt voor het slachtoffer hulp gaat zoeken. Daarom deze oproep: “Buren, vrienden, familie, kennissen: spreek. Spreek slachtoffers aan. Spreek hulpverleners aan. Dit is geen taboe. Dit moet stoppen. We hebben het hier over slachtoffers.”

Momenteel zijn er in Vlaanderen twee Family Justice Centers, een initiatief dat zich richt op gezinnen waar er geweld voorkomt. “De bedoeling is dat elke provincie op het einde van het jaar zo’n centrum heeft. Alle hulpinstanties zitten daar onder een dak. Maar het moet laagdrempelig kunnen. Vandaag is het de dokter of de politie die het slachtoffer doorverwijzen naar het centrum, maar het is belangrijk dat slachtoffers er direct kunnen aankloppen. Er is hiervoor 9 miljoen uitgetrokken.”

Bron: vrt.be

[Mark]

Hilde Van Mieghem gaat in tweede reeks van ‘Als je eens wist’ dieper in op partnergeweld: “Ik ben hier nog altijd niet van gerecupereerd”

Hilde Van Mieghem focust in de nieuwe reeks op partnergeweld: “Het tragische van al dat geweld is enorm aangrijpend. En het is zo alomtegenwoordig.” (foto VRT)

Na de aangrijpende en spraakmakende eerste reeks van Als je eens wist over kindermishandeling verlegt Hilde Van Mieghem de focus naar partnergeweld. “Vooraf dacht ik dat kindermishandeling het allergrootste taboe was, maar het taboe omtrent partnergeweld is nog vele malen groter en complexer.”

De telefoons van hulplijn 1712 en Tele-Onthaal stonden roodgloeiend na seizoen 1 van de Canvas-documentaire Als je eens wist . Een duidelijk bewijs van de noodzaak om gevoelige thema’s op televisie aan te raken en taboes te doorbreken. Nu keert documentairemaker Hilde Van Mieghem terug met een nog groter taboe: partnergeweld. De doos van Pandora gaat opnieuw open. “Ik had niet verwacht dat er zo massaal gereageerd zou worden op die eerste reeks. Ik denk dat het nu nog veel erger zal zijn.”

Die eerste reeks heb je gemaakt omdat je zelf slachtoffer was van kindermishandeling. Hoe kom je nu bij partnergeweld terecht?
Om eerlijk te zijn wilde ik een tweede seizoen over kindermishandeling maken. Je kunt veel dieper ingaan op die problematiek. Bij Canvas zagen ze dat niet zo zitten. Toen is het idee gerijpt om iets te maken over intrafamiliaal geweld. Kindermishandeling komt namelijk vaak voor in gezinnen waar ook partnergeweld gepleegd wordt. Zo’n gezin is dan doordrongen van geweld. Dat leidt dan ook automatisch naar een derde reeks, over kinderen die ouders of broers en zussen mishandelen, die ik hopelijk ook nog mag maken. Die drie reeksen hebben een grootste gemene deler: mensen die zijn beschadigd van in de kindertijd. Ze kiezen voor wat ze kennen: zich slecht gedragen, vernederen en mishandelen. Vaak met het idee dat ze zelf niks waard zijn.

Na die eerste reeks heb je je maanden teruggetrokken in Italië om te bekomen van wat je had gemaakt. Hoe voel je je nu?
De impact is enorm, misschien wel groter dan de eerste keer. Na die eerste reeks kreeg ik psychologische begeleiding omdat oude wonden werden opengereten. Nu heb ik die begeleiding niet, waardoor ik voel dat het langer blijft hangen. Ik ben hier nog altijd niet van gerecupereerd. Het tragische van al dat geweld is enorm aangrijpend. En het is zo alomtegenwoordig. Eén op de vijf vrouwen is slachtoffer van intrafamiliaal geweld, net als één op de zeven mannen. Toch sluit iedereen de ogen voor zulk geweld, ook de overheid. Partnergeweld wordt gezien als iets uit de privésfeer. Dat is bullshit, want het belangt ons allemaal aan. De maatschappelijke kost is enorm. Het kost ons miljarden aan medische hulp, verslavingen, werkloosheid, ziekteverzuim. Partnergeweld is een pest in ons land, een vieze etterende zweer die dringend uitgekuist moet worden. Maar helaas zwijgen we er in Vlaanderen liever over. Want je mag zogezegd je vuile was niet buitenhangen. Bovendien is het not done om je te bemoeien met het huwelijk van iemand anders. Bullshit! We verklikken de buren wel voor de fiscale fraude die ze plegen, maar zwijgen als we zien of denken dat een buurvrouw of -man wordt neergeslaan door zijn of haar partner.

Ik probeer al meer dan twintig jaar iets te maken over intrafamiliaal geweld.

De reacties na je eerste reeks waren overweldigend. Ik neem aan dat je er constant over aangesproken werd.
Dat is een van de redenen waarom ik na al deze interviews weer naar Italië vertrek. Ik werd er zoveel over aangesproken op straat, maar ik kon dat helemaal niet aan. Ik kan dat niet dragen, het leed van heel de wereld op mijn schouders. Mensen zien mij als aanspreekpunt over kindermishandeling, en als expert, wat ik ondertussen ook wel ben. Maar ik kan dat niet aan.

Wat je doet is nochtans van gigantisch belang, zeker in coronatijden.
Het is inderdaad een heel actueel onderwerp, al was ik er al mee bezig voordat corona uitbarstte. Uit onderzoek weten we dat het aantal gevallen van intrafamiliaal geweld met dertig procent is gestegen. Het is een goede zaak dat de ogen daarvoor nu geopend worden. Tegelijkertijd is het schrijnend dat er nu pas aandacht voor is. Ik ben er ook zeker van dat die aandacht na corona weer wegzakt, terwijl de overheid en de maatschappij er nu alles aan moeten doen om dit taboe bespreekbaar te maken.

Je bent hier natuurlijk al veel langer mee bezig en intrafamiliaal geweld bestaat ook al sinds mensenheugenis. Waarom komt dit nu pas op televisie?
Omdat de tijd er nu pas rijp voor is. Ik probeer hier al meer dan twintig jaar iets over te maken. Maar in het tijdperk na Dutroux kon je hier niet mee op de proppen komen. Je kon simpelweg niet gaan vertellen dat intrafamiliaal geweld aan de basis ligt van zulke aberraties. Men wilde niet zien dat de basis van zijn geweld in zijn eigen kindertijd lag. Net zoals dat het geval was voor Hitler of andere dictators. Deels door #MeToo begint ook nu pas een praatcultuur te ontstaan. Mensen willen hier nu over spreken. En dan nog heb ik bij Canvas twee jaar lang moeten vechten voor dit programma. Op de VRT heerste het idee dat zulk geweld voornamelijk voorkwam in marginale families. Ze geloofden niet dat dit in alle lagen van de bevolking gebeurde.

Als je eens wist, vanaf dinsdag 9 maart op Canvas en via VRT NU (integraal).

Bron: dezondag.be

[Auteur]

Reacties