[Mark]

Jaap vocht door om de man die hem seksueel misbruikte achter de tralies te krijgen: ‘Ik zou met een buks naar zijn huis kunnen gaan’

DEN BOSCH – Het is vaak te pijnlijk. Daarom blikken slachtoffers van seksueel misbruik ook jaren later niet terug. Dat gold jarenlang ook voor de 36-jarige Veghelaar Jaap van de Burgt. Tot nu. ,,Ik heb het te lang verzwegen. Ik wil mezelf niet meer verstoppen’’, begint hij zijn verhaal over jarenlang seksueel misbruik en de hulp die hij kreeg van Slachtofferhulp Nederland.

Hij wil zijn verhaal vertellen met een fictieve voornaam (‘Ik wil niet dat dit artikel via Google is te vinden als je mijn naam intypt, maar de mensen mogen best weten wie ik ben’).

Lees verder: bd.nl

[Mark]

Elke maandag om 17:00 uur heeft Jurre een date met iemand die jij misschien niet zo snel tegenkomt. Jurre stelt zijn date al jouw vragen. Deze week datet hij met Ricardo, hij werd slachtoffer van een pooier.

[Mark]

Waarom we af moeten van de term ‘loverboy’

Hoewel het klassieke beeld van de ‘loverboy’ al lang niet meer strookt met de realiteit van seksuele uitbuiting, wordt de term nog altijd gretig gebruikt. Tijd om er afscheid van te nemen, zegt de Nationaal Rapporteur Mensenhandel en Seksueel Geweld tegen Kinderen.

In de goeie ouwe zeroes was het een van de meest geliefde onderwerpen van jeugdboekenschrijvers en filmmakers: de loverboy. Soms voorgesteld als rijke en aantrekkelijke jongeman die langzaam het hart van een kwetsbaar meisje verovert terwijl hij haar overlaadt met dure cadeaus (Loverboy, 2003), dan weer als charmante hosselaar die zijn ‘prooi’ een grootse carrière in het buitenland belooft (Lover of Loser, 2006). Om haar uiteindelijk, stap voor stap en zeer geraffineerd, slachtoffer te maken van seksuele uitbuiting.

Al jaren blijkt uit onderzoek dat dit beeld van een loverboy die innige relaties met zijn slachtoffers aangaat en ze veelal een stockholmsyndroom bezorgt al lang niet meer strookt met de realiteit van seksuele uitbuiting. Bovendien zegt de term de tieners van nu nauwelijks nog iets. Toch houden Nederlandse boomers en millennials, onder wie mediamakers en politici, er halsstarrig aan vast. Recent nog werd naast de ‘loverboyproblematiek’ aandacht gevraagd voor het fenomeen ‘lovergirl’ op Linda.nl en NPO radio 1, omdat daders van seksuele uitbuiting steeds vaker (ook) jonge vrouwen zijn.
Wie de term bewust níet gebruikt, is Nationaal Rapporteur Mensenhandel en Seksueel Geweld tegen Kinderen Herman Bolhaar. Ik besprak met hem en beleidsadviseur Suzanne Kok waarom de term een vertekend beeld geeft van seksuele uitbuiting van jongeren als maatschappelijk probleem en hoe die vertekening het herkennen en bestrijden ervan kan bemoeilijken. Om vervolgens de vraag op te werpen: als we massaal besluiten de term loverboy (en -girl) uit ons vocabulaire te schrappen, wat is dan het alternatief?

Van alle slachtoffers van binnenlandse seksuele uitbuiting is maar liefst de helft minderjarig.

Kabbelend leventje
Volgens het klassieke beeld van de loverboy leiden zijn verleidingstactieken dus tot seksuele uitbuiting van zijn slachtoffer. Maar wat is seksuele uitbuiting precies? Daarvan is sprake als iemand wordt gedwongen om seksuele handelingen uit te voeren, van een eenmalige pornografische fotosessie tot langdurige gedwongen prostitutie. Het is een vorm van mensenhandel en in alle gevallen strafbaar. In Nederland wordt onderscheid gemaakt tussen grensoverschrijdende seksuele uitbuiting (de werving vindt plaats in het buitenland en de uitbuiting vindt deels of volledig plaats in Nederland) en binnenlandse seksuele uitbuiting (de werving en uitbuiting vinden plaats in Nederland).

Naar schatting zijn er in ons land jaarlijks tussen de vijfduizend en zevenenhalf duizend slachtoffers van mensenhandel, waarvan drieduizend in de categorie binnenlandse seksuele uitbuiting vallen. Zowel de daders als slachtoffers in deze categorie zijn meestal in Nederland geboren en opvallend jong: daders zijn gemiddeld 27 jaar en van alle slachtoffers van binnenlandse seksuele uitbuiting is maar liefst de helft minderjarig.

“Dat mensen op jonge leeftijd kwetsbaarder zijn voor seksuele uitbuiting is algemeen bekend”, zegt de Nationaal Rapporteur. “Jongeren zijn volop in ontwikkeling, maken veel nieuwe contacten en ontdekken hun grenzen, ook op het gebied van seksualiteit. Dat maakt ze vatbaarder voor misbruik.”

Wie tot slachtoffer wordt gemaakt kan sterk verschillen, maar volgens Suzanne Kok zijn er wel factoren die een jong persoon extra kwetsbaar maken. “In de zwaardere gevallen van uitbuiting gaat het bijna nooit om meiden die een kabbelend leventje hadden en plotseling slachtoffer worden. Een onveilige thuissituatie, weinig aandacht van ouders, schooluitval, middelengebruik en psychische problemen.. daar worden ze soms ook bewust op uitgekozen.”

Tot zover komt de realiteit dus redelijk overeen met het klassieke beeld van de loverboy als jongeman die bewust op zoek gaat naar een kwetsbaar tienermeisje uit een moeilijke thuissituatie. Maar daar houden de overeenkomsten dan ook op. “Iederéén kan slachtoffer worden, ook jongeren die niet beschadigd door het leven gaan”, benadrukt Bolhaar. “En ze komen uit alle lagen van de samenleving en van alle opleidingsniveaus.”

“Een dader hoeft maar één keer seks te hebben gehad met een meisje en dat stiekem te filmen.”

Binnen 48 uur
Ook wat betreft de daders kent het geschetste beeld van loverboys veel gebreken. “Er loopt op dit moment een onderzoek naar hun achtergronden”, zegt de Nationaal Rapporteur. “Wat we al weten is dat slachtofferschap zich kan omzetten in daderschap. Als iemand opgroeit in een omgeving waar seksueel geweld en misbruik plaatsvindt, en daar soms zelf slachtoffer van wordt, neemt de kans toe dat diegene later ook dader wordt.” En dat zijn lang niet altijd de rijke, charmante en zelfverzekerde hosselaars die we uit films kennen.

Maar het grootste verschil met het klassieke beeld van de loverboy zit hem in de manier waarop slachtoffers worden gevonden en tot seks worden gedwongen. “De digitalisering van de afgelopen vijftien jaar heeft ervoor gezorgd dat het meeste contact wordt gelegd op sociale media”, zegt Bolhaar. “Dat gebeurt veel vluchtiger dan voorheen. Het vertrouwen om een privéfoto of -video te delen wordt snel gewonnen, nog voordat een meisje het merkt heeft ze iets gedeeld waarmee ze onder druk kan worden gezet. Daar gaat niet eerst een vriendschap aan vooraf, en met liefde heeft het al helemaal niets te maken. Het kan binnen 48 uur gebeurd zijn.”

“Dat zagen we ook in recent onderzoek naar gevallen van seksuele uitbuiting onder Amsterdamse jongeren”, vult Kok aan. “Dat hele proces van iemand langdurig inpalmen met cadeautjes en hoffelijkheid gebeurt nauwelijks nog. Een dader hoeft maar één keer seks te hebben gehad met een meisje en dat stiekem te filmen, en hij kan haar in de prostitutie dwingen.”

Terugkomen met een blauwe plek
Wat betreft de Nationaal Rapporteur is het dan ook tijd om afscheid te nemen van de term ‘loverboy’. “Taal doet iets, het zet je op een spoor. Dat geldt ook voor potentiële slachtoffers: de term wekt de indruk dat je moet oppassen voor iemand die je versiert en op wie je verliefd wordt. Intussen heeft iemand je al in zijn macht terwijl er nog helemaal geen sprake is van dergelijke gevoelens.”

Bovendien is het een term die de tieners van nu nauwelijks nog iets zegt. “Jongeren van dertien jaar kunnen je vaak geen antwoord geven als je hen vraagt wat ‘loverboy’ betekent”, zegt Kok. “En als je het ze uitlegt, zeggen sommigen ‘oh, maar dat noemen wij fuckboy’. De term sluit totaal niet meer aan bij hun eigen belevingswereld.”

Vier op de vijf docenten verwacht een slachtoffer van mensenhandel niet te herkennen onder hun eigen leerlingen.

Het vertekende beeld dat de term loverboy oplevert, kan ook problematisch zijn voor de omgeving van een slachtoffer van seksuele uitbuiting. Het maakt het bijvoorbeeld lastig voor schooldocenten om de juiste signalen te herkennen, weet Kok. “Voordat sociale media hun intrede deden, zag je als docent misschien een leerling wegrijden in een dure auto en de volgende dag terugkomen met een blauwe plek. De contacten die jongeren tegenwoordig digitaal leggen, zijn veel minder zichtbaar en grijpbaar, zeker voor volwassenen die zelf niet digitaal geletterd zijn.”

Dat schooldocenten moeite hebben met het signaleren van seksuele uitbuiting, blijkt ook uit cijfers. Volgens het Centrum Kinderhandel en Mensenhandel verwacht bijna vier op de vijf docenten een slachtoffer van mensenhandel niet te herkennen onder hun eigen leerlingen. Veertig procent zegt bovendien niet te weten hoe te handelen als zij vermoeden dat een leerling slachtoffer is geworden.

Volgens Bolhaar zorgt de verminderde zichtbaarheid er ook voor dat er minder meldingen worden gedaan van seksuele uitbuiting. “Dat is problematisch, want dat het niet in your face gebeurt, betekent natuurlijk niet dat het níet gebeurt. We weten dat het probleem onverminderd groot is, maar er moet wel actiever naar worden gezocht om het op de radar te krijgen.”

De Nationaal Rapporteur wil professionals die met jongeren werken dan ook stimuleren om vaker het gesprek aan te gaan over over grenzen en normen en waarden. “Het is helemaal niet zo vanzelfsprekend dat die voor iedereen hetzelfde zijn. Jonge slachtoffers én daders van seksuele uitbuiting hebben soms niet eens door dat ze bezig zijn met iets strafbaars.”

“Ik ben tegen alles dat tot een versimpeling leidt van de ingewikkelde werkelijkheid.”

Tienerpooier
Dat de term ‘loverboy’ bij het grofvuil kan, moge duidelijk zijn. Maar wat is dan wél een geschikte benaming voor mensen die jongeren seksueel uitbuiten? In tegenstelling tot Nederland, werd het publieke debat hierover in België al jaren geleden in alle hevigheid gevoerd. Rond 2016 werd daar het woord ‘tienerpooier’ gangbaar, óók in mediaberichtgeving en overheidsdocumenten. Is dat een beter alternatief volgens de Nationaal Rapporteur?

Hij blijkt matig enthousiast. “Ik ben tegen alles dat tot een versimpeling leidt van de ingewikkelde werkelijkheid. Het heeft ook weinig zin om te blijven zoeken naar een pakkende term, want de vorm en aard van de problematiek verandert constant.”

Blijven we ‘daders’ dan maar simpelweg ‘daders’ noemen? “Nee”, zegt Bolhaar. “Ik noem ze liever misdadigers”.

Bron: npo3.nl

[Mark]

Relatietherapie: ‘Ik had altijd het gevoel dat ik haar dwong tot seks’

 

Deze week in Relatietherapie de ervaringen van van Carolien (54) en Rein (56), getrouwd en ouders van drie volwassen kinderen, waarvan alleen de jongste weer tijdelijk thuis woont in verband met zijn afstuderen. Door de heftige jeugd van Carolien heeft ze momenteel erg weinig zin in seks en intimiteit, tot frustratie van Rein. Hij had daardoor juist het gevoel dat hij haar dwong tot seks.

Uit de praktijk van psycholoog en relatietherapeut Annette Heffels

“Ik heb tegen Rein gezegd dat het klaar is,” zegt Carolien. “Sinds de overgang heb ik totaal geen behoefte meer aan seks. Ik vind het vervelend voor hem en ik snap het ook als hij zou zeggen dat hij daarvoor iemand anders zoekt, maar ik breng het niet meer op. Het is altijd zo geweest dat Rein meer behoefte had aan seks dan ik, dus dat heeft ons hele huwelijk spanning gegeven. We zijn daarvoor al eerder in therapie geweest, eerst bij een seksuoloog omdat Rein dacht dat er echt iets mis was met mij, wat ik trouwens zelf ook dacht.”

Misbruik
“Ik ben als kind misbruikt door een oudere neef. Hij heeft me niet echt verkracht, maar wel overal gevoeld en ik moest dingen bij hem doen. Ik vond het akelig, vooral omdat hij zei dat ik er met niemand over mocht praten omdat mijn ouders dan heel kwaad zouden worden en me naar een tehuis zouden sturen. Ik heb er dus nooit iets over gezegd, ik probeerde ervoor te zorgen dat ik niet met hem alleen was. Voor Rein had ik een andere vriend en met hem vond ik de seks helemaal niet prettig. Hij wilde allemaal aparte dingen van mij en dat wilde ik niet. Met Rein was het in het begin wel fijn.”

Geen begrip
“Ik was erg verliefd en hij was zacht en geduldig. Maar na de kinderen had ik minder behoefte. Hij begreep dat niet, dacht dat ik hem niet meer nodig had. Ik vond dat hij zich als een kind gedroeg en aandacht eiste, alsof hij jaloers was op de aandacht die ik de kinderen gaf. Ik denk dat we daardoor meer uit elkaar groeiden. Dus ík was druk met het gezin en hij stortte zich op zijn werk. Ik nam hem kwalijk dat hij er zo weinig was en alles op mij afschoof wat het gezin betrof, terwijl ik ook werkte. Hij kon niet zoals andere mannen een dag vrij maken voor de kinderen, want zijn werk liet dat niet toe.”

“Hij nam mij kwalijk dat er zo weinig intimiteit was tussen ons. Alsof ik daar zin in had, terwijl er verder nauwelijks contact was tussen ons. Doordat de sfeer zo geirriteerd was had ik al helemaal geen zin om te vrijen. Dus toen zijn we naar een relatietherapeut gegaan om te kijken of onze relatie beter zou worden, en ik hopelijk daardoor ook vaker zin zou hebben om te vrijen. Die therapie heeft wel geholpen voor onze band met elkaar, maar niet voor onze seksuele relatie. Ik heb wel mijn best gedaan het af en toe dan toch maar te doen, omdat ik ook wel snapte dat het voor hem telkens voelt als een afwijzing wanneer ik geen zin heb. Maar dat werkte ook niet. Voor Rein is er niet veel aan als ik het doe terwijl ik eigenlijk geen zin heb.”

‘Carolien gebruikt de overgang als excuus’
“Het is waar dat ik heel graag zou willen dat Caroline ook zou kunnen genieten van seks”, vertelt Rein, “maar als ik eerlijk ben vond ik de seks zonder dat zij daar iets bij voelde nog altijd beter dan niks. Dus af en toe deden we het dan toch, maar daar voelde ik me achteraf vervelend over omdat ik dan het gevoel had dat ik haar had gedwongen. Ik heb het idee dat Carloline de overgang gebruikt om nu helemaal niks meer te willen. Ze zegt dat het pijn doet en natuurlijk wil ik dat niet, dus doe ik ook geen pogingen meer.”

“Ik heb wel voorgesteld om vaseline of een gel te gebruiken maar zij wil dat niet. Ze vindt dat ze zich lang genoeg heeft aangepast aan mij, op ieder gebied, zegt ze en ze heeft daar geen zin meer in. Ik vind dat moeilijk. Ik begrijp het ook niet echt. In het begin van onze relatie was het wel fijn, volgens mij ook voor haar al lukte het nooit om haar een orgasme te laten krijgen. Natuurlijk heb ik er begrip voor dat de verliefdheid minder wordt als je langer bij elkaar bent, maar voor mij is zij nog altijd een heel aantrekkelijke vrouw en ik heb de behoefte wel om haar aan te raken en om te vrijen.”

Uit elkaar gegroeid
“Ik wil ook helemaal niet iemand anders alleen voor de seks. Zo zit ik niet in elkaar. Ik hou van Caroline en voor mij horen seks en liefde bij elkaar. En daarbij gaat het me echt niet alleen om gemeenschap. Ik vind het gewoon prettig om haar vast te houden en aan te halen, maar het is net alsof ze dan verstijft of terugdeinst. Terwijl ze helemaal geen kille of afstandelijke vrouw is. Met de kinderen is ze altijd heel aanhankelijk geweest. Ik mis die warmte en die aanhankelijkheid naar mij. Het is waar dat ik, zeker toen de kinderen klein waren, veel tijd aan mijn werk heb besteed.”

“Caroline heeft daar natuurlijk wel vaker opmerkingen overgemaakt, maar ik had niet de indruk dat ze daar zo heel erg onder leed. Zij wilde graag drie kinderen, had er eigenlijk wel vier gewild en ze wilde zelf ook tijd hebben voor de kinderen, dus niet meer dan 20 uur per week werken. Dat was echt haar keuze en ik herinner me eerlijk gezegd ook niet dat we daar ruzie over hebben gehad. Wel dat we uit elkaar groeiden, omdat we het allebei druk hadden met onze eigen bezigheden. Ik heb wel geprobeerd om daarover te praten, maar dan kreeg ik al snel te horen, dat ik alleen maar dat ene wilde, seks dus, en dat alles wat mij betreft dan goed was. Dat was niet zo, is nooit zo geweest, maar ik miste het wel. Volgens mij is het toch een belangrijk onderdeel van een relatie.”

‘Heeft ze ooit wél plezier beleefd aan seks?’
Relatietherapeute Annette Heffels: “Ik vraag me bij Carolien en bij meer vrouwen regelmatig af als ik hun verhaal hoor: hoe is het mogelijk dat ze nog ooit enig plezier hebben beleefd aan vrijen en seks? Carolien groeide op in een streng godsdienstig gezin. Qua seksuele voorlichting kreeg ze vooral waarschuwingen over de omgang met jongens en wat technische informatie over menstrueren en kinderen krijgen. Het misbruik door een oudere neef was voor haar een nare ervaring waarbij ze bovendien het gevoel kreeg dat ze iets deed wat slecht en verboden was. Anders zouden haar ouders haar toch niet in een tehuis stoppen als ze ervan hoorden.”

“Het aanraken van haar eigen geslachtsdelen voelde schuldbeladen. Masturberen heeft ze nooit gedaan. Zoals zoveel meisjes kende ze haar eigen lichaam slecht en had ze niet onderzocht wat prettig voelde. Voordat ze haar eerste serieuze vriend ontmoette, had ze een paar ervaringen met jongens die handtastelijk werden en waarbij ze vooral bezig was dat af te houden. Daarna kreeg ze een relatie met een vriend die zich op seksueel gebied liet inspireren door pornofilms waarnaar hij samen met Caroline wilde kijken. De relatie met Rein begon goed. Ze voelde zich veilig bij hem, genoot ervan dat hij haar mooi vond en vond het fijn als hij haar streelde en aanraakte. Daarbij was hij degene die het initiatief nam en zij volgde, omdat ze verliefd was en niets liever wilde dan het hem naar de zin maken.”

Aandacht
“Hij vroeg vaak wat ze fijn vond, maar ze had geen idee. Het feit dat ze graag kinderen wilde gaf haar een belangrijke reden om te willen vrijen en het voelde intiem om te weten dat ze dit samen wilden. Daarna werd ze overvallen door het moederschap. Ze genoot ervan, maar het was ook heel druk. Ze voelde dat ze Rein teleurstelde, omdat ze minder aandacht voor hem had.”

“In die tijd ging ze meer zijn minder aardige kanten te zien. Ze nam hem kwalijk dat hij niet meer betrokken was bij haar en de kinderen, terwijl hij wel verwachtte dat ze aan het eind van een lange dag seks met hem had, waar haar hoofd niet naar stond en waar ze veel te moe voor was. Seks werd een verplichting tegenover een man waar ze verder inmiddels niet meer zoveel mee had omdat hij zijn eigen leven leidde en haar het gevoel gaf dat ze ernstig te kort schoot als partner. Zij wilde daarover praten en weer voelen dat ze belangrijk was voor hem.”

Meer experimenteren
“Hij wilde hetzelfde, ze zochten beiden verbinding met elkaar maar beiden op een andere manier. Zij door te zeggen dat ze hem miste en zich alleen voelde, hij door te proberen haar letterlijk naar zich toe te trekken. Door elkaars eenzaamheid te begrijpen ontstond er ruimte voor meer intimiteit. Ze spraken af om meer aandacht te hebben voor elkaar en om elkaar vaker even aan te raken of een kus te geven overdag of iets liefs te zeggen.”

“Voor Caroline was dit eigenlijk al genoeg. Rein vond het beter dan niks maar verlangde naar meer. Hij moest daarvoor het idee loslaten dat seks alleen mogelijk is als je daar beiden naar verlangt. Er is ook niks mis mee als je seks soms (en dan natuurlijk wel vrijwillig) geeft als cadeau voor de ander. Caroline bleek daartoe bereid en ze merkte zelfs dat ze wat meer opwinding voelde als ze daar niet toe verplicht was. Wat voorlichting en oefeningen om te ervaren wat ze prettig vond als ze zichzelf streelde of gestreeld werd, hielp haar om voorzichtig weer wat meer te experimenteren op seksueel gebied.”

Annette Heffels is psychologe. Ze is getrouwd en heeft een zoon, twee dochters en een kleinkind. De namen in deze tekst zijn vanwege privacyredenen gefingeerd en de afbeelding bovenaan is ter illustratie.

Bron: margriet.nl

[Mark]

[Mark]

Reacties op het eerste interview van Bilal Wahib | SHOWNIEUWS

[Mark]

Bilal Wahib bij Op1

[Mark]

Patricia werd op haar 14de slachtoffer van een loverboy: ‘Wat ik heb meegemaakt kan elk kind overkomen’

Arnhem staat in de top 10 van mensenhandel en seksueel misbruik. Herman Bolhaar, nationaal rapporteur mensenhandel en seksueel geweld, meldde recent aan de Arnhemse gemeenteraad dat de daders steeds jonger worden. Een Arnhemse vertelt hoe ze als 14-jarig meisje door een jonge ‘loverboy’ stelselmatig werd misbruikt. En aan zijn vriendengroep werd uitgeleend.

,,Ik werd een keer op een ochtend op een vies matras in een woonkamer versuft wakker, met vier of vijf twintigers om en in me. Dat waren vrienden van mijn ‘vriend’, op wie ik dolverliefd was. Ik was toen net 14 jaar. Dat misbruik ging daarna gewoon door, jarenlang. Mijn ouders wisten van niks. Ook op school hebben ze niets gemerkt. Ik was een voorbeeldige leerling”. Dat zegt de 36-jarige Patricia (‘geen achternaam’), moeder van drie kinderen. Ze woont inmiddels in Dieren, maar is opgegroeid in Arnhem.

Ze heeft van haar 14- tot en met 17de jaar in het Arnhemse loverboy circuit gezeten. Ze wil graag haar verhaal doen om ouders van pubers bewust te maken van de gevaren die hun kinderen kunnen lopen. ,,Wat ik heb meegemaakt, kan elk kind overkomen. Daarvan ben ik overtuigd’’, aldus Patricia.

Mijn gevoel van eigenwaar­de was door de scheiding al aangetast, maar daalde door de situatie thuis nog meer
Patricia

Enorm gevoel van eenzaamheid
Ze groeide op in een dorp, maar na de scheiding van haar ouders besloot ze als 12-jarige om bij haar moeder in Arnhem te gaan wonen. Patricia: ,,Al na een paar maanden had mijn moeder een nieuwe vriend en alles draaide om hem. Fulltime werken, goed verdienen en status waren belangrijk.” In materiële zin ontbrak het haar zogezegd aan niets, maar wel aan liefde en aandacht. ,,Mijn gevoel van eigenwaarde was door de scheiding al aangetast, maar daalde door de situatie thuis nog meer. En de eenzaamheid die ik al voelde, nam toe”, aldus Patricia.

Op haar 13de ontmoet ze in zwembad De Koppel een circa tien jaar oudere man, die haar aanspreekt. Dat vindt ze leuk en spannend, ondanks waarschuwingen van haar vriendin. Ze raakt in de ban van hem. ,,Op dat moment had ik natuurlijk geen idee dat ik hier te maken had met een loverboy. Ik was jong en naïef.”

Ik dacht altijd: iedereen zal wel zeggen dat het mijn eigen schuld is
Patricia

Ergens in verstrikt geraakt
,,In de eerste maanden was onze relatie heel leuk, maar al gauw voelde ik dat ik ergens in verstrikt was geraakt. Mijn vriend was heel dwingend. Wilde constant weten waar ik was en wat ik deed. Ik moest altijd mijn telefoon bij me hebben, zodat ik altijd bereikbaar was. Hij wilde dat ik zoveel mogelijk bij hem was. Ik verzon smoesjes om thuis de deur uit te kunnen. Mijn moeder had niet in de gaten wat er aan de hand was. Ik kon voor mijn gevoel geen kant op. Uit angst en schaamte over wat me allemaal was overkomen, durfde ik niemand iets te vertellen. Ik dacht altijd: iedereen zal wel zeggen dat het mijn eigen schuld is.” De seksuele uitbuiting stopte pas toen ze 18 jaar was.

Na haar studie aan het Rijn IJssel College ging ze overdag in de kinderopvang werken. En ’s avonds had ze allerlei bijbanen in de horeca. ,,Ik heb altijd hard gewerkt en gestudeerd om maar niet aan mijn verleden te willen denken. Pas een paar jaar geleden heb ik daarover voor het eerst aan mijn familie en mijn vriend verteld. Toen was ik al moeder van drie kinderen.’’

Ik werd depressief. Jaren van therapie volgden. Nog steeds ben ik in behande­ling voor mijn posttrauma­ti­sche stressstoor­nis
Patricia

Verborgen trauma
,,Mijn trauma heb ik altijd verborgen weten te houden. Het kwam er pas uit toen ik zwanger was van mijn derde kind. Door een valpartij van de trap kwam ik indertijd met twee gebroken tenen thuis te zitten. Licht letsel, maar door het gedwongen stilzitten kwam alle ellende van vroeger boven. Ik werd depressief. Jaren van therapie volgden. Nog steeds ben ik in behandeling voor mijn posttraumatische stressstoornis”, aldus Patricia.

Ze is met haar verhaal nog naar de politie gestapt, maar die kon daar volgens haar twintig jaar na dato niet veel meer mee. Ze had zogezegd weinig harde informatie, zoals namen en adressen. ,,Ik had van mijn vriend, die van Koerdische komaf is, alleen een voornaam. Ik weet niet eens of dat zijn echte naam is. Ook over zijn vrienden wist ik eigenlijk niks.”

Patricia: ,,Wat mij is overkomen, kan vandaag de dag nog zoveel jongeren overkomen. Daarom is mijn advies: ouders, let goed op uw kinderen. Je kunt je kind ook nooit genoeg knuffelen en zeggen hoeveel je van haar of hem houdt, wat er op dat moment ook gaande is.”

Bron: gelderlander.nl

[Mark]

SEKSUEEL MISBRUIK KAN ELK KIND OVERKOMEN: ‘KINDEREN LATEN VAAK NIETS MERKEN’

Wat doe je als je kind onthult dat hij of zij slachtoffer is van seksueel misbruik? Het allerbelangrijkste – en allermoeilijkste – is om de kalmte bewaren, zegt directeur-bestuurder van het landelijk Centrum Seksueel Geweld, Iva Bicanic.

De klinisch psycholoog behandelt kinderen en ouders en noemt seksueel misbruik een epidemie. Want het gebeurt in elke stad, in elke wijk en sinds een paar jaar ook online.

NIETS GEMERKT VAN SEKSUEEL MISBRUIK
Iedere ouder die denkt: mij overkomt dat niet, ik heb mijn kind goed voorgelicht, think again. Het kan elk kind overkomen. Bicanic: “Ook in hechte gezinnen waar men praat over grenzen aangeven, kan het gebeuren dat een kind jarenlang wordt misbruikt door iemand zeer nabij. Zonder dat het kind ooit duidelijke signalen afgeeft.”

Samen met advocaat Richard Korver, die zij beroepsmatig regelmatig tegenkwam, besluit ze het boek Dicht bij huis – hoe steun je een kind na seksueel misbruik? te schrijven. Om handvatten te bieden aan gezinnen die dit is overkomen.

De meest prangende vraag bij ouders na misbruik, is waarom zij niets merkten. Bicanic: “Vooral na langdurig misbruik. Daar ga je zo niet vanuit. Meestal is het ook een bekende, wel bij 85 procent. Iemand die jij vertrouwde, heeft aan je kind gezeten, er seksuele dingen meegedaan en jouw kind vertelde er niets over. Ook al heb je altijd gezegd: ‘Wat er ook gebeurt, je kunt bij ons terecht en je kunt ons alles vertellen.’ Zie daar als ouders maar eens chocola van te maken.”

MACHTELOOSHEID
Ouders worstelen ieder op hun eigen manier. Uit machteloosheid kunnen ze elkaar de schuld geven. Bijvoorbeeld een ouder die een slecht gevoel bij de opvang had, terwijl de andere ouder er wilde blijven. Bicanic: “Ouders vinden dat ze niet goed hebben opgelet, ze hebben hun kind niet kunnen beschermen. Maar als jij wist dat de oppas jouw kind zou misbruiken, had je ‘m niet binnengelaten. En wat ik ouders op het hart wil drukken: kinderen laten vaak niets merken.”

Want een kind weet: als het uitkomt, gebeurt er iets verschrikkelijks met mij of de buurman, opa, mijn vader of stiefvader. De pleger, meestal een man, is bang dat het kind gaat praten en geloofd wordt. Dus zorgt hij ervoor dat een kind zich verantwoordelijk voelt, zowel voor de sex als de gevolgen en als het geheim uitkomt.

Bicanic: “Soms dreigen plegers: ‘Als je het vertelt, ga jij naar een kindertehuis of ga ik naar de gevangenis of pleeg ik zelfmoord of vermoord ik je ouders.’ Soms is het subtieler: ‘Dit doen mensen die van elkaar houden. Ja, jij kwam naar mij toe. Jij wordt zelf nat of hard, dus jij vond het ook lekker.’ Soms isoleren ze een kind: ‘Dit is ons geheimpje, niemand begrijpt dit. Niemand zal je geloven.’”

DUBBELLEVEN
Meer nog dan de pleger, doen kinderen hun best om de omgeving te laten geloven dat er niets aan de hand is. Bicanic drukt ouders op het hart: “’Het klopt niet dat je niet goed oplette, het was nooit de bedoeling dat je het zou zien. Vanuit het kinderperspectief bezien: je bent acht, je denkt er niet aan, je doet alsof het niet is gebeurd en je vertelt het niet, want anders loopt niet goed af voor jou en/of opa. Kinderen leiden een dubbelleven. En jongens zwijgen nog veel langer dan meisjes.”

Als kinderen het misbruik onthullen, komen ouders in een emotionele achtbaan terecht. Boosheid, woede, angst, schaamte en schuldgevoelens overheersen. Maar ook: wat zullen anderen denken over hen als ouders? Bicanic: “Het is zo’n moeilijke taak als ouder om je kind op te vangen én parallel daaraan met je eigen gevoelens om te gaan. Een kind van vier of veertien jaar vibreert mee met de emoties van zijn ouders. Als je erg verdrietig bent of boos blijft, dan bestaat het risico dat een kind jou gaat troosten in plaats van andersom of doet ‘ie alsof het wel gaat, of kan het verhaal terugtrekken. Alles maar om papa en mama gerust te stellen. Ik heb ouders behandeld die letterlijk zijn flauwgevallen nadat een kind het vertelde, of ineens grijs zijn geworden.”

OUDERLIJKE STRESS
Hoe kun je dus als ouder het beste reageren als je kind zegt misbruikt te zijn? Bicanic: “Kalmte uitstralen. En ik weet dat dit erg moeilijk is. Als het mijn kind zou overkomen, kun je me ook opvegen. Maar ik hoop dat ik mijzelf snel weer bij elkaar kan rapen. Zeggen: ‘Goed dat je dit vertelde, we zijn trots op je. Wat heb je van ons nodig?’ Want we weten uit wetenschappelijk onderzoek dat stress van ouders zijn weerslag op het kind heeft. Ouderlijke stress is een belangrijke voorspeller voor PTSS bij kinderen. Het grootste cadeau dat je je kind kunt geven is rustig blijven en zeggen: ‘Niemand mag op die manier aan je zitten. Je mag erover vertellen, maar het hoeft niet.’”

Ga vooral niet zelf graven naar het verhaal met de opnamefunctie van je telefoon erbij in de aanslag, want de kans bestaat dat je zo meer schade aanricht: “Je kunt onbewust suggestieve vragen gaan stellen en een kind een bepaalde kant op duwen die misschien wel niet strookt met wat er is gebeurd. Als je zoiets hoort van je kind, neem contact op met ons, het Centrum Seksueel Geweld. Wij werken samen met de zedenpolitie. Ze zijn getraind in het ondervragen van kinderen.”

BEDPLASSEN
Als je aangifte wil doen, kan er een rechtszaak volgen die ook weer effect heeft op de ouders. En dat werkt door op kinderen. Het kan zijn dat bijvoorbeeld bij een hoger beroep kinderen twee jaar na hun behandeling weer bij Bicanic in de spreekkamer zitten: “Dan is de stress in het gezin weer helemaal terug. Weer bedplassende kinderen, of kruipen tieners weer bij hun ouders in bed. Ouders hebben begrijpelijkerwijs grote moeite hun kind weer alleen de wereld in te laten gaan. Ze zouden hun kind het liefst in een doosje willen doen à la Annie M.G. Schmidt. Maar een 17-jarige die nergens alleen naartoe mag, wordt belemmerd in haar ontwikkeling. We begeleiden ouders in het weer gaan vertrouwen.”

Tegenwoordig zijn er ook goede traumabehandelingen voor kinderen in vergelijking met dertig jaar geleden, zoals EMDR en cognitieve gedragstherapie. Maar alle therapie ten spijt, soms had een kind het allemaal liever niet willen vertellen, omdat de familie uit elkaar is gevallen: “Een meisje zei tegen me: ‘Ik ben nu wees. Ik heb geen familie meer.’ Haar stiefvader misbruikte haar en moeder koos zijn kant. En ik kan je vertellen: van je wees voelen, kun je behoorlijk somber worden.”

KINDERLOKKER
Waar Bicanic maar niet aan kan wennen, is hoe lelijk de samenleving soms reageert als het over seksueel misbruik gaat: “Steun vanuit de omgeving is zo belangrijk, maar regelmatig krijgen mensen de rug toegekeerd. Je krijgt meer steun na een inbraak dan als je vertelt dat je kind is misbruikt. Andere ouders op het schoolplein weten het ook allemaal beter en zeggen: ‘Hoe kun je dat niet doorhebben? Ik had het wel gezien, hoor. Mijn kind vertelt mij alles.’”

“Ouders zitten met hun eigen emoties en een beschadigd kind en moeten ook dealen met de betweters. Die zogenaamd denken in een misbruikvrije wijk te wonen. Maar misbruik is dichterbij dan je denkt. Plegers zijn mensen uit onze eigen vrienden- en familiekring. We waarschuwen kinderen voor de kinderlokker of de man in de bosjes. Maar durf eens luchtig in gesprek te gaan met je kind over wat als je geen fijn gevoel krijgt als een bekende jou aanraakt. Daar kun je vroeg mee beginnen: jouw lijf is van jou, alles onder jouw ondergoed is van jou en anderen mogen daar niet zomaar aankomen.

Praat over leuke en niet-leuke geheimen. Leg uit hoe een kind in een situatie terechtkomt waar ‘ie moeilijk uit kan. En als dat gebeurt, wat je dan kunt doen. Want de kans dat een kind wordt misbruikt door een bekende is vele malen groter dan door een onbekende.”

Bron: linda.nl

[Mark]

Tien jaar geëist tegen moeder in Zeeuws-Vlaamse misbruikzaak, dochter: ‘Waarom moest ik de hoer spelen?’

Het Openbaar Ministerie eist tien jaar celstraf tegen de 44-jarige moeder uit Terneuzen die ervan verdacht wordt haar twee dochters jarenlang seksueel te hebben laten misbruiken. Haar toenmalige vriend werd in december vorig jaar al voor het misbruik veroordeeld, hij kreeg acht jaar celstraf en tbs met dwangverpleging.

Of het vandaag tot een eis zou komen, was nog even spannend. De rechtszaak was amper begonnen, of-ie werd alweer stilgelegd: de vrouw heeft last van nierfalen en moest zichzelf dialyseren. Een uur later ging de zaak weer verder. De advocaat van de vrouw liet toen meteen weten dat de verdachte zelf niets zou zeggen, daardoor ging de inhoudelijke behandeling een stuk sneller.

Je vertelde dat je zelf ook misbruikt bent door je vader. Waarom deed je dit dan?”
vriendinnetje van de oudste dochter

Gebogen zat de vrouw vandaag in de rechtszaal en hoorde ze alles aan. Ook bij de slachtofferverklaringen die de jongste dochter en een vriendinnetje van de oudste dochter oplazen. Daarbij vielen harde woorden. “Jij verdient de titel moeder niet”, zei het vriendinnetje dat ook is misbruikt. “Je bent nog erger dan P. Je vertelde dat je zelf ook misbruikt bent door je vader. Waarom deed je dit dan? Ik heb al jaren therapie en deed zelfmoordpogingen.”

Waar gaat deze zaak over?
De vrouw staat terecht voor zedenmisdrijven die plaatsvonden in Zeeuws-Vlaanderen tussen 2008 en 2019. Haar minderjarige dochters werden jarenlang misbruikt door haar toenmalige vriend, die hiervoor in december werd veroordeeld. De vrouw had een actieve rol bij het faciliteren van het misbruik.

De dochters waren allebei ongeveer acht jaar oud toen het misbruik begon. De meisjes werden regelmatig gedrogeerd met slaappillen en GHB. Eén van hen moest ook seks met anderen hebben. Zij werd meegenomen naar parenclubs en parkeerplaatsen.

‘Geweldig dat je zo ruimdenkend bent’
De chatgesprekken tussen de man en de vrouw, die tijdens de rechtszaak van de man aan bod kwamen, zijn schokkend. Zo schrijft de vrouw op een gegeven moment aan de man: “Zo’n unieke relatie krijg je nooit meer, je hebt een moeder met twee dochters.” Hij: “Ja, geweldig dat je zo ruimdenkend bent.”

Ook blijkt uit de chatgesprekken dat het stel actief bezig was om vriendinnetjes van de dochters te laten logeren bij hun thuis met als doel seksueel misbruik. En de 44-jarige vrouw probeerde pleegouder te worden. Allemaal met het doel het seksueel misbruik van haar vriend verder te faciliteren.

De jongste dochter vroeg bij haar verklaring of haar moeder haar wilde aankijken. Dat deed ze niet. “Jij hebt van mijn achtste tot veertiende zitten toekijken hoe ik misbruikt werd door P. en anderen. Waarom moest ik de hoer spelen en deed jij dat zelf niet?”

De oudste dochter was niet aanwezig in de rechtszaal. Haar advocaat las een korte verklaring voor namens haar waarin de dochter liet weten dat ze mentaal en fysiek erg lijdt onder alles. Ze kan niet naar school momenteel en heeft paniekaanvallen.

OM eist 10 jaar
De officier van justitie concludeerde dat er voldoende wettig en overtuigend bewijs is voor de tien zedenfeiten waar de vrouw van verdacht wordt. Ook gaat de officier ervan uit dat de vrouw toerekeningsvatbaar is. Ze wilde niet meewerken aan onderzoeken in het Pieter Baan Centrum. Het Openbaar Ministerie eiste vandaag dan ook een onvoorwaardelijke celstraf van tien jaar. Het voorarrest wordt daar vanaf getrokken. Inmiddels is dat twee jaar.

De rechtszaak wordt morgen hervat. Dan zal de advocaat van de verdachte haar pleidooi houden. De verdachte hoeft daar niet fysiek bij aanwezig te zijn.

Bron: omroepzeeland.nl

[Auteur]

Reacties