Homoseksualiteit

  • Dit onderwerp bevat 28 reacties, 3 deelnemers, en is laatst bijgewerkt op 12/06/2021 om 18:12 door Luka.
25 berichten aan het bekijken - 1 tot 25 (van in totaal 29)
  • Auteur
    Berichten
  • #216046
    LSG
    Beheer
    Topic starter

    In dit topic vind je websites en online artikelen met informatie over:

    Homoseksualiteit

    Wil je zelf een website of online artikel toevoegen? Plaats dan eerst de url en daaronder eventueel een korte beschrijving.

    #216206
    Luka
    Moderator

    mannenseks.be

    Mannenseks.be is een site van Sensoa België, met informatie speciaal voor mannen die seks hebben met mannen.

    #216221
    Luka
    Moderator

    verliefde-jongens.nl

    Verliefde jongens richt zich op homoseksuele jongeren tot en met 26 jaar, maar ook hetero’s zijn van harte welkom!

    Met onze website willen wij kinderen en jongeren, die ontdekken dat ze eventueel homoseksuele gevoelens hebben, helpen zich een weg te vinden in de verdere ontwikkelingen van hun gevoelens.

    Bij ons kun je antwoorden vinden op veel van je vragen die te maken hebben met homoseksualiteit (ook voor ouders en verzorgers). Verder bieden we je de gelegenheid om met leeftijdsgenoten in contact te komen en eventuele ervaringen uit te wisselen. Je komt er achter dat je echt niet alleen bent.

    Verliefde jongens biedt informatie en verhalen over homo/bi seksualiteit en heeft een forum voor homo en bi jongens tot 26 jaar.

    #216222
    Luka
    Moderator

    colourground.nl

    Ben jij multicultureel en LHBT? Dan is Colour Ground er speciaal voor jou. Omdat wij het belangrijk vinden dat jij jezelf kunt accepteren en je daar graag bij willen helpen. Je vind hier informatie, ervaringsverhalen en een forum.

    #216223
    Luka
    Moderator

    jongenout.nl

    Jong & Out is de community voor iedereen tot en met 18 jaar, wat je seksuele oriëntatie en genderidentiteit ook is.

    Als je lesbisch, homo, bi, trans(gender), hetero, in-dubio, pan, non-binary, queer of aseksueel bent of een intersekse-conditie hebt: Jong&Out de plek voor jou!

    #216224
    Luka
    Moderator

    mantotman.nl

    Je vind hier veel informatie over mannenseks, hiv en soa’s, dating en relaties, misbruik en meer.

    #216339
    Mark
    Moderator

    Weinig om het lijf. Ervaringen van online dating van jonge mannen die seks hebben met mannen

    Online dating komt vaak voor bij jonge mannen die seks hebben met mannen (MSM) in Nederland. Er was nog weinig bekend over hun ervaringen met online dating en hoe seksuele communicatie gaat. Ook was nog niet goed in beeld of ze met problemen te maken krijgen die aandacht behoeven in preventie- en voorlichtingsprogramma’s. Dit was aanleiding om meer onderzoek te doen.
    Lees verder op nationalezorggids.nl >>

    Lees ook het opiniestuk over dit rapport en het deel uit het rapport over misbruik van homoseksuele jongens in ‘Opinie & actualiteit’.

    Het hele rapport kun je lezen op nationalezorggids.nl.

    #216558
    Mark
    Moderator

    Orpheus

    orpheushulpverlening.nl

    Orpheus is de landelijke verenging voor hulpverlening bij homo/biseksualiteit in man-vrouw relaties. Orpheus steunt mensen die in hun hetero-relatie te maken hebben met homoseksuele, lesbische of biseksuele gevoelens van henzelf of hun partner. Orpheus brengt mensen in een vergelijkbare situatie met elkaar in contact. Kenmerkend voor deze ontmoetingen is het samen kunnen praten over vragen als:

    • Wat betekent dit voor onze relatie?
    • Hoe en aan wie vertel ik het?
    • Hoe zal mijn omgeving reageren?
    • Hoe gaan andere mensen hiermee om?
    • Welke nieuwe mogelijkheden binnen onze relatie zijn er?

    Orpheus biedt:

    • Regionale gespreksavonden
    • Telefonische opvang
    • Weekenden met lotgenoten/gelijkgestemden
    • Wandelingen
    • Chat

    Je komt bij Orpheus om te ervaren dat je niet de enige bent en uit te vinden wat voor jou de beste oplossing is.

    #220620
    Mark
    Moderator

    Zijn datingapps voor homo’s echt zo gevaarlijk?

    Afspreken via online datingapps is niet zonder risico, maar is dat de schuld van de apps?

    […]Elisabeth Timmermans doet aan de Erasmus Universiteit Rotterdam postdoctoraal onderzoek naar datingapps. “In de berichtgeving over dit soort zaken wordt snel de conclusie getrokken: dat komt door die apps. Maar er zijn veel mensen die afspreken via Tinder, Grindr of Happen. Dat sommigen slachtoffer worden is niet de schuld van de apps. Homoseksuele mannen zijn een kwetsbare groep”, zegt Timmermans. “Mannen die afspreken met mannen gebruiken datingapps namelijk op een andere manier dan hetero’s. Bij een app als Grindr is het vaker zo dat mannen puur willen afspreken voor de seks. Niet iedereen wil daarbij zijn identiteit prijsgeven.”

    Lees het hele artikel op nrc.nl >>

    #221407
    Luka
    Moderator

    Opgesloten tussen liefde en geloof
    Ik schrijf dit met een brok in mijn keel, alsof ik niet vrij kan slikken. In mijn hoofd hoor ik de haptonoom spreken die ik de afgelopen twee jaar bezocht: “Dat zijn emoties die hun weg naar buiten nog niet kunnen vinden.”

    Anderhalf jaar geleden werd ik verliefd als in een film: kriebels, vlinders en knikkende knieën. En nog mooier: die liefde werd beantwoord. Toch zat ik diezelfde week in tranen bij mijn ouders op de bank. Na een lange inleiding vertelde ik ze dat ik verliefd was op een vrouw. Ik schaamde mij.

    Door mijn christelijke achtergrond heb ik jarenlang onbewust geloofd dat liefdesrelaties voorbehouden zijn aan twee mensen van verschillend geslacht. Mijn gevoelens voor mijn huidige vriendin passen niet binnen dat idee. Liefde gaat deze bedachte kaders klaarblijkelijk te buiten, maar in gezelschap van christenen werd ik me steeds opnieuw bewust van het bestaan ervan. Soms omdat ik daar pijnlijk mee werd geconfronteerd, zoals toen een oude vriendin goedbedoelend op het nieuws reageerde met: “Iedereen zondigt in Gods ogen. Wij mensen maken onderscheid in zondes, maar God niet. We zijn in die zin allemaal slecht.” Andere keren omdat ik achterdochtig werd van de positieve reacties van gelovige kennissen. Dan dacht ik door hun sympathieke woorden heen een verborgen oordeel te horen.

    IDENTITEITSCONFLICT
    Toen ik voor mijn vriendin koos, koos ik indirect ook voor wat waarschijnlijk altijd in zekere mate als een identiteitsconflict zal voelen. Mijn opvoeding, doordrenkt van de bijbelse normen en waarden enerzijds, en de onverwoestbare liefde voor mijn vriendin anderzijds. Religie heb ik de afgelopen jaren meer bevraagd dan ooit tevoren. Toch voel ik de drang om het christelijk geloof te verdedigen, ook wanneer dat geloof door de meeste mensen onbegrijpelijk wordt gevonden. Ik versta de taal van de kerk, ik ken de christelijke wereld en haar bewoners. En nee, die staan echt niet allemaal met een ‘God hates fags’ spandoek de longen uit hun lijf te schreeuwen.


    IK HEB ERVAREN HOE SCHADELIJK HET IS TE WORDEN AFGEWEZEN OP GROND VAN JE LIEFDE VOOR EEN ANDER MENS

    De meeste christenen die ik ken hebben een diep verlangen om het goede te doen, en geloven dat ze de waarheid over ‘het goede’ in de Bijbel kunnen vinden. In de Bijbel staan veel hoopgevende en mooie teksten, maar je kunt er ook lezen dat het bed delen met iemand van hetzelfde geslacht ‘gruwelijk’ is. Op zo’n moment zit je in een spagaat. Kies je een andere waarheid wanneer een tekst je tegenstaat, hoe serieus neem je het ‘Woord van God’ dan eigenlijk? Maar als je verkondigt dat een liefdesrelatie zondig is, spreek je misschien Jezus’ boodschap over liefde tegen.

    AFWIJZING EN ONBEGRIP
    Ik heb ervaren hoe schadelijk het is te worden afgewezen op grond van je liefde voor een ander mens. De gevolgen daarvan worden in de christelijke wereld vaak onderschat, en dat vind ik kwalijk. Het geloof mag nooit als vrijbrief dienen om een ander te veroordelen, ook niet wanneer je in de overtuiging leeft dat zo’n oordeel in lijn is met dat van God. De liefde voor elkaar is het meest kwetsbare en bijzondere dat we in het leven hebben. Liefde is zo krachtig, dat we in staat zijn ons eigen leven ervoor te geven. Wie de liefde ontkent, zijn ogen daarvoor sluit, en zegt dat die er niet mag zijn, maakt iets fundamenteels kapot bij degene die liefheeft.


    DAT MIJN RELATIE OKÉ KON ZIJN VOOR GOD, HAD IK NOG NOOIT GEHOORD

    Maar écht desastreus is het moment waarop het gesprek stopt. Wanneer er geen openheid meer is, en er niet oprecht geluisterd wordt. Het moment waarop het Reformatorisch Dagblad flyers tegen posters met zoenende mannen verspreidde, was zo’n moment. Net als het moment nadat ik over mijn vriendin vertelde, en een christelijke ex-collega hardop stelde dat ik dan niet echt gelukkig kon zijn. Ook het massaal gesteunde initiatief om advertentieruimte in een christelijke krant te kopen, en daar dan een afbeelding van een homostel te plaatsen, hoort helaas in dit rijtje thuis. Het mag dan ogen als een ludieke actie, maar is niets anders dan de ene aanval met een andere bestrijden. De kloof en het onbegrip die er tussen de voor- en tegengroep al bestonden, wordt er hooguit groter van – hem overbruggen doe je zo niet.

    VERSCHEURD
    Een paar dagen geleden was ik samen met mijn vriendin bij een seminar over christenen en homoseksualiteit, georganiseerd door de stichting Verscheurd. Mijn ouders hadden via hun dominee van het evenement gehoord, en nodigden ons uit om met hen mee te gaan. Het was voor het eerst in ruim twee jaar tijd dat ik een christelijke groep bezocht – afgezien van de doopdienst van mijn broertje. Ik had geen idee wat ik kon verwachten. Christenen in mijn omgeving durven zelden een standpunt over het onderwerp in te nemen; meestal geven ze aan ‘niet over homoseksualiteit te willen oordelen’. Dat mijn relatie oké kon zijn voor God, had ik nog nooit iemand horen zeggen.


    DOOR MIJN EIGEN PIJNLIJKE ERVARINGEN HEB IK EEN NEGATIEF BEELD VAN CHRISTENEN GEKREGEN

    Tot die avond. Een van de seminarleiders vertelde over zijn worstelingen met het geloof en zijn aarzeling om met zijn vriend te trouwen. “Ik hoop dat je rust zal vinden over je relatie,” reageerde een vrouw tot mijn verbazing. En toen dezelfde man iets vertelde over conversietherapie, omdat Verscheurd zonder oordeel verschillende standpunten wil belichten, werd de dominee van mijn ouders ineens kwaad. Met tranen in zijn ogen vertelde hij hoe schadelijk zulke therapie voor mensen is. Het raakte me: deze christenen wisten me positief te verrassen. En ik was blij dat mijn ouders naar een kerk gaan waar de dominee wél inziet hoe pijnlijk het is om op je identiteit te worden afgewezen.

    RUIMTE VOOR GESPREK
    Tegelijkertijd werd ik me bewust van mijn eigen oordeel over christenen. Door mijn eigen pijnlijke ervaringen heb ik een negatief beeld van christenen gekregen. Ik denk snel dat ze schijnheilig tegenover me zijn, bijvoorbeeld. En dat mijn relatie voor hen nooit gelijkwaardig zal zijn aan die van een heterostel. Ook verhalen in de media dragen daaraan bij; aan mijn vooroordeel mislukte acties en schandalen halen de kranten. Zo blijven moedige initiatieven als die van Verscheurd ongezien, terwijl hun seminars juist illustreren dat er welwillende gelovigen zijn die ervoor kiezen hun kop niet in het zand te steken.

    Horrorverhalen over onrecht moeten belicht blijven worden, en verzet tegen discriminatie en schadelijke religieuze praktijken juich ik toe. Maar dat er altijd een kloof zal blijven tussen dogmatische christenen en mensen die in strijd met bijbelse regels leven, is onvermijdelijk. Als er van beide kanten ruimte is om die kloof iets meer te dichten, al is het maar een klein beetje, laten we die dan in hemelsnaam benutten. En dat kan, door het gesprek in openheid te voeren en positieve ervaringsverhalen te delen.

    Bron: One World >>

    #221791
    Luka
    Moderator

    Ruim 40% holebi’s voelt zich onveilig op school
    Zuhal Demir (N-VA): politie en justitie moeten holebi’s beter beschermen

    Meer dan 40 procent van de holebi’s voelt zich niet veilig op school. Een kwart kreeg zelfs al af te rekenen met fysiek geweld. Dat blijkt uit een eerste grote bevraging bij Vlaamse holebi- en transgenderscholieren door Çavaria, waarover de VRT vandaag bericht. Staatssecretaris voor Gelijke Kansen Zuhal Demir (N-VA) komt intussen met een nieuw plan om holebi’s en transgenders beter te beschermen.

    Leerkrachten
    Een derde van de ondervraagde scholieren voelt zich onveilig vanwege zijn genderexpressie. Een kwart van de LGBT+-jongeren geeft aan dat ze de afgelopen maand minstens een dag afwezig waren door dat onveiligheidsgevoel. Zo goed als alle ondervraagde jongeren zeggen dat ze al negatieve opmerkingen hebben gekregen over hun seksuele oriëntatie of genderexpressie. De helft geeft aan dat de leerkrachten daar nooit op ingaan. Tien procent hoort die opmerkingen zelfs van leerkrachten.

    Ruim de helft was al slachtoffer van verbaal geweld, een kwart zelfs van fysiek geweld. 43 procent kreeg te maken met seksuele intimidatie zoals ongewenste aanrakingen of seksuele toespelingen. Acht procent is al eens voor zijn geaardheid in elkaar geslagen. Ook komen op veel scholen holebi- of transgenderthema’s zelden aan bod tijdens de lessen.

    Er is duidelijk nog werk aan de winkel

    Onderwijsminister Hilde Crevits (CD&V)

    “Geschrokken”
    “We zijn toch geschrokken van de cijfers”, zegt Jeroen Borghs van holebi- en transgendervereniging Çavaria. “Anderzijds zijn er ook een aantal positieve dingen die we halen uit de enquête. Het blijkt dat een school die wel veel aandacht geeft aan holebi- en transgenderthema’s en leerkrachten die zich daarvoor inzetten, wel een enorm positief effect hebben op het welzijn van holebi- en transgenderleerlingen.”

    “Resultaten delen”
    Ook minister van Onderwijs Hilde Crevits (CD&V) reageert verrast. “We zien dat er al veel veranderd is en veel verbetering is in de scholen, maar er is duidelijk nog werk aan de winkel.”

    Zo zit ingaan tegen homofobie al vervat in de eindtermen, maar zijn scholen vrij hoe ze daar veruitwending aan geven. “Voor mij is het echt van belang dat we de resultaten delen met de scholen en dat iedereen voldoende alert is om er ook op toe te zien dat holebi-jongeren zich goed in hun vel kunnen voelen.”

    Politie en justitie
    Discriminatie en geweld tegen holebi’s en transgenders staan alvast op de agenda van staats­secretaris voor Gelijke Kansen Zuhal Demir (N-VA). In haar nieuwe actieplan wil Demir met de hulp van haar bevoegde collega’s politie en gerecht extra alert maken én extra mogelijkheden geven in de strijd tegen homo- en transfobie. “Want die zijn, in open of verdoken vorm, helaas nog altijd aanwezig in onze maatschappij.”

    Er is nog veel nood aan toelich­ting en sensibili­se­ring

    Staatssecretaris voor Gelijke Kansen Zuhal Demir (N-VA)

    In 2016 opende het gelijkekansencentrum Unia 104 dossiers, een serieuze stijging tegenover de jaren daarvoor. Concreet wil Demir 122 acties op poten zetten, met de hulp van acht federale en vijf regionale ministers, schrijven Het Nieuwsblad, De Standaard en Het Belang van Limburg.

    Zo zullen politieagenten onder meer extra opleiding krijgen over de problematiek. Er komt ook een nationaal contactpunt voor misdrijven, en discriminatie van transseksuelen wordt zwaarder bestraft. Justitie zal ook onderzoeken waarom aangegeven haatmisdrijven zo vaak geseponeerd worden.

    Moslimjongeren
    Demir focust niet alleen in op repressie, maar zet ook in op de aanvaarding van holebi’s door alle lagen van de bevolking. “Uit onderzoek blijkt dat vooral moslimjongeren het daar soms moeilijk mee hebben”, zegt de N-VA-staats­secretaris. “Er is dus nog veel nood aan toelichting en sensibilisering.”

    “Demir heeft woord gehouden”
    Çavaria is tevreden met het actieplan van Demir. De vereniging wacht al sinds 2014 op een nieuw plan. “Demir heeft woord gehouden. Ze kondigde toen ze staatssecretaris werd aan dat er een plan ging komen, en een jaar later is het er”, zegt çavaria-woordvoerder Jeroen Borghs. Hij verheugt zich erover dat het plan van Demir veel breder is dan het vorige plan. “Het strijdt niet enkel tegen homofobie en transfobie, maar streeft ook naar maatschappelijke verandering”, aldus Borghs.

    De organisatie hoopt wel op een goede coördinatie tussen de verschillende projecten. “Bij het vorige plan was er geen overkoepelende visie”, aldus Borghs. “We vragen ons dan ook af wie het plan in zijn geheel zal opvolgen, en hoe het plan zal worden overgedragen naar de volgende legislatuur.” Ook wijst de vereniging erop dat er middelen nodig zijn. Want hoewel sommige acties binnen de huidige budgetten kunnen worden opgezet, zijn voor bijkomende maatregelen extra middelen en mankrachten nodig.

    Bron: HLN >>

    #225986
    Luka
    Moderator

    Uniek onderzoek naar dubbel kwetsbare groep jongeren

    19 juli 2018
    Dak- en thuisloze LHBTI-jongeren zijn een dubbel kwetsbare doelgroep. Maar we weten maar weinig over hun specifieke ervaringen, problemen en behoeften. Ook is niet bekend hoe de ondersteuning voor deze doelgroep er idealiter uitziet. In opdracht van de gemeente Amsterdam en het Bestuurlijk Overleg Zwerfjongeren deed Movisie het onderzoek ‘Out on the Streets’. Amsterdamse jongeren en de professionals die direct met hen werken werden geïnterviewd door jonge onderzoekers die in het verleden dezelfde ervaringen hadden. Het onderzoeksrapport wordt op 19 juli gepresenteerd aan de gemeente Amsterdam.

    Dak- en thuisloze LHBTI-jongeren (lesbische, homoseksuele, biseksuele, transgender en intersekse jongeren) zijn een dubbel kwetsbare doelgroep. Ze hebben te maken met complexe, op elkaar in werkende problemen. Aan de basis daarvan ligt meestal een complexe gezinssituatie met verwaarlozing, geweld, psychische problemen en verslaving. In die zin lijkt de achtergrond van veel van deze jongeren op ‘de gemiddelde’ dak- of thuisloze jongere. Alleen komt daar nog eens bij dat hun LHBTI-zijn wordt afgekeurd. Dit speelt vooral bij religieuze ouders. Bij een ander deel ontstaat escalatie thuis door de LHBTI-identiteit, waardoor ze niet langer thuis kunnen wonen.

    Lees verder en download het rapport op de site van Movisie.nl >>

    #231974
    Luka
    Moderator

    Kun je van seksueel misbruik homo of lesbisch worden?

    Wat is het effect van seksueel misbruik op je seksualiteit?
    Het effect van seksueel misbruik op je seksualiteit is voor iedereen anders, maar er zijn toch een aantal dingen die vrij algemeen gelden voor mensen die seksueel misbruikt zijn. Het eerste is: De normale seksuele ontwikkeling wordt verstoord. Mannen reageren meestal anders op seksueel misbruik dan vrouwen. Ook is de leeftijd ten tijde van het misbruik van invloed, alsook de mate waarin er sprake is geweest van geweld of dwang.

    Nadenken over je seksualiteit
    Eén van de meest voor de hand liggende effecten van seksueel misbruik is dat je, meer dan gemiddeld, nadenkt over je seksualiteit. De sekse van de misbruiker kan je aan het twijfelen brengen over je seksuele identiteit.

    Seksuele identiteit
    Met name jongens / mannen die misbruikt zijn, zijn vaak bang dat ze homoseksueel zijn geworden door het misbruik, omdat hun lichaam reageerde op de (vaak mannelijke) misbruiker. Voor vrouwen geldt vaak het omgekeerde: wanneer ze door een man misbruikt zijn kunnen zij een aversie naar mannen toe ontwikkelen, waardoor ze zich afvragen of ze niet lesbisch zijn.

    Kun je van seksueel misbruik homoseksueel of lesbisch worden?
    Of homoseksualiteit is aangeboren of aangeleerd als geaardheid, daar zal de wereld nog wel menigmaal een discussie over voeren. Bijna alle slachtoffers van seksueel misbruik rapporteren verwarring over hun seksuele identiteit en hun seksuele voorkeur. Lesbische en homoseksuele gevoelens komen vaak voor bij mensen die seksueel misbruikt zijn. Ik ken geen onderzoeken waaruit blijkt dat het vaker voorkomt dan in de ‘controlegroep’ (mensen die niet misbruikt zijn).

    Hoe het voor mij zit
    Ook ik heb me vaak afgevraagd of ik nou door het misbruik lesbisch (en later biseksueel) ben geworden of dat het ‘toch al in me zat’. Het lastige van die vraag is, dat je er geen antwoord op kunt vinden. Je kunt niet teruggaan en je leven overdoen: je bent misbruikt, dat heeft zijn invloed. Een vraag waarop je onmogelijk het antwoord kunt achterhalen, kun je uiteindelijk beter loslaten. Dat heeft wat moeite gekost, maar ik heb het losgelaten. Ik ben nu wie ik ben, door al mijn ervaringen, inclusief het misbruik.

    Loslaten en verdergaan
    Ongeacht het antwoord op die vraag (dat je nooit met zekerheid zult krijgen) zul je het met jezelf zoals je nu bent, moeten doen. Je kunt jezelf helemaal gek maken als je je blijft afvragen hoe je leven zou zijn gelopen zonder seksueel misbruik. Of je dan dezelfde keuzes zou maken, qua seksuele voorkeur, qua partnerkeuze. Maar ook als je blijft nadenken over de invloed van seksueel misbruik op belangrijke thema’s als ‘Hoe sta ik in een relatie?’, ´Wat betekent seks eigenlijk voor me?’ en ‘Wil ik een gezin?’, kun je daarin vastlopen.

    Een (seksuele) relatie is niet vanzelfsprekend
    Waar anderen wellicht ‘als vanzelf’ in een heteroseksueel huwelijk belanden, is zo´n relatie voor iemand die seksueel misbruikt is, zeker niet vanzelfsprekend. Sommige overlevers besluiten om nooit meer iemand zo dichtbij te laten komen. Anderen lijken geen problemen te hebben met het vinden van een partner, maar krijgen binnen hun relatie moeite met seksualiteit of hun seksuele identiteit. Triggers en herbelevingen kunnen seksualiteit tot ver in de volwassenheid danig verstoren, voor een aantal mensen reden om seksualiteit af te zweren, soms zelfs binnen hun huwelijk.

    Acceptatie van alles wat je nú bent
    Wie je zou zijn geweest als je niet seksueel misbruikt zou zijn, kan je niet weten. Om dat te accepteren moet je door een rouwproces heen over alles wat had kunnen zijn als je niet … . Pas als je vrede hebt met wie je nu bent, hoe je nu in elkaar steekt, ook op seksueel gebied, wordt het gemakkelijker om los te laten waar je seksuele geaardheid vandaan komt.

    De sleutel tot tevredenheid en geluk zit in acceptatie
    Als je kunt accepteren dat het is zoals het is, dat jij bent en mag zijn zoals je nu bent. Dat het wellicht een effect is van seksueel misbruik, maar dat jij er nu de regie over hebt. Als je dat allemaal kunt accepteren, dan heb je jouw eigen seksualiteit heroverd en ben jij degene die bepaalt wat je op het gebied van seksualiteit wilt en toelaat. Dan maakt het niet meer uit wat heeft gemaakt dat je homoseksueel of lesbisch bent. Of het komt doordat je seksueel misbruikt bent, of dat het al in je zat.

    Bron: Helen van seksueel misbruik >>

    #231975
    Luka
    Moderator

    roze50plus.nl

    Roze 50+ is een samenwerkingsverband van ANBO en COC die elk op zich al jaren intensief betrokken zijn bij het wel en wee van LHBT-ouderen (Lesbische vrouwen en Homoseksuele mannen, Biseksuelen en Transgenders).

    Onze Missie: Roze 50+ beoogt het verbeteren van de leefsituatie, gezondheid en het welzijn van Roze 50-plussers (LHBT’s) door bundeling van kennis, ervaring en belangenbehartiging.

    Roze 50+ organiseert evenementen voor 50+ LHBT’ers, biedt informatie, een luisterend oor en antwoorden op vragen, een forum en Roze tv.

    #231976
    Luka
    Moderator

    dekringen.nl

    Een kring is een groep homo’s, lesbo’s of biseksuelen die één keer per maand bijeenkomt, meestal bij iemand thuis. Aan de hand van thema’s wordt in de kringen over van alles gepraat, onderwerpen die direct of indirect met homo- of biseksualiteit te maken hebben. Verder kan een kring veel gezellige activiteiten ondernemen. Er zijn kringen in heel Nederland.

    Ben je homo, lesbisch, bi of transgender en wil je op een laagdrempelige en ongedwongen manier andere gelijkgestemden ontmoeten?
    Dan is De Kringen iets voor jou!

    #231977
    Luka
    Moderator

    maruf.eu

    Wij zijn Maruf. ​
    ​En we staan klaar.

    Queer moslims komen dagelijks in aanraking met verschillende uitdagingen. Kan ik moslims zijn en mezelf zijn? Mijn geloof of integratie? Hoe vind ik mijn draai in de maatschappij?

    Vanwege deze lastige positie zijn queer moslims vaak niet zichtbaar. Daarom is Maruf er. Wij zijn er voor de ondersteuning en versterking van queer moslims.

    We articuleren de behoeftes, wensen en uitdagingen van queer moslims. Met onze projecten richten wij ons op de sociale acceptatie én het bewustzijn van diversiteit binnen seksuele oriëntatie, genderidentiteit en -expressie binnen religieuze en seculiere gemeenschappen. Met onze (internationale) netwerken en conferenties verbinden wij queer moslims en hun bondgenoten, zodat kennis en tools uitgewisseld worden.

    Heb je een vraag, opmerking of ondersteuning nodig? ​Neem dan gerust contact met ons op.
    Dit kan per e-mail via info@maruf.eu of via het contactformulier op de site.

    Maruf biedt o.a. empowerment workshops, besloten bijeenkomsten, Ramadan Queer iftars, open bijeenkomsten over maatschappelijke vraagstukken, de Maruf Academy & nieuws en opinie.

    #231978
    Luka
    Moderator

    respect2love.nl

    COC vindt het belangrijk dat er een community is voor lesbische, homoseksuele, biseksuele, transgender en intersekse (LHBTI) mensen met een biculturele achtergrond, daarom is Respect2Love opgericht. Als je omgeving je niet accepteert zoals je bent, is het niet eenvoudig jezelf te zijn. Respect2love is dé plek waar jij terecht kan, ongeacht je culturele achtergrond en geloof. Wij geven informatie, advies en organiseren bijeenkomsten. Je kunt ook zelf actief worden.

    Gender & Seksualiteit Meeting
    Tijdens de meetings kunnen jongeren elkaar beter leren kennen, soms onder het genot van een gezamenlijke maaltijd. Je kunt ervaringen delen en krijgt van ons een interessant programma aangeboden. Dit programma verschilt en kan bestaan uit een workshop, training of voorlichting, gericht op educatie en empowerment. De kracht van deze avonden is het familiegevoel dat we creëren zodat je je geaccepteerd, veilig en thuis voelt.

    Momenteel zijn we actief in Utrecht en Zwolle.

    #231979
    Luka
    Moderator

    De Gaykrant

    degaykrant.nl

    De Gaykrant is een onafhankelijk platform met als uitgangspunt het bevorderen van de LHBT+ emancipatie in de breedste zin van het woord. Het biedt een plek voor verschillende meningen en opvatten; o.a. door columns en blogs. Deze vertegenwoordigen niet per se de mening van de Gaykrant-hoofdredactie.

    Onderdelen op de website:

    • BLOG
    • CARTOON
    • COLUMNS
    • CULTUUR
    • FEUILLETON
    • INTERVIEWS
    • KENNIS
    • LONGREADS
    • NIEUWS
    • OPINIE
    • PODCAST
    • PROFIELHBT+
    • VLOG
    • VOETBAL.
    #231983
    Luka
    Moderator

    Dit maakt online daten zoveel gevaarlijker voor homo’s

    Orlando Boldewijn was 17 jaar en zou nooit meer thuiskomen na de date die hij via Grindr had geregeld. Zijn lichaam werd gevonden in het Böttgerwater in de Haagse wijk Ypenburg. Over de doodsoorzaak tast de politie al bijna een maand lang in het duister. Wel kunnen we stellen dat zijn dood de afgelopen weken heeft geleid tot minieme maatschappelijke discussie over de veiligheid van jonge LHBTQ’ers, een gesprek dat we op grotere schaal moeten voeren. Want ook zij verdienen, zoals Manju Reijmer terecht betoogde in OneWorld, een veilig datingleven.

    Homo- en biseksuele mannen zijn internetpioniers. Zij gebruiken het web al vanaf begin jaren 90 om sekspartners te vinden. Inmiddels doen hetero’s dat ook wel, maar veel minder. Slechts zes procent van de heterojongens tussen de 17-24 jaar heeft volgens cijfers van Rutgers in de afgelopen zes maanden seks gehad met iemand die ze van een datingapp kennen. Onder homo- en bi-jongens is dat 44 procent.

    Dat enorme verschil komt niet door meer internet savvyness onder jongens die (ook) op jongens vallen. Ze hebben in real life simpelweg minder mogelijkheden om gelijkgestemden te ontmoeten. Deze jongens groeien op in een wereld die gericht is op heteroseksualiteit en dat betekent nog steeds dat er gevoelens van schaamte zijn over de eigen seksualiteit, en angst dat vrienden en familie hen niet zullen accepteren.

    Online daten brengt risico’s met zich mee en die risico’s zijn groter voor LHBTQ-jongeren. Als je stiekem seks hebt, ben je vatbaarder voor pesten en chantage. Zo heeft twintig procent van de homo- en biseksuele jongens negatieve ervaringen met sexting, terwijl dit percentage voor heterojongens vier keer zo klein is. Deze cijfers komen uit een recent rapport van Rutgers, dat de online dating-ervaringen van homo- en bi-jongens tussen de 16 en 25 jaar onderzocht.

    Datingapps zijn voor deze jongens alledaags en complementair aan de rest van hun sociale leven. Daarbij zijn er duidelijke scripts per datingapp. Zo is Bullchat voor de snelle anonieme seks, terwijl Tinder staat voor sociale ontmoetingen en het vinden van een partner. De aard van de chat creëert verwachtingen over het verloop: voor sociale dates wordt er meer gekletst over hobby’s en wordt er uiteindelijk op een openbare plek afgesproken, voor seksdates gaat het gesprek snel over voorkeuren en posities, en vindt de afspraak bij iemand thuis plaats. Hoe jonger de jongen, hoe minder bekend met deze scripts en hoe meer onzekerheid er is over wat te verwachten.

    Online wordt er vooral gesproken over wensen, bij de fysieke ontmoetingen is er plek voor grenzen. Praten is niet altijd even makkelijk: het kan de ‘magische sfeer’ tijdens de seks doorbreken. Maar ja, communicatie via lichaamstaal is veel minder duidelijk. Grenzen aangeven wordt verder belemmerd door angst om mensen te kwetsen of gekwetst te worden, en onwetendheid over de eigen grenzen. Die moet je immers eerst leren kennen, voordat je ze kunt aangeven.

    Rond de apps hangt een oppervlakkige sfeer. Het zou een vleeskeuring zijn, de waarde van seksdates wordt laag ingeschat en de directe communicatie die erbij hoort wordt vaak als vervelend gezien. Een ontmoeting met een klik vinden de respondenten veel fijner.

    Gelukkig hebben de meeste jongens vooral positieve ervaringen met online daten. Bij datingapps weet je zeker dat die ander ook op mannen valt en een afwijzing online is makkelijker te verwerken dan een afwijzing in het uitgaansleven. Desalniettemin komen negatieve ervaringen hard aan. Het gaat dan om ongelijke machtsrelaties (bijvoorbeeld door leeftijdsverschil), grensoverschrijdend gedrag, dwang, misbruik, misleiding, en (angst voor) chantage met foto’s of video’s.

    Voorlichting voor jongeren gaat nog steeds te vaak uit van hetero’s. Het gevolg daarvan is een gebrek aan kennis en veel onzekerheid onder jongens die seks willen met jongens. Hierdoor is de kans groter dat zij in onveilige situaties terechtkomen.

    De onderzoekers stellen dat de voorlichting beter moet, en beter betekent hier inclusiever. Materiaal richt zich vaak op meisjes die moeten leren hun grenzen te bewaken, terwijl dat zou moeten gaan over alle jongeren in verschillende seksuele situaties – dus ook over homoseksuele en biseksuele jongeren en over dates gemaakt via apps. Het is daarbij belangrijk om te wijzen op alternatieve online ontmoetingsplekken, zoals de site Expreszo, die de respondenten zelden noemden.

    Een laatste aanbeveling, die niet in het rapport staat, is de tip die Dokter Corrie altijd geeft: praten helpt sowieso. Praat met andere jongens, over de scripts die bij datingapps horen, over jouw verwachtingen en die van anderen, over waar je heen gaat en met wie.

    Bron: Brainwash.nl

    #244512
    Luka
    Moderator

    Zijn homo’s zo geboren? Niet per se

    Het idee dat homoseksualiteit aangeboren is, heeft veel betekend voor de homo-emancipatie. Maar is er eigenlijk genoeg bewijs voor? En komt het de lhbti-gemeenschap nog wel ten goede? Maurits de Bruijn betwijfelt het.

    In reactie op de Nederlandse ondertekening van de Nashvilleverklaring in januari van dit jaar, kwam het talige collectief Loesje met een poster, die nog dagen lang op menig tijdlijn prijkte:

    ‘Homoseksualiteit is aangeboren

    Homofobie is aangeleerd

    Loesje’

    De eerste zin van dit statement zien we vaker terug, in min of meer dezelfde bewoording. Al decennialang behoort born this way tot één van de kernboodschappen van lhbti-activisten, en prijkt deze op menig spandoek. We zijn zo geboren en hebben dus recht op onvoorwaardelijke acceptatie; dat was in de jaren tachtig en negentig het sluitende antwoord op conservatieve stemmen die stelden dat homoseksualiteit ‘onnatuurlijk’ zou zijn.

    Het antwoord bleek succesvol: homoseksualiteit kon op meer publieke acceptatie rekenen toen het werd geclaimd als biologische en natuurlijke categorie, in plaats van seksueel gedrag, zoals er tot aan de jaren tachtig over werd gedacht.

    Het geloof in een vaststaande, biologisch bepaalde seksuele identiteit groeide onder de invloed van wetenschappelijke inzichten en homo-activisme. Was in 1977 iets meer dan 10 procent van de Amerikanen van mening dat homo- of biseksualiteit is aangeboren, in 1985 steeg dit tot 20 procent. In 2015 was 42 procent overtuigd van het ‘born this way’-principe, zo blijkt uit de resultaten van het Pew Research Center.

    De Amerikaanse superster Lady Gaga wist in 2011 met de drie woorden een wereldhit te scoren, en zo het idee verder te bestendigen. Over een stampende popbeat zong ze:

    ‘No matter gay, straight or bi

    Lesbian, transgendered life

    I’m on the right track baby

    I was born to survive

    No matter black, white or beige

    Chola or orient made’

    Ook in de recente woorden van paus Franciscus klinkt de ‘born this way’-boodschap door. In een een-op-eengesprek met een Chileense man vertelde hij de man dat hij ‘als homo was geboren en dat God onvoorwaardelijk van hem hield.’

    ‘Nooit eerder uitte de machtigste man binnen de katholieke kerk zulke ruimdenkende woorden’, was een veelgehoorde reactie.

    Lady Gaga, de paus, Loesje en menig activist zijn het er over eens dat seksuele voorkeur zo vaststaand is als de kleur van onze huid. Seksuele gevoelens zijn biologisch bepaald, ze behoren tot onze geaardheid. Maar hoe overtuigend deze boodschap ook klinkt, en hoeveel die heeft betekend voor de emancipatie van homo’s, lesbiennes en biseksuelen, de realiteit is een stuk complexer. Het wetenschappelijk bewijs voor een genetische oorzaak voor homoseksualiteit is dun en er is nooit bewezen dat de oorzaak van homoseksuele gevoelens direct is terug te voeren op hormoonschommelingen in de baarmoeder. Toch blijft de westerse, activistische toon haken op het biologische argument, terwijl de wetenschap verwoede pogingen blijft doen het genenpakket, de hersenomvang en hormoonschommelingen van lhb’ers in kaart te brengen.

    In 1991 toonde de Brits-Amerikaanse neurowetenschapper Simon LeVay aan dat de grootte van de zogenoemde INAH3 – een deel van de hypothalamus – van homoseksuele mannen meer gelijkenis vertoont met die van vrouwen dan de INAH3 van heteroseksuele mannen. LeVay merkte daarbij op dat zijn uitkomsten met zorg moesten worden geïnterpreteerd. ‘Het is belangrijk te vermelden wat ik niet gevonden heb. Ik heb niet bewezen dat homoseksualiteit genetisch bepaald is en ik heb ook geen genetische oorzaak gevonden voor homoseksualiteit.’ Die oorzaak was wat hem betreft complexer: een verzameling van genen, hormonen, ervaringen, psychologische en sociale factoren. Bovendien werden zijn onderzoeksresultaten in twijfel getrokken omdat er een aantal uitzonderingen onder de proefpersonen waren, en hij wellicht geen accurate controlegroep (lees: heteroseksuele mannen) had weten samen te stellen.

    Toch heeft Le Vay’s onderzoek het westerse publieke discours rond seksualiteit sterk beïnvloed en werden zijn resultaten aangevoerd als het bewijs voor aangeboren homoseksualiteit. Er zijn talloze onderzoeken gedaan naar de hersenstructuren van homoseksuele mannen, naar hun chromosomen, genen, epigenen, feromonen, hun tweelingbroers, hun vrouwelijke familieleden en de baarmoeders van hun moeders. De heersende gedachte is nu dat verschillende genen ieder een kleine rol spelen bij de seksuele voorkeuren van homomannen. Maar er zijn ook mannen die deze genen bezitten en niet homoseksueel zijn. Bovendien is bijzonder weinig onderzoek gedaan naar de biologie van homoseksuele vrouwen.

    ‘We weten bijna niets over de genen die verbonden zijn met seksueel gedrag’, zegt ook wetenschapper Andrea Ganna. Hij sloot vorig jaar het grootste onderzoek af naar het dna van honderdduizenden mensen die minimaal een keer niet-heteroseksuele seks hadden, en trof in 8 tot 12 procent van de gevallen een aantal overeenstemmende genetische varianten aan. ‘Er bestaat geen ‘homoseksueel gen’. We kunnen slechts concluderen dat niet-heteroseksualiteit deels wordt beïnvloed door verschillende kleine genetische factoren.’

    Tot op heden is dus geen sluitende, biologische oorzaak voor homoseksualiteit gevonden, maar het grote aantal wetenschappelijke onderzoeken op dit gebied suggereert dat er een essentieel verschil tussen homo- en heteroseksuelen moet bestaan. Ook ik klampte me vast aan het idee dat mijn homoseksualiteit voortkwam uit een genetische lotsbestemming. Die gedachte vormde enerzijds een geruststelling, want ik ‘kon er niets aan doen’ en ‘het had zo moeten zijn.’ Tegelijkertijd wierp deze manier van denken een onoverbrugbare muur op tussen mij en mijn heteroseksuele omgeving. Mijn gevoelens kwamen voort uit een genetische afwijking, en dat maakte me afhankelijk van de goedkeuring van heteroseksuelen, de dominante groep niet leed aan een aangeboren defect.

    Naast het gebrek aan wetenschappelijk bewijs, strookt de deterministische blik op seksuele voorkeuren niet met de realiteit van veel mensen. In 1948 schrikte Alfred Kinsey de wereld op met het controversiële rapport Sexual Behavior in the Human Male, en het in 1953 volgende Sexual Behavior in the Human Female. Zijn ruwe schatting dat 10 procent van de mannen homoseksueel is wordt tot de dag van vandaag veelvuldig aangehaald. Kinsey geloofde dat seksualiteit aan verandering onderhevig is en een aantal gradaties kent. Hij ontwierp een schaal van zeven groepen, variërend van exclusief heteroseksueel tot exclusief homoseksueel. Naast die 10 procent ‘exclusief homoseksuele’ mannen, kwam uit het rapport naar voren dat bijna 46 procent van de mannelijke ondervraagden seksueel hadden ‘gereageerd’ op zowel mannen als vrouwen en 37 procent van de mannen ten minste één homoseksuele ervaring had gehad. Kinsey geloofde niet in aangeboren homoseksualiteit, maar over dit inzicht wordt hij nauwelijks geciteerd. De resultaten uit Kinseys boeken zijn veelvuldig betwist, omdat de respondenten zich vrijwillig hadden aangemeld. Critici stelden dat mensen die in 1948 bereid waren over seksualiteit te praten, vanzelfsprekend tot een niet-representatieve groep behoorden. Toch was de culturele impact van de Kinsey-rapporten groot. De door hem opgestelde schaal wordt nog steeds toegepast, al wordt deze soms aangevuld om meer ruimte te bieden aan panseksualiteit (aantrekkingskracht tot alle geslachten en identiteiten) en a-seksualiteit (geen of weinig seksuele aantrekkingskracht).

    Het aantal mensen dat zichzelf noch als hetero, noch als homoseksueel beschouwt is groot. De helft van de Amerikaanse lhbti-jongeren identificeren zich als queer of biseksueel, en deze groep bestaat voor een groot deel uit vrouwen. Biseksuelen vormen zowel in de VS als in Nederland een minder zichtbare groep. Uit het onderzoek Niet ver uit de kast van het SCP bleek dat Nederlandse biseksuelen veel minder open zijn over hun seksuele voorkeuren dan homoseksuelen; 2 procent van de Nederlandse homomannen spreekt niet over zijn verlangens, tegenover maar liefst 30 procent van de biseksuele mannen.

    In Sexual Fluidity bestudeerde psycholoog Lisa Diamond honderd vrouwen die weleens seksuele ervaringen met andere vrouwen hadden opgedaan. Bijna de helft van deze vrouwen schoof tussen 1995 en 2005 een punt op in de Kinsey-schaal, een kwart zei in die tien jaar een verandering van twee punten te hebben doorgemaakt. Volgens Diamond neemt deze fluïditeit met de jaren alleen maar toe onder vrouwen.

    Het is belangrijk hierbij op te merken dat vrouwen voorheen vaak werden uitgesloten van wetenschappelijk onderzoek naar seksualiteit. De wetenschap in het algemeen en onderzoek naar seksualiteit in het bijzonder hebben historisch gezien een blinde vlek voor de gezondheid, biologie en ervaringen van vrouwen.

    Mede door de onzichtbaarheid van biseksuelen en het uitsluiten van vrouwen binnen wetenschappelijk onderzoek is het heersende, westerse narratief over homoseksualiteit beperkter dan de realiteit. Dat narratief gaat als volgt: een persoon wordt geboren, in de loop van diens leven tekenen homoseksuele voorkeuren zich steeds scherper af, waarop iemand tot een ontdekking komt over zijn of haar geaardheid. Daarop volgt het besluit deze geaardheid openbaar te maken, c.q. uit de kast te komen. Het is een definitief en onomkeerbaar proces dat vaak wordt gekenschetst als een openbaring, getuige de gevleugelde vraag, die mij ook veelvuldig is gesteld: ‘Wanneer wist dat je op mannen/vrouwen/allebei viel?’.

    De claim van een genetisch bepaalde homoseksualiteit vormde het antwoord op de discriminatie waar de lhbti-gemeenschap mee werd geconfronteerd. Rechtssystemen zijn bovendien eerder geneigd gemeenschappen een beschermde status te geven zolang zij deel uitmaken van een groep met een onveranderlijke, vastomlijnde identiteit. Maar het ‘born this way’-argument draagt tegelijkertijd bij aan het binaire denken over seksualiteit (iemand is homoseksueel of heteroseksueel). Het is een versimpeling die aantrekkelijk en veilig is; het bestaan van fluïditeit knaagt namelijk aan onze behoefte aan vastomlijnde kaders, en zet het bestaande beeld van de heteroseksuele identiteit ook onder druk.

    Wanneer we het idee loslaten van een solide, aangeboren seksualiteit, doen we geenszins afbreuk aan de geldigheid van homoseksuele gevoelens en gedrag. Dat homoseksuele en biseksuele gevoelens niet statisch zijn en waarschijnlijk ook niet aangeboren, betekent niet dat ze niet valide en diepgeworteld zijn. Ze kunnen niet door een ander ongedaan gemaakt worden, en zijn daarmee wellicht weerbarstiger dan ons genenpakket. Pogingen om iemands seksuele voorkeuren of genderidentiteit te veranderen, mislukken en leiden tot geestelijke gezondheidsproblemen. Dat erkende ook David Matheson, de ‘peetvader’ van de therapie die erop gericht is homoseksuelen te genezen, begin dit jaar in een Facebookbericht. Matheson, een veelgevraagde expert op het gebied van de therapie, zei in hetzelfde bericht zelf niet genezen te zijn van zijn ‘ongewenste homoseksualiteit’ en te verlangen naar een mannelijke partner.

    Het schadelijkste aspect van de ‘born this way’-gedachte is de implicatie dat alleen een genetische verklaring reden tot acceptatie vormt. Het wekt de suggestie dat eerdergenoemde activisten geen beter argument kunnen formuleren tegen stigmatisering en discriminatie. Heeft een homoseksuele man of een biseksuele vrouw geen bestaansrecht als zijn gevoelens onder omgevingsinvloeden andere vormen aangenomen hadden? Hebben lhbti’ers geen recht op veiligheid en werk als hun identiteit niet zuiver door hun biologie is ingegeven? Zijn homo- en biseksualiteit niet op morele grond te verdedigen?

    De activisten van de jaren tachtig en negentig voorzagen het debat rond seksuele voorkeur van vaststaande en herkenbare begrippen, die bij het grote publiek aan een gevoel van duidelijkheid en veiligheid bijdroegen. Met ‘born this way’ formuleerden ze een verdediging tegen discriminatie en criminalisering, en een antwoord op de groepen die hun bestaansrecht in twijfel trokken. Het is tijd te strijden met wapens die beter recht doen aan onze realiteit.

    Bron:  de Volkskrant >>

    #246146
    Luka
    Moderator

    iedereenisanders.nl

    Dat is de centrale boodschap van ‘Iedereen Is Anders’ een platform voor LHBTI-jongeren die zoekende zijn en soms met zichzelf in de knoop zitten. Hier vind je antwoorden op twijfels of vragen waar je misschien mee zit en lees je over ervaringen van andere jongeren. Ook vind je er inspirerende video’s en antwoorden op vragen als: ben ik misschien homo? Of misschien wel biseksueel? Wat is transgender? Waar kan ik terecht met vragen over LHBTI? Hoe vertel ik het aan mijn omgeving? Hoe zit het met LHBTI en mijn geloof? Waar kan ik aankloppen als ik echt in de knoop zit? Op deze en heel veel andere vragen vind je op deze website een antwoord.

    #kweetnie

    Iedereenisanders.nl is een project van Movisie, COC Nederland en Stichting 113 in samenwerking met het ministerie van Volksgezondheid Welzijn en Sport.

    #256995
    Luka
    Moderator

    Bi personen zijn buitengewoon vaak slachtoffer van seksueel geweld, maar waarom?

    Bijna 16 procent van de bi vrouwen heeft afgelopen jaar seksueel geweld meegemaakt, tegenover 5 procent van de hetero vrouwen. “Bi’s worden vaak gezien als hyperseksueel en promiscue, waardoor daders eerder grenzen overgaan.”

    Bi personen zijn van alle seksuele voorkeuren het vaakst slachtoffer van seksueel geweld, online intimidatie en mishandeling in de relationele sfeer. Dat blijkt uit een rapport Monitor huiselijk en seksueel geweld van CBS dat ze afgelopen december over het jaar 2020 publiceerden – een jaar waarin we vooral thuiszaten en afstand moesten houden door de coronacrisis.

    De verschillen zijn verontrustend groot: bijna 16 procent van de biseksuele vrouwen heeft vorig jaar bijvoorbeeld fysiek seksueel geweld meegemaakt, variërend van ongewenste aanrakingen tot verkrachting. Bij heteroseksuele vrouwen en lesbiennes is dat getal een stuk lager, respectievelijk 4,5 en 8,4 procent. Ook bij mannen waren bi’s het vaakst slachtoffer: 6,6 procent tegenover 1,3 procent van de heteromannen.

    Hoe kan het dat die cijfers zo aanzienlijk verschillen? Waarom zijn het nou juist de bi’s die er het bekaaidst vanaf komen?

    Emiel Maliepaard is sociaalwetenschapper en onderzoekt de levens van biseksuele mensen in Nederland. Vorig jaar kwam zijn boek Bisexuality in Europe uit. “Er valt weinig over te zeggen, omdat er nog weinig wetenschappelijk onderzoek naar is gedaan,” zegt Maliepaard. Dit onderzoek van het CBS is volgens hem de eerste keer dat er onderscheid wordt gemaakt betreft seksuele oriëntatie in een onderzoek naar seksueel geweld in Nederlandse context.

    “Er zijn wel verschillende factoren die een rol kunnen spelen. Hoe er vanuit de maatschappij over biseksuelen wordt gedacht is hier één van: vooral biseksuele vrouwen worden geseksualiseerd. Bi personen in het algemeen worden vaak gezien als hyperseksueel en promiscue, misschien een beetje losbandig, waardoor daders eerder de grenzen van een bi persoon overgaan.” En ook binnen relaties komt (seksueel) geweld vaker voor bij bi mensen vertelt Maliepaard. “Partners worden onzeker en denken: ‘Ben ik wel genoeg voor jou?’ Dit komt ook door het promiscue stereotype. Mensen denken dat bi personen niet monogaam kunnen zijn.”

    “Het klopt dat lhbti-personen vaker te maken krijgen met seksueel geweld dan hetero’s, en bi’s in het bijzonder”, benadrukt Ymke Kelders van Rutgers, kenniscentrum voor seksualiteit. De specifieke redenen voor de overrepresentatie van bi personen onder slachtoffers is ook iets wat zij niet met zekerheid durft te benoemen. “Wel zien we in onderzoek dat biseksuele mensen, net als homomannen, vaker wisselende sekspartners hebben. Het zou goed kunnen dat zij door die wisseling dus ook meer risico lopen. De kans dat er iemand tussenzit met kwade bedoelingen of iemand die grensoverschrijdend gedrag vertoont, is groter.”

    De factoren die zowel Kelders als Maliepaard noemen worden onderschreven door Amerikaans onderzoek. De biseksuele Nicole Johnson, professor psychologie aan de Lehigh University in Pennsylvania schreef in 2017 het essay: Why us? Toward an understanding of bisexual women’s vulnerability for and negative consequences of sexual violence. Volgens haar is het geweld te wijten aan bi-fobie en hyperseksuele beeldvorming – plegers zien biseksuele vrouwen als seksueel beschikbaar en altijd gewillig.

    Bri Ozalas, professor communicatiestudies aan de James Madison University, schreef vorig jaar in haar essay What If You Meet Someone Else? dat haar partner haar biseksualiteit misbruikte om emotionele mishandeling te rechtvaardigen. Ze vertelt dat haar vriendin extreem jaloers en beschuldigend was wanneer Ozalas contact had met iemand die zij als bedreiging zag. Ze speelde sluw in op het bestaande stereotype en gebruikte dit om haar partner te manipuleren.

    Ook ik ben, als biseksuele vrouw, slachtoffer geweest van partnergeweld en seksueel geweld. De cijfers verbazen me daarom ook niet. Mijn ex-partner vertrouwde me niet en was extreem nerveus over dat ik vreemd zou gaan, omdat ik biseksueel ben. Soms was hij overtuigd dat hij me hetero had gemaakt, en dat biseksualiteit een fase was geweest in mijn puberteit. Ik wilde niet hoeven bewijzen dat ik betrouwbaar ben, of zo geboren ben – dat doen hetero’s ook niet. Daardoor kwam ik in een vreemde positie terecht: ik wilde uit principe die vastgeroeste, bezopen stereotypen niet ontmaskeren, maar tegelijkertijd gebruikte hij die stereotypen wél om het geweld goed te praten. Ik voelde me beledigd en niet gezien voor wie ik ben.

    Jantine van Lisdonk, onderzoeker bij Bi+ Nederland is ook niet verrast door de cijfers. “Maar het CBS-onderzoek toont ook aan dat biseksuele mensen ook veel vaker slachtoffer worden van partnergeweld, dat wisten we nog niet.” De oorzaken van deze overrepresentatie zijn ook voor Bi+ Nederland gissen. “We zijn wel aan het kijken hoe we onze gemeenschap kunnen helpen. We gaan in gesprek met hulpverleningsorganisaties waar bi+ personen terecht kunnen, want we willen graag laagdrempelig aanspreekpunt zijn en mensen doorsluisen naar de juiste instanties.” Volgens van Lisdonk is het cruciaal dat hulpverlening zich gaat focussen op een inclusieve aanpak. “Het begint met open vragen stellen, waarbij je niet van tevoren al een plaatje in je hoofd hebt. Dit is kenmerkend voor de biseksuele ervaring: dat je telkens in een hokje wordt geduwd waardoor je hele verhaal niet gehoord wordt.”

    Maliepaard hoopt dat deze cijfers voor het CBS een stok achter de deur zullen zijn voor onderzoek naar oorzaken van huiselijk en seksueel geweld tegen biseksuele personen. “Het meest efficiënte onderzoek zou naar mijn mening zijn om in gesprek te gaan met daders, en die gesprekken dan te analyseren. Dat is alleen lastig, want daders zijn over het algemeen niet erg bereid om hierover te praten.” Ook lijkt een onderzoek naar de acceptatie van biseksualiteit in Nederland Maliepaard een goed idee.

    Vanuit Rutgers wordt er tevens druk gezet op de politiek om meer geld vrij te maken voor onderzoek naar, maar voornamelijk het voorkomen van, seksueel geweld. “Met onze petitie tothier.rutgers.nl willen we veel meer aandacht vragen voor de preventie van seksueel geweld. Want seksueel geweld komt nog veel te vaak voor,” stelt Kelder. “Elk slachtoffer is er een te veel. Wij trekken de grens en zeggen #tothier. De overheid moet nu in actie komen om seksueel geweld te voorkomen, ongeacht iemands seksuele geaardheid.”

    En laten we dan ook gelijk korte metten maken met die afgezaagde stereotypen en vooroordelen. Want als je twee meiden ziet zoenen of je bang bent dat je vriendje je gaat dumpen voor een jongen, is dat nooit een reden voor geweld. Hoe sletterig we ook zijn.

    Heb je een ongewenste seksuele ervaring meegemaakt? Het telefoonnummer van Centrum Seksueel Geweld is 0800-0188. Of check hun website voor meer informatie: http://www.centrumseksueelgeweld.nl. Ook kun je terecht bij Slachtofferhulp Nederland (0900-0101) en de Nationale Politie (0900-8844).

    Bron: Vice.com >>

    #257569
    Mark
    Moderator

    Na moord in Beveren getuigt Mister Gay Belgium: “Ik werd misbruikt na contact via een dating-app”

    Naar aanleiding van de moord op een 42-jarige man in Beveren, die via een online dating-app voor homo’s in de val zou zijn gelokt, doet nu ook Mister Gay Belgium Joren Houtevels (21) in Het Laatste Nieuws een oproep om voorzichtig te zijn. “Het zijn niet de apps die gevaarlijk zijn maar de mensen die ze misbruiken.”

    Bij Radio 2 Vlaams-Brabant doet Joren Houtevels uit Leuven zijn verhaal: “In 2018 ben ik seksueel misbruikt door een dertiger die ik enkele jaren eerder via een dating-app heb leren kennen. Hij perste me af met naaktfoto’s die ik als 15-jarige in vertrouwen aan hem had doorgestuurd. Toen ik de foto’s doorstuurde dacht ik dat hij een leeftijdsgenoot was die met dezelfde problemen zat als ik. Zo hadden we een vertrouwensband opgebouwd. Maar nadat ik de foto’s had doorgestuurd begon het fout te lopen. Hij perste me af, wist me wonen, kende mijn familie en vrienden, kortom de man wist alles over mij. Toen ik 18 jaar was dacht ik dat het wel zou stoppen als ik één keer met hem zou afspreken, maar dat was dus niet het geval, hij misbruikte mij.”

    Het is zo belangrijk om bij elke vorm van gaybashing of seksueel misbruik een klacht in te dienen.
    Joren Houtevels – Mister Gay Belgium

    Uiteindelijk stapte Joren naar de politie en diende een klacht in. Maar die stap is zeker niet evident, getuigt hij: “Ik ben uiteindelijk pas een jaar later naar de politie durven gaan. Ik schaamde me geweldig. Ik begrijp dus zeker dat veel mensen daarmee zitten. Maar het is zo belangrijk dat je een klacht indient bij elke vorm van gaybashing, verbaal of fysiek, maar ook zeker bij seksueel misbruik. Zo’n klachten worden au sérieux genomen. Praat erover, want zoiets kan je niet alleen doen. Ik ben heel blij dat ik mijn familie en vrienden heb die me daarbij hebben geholpen.”

    Tips om veilig te daten
    Toch wil Joren niet schieten op de dating-apps. Hij geeft wel tips over hoe je er veiliger mee kan omgaan: “De apps zelf zijn het probleem niet. Ze zijn gemaakt om mensen te leren kennen en dat is niet fout. Maar het gevaar zit hem in de mensen die misbruik maken van de apps. Daarom is het belangrijk dat je eerst op andere sociale media op zoek gaat naar de persoon waarmee je afspreekt en dat je probeert te video bellen. Zo zie je met welke persoon je te doen hebt. Daarnaast is het ook belangrijk dat je een vriend of vriendin op de hoogte brengt van het feit dat je met iemand afspreekt. Je kan ook eventueel via een app zoals Whatsapp je locactie delen zodat ze weten waar je bent. ”

    Bron: vrt.be

    #258744
    Luka
    Moderator

    HOE JONGE HOMO’S LEREN DAT GRENZEN ER NIET TOE DOEN

    Van jongs af aan horen homo’s dat ze ‘anders’ zijn. Dat kan jaren later nog hun zelfbeeld en hun zoektocht naar intimiteit bepalen. ‘Vaak bejubelen oudere mannen ze voor het eerst om wie ze écht zijn: jong en gay.’

    Er trekt een kleine #MeToo-golf door de lhbti+-gemeenschap. Na onthullingen in de media over Martijn N. en Sidney Smeets delen steeds meer jonge mannen hun ervaringen over seksueel grensoverschrijdend gedrag door oudere mannen. De verhalen tonen opvallende parallellen: de jongens en mannen schrijven over eenzaamheid, naïviteit tegenover paaiende oudere mannen en schaamte over wat hun is overkomen.

    De verhalen kwamen ook mij bekend voor. Vier jaar geleden stond ik na een bliksemgesprek op datingapp Grindr voor de deur van een wildvreemde man in een mij onbekende stad. Ik was net een paar weken student en kon eindelijk ‘werk gaan maken’ van mijn geaardheid. Maar dat ik daar stond voelde geen moment als een vrije keuze: hij wilde het, mijn lichaam wilde het. Het werd mijn eerste keer en mijn grenzen werden genadeloos overtreden. Ik smeekte hem om te stoppen; daar had hij geen boodschap aan.


    IN DE GAY COMMUNITY IS SEKS MET OUDERE MANNEN GENORMALISEERD

    Ik deed de ervaring lang af als een lollige anekdote over een naïeve jongen, continu bagatelliserend en mezelf aanrekenend wat hij me had aangedaan. Pas jaren later durfde ik met anderen te delen hoe onveilig ik me toen had gevoeld. Maar door de verhalen van de afgelopen tijd besefte ik: dit gebeurt nog al te vaak onder mannen die seks hebben met mannen. Onderling, in wat we bij gebrek aan een betere term de gay community noemen, is seks met oudere mannen genormaliseerd. Dat je ze al jong van je af moet slaan ‘hoort erbij’, lijkt de consensus. Onder het mom van vrije seks als een groot goed wordt grensoverschrijdend gedrag te vaak getolereerd.

    Ik wist niet, schrijven veel slachtoffers, dat dergelijke ervaringen zo gemeengoed zijn. Vaak is het de eerste keer dat ze erover praten. Hoe kan het dat we zo vaak hetzelfde meemaken maar niemand het van elkaar weet?

    ERBIJ HOREN
    Ik bespreek het met therapeut Jeremy Heshof (44). Heshof ontvangt in zijn ‘Praktijk voor mannen’ regelmatig mannen die worstelen met hun seksleven, coming-out en zelfbeeld. De eerste vragen die hij ze stelt gaan over hun opvoeding, vertelt hij. “Als je als jongen van je ouders te horen kreeg dat je te verwijfd liep, of niet met poppen mocht spelen, zijn er giftige boodschappen ingeprent. Mannen leren hun gedrag aan te passen aan wat wenselijk wordt geacht.”

    En niet alleen ouders programmeren de kinderen, legt Heshof uit. Al vanaf jonge leeftijd maakt de maatschappij ze op subtiele en minder subtiele wijze duidelijk dat ze anders zijn. “Ze groeien op in een wereld die is ingericht naar het heteronormatieve ideaal van mannetje-vrouwtje plus kinderen. Sterker nog: het alternatief wordt vaak, bewust of onbewust, weggezet als iets slechts.”

    Als puber wil je één ding: erbij horen. Kleine signalen – schelden met ‘homo’, homofobe grapjes op televisie, stereotyperingen in de media – zijn genoeg om je het gevoel te geven dat je er níet bij hoort, signaleert Heshof. En zolang ouders, scholen, media en maatschappij niet expliciet duidelijk maken dat iedereen op het lhbti+-spectrum mee mag doen, zullen kwetsbare jongeren in een hoek worden gedreven, denkt hij.

    SPELEN DAT JE HETERO BENT
    Om toch op te kunnen gaan in de massa leren pubers hun gedrag aan te passen op wat gewenst lijkt, zegt Heshof. “Vaak gaat een nieuwe cliënt tegenover me zitten met zijn benen over elkaar, kijkt mij aan en zet zijn benen weer naast elkaar, met een meter ertussen. Het ‘foute’, ‘vrouwelijke’ gedrag wordt meteen gecorrigeerd.” Volgens Heshof slaat dat terug op de jeugd; deze mannen hebben zichzelf weggecijferd. “Daarmee zet je een belangrijk stuk identiteit en persoonlijkheid aan de kant. Je moeten gedragen op een manier die voor jou niet natuurlijk is, constante alertheid om niet ‘ontmaskerd’ te worden en je seksuele en romantische impulsen wegstoppen heeft een grote invloed op je zelfbeeld.”

    De Amerikaanse klinisch psycholoog Alan Downs beschreef die psychologische impact in zijn controversiële boek The Velvet Rage (2005, in 2019 vertaald naar het Nederlands). Zijn analyse van homoseksuele mannen kon op veel herkenning rekenen, maar sommige lezers voelden zich vooral gepathologiseerd. Heshof herkent Downs’ observaties uit zijn eigen praktijk.

    Volgens Downs slaan veel jongens aan het acteren om te kunnen voldoen aan masculiene rolpatronen. Ze ‘speelden’ dat ze hetero, macho waren. Het gevolg: deze jongens kunnen de voor iedere puber broodnodige bevestiging niet krijgen. Een complimentje over aangeleerd en niet-authentiek gedrag (zoals de ‘verovering’ van een meisje) zou geen daadwerkelijk validerend effect hebben, omdat het niet op hun eigenlijke identiteit slaat. Het resultaat is volgens Downs een diepgeworteld gebrek aan eigenwaarde en zelfvertrouwen dat lang kan doorwerken. Een gevoel dat jongeren, diep in de kast, bovendien met niemand kunnen delen.

    ONGELIJKWAARDIGE SITUATIE
    Ondertussen gieren de hormonen door het lijf, en kiezen veel jongens voor de eenvoudigst ogende weg: het internet. Vier op de vijf jonge homo’s maakt gebruik van een of meerdere dating-apps. Wie vóór de smartphonerevolutie opgroeide kon terecht op anonieme chatrooms. Uitgekotst door de wereld – of met de angst daarvoor – komen ze in een afgesloten, anonieme omgeving terecht waar de complimentjes ze opeens om de oren vliegen. Vaak van oudere mannen die deze jongens voor het eerst bejubelen om wie ze écht zijn: jong en gay. Uit angst voor nieuwe afwijzing laten ze zich, onervaren als ze zijn, overhalen tot een ontmoeting waarbij grenzen niet zelden overschreden worden.

    Heshof hoort zulke ervaringen van veel van zijn homoseksuele cliënten, en benadrukt dat slachtoffers geen enkele blaam treft. “Jonge jongens zijn op zoek naar aandacht en erkenning, terwijl zo’n oudere man met hele andere dingen bezig is. Dan kan het zomaar gevaarlijk worden. Het is een ongelijkwaardige situatie. Deze jongeren hebben vaak niet geleerd wat oprechte aandacht is, konden het vaak nergens afkijken, en weten dan ook niet door de vleierij heen te prikken.” Zijn boodschap aan iedereen die in aanraking is gekomen met seksueel geweld is helder: “Praat erover. Het is oké om toe te geven dat je slachtoffer bent, en het is nooit jouw schuld.”

    Het gevoel van schaamte en minderwaardigheid wordt na zo’n desastreuse vroege ervaring alleen maar vergroot. Weer moeten mannen zich aanpassen aan de verwachtingen van de maatschappij: ze staan zichzelf niet toe slachtoffer te zijn, ziet Heshof. Want hoewel seksueel geweld jegens vrouwen langzaamaan bespreekbaarder wordt, heerst bij mannen het hardnekkige misverstand dat zij niet verkracht worden – of daar geen last van zouden hebben.

    “Dit taboe op mannelijk slachtofferschap kan grote gevolgen hebben als het jongens daardoor niet lukt om professionele hulp te zoeken”, verklaart Heshof. “Alcohol- of drugsgebruik, overmatig sporten: ze grijpen van alles aan om maar niet bij die pijn te hoeven komen.” Ook kan onverwerkt trauma later tot burn-outklachten leiden.

    EXTERNE BEVESTIGING
    Downs beschrijft in zijn boek dat homoseksuele mannen op zoek gaan naar bevestiging van buiten. ‘Als je zelf niet het idee hebt dat je ertoe doet moet je het van anderen horen, op alle mogelijke manieren’, schrijft hij. Het gedrag dat daaruit volgt ziet Heshof bij veel van zijn cliënten. Dit ligt, zo stelt hij, aan de basis van bepaalde seksuele patronen: zolang er iemand in je bed ligt voelt het alsof je liefde waard bent en hoef je niet alleen te zijn. “Voor vrije seks is het nodig dat je het echt als vrij persoon doet; ik vraag me af in hoeverre homoseksuele mannen altijd vrij zijn om te doen wat goed voor ze is. Vervelende, pijnlijke of ongemakkelijke seks wordt voor lief genomen omdat het desondanks een stukje bevestiging van buiten is.”

    En wie mede hierdoor altíjd vervelende of niet bevredigende seks heeft gehad, legt hij uit, kan gaan geloven dat dat de enige soort is. Bovendien kan iemand zonder solide zelfbeeld moeilijker opkomen voor het eigen genot. “Als je altijd validatie nodig hebt van je partner kun je je eigen plezier niet vooropstellen. Daarmee loop je het risico dat je hem teleurstelt, en hij je verlaat. Dat beangstigt: eenzaamheid is geregeld een nachtmerrie voor homoseksuele mannen. Dan voelen ze zich weer dat 12-jarige jongetje dat zich op school zo alleen voelde, als homo in een heteronormatieve wereld.”

    Seks kan zo een manier worden om eigenwaarde op te doen die je op andere momenten hebt gemist, legt Heshof uit. Dat maakt jongens vatbaar voor toespelingen van meer ervaren mannen die op hun beurt ook op zoek zijn naar gezelschap en fysieke intimiteit. Als grenzen aangeven ook nog wordt bemoeilijkt door de angst voor afwijzing, creëert dit een voedingsbodem voor grensoverschrijdend gedrag.

    Dit alles vraagt om meer verantwoordelijkheidsgevoel van de maatschappij om jonge lhbti’ers veiliger op te laten groeien, vindt Heshof, al merkt hij dat het met de nieuwste generatie queer jongeren al beter gaat. Toch doet hij een beroep op ouders, scholen en de gehele maatschappij om een ondubbelzinnig signaal af te geven dat deze kids er mogen zijn en liefde verdienen. “Maak alles bespreekbaar, en draag actief uit dat je seksuele diversiteit verwelkomt. Scholen en ook de media hebben hier een belangrijke rol in.”

    Bron: One World >>

    #258745
    Luka
    Moderator

    ‘DE ZOEKTOCHT NAAR QUEER LIEFDE IS ONVEILIG’

    Jonge lhbti+’ers zijn vaak slachtoffer van seksuele intimidatie door ouderen. Daar werd ook D66-Kamerlid Sidney Smeets deze week van beschuldigd. Manju Reijmer sprak over zulke machtsverhoudingen met verschillende generaties queer mensen: ‘Al mijn gay vrienden hebben meegemaakt dat oudere mensen seks willen.’

    Ik was 22 en was uit eten in een Chinees restaurant in Nijmegen. Tegenover me zat een man van in de vijftig. Hij was in die tijd de enige vriend met wie ik diepgaande gesprekken kon hebben over queer zijn. Hij was getrouwd met een vrouw en worstelde, net als ik toen, met gevoelens die hij voor het eerst in zijn leven durfde te erkennen. Hij wist meer dan ik over de afwijkende seksuele gevoelens en wat die behoeften precies betekenden. Maar hoe naïef ik die dag ook nog was over mijn seksualiteit, ik wist: deze man wil seks met me.

    Voor hetero mensen is het wellicht nieuws, maar onveilig afspreken is voor veel jongeren realiteit. Op mijn zeventiende sprak ik al in het geheim af, wetende wat de risico’s waren. Ik sprak met vreemden af omdat ik moest ontdekken waarom ik verlangde wat ik verlangde. Dus bevond ik me regelmatig op plekken waar ik niet zelfstandig weg kon komen, met mannen die ik niet kende, op tijden dat mijn vrienden en familie onbereikbaar waren. Ik zocht seks, zeker, maar ook antwoorden. Iemand die me kon vertellen dat er niets mis was met mij. Ik zocht herkenning, verbinding, wellicht zelfs liefde.

    SAMENKOMEN
    Olave Nduwanje (37), schrijver en activist, deed vrijwilligerswerk bij The Hang-Out 010, een ontmoetingsplek voor queer jongeren in Rotterdam. Er zijn verschillende initiatieven in Nederland, zoals Jong & Out van het COC en The Hang-Out 010 waar queer jongeren vrijblijvend kunnen komen praten. Die plekken zijn nodig, en redden, zoals Olave benadrukt, vele jongeren die actief hulp zoeken.

    Maar onveiligheid zit dieper in de samenleving. Dagelijks ‘flikker’ genoemd worden, het collectieve gelach om een homofobe grap: voordat queer jongeren goed weten wat er in hun lichaam gebeurt, maakt de maatschappij al duidelijk dat wat zij voelen en verlangen, niet gebruikelijk, niet geaccepteerd en soms ronduit walgelijk is.

    “Ik kon bij die initiatieven m’n plek niet vinden”, geeft Elijah Tevrede (20) toe. Hij wilde liever met zijn hetero vrienden omgaan, zelfs als hij daar respect moest afdwingen voor zijn seksualiteit. Dat begrijp ik wel. Ik, diep in de ontkenning en schaamte, haalde het niet in mijn hoofd om een organisatie op te zoeken die me kon helpen. Toen mijn huisarts na een vraag over seks ooit suggereerde dat ik wellicht aangetrokken was tot jongens, stormde ik boos weg. In dat opzicht bood onveilig afspreken met vreemden me iets wat, naar ik veronderstelde, hulporganisaties niet konden bieden: discretie.

    Olave werd net als veel queer tieners uit huis gezet toen zij voor haar seksualiteit en genderidentiteit uitkwam. “Het ergste wat ik dacht dat me kon gebeuren, is gebeurd”, vertelt ze. “Daarom wil ik voor jongeren benadrukken: het is oké om in de kast te blijven als je daarmee je veiligheid behoudt.”

    Als je met niemand over seksualiteit durft te praten, is online daten al snel de enige mogelijkheid om in contact te komen met anderen zoals jij. Bovendien: omdat je maar zo weinig queer mensen tegenkomt in het dagelijks leven, zijn de mensen die je kunt en wilt daten al helemaal dun gezaaid. Apps als Grindr, hoe problematisch ook, zijn vaak de enige toegang die we hebben tot de queer gemeenschap.

    Maar zo vervagen bij jonge mensen zoals ik tegelijkertijd de grenzen van gemeenschap, vriendschap en seksualiteit. De enige queer mensen die je ziet, zijn immers diegenen met wie je seks hebt. Die vervaging levert nog weer een heel andere wereld van onveiligheid op.

    SEKS EN VRIENDSCHAP
    “Al mijn vrienden in de gay gemeenschap hebben wel eens meegemaakt dat oudere mensen seks willen of er geld voor betalen. In het begin gaat het daar misschien niet om, maar uiteindelijk toch wel. Dat is heel pijnlijk”, vertelt Elijah. “Dat is een probleem in de gemeenschap. Zelfs de veilige plekken zijn niet betrouwbaar”, stelt Olave. “De jongeren die ik nu tegenkom, hebben ervaringen met volwassenen die problematisch en zelfs grensoverschrijdend zijn.”

    Iedereen aan tafel herkent zich in die grensvervaging, maar volgens Glenn Helberg (66), psychiater en psychotherapeut, is het erger geworden. Via zijn praktijk ondersteunt hij ook queer jongeren en stelt zich als mentor op. “In mijn beleving heeft er een seksualisering plaatsgevonden. Toen ik in de jaren 70 uitging, in de tijd van vrije seks, had ik het gezellig. Ik ging dansen. Als ik nu uitga, is iedereen bezig met zijn telefoon om te kijken of er iemand in de buurt is.”

    Volgens Glenn internaliseren we onderdrukking en het idee dat we niet goed genoeg zijn. “Daartegenover proberen we ons gevoel van eigenwaarde te vergroten met die ontmoetingen. Maar dat kan niet als we steeds situaties opzoeken waarin je denkt ‘is dit alles?’ We stoppen macht in seksualiteit.” Volgens Olave geven we seks ook teveel waarde. “Inderdaad, macht en waarde”, vervolgt Glenn. “We leren niet wat seksualiteit betekent. Wat heb je nodig? Wat wil je geven? En wat kunnen wij voor elkaar betekenen?”

    Olave bevestigt dit. “Wij moeten jonge mensen in hun proces van zelfacceptatie ondersteunen en als queer rolmodellen onze verantwoordelijkheid nemen. Ik ben voor seks met zo veel partners als je wilt, maar als iemand naar me toe komt en bevestiging zoekt, dan kan ik seks niet combineren met helpen.”

    Is dat genoeg om ons veiligheid te bieden? Als die ene persoon met wie je afspreekt via Grindr nadenkt over wat jij als jongere nodig hebt – seks of onderwijs – en je vervolgens begeleidt, dan is er nog een heel grote wereld daarbuiten waar je óók onveilig bent. Olave is hoopvol. Er moeten meer plekken komen zoals Jong & Out en The Hang-Out 010, stelt ze voor, met professionele hulpverleners, geen vrijwilligers. Elke leraar op de middelbare school moet antwoord kunnen geven op de vragen die queer jongeren hebben over seksualiteit en gender.

    Elijah zegt vrolijk dat hij een langdurige relatie heeft. Herkenning, verbinding, zelfs liefde zijn dus wel degelijk mogelijk voor queer jongeren. Dat is een belangrijke les die zij moeten leren, maar wel veilig en zonder verwachting van seks, realiseer ik me dankzij dit gesprek met Olave, Glenn en Elijah. Het minste wat ik kan doen voor jonge queer mensen, is zelf veiligheid bieden.

    Een uitgebreidere versie van dit artikel verscheen op OneWorld.nl op 2 mei 2018.

    Bron: One World >>

25 berichten aan het bekijken - 1 tot 25 (van in totaal 29)
  • Je moet ingelogd zijn om een reactie op dit onderwerp te kunnen geven.
gasten online: 21 ▪︎ leden online: 1
Toughcookie
FORUM STATISTIEKEN
topics: 2.759, berichten: 14.841, leden: 1.609
Scroll Up