[Mark]

Wat levert het exposen van vermeende aanranders en verkrachters op?

Instagrampagina’s zoals abusers_nl delen de verhalen van slachtoffers van seksueel grensoverschrijdend gedrag, met daarbij de namen van de mogelijke plegers. Waarom is dat blijkbaar nodig en is dat eigenlijk wel oké?

Een instagramaccount zorgde vorige week voor de nodige ophef. Op de pagina abusers_nl, sinds 12 juli in de lucht, worden verhalen gedeeld van mensen die zeggen slachtoffer te zijn geweest van seksueel misbruik. De een vertelt over de keer dat een jongen haar chanteerde met naaktfoto’s, een andere deelt hoe ze gedrogeerd en verkracht werd door twee vrienden. Bij veel van de berichten worden de naam, woonplaats en een link naar de instagramaccounts van de vermeende dader vermeld.

Afgelopen dinsdag kondigde de admin van abusers_nl aan dat de pagina stopgezet zal worden. “Ik had nooit verwacht dat dit zoveel ophef zou veroorzaken, maar blijkbaar leeft dit meer dan ik dacht,” staat er in een post geschreven. Binnen een week tijd kreeg het account meer dan 12.000 volgers. De een vindt dat het account gerapporteerd moet worden en dat het aan een rechter is om over dergelijke zaken te beslissen. De ander vindt pagina’s als deze hard nodig.

Hoe ethisch verantwoord is zo’n expose-pagina? En waarom is het voor slachtoffers nodig om het recht in eigen handen te nemen?

VOORBEELDEN VAN DE POSTS DIE JE VINDT OP ABUSERS_NL

VICE spreekt de admin van abusers_nl via privéberichten op Instagram. De beheerder, die het voornaamwoord ‘hen’ verkiest, vertelt ons degene te zijn die ook de berichten op de pagina plaatst. Hen wil uit veiligheidsredenen, ook tegenover ons, anoniem blijven. De admin vertelt dat hen de pagina begon omdat hen zelf slachtoffer is geweest van seksueel misbruik. “Ik vond het moeilijk om te leven met zo’n traumatische ervaring. Met dit account wil ik een veilige plek vormen voor slachtoffers waar ze wel geloofd worden. Ook wil ik dat slachtoffers zich kunnen herkennen in verhalen van anderen. Ook wil ik anderen waarschuwen voor bepaalde mensen.”

Volgens Ivonne Meeuwsen is een pagina zoals abusers_nl geen schandpaal, maar een noodkreet. Meeuwsen is coach en expert op het gebied van hulpverlening na seksueel misbruik. Ze verwijst naar de Nederlandse cijfers over verkrachting: bijna driekwart van de Nederlandse vrouwen is al eens seksueel geïntimideerd, 45 procent van de Nederlandse vrouwen heeft te maken gehad met seksueel geweld en een tiende van de Nederlandse vrouwen is verkracht. Dertig procent van de verkrachte vrouwen stapt uiteindelijk naar de politie. Vorig jaar leidde slechts 102 van de 1224 aangiften tot een veroordeling.

SOMMIGE BERICHTEN GAAN OVER HOE MOEILIJK HET MOEILIJKE PROCES WAAR JE ALS SLACHTOFFER DOOR MOET ALS JE EEN AANGIFTE DOET

“Ik kan uit eigen ervaring, de ervaring van cliënten en van mede-therapeuten zeggen dat de weg naar een rechtszaak voor slachtoffers van seksueel misbruik vaak geblokkeerd wordt.” Volgens Meeuwsen begint dat al bij de aangifte. Het is een lang en moeilijk proces voordat je klacht uiteindelijk tot een veroordeling leidt. Vorige maand legde strafrechtadvocaat Leonie van der Grinten uit aan VICE dat er vaak te weinig bewijsmateriaal is voor een rechtszaak. Ook worden slachtoffers in het begin van hun traject door de zedenpolitie ontmoedigd om de zaak door te zetten. “De wet is vooral gericht op seks met dwang en geweld,” legt de beheerder van abusers_nl uit, “Bij de meeste verkrachtingen bevriezen de slachtoffers. Hun verhaal wordt minder serieus genomen,” vertelt hen. Een pagina zoals abusers_nl is volgens Meeuwsen een laatste poging van slachtoffers om gehoord te worden.

Volgens strafrechtadvocaat Patrick Grijpstra van Schouten Legal, een advocatenkantoor dat zich bezighoudt met ‘trial by media’, is zo’n instagrampagina echter niet de oplossing. “Bij ‘trial by media’ wordt een verdachte door de klassieke media veroordeeld. In dit geval kan je spreken over ‘trial by social media,” vertelt hij. Volgens hem kan zo’n ‘trial by media’ invloed hebben op de uitkomst van een rechtszaak. “In veel gevallen kan die persoon strafkorting krijgen, omdat die persoon volgens de rechter al een deel van de straf heeft gehad. ‘Trial by social media’ is echter nog zo nieuw dat ik moeilijk kan inschatten welk effect dit heeft op een rechtszaak,” vertelt Grijpstra.

EEN VAN DE POSTS WAARIN DE VOLGERS GEWAARSCHUWD WORDEN

Volgens Meeuwsen is de voornaamste reden waarom slachtoffers op een pagina als ‘abusers_nl’ hun verhaal doen niet per se om een stevige rechtszaak te bouwen, maar om elkaar te waarschuwen. “Dit is ook de meest voorkomende reden waarom slachtoffers aangifte doen bij de politie,” vertelt ze. Meeuwsen haalt een voorbeeld aan van een cliënt die misbruikt werd door haar vader. Pas acht jaar later besloot ze aangifte te doen. “Toen ze ontdekte dat haar vader kinderporno bezat, en er dus hoogstwaarschijnlijk andere slachtoffers zouden zijn, ging ze het proces aan,” vertelt Meeuwsen. “Als je niet gehoord wordt door de politie, maar je wel weet dat een dader niet ophoudt, is dit waarschijnlijk de enige optie om andere vrouwen te waarschuwen.”

Dat beaamt de beheerder van abusers_nl. Het meest controversiële aspect van hun pagina, is dat de naam van de vermeende dader wordt genoemd. “De reden waarom ik de naam noem, is omdat ik mensen wil waarschuwen,” legt de admin uit. “Ook wil ik graag de mensen met hun neus op de feiten drukken. Al jaren vertellen slachtoffers hun verhalen, zonder namen te noemen. Daardoor blijft het verhaal ‘vaag’ en ver weg, maar ik wil aantonen dat iedereen in je dichte omgeving een verkrachter of aanrander kan zijn, zelfs je beste vriend. Door de verhalen te delen, kunnen ze eindelijk een pijnlijke periode afsluiten. Ook vinden ze het fijn om hun verhaal te herkennen in anderen. Het is een bevestiging dat we niet gek zijn,” legt de admin uit.

Hoewel Meeuwsen snapt waarom slachtoffers het heft in eigen handen nemen, vindt ze het ook een valkuil dat daders genoemd worden in de posts. In haar boeken, waar ze ook over haar eigen ervaring als slachtoffer van seksueel misbruik praat, heeft ze de daders anoniem gelaten. “Het is hallucinant hoe weinig adequate hulpverlening er op dit moment is. Kinderen die seksueel misbruikt worden, hebben twaalf keer meer kans om voor hun dertigste zelfmoord te plegen,” vertelt ze. “Door te hard te focussen op wie de dader is en hoe die verantwoordelijk gehouden kan worden, verdwijnt de aandacht voor het slachtoffer. Dat kan het genezingsproces in de weg staan.”

Ook Grijpstra vindt dit het grootste pijnpunt van expose-pagina’s op Instagram. Volgens Grijpstra bewandelt de admin van een exposé-pagina een dunne scheidslijn tussen recht in eigen handen nemen en smaad. “We leven in een rechtsstaat. Als advocaat vind ik dat zo’n zaak via een gerechtelijke procedure moet worden beslecht. Niet op social media,” legt hij uit. Hij geeft als voorbeeld de ongeschreven regels die klassieke media hanteert bij een rechtszaak. Daar wordt altijd de privacy van de verdachte gewaarborgd. “Die regels zijn er niet voor niets. De admin van zo’n instagrampagina loopt het risico om medeplichtig te zijn aan smaad als die zonder bewijs mensen bij hun naam noemt,” vertelt hij.

DE ADMIN VAN ABUSERS_NL RECTIFICEERT EEN VALSE BESCHULDIGING

Volgens Grijpstra is het grootste probleem hiermee dat er een kans bestaat dat iemand onterecht beschuldigd wordt. “Het eerste wat je doet als je iemand aanneemt voor een baan, is die persoon opzoeken. Als diegene valselijk beschuldigd wordt, beïnvloedt dat de rest van zijn of haar leven. Als die persoon wel schuldig is, wil je vooral dat die persoon gepast gestraft wordt.” Volgens Grijpstra is dit een bekend dilemma onder advocaten: wil je liever dat één onschuldige wordt veroordeeld of dat tien schuldigen worden vrijgesproken? “Vanuit de lessen ethiek krijg je mee dat het eerder beter is als schuldigen vrij kunnen komen, dan dat onschuldigen vast komen zitten,” legt hij uit.

“In de praktijk blijkt dat ongeveer vijf procent van de aangiftes vals te zijn. Dat betekent ook dat 95 procent de waarheid zegt,” legt Meeuwsen uit. Volgens haar is het vergelijkbaar met de Weinstein-zaak die #MeToo in gang zette: daarin werden er meerdere uitspraken gedaan over dezelfde dader, wat de aanklacht veel sterker maakte. Hetzelfde geldt, volgens haar, bij abusers_nl. Ook daar kwamen sommige namen van mogelijke misbruikers herhaaldelijk terug. Dit zijn, volgens haar, ook de namen die we zullen blijven onthouden.

Ook de admin van abusers_nl snapt de angst voor mogelijke valse beschuldigingen. Toch hield dat hen niet tegen. “Ik denk dat mensen onderschatten hoe risicovol het is om als slachtoffer eindelijk je verhaal te delen. Ik denk niet dat iemand zijn of haar leven op het spel zet voor een leugen,” vertelt hen. De admin haalt een geval aan van een valse beschuldiging. “Ik werd hierop gewezen door verschillende volgers,” legt de beheerder uit. “Uiteindelijk bleek dat die beschuldigde al een tijd lastig gevallen werd door een man, die ook bekend is bij de politie.” De admin vertelt dat deze man een nep-account had aangemaakt waarmee hij een verzonnen verhaal opstuurde. Sommige volgers kenden de beschuldigde en wisten ook dat de beschuldigde aangifte had gedaan tegen de man. “Ik heb de fout rechtgetrokken, het bericht verwijderd en publiekelijk en privé mijn excuses aangeboden. De man die valselijk beschuldigd werd, reageerde erg begripvol. Hij zei dat hij het belang van deze pagina snapt.” Volgens de beheerder zijn er altijd wel mensen die ervan uitgaan dat een verhaal nep is, omdat ze de beschuldigde kennen en die altijd tegen hen erg aardig is. “Dat zegt dan natuurlijk helemaal niets over of dat verhaal klopt of niet,” vertelt hen.

Afgelopen dinsdag kondigde de admin van abusers_nl aan dat de pagina gesloten zou worden. “Ik vrees voor mijn eigen veiligheid. Toch heb ik niet het gevoel dat het niet voor niets is geweest. Ik ben blij dat mensen met hun neus op de feiten gedrukt worden” legt hen uit. “Ik hoop dat mensen kritisch blijven, in de spiegel durven kijken en over dit onderwerp blijven praten. Een van mijn doelen was het gesprek op gang brengen. Dat is gelukt.”

Bron: vice.com

[Mark]

[Mark]

Minister Grapperhaus heeft zijn zandloper omgedraaid. Hij heeft lakse ict-bedrijven ’een laatste kans’ gegeven om hun servers op te schonen van kinderporno.Ⓒ AAD MEIJER

DEN HAAG – Ruim tienduizend kinderpornografische foto’s zijn de afgelopen maanden van internet gehaald. Het kabinet wil met een fel offensief een einde maken aan de slechte reputatie van Nederland als belangrijke verspreider van kinderporno. „Als boetes en de schandpaal niet werken, kom ik met een voorstel om hostingbedrijven uit de lucht te laten halen”, zegt minister Grapperhaus (Justitie en Veiligheid) tegen De Telegraaf.

In de eerste helft van dit jaar zijn al 67 miljoen afbeeldingen online gecontroleerd en ruim 10.000 afbeeldingen van seksueel kindermisbruik gedetecteerd en verwijderd, blijkt uit de eerste resultaten van het offensief. „Als we geen volle medewerking krijgen van bedrijven, dan groeit dit door”, waarschuwt de minister naar aanleiding van de gigantische verspreiding van kindermisbruik op internet.

Koploper
Het is de CDA-bewindsman sinds zijn aantreden een doorn in het oog: Nederland is wereldwijd koploper als het gaat om het verspreiden van kinderporno. „Niet dat het ook uit ons land komt, maar door onze sterk ontwikkelde infrastructuur voor internet komt het hier wel terecht.” Bovendien constateert de minister dat internetbedrijven hier wel erg veel vrijheid hebben gehad, met alle gevolgen van dien. Vorig jaar ontving het Meldpunt Kinderporno na opnieuw een stijging ruim driehonderdduizend meldingen.

“Pijnlijk om te zien dat we zo’n knooppunt zijn”

Grapperhaus zegt zich ’rot te zijn geschrokken’. „Vooral over de toename. Het is pijnlijk om te zien dat we zo’n knooppunt zijn.” Reden voor het kabinet om op te treden op de schimmige markt van internetbedrijven, waar geen partij verantwoordelijkheid neemt voor rondslingerend kinderpornografisch materiaal. „Je komt er de gruwelijkste dingen tegen”, vertelt Grapperhaus. „Sadistisch materiaal, gruwelijk geweld tegen kleine kindjes, zelfs ouders die hun eigen kind aanbieden.”

Reden voor de minister om ict-bedrijven aan te spreken die via hun zogeheten servers dat soort gruwelijkheden faciliteren. Zulke bedrijven moeten nu binnen 24 uur na een melding kinderporno van internet halen, anders dreigt een boete en de publieke schandpaal. Maar lang niet alle verspreiders werken mee. „Aanvankelijk waren ze huiverig, uit angst het vrije internet te verliezen”, vertelt Grapperhaus.

“Begin juni heb ik de zandloper omgedraaid. Ze hebben een laatste kans gekregen”

Nu bestaat er volgens de minister nog altijd angst om commercie te verliezen, waardoor hij zeventien ’lakse’ ict-bedrijven een ultimatum heeft gesteld om alsnog mee te werken. Anders worden ze op 1 september met naam genoemd. „Begin juni heb ik de zandloper omgedraaid. Ze hebben een laatste kans gekregen om hun maatschappelijke verantwoordelijkheid te nemen door hun servers op te schonen van kinderporno.”

Versleuteld
Met grote spelers als Microsoft en Google heeft hij eerder al bemoedigende gesprekken gehad. Facebook en Instagram hebben volgens hem echter nog een wereld te winnen, als het gaat om besloten groepen en versleutelde berichten. „Ik zou het bijvoorbeeld goed vinden als Facebook zelf zorgt dat ze controleren en hun platform opschonen.”

Grapperhaus noemt het volstrekt normaal dat ook ict-bedrijven hun verantwoordelijkheid nemen. „Van een hotel verwachten we toch ook dat ze zorgen dat er geen illegale prostituees in de lobby zitten?” Tienduizend verwijderde foto’s noemt de minister winst, maar ook slechts het begin van een offensief. Hij wil de aanpak ook inzetten voor hate speech en terreuruitingen. Als het onvoldoende zoden aan de dijk zet, heeft hij een ultiem middel. „Dan moet ik terug naar de Tweede Kamer met een voorstel om hostingbedrijven uit de lucht te halen.”

Bron: Telegraaf.nl

[Mark]

Incest tussen siblings
Een analyse vanuit de theorie en de praktijk

Over geweld tussen broers en zussen wordt weinig gesproken; meer nog, er leeft nog steeds een taboe over dit onderwerp. Denken we maar hoe er in de media met ongeloof gereageerd werd toen een meisje uit Rotse- laar haar jongere zus het hoofd had ingeslagen. Wanneer een pleger en slachtoffer twee minderjarigen uit hetzelfde gezin zijn, gaan ongeloof en onbegrip doorwegen. Hoe moet je daarmee verder leven? Hoe verscheu- rend moet dit voor ouders zijn? Naar wie gaat hun loyaliteit uit?

Het woord kindermishandeling roept al te gemakkelijk het beeld op van een volwassene die een kind mis(be)handelt.

In dit artikel leggen we de focus op siblingincest als specifieke vorm van geweld tussen siblings. We bespreken de dynamieken die eigen zijn aan deze vorm van mishandeling. Vervolgens stellen we een plan van aanpak voor bij situaties van siblingincest. Begrippen als veiligheid, gezinsgericht werken, verantwoordelijkheid en krachtgerichte dialoog zijn hierbij cruciaal. Het artikel wordt afgesloten met een analyse van een casus, aan de hand waarvan enkele discussiepunten worden geformuleerd.

Lees het artikel op kennisplein.be >>

[Mark]

Vrouwelijke zedendelinquenten bestaan, maar opereren vaak anders dan mannen

Rechtbank in Rotterdam, foto ter illustratie Beeld © ANP

Bij seksueel misbruik denken we vaak aan een oudere man met een jong meisje, maar dat beeld klopt lang niet altijd. Vrouwelijke daders bestaan wel degelijk, maar ze gedragen zich vaak anders dan mannen. “Het lijkt bij vrouwen minder vaak om lust of seksuele bevrediging te gaan, eerder over een gevoel van controle of macht.”

In Den Haag staat vandaag een 49-jarige vrouw voor de rechter die wordt verdacht van jarenlang seksueel misbruik van een tiener. De jongen zou nog maar 13 zijn geweest toen het begon.

5 procent
Dit soort zaken zijn zeldzaam, als je kijkt naar de officiële cijfers. “Bij de zedenzaken die bij de politie en de rechter terechtkomen, is bij vijf procent een vrouw betrokken”, zegt criminoloog Miriam Wijkman van de VU. Zij deed het eerste grootschalige onderzoek naar vrouwelijke zedendelinquenten in Nederland.

Niet alleen zijn vrouwen een stuk minder vaak dader, ook hun manier van doen is anders. Vrouwen zijn veel vaker medeplichtige dan initiatiefnemer.

Wijkman kwam er in haar onderzoek achter dat twee derde van de vrouwen een of meerdere mannelijke medeplegers heeft. Mannen handelen juist meestal alleen.

Bekende daders
Hier zijn bekende voorbeelden van te noemen, zoals Michelle Martin, de vrouw van Marc Dutroux en meer recent Ghislaine Maxwell. Die laatste wordt ervan verdacht jarenlang minderjarige meisjes te hebben geronseld voor Jeffrey Epstein.

Ook in Nederland speelt er dit jaar een zaak waarbij een vrouw elf jaar lang haar twee dochters en een vriendinnetje van hen liet misbruiken door haar vriend. Ze verklaarde doodsbang te zijn voor haar man en volledig in zijn macht te zijn.

Wijkman legt uit dat er mogelijk meer vrouwelijke daders zijn, dan de cijfers laten zien. De reden is dat het voor slachtoffers vaak erg lastig is om aangifte te doen bij de politie, omdat ze zich ervoor schamen. “Voor mannelijke slachtoffers van vrouwen is het helemaal lastig”, zegt Wijkman. “Die vragen zich vaak af of ze het niet zelf gewild hebben. Zeker als het in hun puberteit is gebeurd.”

Een ander belangrijk verschil met mannen is dat seksuele lust vaak niet of nauwelijks een rol speelt. Vrouwen kunnen wel iemand verkrachten met bijvoorbeeld hun handen of voorwerpen, zegt Wijkman, maar dat gebeurt niet heel vaak.

“Vrouwen geven veel minder vaak dan mannen aan dat ze het doen omdat ze het leuk vinden”, zegt Wijkman. “Soms weten ze niet waarom ze het doen, en soms doen ze het onder druk van een man. Een andere reden kan zijn dat ze zelf een keer controle willen uitoefenen.”

Soorten daders
Natuurlijk zijn niet alle daders hetzelfde. In haar onderzoek wist Wijkman vier verschillende types van vrouwelijke daders te onderscheiden (zie kader voor meer info). Zo zijn er moeders die een oogje dichtknijpen bij het misbruik door haar man, jonge vrouwen die ‘experimenteren’ met kinderen, vrouwen met psychische problemen die samen met anderen misbruik plegen, maar ook echt zelfstandig opererende verkrachters.

Allemaal heel verschillende categorieën, maar ze hebben allemaal gemeen dat ze niet passen in het beeld dat er vaak is bij misbruik van kinderen. “Het standaardverhaal wat we horen en lezen is een oudere man met een jonger meisje. Op het moment dat het verhaal daarvan afwijkt, vinden we het lastig.”

Toch denkt Wijkman dat er door de aandacht voor seksueel geweld van de afgelopen jaren meer ruimte is gekomen voor slachtoffers van vrouwen om hun verhaal te doen. “Ik hoop dat er door #metoo ook voor deze groep meer begrip is gekomen.”

Vier types daders

1. De jonge aanranders. Vrouwen van tussen de 18 en 24 jaar die zelfstandig opereren en geen persoonlijkheidsstoornissen hebben. Vaak misbruiken zij kinderen in oppassituaties en zit het gedrag in de sfeer van betasting en/of orale seks. Het gaat vaak om een jong mannelijk slachtoffer dat een familielid is van de dader. De dader maakt gebruik van fysiek geweld.
2. De verkrachter. Dit prototype valt op door de ernst van het delict. Het gaat bij deze groep vaak om delicten als gemeenschap en binnendringen, vaak bij oudere slachtoffers die niet tot hun familie behoren. Daders zijn vaak in hun jeugd seksueel misbruikt door iemand buiten hun familie.
3. Psychisch belaste medeplegers. Deze groep wordt gekenmerkt door psychologische en/of psychiatrische stoornissen. De vrouwen zijn gemiddeld tussen de 30 en 35, en plegen de delicten met één of meerdere anderen. Soms zijn ze zelf misbruikt in hun jeugd, maar dat hoeft niet.
4. Passieve moeders. Deze groep zit vaak in de hoogste leeftijdscategorie (ouder dan 41 jaar). Dit zijn vrouwen die toekijken bij misbruik of de gelegenheid geven tot misbruik. Ze spelen volgens hun verklaringen geen actieve rol bij het misbruik. De slachtoffers zijn vaak hun kinderen of stiefkinderen.

Bron: ‘Zoiets doet een vrouw‘ niet door Miriam Wijkman, Catrien Bijleveld en Elisa Hoving.

Vron: rtlnieuws.nl

[Mark]

113 Zelfmoordpreventie nu ook bereikbaar op telefoonnummer 113

Stichting 113 Zelfmoordpreventie is nu ook bereikbaar via het telefoonnummer 113 en het gratis nummer 0800-0113. De stichting was al langer bezig om het nummer te bemachtigen voor de hulplijn.

In september vorig jaar maakte een meisje uit het Groningse stadje Winschoten een eind aan haar leven, nadat ze in opperste wanhoop drie keer de zelfmoordpreventie en -hulplijn 113 had gebeld. Het nummer bestond nog niet: mensen met suïcidale gedachten konden telefonisch alleen terecht via 0900-0113.

Na het tragische voorval besloot staatssecretaris Blokhuis dat de hulplijn snel een gemakkelijk te onthouden telefoonnummer moest krijgen. Dat was ook de wens van Stichting 113 Zelfmoordpreventie, maar het toekennen bleek lastig omdat 11-nummerreeksen tot op Europees niveau gecommuniceerd moeten worden.

Omdat het telefoonnummer 113 (nog) niet gratis bereikbaar is en 113 op de factuur van bellers ervan verschijnt, is de hulplijn nu ook bereikbaar op het gratis nummer 0800-0113. Dat nummer verschijnt anoniem op de factuur. Om te zorgen dat de hulplijn voor iedereen optimaal bereikbaar is, blijft voor de zekerheid ook het ‘oude’ nummer 0900-0113 bestaan. Bellers betalen hiervoor hun gebruikelijke telefoonkosten laat de stichting weten.

Ook het chatkanaal op 113.nl, waar ongeveer zeventig procent van de preventie- en hulpvragen terechtkomt, blijft in gebruik.

Bron: ad.nl

[Mark]

Inzicht in incest

Van mijn vijfde tot mijn twaalfde ben ik misbruikt door mijn oudste broer. Na 30 jaar durfde ik daarover te praten.
Op heel veel vragen kreeg ik geen antwoord, ik ben ernaar op zoek gegaan. Ik heb 50 vragen gemaakt die door 160 incestslachtoffers zijn beantwoord. Ook heb ik verhalen, gedichten en spreuken verzameld.

Ik denk dat dit alles mijn therapie is geweest. Het heeft mij veel inzichten opgeleverd, waardoor ik me nog veel beter ben gaan voelen. Ik voel mij nu zo vrij als een vogel. Ik hoop dat ik andere mensen hiermee kan inspireren en helpen om hun incestverleden bespreekbaar te maken, waardoor ze ook meer plezier in hun leven krijgen, net als ik.

Vandaar dit blad met verhalen van slachtoffers die niet in de goot zijn beland. Ook kun je lezen wat mensen geholpen heeft hiermee om te gaan en antwoorden op de vragen en nog veel meer.
Ik ben trots op het eindresultaat en dank iedereen die daarbij geholpen heeft.

Hélène Havinga

Ga naar inzicht in incest >>

[Mark]

MAAK INCEST BESPREEKBAAR

DERTIG JAAR LANG VERZWEEG HÉLÈNE HAVINGA (51) DAT ZE MISBRUIKT IS DOOR HAAR OUDSTE BROER. HAAR ONTHULLING WAS EEN VERADEMING. ‘INEENS VOELDE IK ME EEN STUK VRIJER.’

‘Jaren geleden gaf ik een meisje van 11 twee keer per week extra rekenles. Het lukte haar niet om het niveau van haar klasgenoten bij te benen. Wekenlang boekte ze geen vooruitgang, totdat ik met haar in gesprek ging. Ze vertelde dat ze uit Kaapverdië komt en dat haar moeder in de gevangenis zit. Ik voelde haar verdriet en zag dat ze behoefte had aan een luisterend oor. Sindsdien praatte ik eerst vijftien minuten met haar om vervolgens vijftien minuten keihard met de rekensommen aan de slag te gaan. Na een half jaar zat ze weer op het niveau van haar klasgenoten. De moraal van dit verhaal? Dat je met openheid en verbinding heel ver komt. Sinds ik eerlijk durf te zijn over mijn verleden komen er allemaal mooie dingen en mensen op mijn pad.’

Lees verder op fier.nl >>

[Mark]

Oud-advocaat generaal pleit voor onderzoek naar ritueel misbruik

Er moet nieuw onderzoek komen naar ritueel misbruik in Nederland. Dat zegt de voormalig voorzitter van de werkgroep Ritueel Misbruik, oud-advocaat generaal Joost Hulsenbek in het NPO Radio1-programma Argos. “Vaststaat dat mensen die met deze verhalen komen ernstig geleden hebben en geholpen dienen te worden.”

Vorig jaar april startte Argos een onderzoek onder slachtoffers van georganiseerd seksueel misbruik. Meer dan tweehonderd mensen deelden hun verhaal via een online vragenlijst, die met behulp van verschillende experts is opgesteld. Deelnemers spreken openhartig over misbruik op sportclubs en internaten, over loverboys en sekten.

Argos heeft ook honderdveertig verklaringen ontvangen over georganiseerd misbruik met rituele kenmerken. Bij verdere analyse stuitte Argos op opvallende overeenkomsten in tijd, plaats en personen in de verhalen van de respondenten.

“Het lijkt mij van belang dat daaraan aandacht moet worden besteed en dat het goed zou zijn opnieuw een onderzoek te starten door de overheid”, zegt oud-advocaat generaal Joost Hulsenbek die in de jaren negentig namens de Nederlandse overheid al onderzoek deed naar ritueel misbruik.

Bloed en symbolen
In de uitzending komen ook buitenlandse experts aan het woord. “Ik geloof de slachtoffers dat ritueel georganiseerd seksueel geweld bestaat”, zegt Johannes Rörig, die door de Duitse regering is benoemd als nationaal commissaris tegen kindermisbruik.

Criminoloog Michael Salter die de Australische politie adviseert bevestigt het bestaan van dergelijke vormen van misbruik. “Ik heb zelf crime-scenes gezien waar dierenbloed over de muren was gespoten en er overal symbolen getekend waren. In sommige gevallen waren dezelfde symbolen op de lichamen van de slachtoffers gebrand.”

Hulpverleners zijn kritisch over de houding van Nederlandse opsporingsinstanties. Aangiftes van misbruik met ‘rituele kenmerken’ komen terecht bij de Landelijke Expertisegroep Bijzondere Zedenzaken, LEBZ. Die wil vooral ‘onjuiste beschuldigingen van seksueel misbruik herkennen om onterecht beschuldigden te beschermen tegen vervolging’ en neemt daarmee volgens critici de slachtoffers niet serieus.

De afgelopen zeven jaar heeft de LEBZ maar drie zaken met mogelijk ritueel misbruik beoordeeld. Sinds de oprichting van de expertisegroep in 1999 heeft niet een aangifte geleid tot een strafzaak. De LEBZ laat weten zich niet in het beeld te herkennen en aangiften met aspecten van ritueel misbruik wel degelijk serieus te nemen. ‘Wel wijzen we erop dat het in opsporingsonderzoeken, en zodoende ook in het werk van de LEBZ, gaat om waarheidsvinding, feiten en bewijzen. De focus ligt op het onderzoeken van de objectieve werkelijkheid’.

Kamervragen
“Deze verhalen zijn te gruwelijk voor woorden. Verschrikkelijk ook dat slachtoffers niet worden geloofd”, zegt Tweede Kamerlid Attje Kuiken (PvdA) in reactie op de Argos-uitzending. “Er is nieuw en grondig onderzoek nodig naar Ritueel misbruik in Nederland. We moeten niet wegkijken maar onderkennen dat dit ook in ons land gebeurt. Wij zullen dit ook aan minister Grapperhaus vragen. Hij moet in actie komen om slachtoffers een stem te geven en daders op te sporen.”

Bron: nporadio1.nl

[Mark]

Lezing Arianne Struik over Dissociatieve stoornissen bij kinderen onder 14 jaar tijdens het symposium van Kenniscentrum TGG in November 2019.

 

Er is nog weinig bekend over dissociatieve stoornissen bij kinderen. In deze presentatie wordt een overzicht gegeven van de huidige kennis en stand van zake in het veld gecombineerd met klinische ervaringen.

Deze lezing werd gegeven door Arianne Struik tijdens het symposium “Vroegtijdige herkenning en behandeling van dissociatieve stoornissen bij kinderen en adolescenten” op zaterdag 23 november van Stichting Kenniscentrum TGG.

Vanwege privacyredenen zijn fragmenten uit de presentatie geknipt.

Bron: kenniscentrumtgg.org

[Auteur]

Reacties