[Mark]

Slachtoffermonitor mensenhandel 2015-2019

We moeten ons ernstig zorgen maken om jonge Nederlandse slachtoffers van seksuele uitbuiting en buitenlandse slachtoffers van seksuele en criminele uitbuiting. In de Slachtoffermonitor mensenhandel 2015-2019 die vandaag verschijnt, concludeert Nationaal Rapporteur Mensenhandel en Seksueel Geweld tegen Kinderen Herman Bolhaar opnieuw dat er structureel aandacht nodig is voor de meest kwetsbare slachtoffergroepen: ‘Anders bestaat niet alleen het gevaar dat we slachtoffers onvoldoende beschermen, maar ook dat we de daders onbedoeld in de kaart spelen.’

Download ‘Slachtoffermonitor mensenhandel 2015-2019‘
PDF document | 64 pagina’s | 1,5 MB
Rapport | 16-10-2020

Hoewel het aantal meldingen van slachtoffers van mensenhandel bij CoMensha (het Coördinatiecentrum tegen Mensenhandel) in 2019 is toegenomen, zijn bepaalde kwetsbare slachtoffergroepen nog steeds slecht in beeld. Zo worden Nederlandse slachtoffers van seksuele uitbuiting juist steeds minder gemeld. Het is daarbij niet aannemelijk dat het daadwerkelijke aantal slachtoffers is afgenomen.

‘Het gaat hier om een groot aantal kinderen en jongeren van wie de persoonlijke integriteit ernstig wordt aangetast. Dit heeft vaak ernstige en langdurige gevolgen voor de toekomst van deze jongeren, met alle mogelijke maatschappelijke gevolgen van dien’, zegt Nationaal Rapporteur Bolhaar.

Het probleem van uitbuiting
Ondanks het feit dat het aantal meldingen is gestegen, blijft het zicht op de groep minderjarige slachtoffers van seksuele uitbuiting ontzettend beperkt. Bolhaar: ‘Daar mogen we ons niet bij neerleggen. We moeten weten wie het zijn en wat ze meemaken. Om de meest kwetsbare groepen optimaal te kunnen beschermen, is verdiepend inzicht in de omstandigheden waarin zij uitgebuit worden cruciaal.’

De aanbeveling aan de staatssecretaris van Justitie en Veiligheid om het inzicht in en de integrale aanpak van deze groep slachtoffers te verbeteren is een herhaling van de aanbeveling van vorig jaar. ‘Het gaat hier niet om een simpel probleem dat je met een eenvoudige interventie kan oplossen’, zegt Bolhaar. ‘Je moet daarom vasthoudend blijven. Door te blijven leren en ontwikkelen, zijn organisaties beter in staat om het zicht op aard en omvang en de aanpak te verbeteren. Zodat het mogelijk wordt om optimale bescherming en zorg te bieden aan slachtoffers.’

Mensenhandel binnen migratiestromen
De stijging van het aantal meldingen komt vooral door het groeiende aantal voornamelijk Nigeriaanse slachtoffers. Ondanks het grote aantal meldingen, is echter nog weinig bekend over de daadwerkelijke inhoud van deze meldingen. Zaken stranden vrijwel altijd voortijds of worden overgedragen aan buitenlandse opsporingsdiensten, terwijl we niet weten wat er met deze groep slachtoffers is gebeurd, en hoe kan worden voorkomen dat er nieuwe slachtoffers worden gemaakt.

Volgens de Nationaal Rapporteur is het noodzakelijk om daarom de aard van het fenomeen en de mensenhandelgerelateerde oorzaken van de toename van deze groep slachtoffers te kennen. ‘Dit is nodig om mensenhandel binnen de migratiestromen effectief tegen te gaan, criminele organisaties te stoppen, en daarmee ook slachtoffers te beschermen.’

Technologische ontwikkelingen
Technologie biedt een kans om kennis en bewustwording over mensenhandel te creëren en kan daarmee een preventieve werking hebben. ‘We zien dat technologische ontwikkelingen een groot effect hebben op zowel de mogelijkheden om slachtoffers uit te buiten als de mogelijkheden om daders aan te pakken’, zegt Bolhaar, ‘Onderzoek naar de verschillende rollen die online platforms, zoals websites, sociale media, en (dating) apps, kunnen spelen in het faciliteren maar ook in het aanpakken van mensenhandel in Nederland is daarom belangrijk, zeker nu de belevingswereld van jongeren zich grotendeels daar afspeelt en ze dus ook daar kwetsbaar zijn.’

Bron: nationaalrapporteur.nl

[Mark]

Slachtoffermonitor mensenhandel 2015-2019

We moeten ons ernstig zorgen maken om jonge Nederlandse slachtoffers van seksuele uitbuiting en buitenlandse slachtoffers van seksuele en criminele uitbuiting. In de Slachtoffermonitor mensenhandel 2015-2019 die vandaag verschijnt, concludeert Nationaal Rapporteur Mensenhandel en Seksueel Geweld tegen Kinderen Herman Bolhaar opnieuw dat er structureel aandacht nodig is voor de meest kwetsbare slachtoffergroepen: ‘Anders bestaat niet alleen het gevaar dat we slachtoffers onvoldoende beschermen, maar ook dat we de daders onbedoeld in de kaart spelen.’

Download ‘Slachtoffermonitor mensenhandel 2015-2019‘
PDF document | 64 pagina’s | 1,5 MB
Rapport | 16-10-2020

Hoewel het aantal meldingen van slachtoffers van mensenhandel bij CoMensha (het Coördinatiecentrum tegen Mensenhandel) in 2019 is toegenomen, zijn bepaalde kwetsbare slachtoffergroepen nog steeds slecht in beeld. Zo worden Nederlandse slachtoffers van seksuele uitbuiting juist steeds minder gemeld. Het is daarbij niet aannemelijk dat het daadwerkelijke aantal slachtoffers is afgenomen.

‘Het gaat hier om een groot aantal kinderen en jongeren van wie de persoonlijke integriteit ernstig wordt aangetast. Dit heeft vaak ernstige en langdurige gevolgen voor de toekomst van deze jongeren, met alle mogelijke maatschappelijke gevolgen van dien’, zegt Nationaal Rapporteur Bolhaar.

Het probleem van uitbuiting
Ondanks het feit dat het aantal meldingen is gestegen, blijft het zicht op de groep minderjarige slachtoffers van seksuele uitbuiting ontzettend beperkt. Bolhaar: ‘Daar mogen we ons niet bij neerleggen. We moeten weten wie het zijn en wat ze meemaken. Om de meest kwetsbare groepen optimaal te kunnen beschermen, is verdiepend inzicht in de omstandigheden waarin zij uitgebuit worden cruciaal.’

De aanbeveling aan de staatssecretaris van Justitie en Veiligheid om het inzicht in en de integrale aanpak van deze groep slachtoffers te verbeteren is een herhaling van de aanbeveling van vorig jaar. ‘Het gaat hier niet om een simpel probleem dat je met een eenvoudige interventie kan oplossen’, zegt Bolhaar. ‘Je moet daarom vasthoudend blijven. Door te blijven leren en ontwikkelen, zijn organisaties beter in staat om het zicht op aard en omvang en de aanpak te verbeteren. Zodat het mogelijk wordt om optimale bescherming en zorg te bieden aan slachtoffers.’

Mensenhandel binnen migratiestromen
De stijging van het aantal meldingen komt vooral door het groeiende aantal voornamelijk Nigeriaanse slachtoffers. Ondanks het grote aantal meldingen, is echter nog weinig bekend over de daadwerkelijke inhoud van deze meldingen. Zaken stranden vrijwel altijd voortijds of worden overgedragen aan buitenlandse opsporingsdiensten, terwijl we niet weten wat er met deze groep slachtoffers is gebeurd, en hoe kan worden voorkomen dat er nieuwe slachtoffers worden gemaakt.

Volgens de Nationaal Rapporteur is het noodzakelijk om daarom de aard van het fenomeen en de mensenhandelgerelateerde oorzaken van de toename van deze groep slachtoffers te kennen. ‘Dit is nodig om mensenhandel binnen de migratiestromen effectief tegen te gaan, criminele organisaties te stoppen, en daarmee ook slachtoffers te beschermen.’

Technologische ontwikkelingen
Technologie biedt een kans om kennis en bewustwording over mensenhandel te creëren en kan daarmee een preventieve werking hebben. ‘We zien dat technologische ontwikkelingen een groot effect hebben op zowel de mogelijkheden om slachtoffers uit te buiten als de mogelijkheden om daders aan te pakken’, zegt Bolhaar, ‘Onderzoek naar de verschillende rollen die online platforms, zoals websites, sociale media, en (dating) apps, kunnen spelen in het faciliteren maar ook in het aanpakken van mensenhandel in Nederland is daarom belangrijk, zeker nu de belevingswereld van jongeren zich grotendeels daar afspeelt en ze dus ook daar kwetsbaar zijn.’

Bron: nationaalrapporteur.nl

[Mark]

Elif werd door een vriendin onder druk gezet om seks te hebben met mannen

Elif* was begin twintig toen ze slachtoffer werd van seksuele uitbuiting. Ze werd door een vriendin gedwongen in de prostitutie te werken. Elif wil haar heftige verhaal vertellen om anderen te waarschuwen.

In Brabant en Zeeland kwamen er bijna 300 politiemeldingen binnen over slachtoffers van mensenhandel in de afgelopen vier jaar. Dat blijkt uit de Slachtoffermonitor van Nationaal Rapporteur Mensenhandel die deze week is uitgebracht. Dit wil niet zeggen dat dit alle slachtoffers van mensenhandel zijn. Zo doen ook hulpverleningsinstanties meldingen en het merendeel van de slachtoffers blijft zelfs uit beeld. Landelijk gaat het in bijna de helft van de gevallen om minderjarigen. Ook de daders zijn vaak jong.

Elif werd tegen haar zin uitgehuwelijkt en ze liep weg bij haar man. Ze kwam terecht in een opvang van Sterk Huis, maar haar familie bedreigde haar en ze was bang voor eerwraak. Daarom nam ze haar intrek bij een vriendin die ze via social media ontmoette.

Elif: ”Ik wist niet dat zij in dat soort werk zat. Ze zei dat ze een bedrijf had. En ik dacht: oké, dat is wel goed. Dan kan ze mij helpen met werk misschien.”

“Ik zat in de stress omdat ik mijn vaste lasten niet kon betalen.”

Maar het werk dat Elif kon doen, bleek prostitutie te zijn. Eerst dacht ze nog dat ze het gewoon één keer zou doen om wat geld te verdienen, maar uiteindelijk werd het haar werk.

De zogenaamde vriendin was haar pooier aan wie ze een groot deel van het verdiende geld moest afgeven. Via social media maakte ze afspraken met mannen. “Ik zat in de stress omdat ik mijn vaste lasten niet kon betalen”, zegt Elif. Als ze er iets van zei, dreigde haar pooier dat ze een andere slaapplaats moest zoeken.

“Dit is gewoon niet goed, ik word gewoon gebruikt.”

Uiteindelijk wist een andere vriendin Elif te overtuigen te stoppen met het werk. Elif: ”Na een tijd dacht ik: dit is gewoon niet goed, ik word gewoon gebruikt.” Ze kon gelukkig weer terecht bij Sterk Huis en heeft haar leven weer een beetje op de rails.

“Wat er is gebeurd, gaat zich niet herhalen”, zegt Elif met volle overtuiging. “Mijn leven is veranderd. Zeker wat social media betreft. Ik weet dat ik toen heel veel contact had met mensen. Nu is het gewoon maar met een paar mensen. Daar ben ik heel blij mee.”

Ga naar omroepbrabant.nl  om de verhalen van Elif, nog een slachtoffer, een hulpverlener, een politieagente en een Officier van Justitie te beluisteren.

* Elif is niet de echte naam van dit slachtoffer van mensenhandel. Vanwege haar veiligheid gebruiken we een andere naam.

Bron: omroepbrabant.nl

 

[Mark]

Geraldine Kemper: ‘Je moet altijd ‘nee’ kunnen zeggen, ook als je al in bed ligt’

Geraldine Kemper stapte vorig jaar over naar RTL 4. Daar werkte ze in het geheim aan Geraldine en de Vrouwen, haar eerste grote programma voor de zender. Hierin volgt ze zes vrouwen die met seksueel geweld te maken hebben gehad. ‘We doen nog te vaak aan victim blaming.’

Geraldine Kemper: ‘Iedereen kent wel iemand die te maken heeft gehad met seksueel geweld.’BEELD LINDA STULIC

Ze was nog te zien bij de live-shows van The Voice of Holland en presenteerde Expeditie Robinson NL vs BE. Maar achter de schermen werkte Geraldine Kemper (30) intussen al sinds oktober vorig jaar aan haar eerste grote programma sinds haar overstap vorig jaar van BNNVara naar RTL4.

Beau van Erven Dorens zag in Kemper de perfecte presentator voor een nieuw programma over seksueel geweld van zijn productiemaatschappij Kale Jakhals Producties, die eerder verantwoordelijk was voor maatschappelijk betrokken programma’s als Het Rotterdam Project en De Sleutel. “Ik had de overstap nog maar net gemaakt toen Beau mij vroeg. Hij wil zich hard maken voor het onderwerp en zag mij dit wel doen, wat ik als een groot compliment beschouw. We kregen alle tijd om het te maken, dat was heel prettig en ook echt nodig bij dit onderwerp,” vertelt de presentatrice over de telefoon, vanuit haar huis.

In Nederland hebben een op de vijf vrouwen en een op de zestien mannen te maken gehad met seksueel geweld, variërend van verkrachting tot jarenlang misbruik. Schrok u van die cijfers?
“Ik heb met Tim Hofman een programma voor BNNVara gemaakt, Verkracht of niet?, en een programma over seksueel misbruik, Misbruikt. Ik wist daardoor al het een en ander over het onderwerp, maar het blijven een schokkende cijfers. Het betekent dat iedereen wel iemand kent die te maken heeft gehad met seksueel geweld, dat vind ik wel heftig.”

Er rust nog een groot taboe op seksueel geweld.
“Het is niet iets waar mensen graag over praten. De redactie heeft zes vrouwen bereid gevonden die hun verhaal durven te delen op televisie, maar daar ging een lange zoektocht aan vooraf. Ik krijg nu berichtjes van mannen die zich afvragen waarom er geen mannen in het programma zitten, want zij hebben ook met seksueel geweld te maken. Daar hebben we ook zeker naar gezocht, maar de mannen die we vonden, wilden uiteindelijk niet met hun verhaal op tv; het taboe onder mannen lijkt nog groter.”

Wat was voor u de grootste eyeopener?
“We doen nog te vaak aan victim blaming door naar verklaringen te zoeken. ‘Hoezo was je nog zo laat op straat?’ Of: ‘Waarom ben je meegegaan met die gasten?’ Ik heb door dit programma geleerd dat het trauma alleen maar groter wordt door zo te reageren. We zouden al zo veel stappen kunnen maken door te luisteren als iemand open over seksueel geweld durft te vertellen. Bied een luisterend oor in plaats van te veroordelen.”

“De maatschappij als geheel zou er veel meer over moeten praten, thuis en op school. Leer jonge kinderen al dat ze de baas zijn over hun eigen lichaam. Op YouTube staat een heel goed filmpje getiteld Tea Consent, waarbij op een heel simpele en effectieve manier wordt uitgelegd waarom seks net zoiets zou moeten zijn als samen een kopje thee drinken. Je doet het alleen maar als je daar allebei zin in hebt. Dat filmpje zouden ze op alle scholen moeten laten zien. Je moet altijd ‘nee’ kunnen zeggen, ook als je al in bed ligt, ook binnen een relatie; altijd. Maar dat is toch makkelijker gezegd dan gedaan, Eigenlijk is het niet alleen een kwestie van ‘nee’ zeggen, maar ook en vooral van allebei ‘ja’ zeggen”.

Bent u goed in het aangeven van grenzen?
“Ik kan dat zelf tegenwoordig wel goed. Als mannen met me op de foto willen en in mijn kont knijpen, loop ik meteen weg. Ik heb ook wel eens een biertje over iemand heen gegooid. Je moet gewoon nooit zomaar aan iemand zitten. Al is wat ik op dat gebied heb meegemaakt in geen enkel opzicht te vergelijken met wat de vrouwen in het programma hebben meegemaakt. Ik heb geleerd ‘nee’ te zeggen tegen dingen die me alleen maar stress opleveren, zoals spreken voor grote groepen. Dat doe ik niet meer.”

U bent de vrouwen nog een jaar lang blijven volgen, hoe is het nu met ze?
“Heel goed. Sommigen hebben nog wel flinke tegenslagen gehad, maar ze staan alle zes nu compleet anders in het leven. Ze laten zich niet meer beperken door het trauma van het seksuele geweld en hebben tijdens de therapie enorme stappen gemaakt. Ze zijn geen slachtoffers of overlevers, maar strijders. Laatst waren ze voor het eerst in maanden weer samen, voor de viewing van het programma, het maakte me emotioneel iedereen weer te zien en te zien dat het zo veel beter met ze gaat dan toen we elkaar een jaar geleden leerden kennen. Ik ben echt ongelooflijk trots op ze.”

Wat hoop je met het programma te bereiken?
“Dat het onderwerp bespreekbaar wordt en dat we met z’n allen anders over seksueel geweld gaan praten. Het zou mooi zijn als er door het programma een beweging op gang komt. Dat er meer over gesproken gaat worden, op scholen, thuis, in de sociale media. Net als bij #metoo. Aan het einde van elke aflevering komt het nummer in beeld van het Centrum Seksueel Geweld, opgericht door psycholoog Iva Bicanic, die ook meewerkt aan het programma. We hopen dat iedereen die te maken heeft met seksueel misbruik, voortaan 0800 0188 belt. Het moet net zo bekend worden als 112.”

Sinds september krijgen de slachtoffers van seksueel geweld het eigen risico geheel vergoed. Beter laat dan nooit?
“Dat had al veel eerder moeten gebeuren. Het is toch absurd dat dit eerst niet zo was! Durfde je hulp te zoeken als slachtoffer, dan zat je vervolgens ook nog met de kosten voor medische en psychologische hulp.”

U was de laatste tijd minder vaak op tv te zien, heeft u weleens getwijfeld aan uw overstap naar RTL?
“Totaal niet. Ik was klaar voor iets nieuws, de tijd was rijp. Het was natuurlijk wel een raar eerste jaar. Er zouden pilots worden gedraaid. Die werden afgeblazen vanwege corona. En ik was het afgelopen jaar bezig met dit programma, waar ik lang niks over mocht zeggen. Er komen twee nieuwe programma’s aan, waar ik helaas nog niks over kwijt mag. Ik heb niet stilgezeten, al lijkt dat misschien zo.”

Mist u het reizen?
“Ik heb wel gereisd, binnen Europa, naar veilig gebied, en veel in Nederland. Ik heb kamperen herontdekt; lekker met de tent, wakker worden in de natuur. Dat kneuterige vind ik geweldig! De afgelopen zes jaar was ik elke zomer onderweg voor werk, heel hectisch. Tijdens corona heb ik meer tijd geïnvesteerd in mezelf, meer een dagritme ontwikkeld. Dat was totaal afwezig. Maar ik mis vooral de vrijheid om elk moment ergens heen te kunnen gaan. Dit weekend bijvoorbeeld zou ADE zijn geweest. Lekker dansen tot de ochtend. Dat mis ik.”

Hoe investeerde u die tijd in uzelf?
“Ik ben veel gaan sporten, bij mij om de hoek op de Wallen, waar opeens niemand was. Ik heb mijn buren beter leren kennen, ik woon echt in een gezellig buurtje. Thuis uitgebreid koken ben ik gaan doen: jakobsschelpen op de dinsdagavond. Samen met een vriendin, m’n coronabuddy, heb ik veel pyjamaparty’s gehouden. Ik ben gezonder gaan leven, een pluspunt. Hoewel… ik heb de helft van alle speciaalbiertjes van Sterk inmiddels wel geproefd, haha!”

Bron: parool.nl

[Mark]

Geraldine Kemper: ‘Niet met vinger wijzen bij slachtoffers seksueel geweld’

Geraldine Kemper vindt dat we als maatschappij moeten leren anders te reageren op slachtoffers van seksueel geweld. De presentatrice kwam tot die conclusie tijdens het maken van het programma Geraldine en de Vrouwen. Rond seksueel geweld worden vaak de verkeerde vragen gesteld, zegt ze in gesprek met NU.nl.

Kemper volgt in Geraldine en de Vrouwen zes slachtoffers van seksueel geweld tijdens therapiebehandelingen om van hun posttraumatische stressstoornis (PTSS) af te komen. Tijdens de opnames leerde ze dat deze trauma’s ook vaak worden veroorzaakt door de reacties van de omgeving van het slachtoffer.

“We moeten af van het met de vinger wijzen, waarbij we slachtoffers vragen waarom ze met de dader mee zijn gegaan of waarom ze ‘s avonds in een kort rokje over straat gingen”, vindt Kemper.

“Ook wordt slachtoffers nog weleens verweten dat ze eerder wel met de dader naar bed wilden. Het is eigenlijk belachelijk dat dit gezegd wordt. Alsof seksueel geweld dan ineens geoorloofd is. Als je met iemand mee naar huis gaat en in bed belandt, en je dan toch bedenkt en naar huis wil, dan heb je gewoon het recht om weg te gaan. Niemand mag zomaar aan jou komen. Iedereen moet inzien dat dit inbreuk is op iemands lichaam. We kunnen nog veel leren over hoe we op verhalen van slachtoffers reageren.”

“Het is ook een soort zelfbescherming om de schuld bij het slachtoffer te zoeken. Zolang je je voorhoudt dat het slachtoffer iets heeft gedaan om het te laten gebeuren, hoef je niet te accepteren dat het iedereen kan overkomen.”

Geraldine Kemper volgt zes vrouwen die in Kroatië in therapie gaan nadat ze slachtoffer werden van seksueel geweld. (Foto: RTL)

Geschrokken van de gevolgen van PTSS
Kemper geeft toe dat het maken van het programma haar niet in de koude kleren is gaan zitten. Ze schrok ervan hoe veelvoorkomend seksueel geweld eigenlijk is. “Ik had dat niet verwacht. Daar ben je normaal niet op dagelijkse basis mee bezig. Ik ben er ook meer met mijn vrienden over gaan praten en dan hoor je toch verhalen die ze niet eerder hebben verteld. Iedereen kent wel iemand die zoiets heeft meegemaakt, en daar wordt echt nog te weinig over gesproken.”

“Er zijn vrouwen die ‘s avonds de deur niet meer uit durven. Als ik trek heb als het donker is, ga ik nog snel even naar de supermarkt, maar zij kunnen dat niet.”

Ook de gevolgen van seksueel geweld, die zich kunnen uiten via een PTSS, waren ingrijpend om te zien. “Het beïnvloedt hun leven niet alleen, het vormt het. Zo zijn er vrouwen die ‘s avonds de deur niet meer uit durven. Als ik trek heb als het donker is, ga ik nog snel even naar de supermarkt, maar zij kunnen dat niet. Anderen kunnen amper met een man in een ruimte zijn zonder spanning. Ze slapen weinig, en liggen of zitten in een bepaalde houding kan al een trigger zijn. Dat is heel heftig.”

Een luisterend oor op afstand
Kemper gaat in het programma het gesprek aan met de vrouwen die therapie ondergaan voor hun stressstoornis. Het was geen eenvoudige taak voor de presentatrice, maar ze probeerde in haar aanpak vooral dicht bij zichzelf te blijven. “Ik ben de gesprekken echt als mezelf ingegaan met de vragen die ik zelf had, zoals een ander ook bij hen op de bank zou kunnen zitten.”

Daarbij werd ze af en toe wel met situaties geconfronteerd waarin ze niet precies wist hoe ze moest reageren. Dan schoof Kemper tijdens de lunch even bij de therapeuten aan om met hen te bespreken hoe ze hier het best op kon anticiperen. Ook sprak ze veel met de kleine crew waarmee ze werkte, om de heftige gesprekken zelf ook een plek te kunnen geven.

Kemper kreeg op de eerste dag te horen dat het niet de bedoeling was dat ze de vrouwen knuffelde of een arm om hen heen zou slaan, omdat het juist belangrijk is dat ze het trauma zelf verwerken. “Dat gaat tegen mijn natuur in, want ik ben juist wel knuffelig, maar je weet waarom je het doet. Als er nu stiltes vielen, was het ook oké. Luisteren zonder een oordeel is al zo waardevol.”

Geraldine en de Vrouwen is vanaf 18 oktober iedere zondag om 21.20 uur te zien op RTL 4.

Bron: nu.nl

[Mark]

KARIN BLOEMEN OVER FILM MISBRUIKVERLEDEN: ‘IK WIL LATEN ZIEN DAT ER HOOP IS’

Cabaretier Karin Bloemen vertelt in ‘Jinek’ openhartig over de nieuwe film die is gebaseerd op haar misbruikverleden. Ze hoopt dat door de film meer gepraat wordt over seksueel misbruik.

“Ik wilde zo graag aan mensen laten zien die in dezelfde situatie zitten dat er hoop is”, zegt Bloemen.

KARIN BLOEMEN
De film Maar Buiten is het Feest is gebaseerd op de bestseller van Arthur Japin. Die baseerde zijn boek op het verhaal van Bloemen. Zij werd in haar jeugd misbruikt door haar stiefvader. “Die pijn slaat zo diep in je ziel”, vertelt Bloemen over die periode in Jinek.

Ook het zwijgen over misbruik heeft volgens Bloemen enorme impact. “Mijn familie kan het al zestig jaar niet aan. Mijn halfbroer zei letterlijk: ‘Dat gezeik met die incest, is het nou nog niet klaar?’ Nee. Het zit zo diep geworteld”, zegt Bloemen. “Praat erover. Want als je niet praat, bescherm je de dader. Als je wel praat, bescherm je jezelf.”

MISBRUIK
Zeker in de coronacrisis is het volgens Bloemen van groot belang dat er aandacht is voor dit onderwerp. “Er is zoveel ontkenning. Met die lockdown, de pijn achter de voordeur. Papa is de hele dag thuis nu. Dat is heftig. Als er in mijn situatie corona was geweest, was dat de hel. Het was al de hel, maar dan tien keer erger. Het is de gevangenis.”

Daarom hoopt Bloemen dat de film veel mensen bereikt. “Laat hem zien op scholen, laat hem zien aan jonge mensen. Laat hem zien aan therapeuten en laat zien hoe heftig je een jong leven kunt vernielen. En hoe je het kunt redden door de zorg en de hoop.”

Kijk het fragment terug op linda.nl >>

[Mark]

‘Is je kind misbruikt? Blijf vooral kalm’

Advocaat Richard Korver (Foto: ANP)

Het is begrijpelijk dat ouders verdrietig of boos reageren als ze horen dat hun kind is misbruikt, maar het is niet verstandig om die emoties aan je kind te tonen. Dat zegt de Amsterdamse advocaat Richard Korver, naar aanleiding van de misbruikzaak bij het Groningen Dance Center.

Afgelopen weekend werd bekend dat de 37-jarige eigenaar van de dansschool verdacht wordt van misbruik van zijn leerlingen. Er zijn elf aangiftes tegen hem gedaan, waarvan tien door minderjarigen. Mogelijk loopt dat aantal nog op. Het voorarrest van de man is onlangs met negentig dagen verlengd.

Verwerkingsproces
‘Het is voor de kinderen van het grootste belang dat hun ouders niet teveel emotie tonen bij dit nieuws. Die eerste dagen zijn vrij belangrijk in het verwerkingsproces. Het kind neemt de stress van de ouders over, dat geldt net zo goed voor pubers als voor kleine kinderen.’

‘Als moeder erg moet huilen, of vader heel boos wordt, kan het zijn dat hun kind niet meer over de zaak durft te beginnen. En het maakt het ook erger voor het kind. Ik hoor vaak van hulpverleners dat ze meer tijd bezig zijn met het herstellen van die schade, dan met de gevolgen van het misbruik,’ zegt Korver. ‘Als je niet kalm kunt blijven, doe dan in elk geval in aanwezigheid van het kind alsof.’

Onbevangen het verhoor in
Hij helpt al jaren slachtoffers van misbruikzaken en verdedigt als advocaat hun belangen. Hij wijst er dan ook op dat ouders terughoudend moeten zijn met het spreken over de zaak met hun kind, voordat dat door de politie verhoord is.

‘Het kind moet zo onbevangen mogelijk het verhoor in, anders krijg je later het probleem dat ze mogelijk beïnvloed zijn.’ Om dezelfde reden moet de politie ook altijd goed kijken naar het onderlinge WhatsApp-verkeer tussen misbruikslachtoffers, om te zien of ze elkaar geen dingen aanpraten: ‘We willen niet meer zo’n zaak als in Pekela, in de jaren tachtig.’

Verhaal van het kind alleen is niet genoeg
Daarom worden latere aangiften naar aanleiding van een zaak die al in de media is geweest, extra kritisch bezien. ‘Iedereen in een rechtsbedrijf is alert op het verhoogde risico van aangiftes die niet kloppen, daar zal de verdediging ook altijd naar vragen.’

‘En het verhaal van het kind alleen is ook niet genoeg. Je hebt in strafzaken minstens twee bewijsmiddelen nodig. Maar als er meerdere aangiftes zijn die allemaal dezelfde modus operandi beschrijven, kun je dat afzonderlijke bewijs inzetten.’

Vaak zijn het de ouders zelf, die met hun emoties hulp nodig hebben, zeker omdat ze die in het bijzijn van hun kind niet kwijt kunnen

Richard Korver – Advocaat

Als het verhoor eenmaal achter de rug is, moeten ouders hun kind goed observeren en bij klachten naar de huisarts of professionele hulpverlening sturen. ‘Maar vaak zijn het de ouders zelf, die met hun emoties hulp nodig hebben, zeker omdat ze die in het bijzijn van hun kind niet kwijt kunnen.’

Ook voor de jaren erna is het volgens Korver heel verstandig om een vinger aan de pols te houden: ‘Er kunnen ook klachten terugkomen en verergeren. Je hebt als het ware een chronische aandoening.’

Helft slachtoffers vertoont geen klachten
Opmerkelijk genoeg blijkt de helft van de slachtoffers van seksueel misbruik helemaal geen klachten te vertonen, ook niet op langere termijn. Daarbij spelen allerlei factoren een rol, waarvan de belangrijkste het sociaal netwerk om het kind is.

‘Dat klinkt misschien bagatelliserend, maar de klachten kunnen wel degelijk fors zijn, tot suïcide aan toe. En er zit dus ook de andere kant aan, dat je aan veel kinderen niet kunt zien dat ze seksueel misbruikt zijn. En het komt toch echt vaak voor: één op de zes vrouwen van 0 tot 25 heeft dat meegemaakt.’

Aangifte kan een heel circus worden
Korver is, met psychologe Iva Biganic co-auteur van het boek ‘Dicht bij huis’, dat geschreven is voor ouders die hun kind na seksueel misbruik willen steunen. Voor ouders die aarzelen of ze aangifte willen doen van misbruik van hun kind heeft Korver nog een advies.

‘Als ik ouder was, zou ik me goed laten voorlichten over de gevolgen van aangifte doen. Je kunt niet meer terug en het kan een heel circus worden. Bekijk dus met advocaat wat het je gaat brengen en pols in een informatief gesprek met de politie of aangifte zin heeft.’

Bron: rtvnoord.nl

[Mark]

Marijn Louis Willems werd misbruikt: ‘Ik viel als jongetje in de handen van een leraar’

Marijn Louis Willems op zijn 13e jaar (Foto: Marijn Louis Willems )

De PNVD, ook wel bekend als ‘pedopartij’, probeert voet aan de grond te krijgen in Den Haag. Demonstraties en aandacht omtrent misbruik nemen toe. Marijn Louis Willems schreef in zijn boek Omarm het Leven over de impact van seksueel misbruik. „Mijn leraar signaleerde dat ik aandacht nodig had en maakte daar misbruik van.”

Het boek van Willems verschijnt eind juni dit jaar en ontvangt ondermeer waardering van zangeres en cabaretière Karin Bloemen en de Vlaamse psychiater Prof. Dr. Dirk de Wachter. De auteur legt uit dat het tijd is, mede door de ontwikkelingen omtrent de PNVD, om te luisteren naar de verhalen van slachtoffers van seksueel misbruik.

Jeugd komt terug
De inmiddels 52-jarige Willems wordt vandaag de dag nog steeds achtervolgd door een trauma dat in zijn jeugd afspeelde. Tien jaar geleden krijgt hij mondkanker. Voorheen werkte hij in de sociale dienstverlening nu haalt hij geluk uit kleine en eenvoudige dingen. Zijn verleden speelt nog iedere dag een rol.

Waarom hij besloot alles op te schrijven? „Ik lag vanwege mijn mondkanker drie maanden in een donkere ruimte op bed. Dat moest voor een bepaalde therapie. Ik luisterde veel naar luisterboeken onder andere van Paolo Coelho. Ik dacht: ‘Ik heb ook veel te vertellen’. Het moest er gewoon uit.”

Als je aan Willems vraagt of hij zijn boek kort kan omschrijven, dan hoor je al snel dat zijn verhaal niet in een aantal zinnen kan worden samengevat. De schrijver probeert het toch: „Het verhaal begint in de bergen waar ik mezelf tegenkom en me realiseer dat ik zo niet door kan gaan.” Willems vertelt in chronologische volgorde wat er allemaal is gebeurd. Van psychotische reacties tot aan de kanker die hij tien jaar geleden oploopt. En het gat waar hij in valt na zijn behandeling daarvan. „Dan komt mijn jeugd los.”

Zieke wereld
Daarna vertelt hij wat hem als dertienjarig jongetje is aangedaan. Open en eerlijk, net als in zijn boek waarin hij het misbruik gedetailleerd beschrijft. Voor iemand die niet hetzelfde heeft meegemaakt is het moeilijk te begrijpen. „Ik viel als jongetje in de handen van een leraar. Hij signaleerde dat ik aandacht nodig had en maakte daar misbruik van.” Willems vertelt dat hij de jaren daarna „mentaal van de aardbodem verdwijnt”. Op zijn achttiende worstelt hij met schizofrenie en angst. „Ik kwam een boek tegen en daar herkende ik dingen van mezelf in. Ik wist niet dat ik ziek was. Ik dacht dat de wereld ziek was, maar niet ik.”

Hij realiseert zich na het lezen van het boek dat hij misbruikt is. „Ik dacht even dat ik genezen was, omdat ik weer dingen voelde. Maar dat viel tegen. Ik vertelde het tegen mijn ouders, maar die reageerden amper op het verhaal.” Via een oud-klasgenoot komt Willems in de hulpverlening terecht en belandt hij bij een psychiater.

Ravage
Er volgt een verwarrende tijd, waarin Willems denkt dat hij een meisje wil zijn. „Mijn moeder was bang voor mannen en mij was iets aangedaan door een man.” Langzamerhand klimt Willems uit een gat. „En als wonder kom ik op mijn 23ste mijn geliefde tegen waar ik nog steeds mee samen ben.”
Volgens Willems is de impact van seksueel misbruik gigantisch. „Mijn psycholoog zegt: ‘We kunnen van alles doen, maar je moet ermee leren leven’. Het richt ravage aan. Als jij een been kwijt raakt, dan kun je een kunstbeen nemen, maar je echte been krijg je niet meer terug.”

En dat gaat niet weg volgens de auteur. Van dromen tot angst „Soms zie ik jonge mensen op straat waarvan ik denk dat ze risico’s lopen.” Met rust en positieve dingen probeert hij ondanks alles het hoofd boven water te houden. „Er zijn ook slachtoffers die kiezen voor drugs, in de gevangenis belanden of zelfmoord plegen. Het is een strijd die je elke dag voert.”

Karin Bloemen ontving het eerste exemplaar van het boek van Marijn Louis Willems. (Foto: Karin Bloemen)

Eigen kinderen
Willems heeft twee kinderen. Op de vraag of hij bang is voor hun veiligheid, antwoordt hij: „Toen ze klein waren was mijn psychische weerbaarheid groter. Daardoor kon ik mezelf overeind houden. Maar ik heb wel veel ballen in de lucht gehouden. Ik heb gejongleerd tussen een psychisch rampenplan en het opvoeden van mijn kinderen. Ondanks dat koos ik altijd voor liefdevolle aandacht, dat is belangrijk.”

De PNVD, die onder meer seksualiteit met minderjarigen wil legaliseren, klinkt als een onwerkelijk fenomeen. Willems noemt het „bevriezend”. „Dat kan niet waar zijn. Wettelijk is het natuurlijk uitgesloten, maar het aanvragen van een politieke partij is niet strafbaar.”

„Ik heb mezelf vaak de vraag gesteld: waarom doet iemand dit bij jonge kinderen?” Zelf was Willems als jong jongetje betrokken bij kinderpornografie. Zijn aangifte zorgde dat een groot deel van het kinderpornonetwerk werd opgerold. „Hoe kan het zo zijn dat iemand dat doet? Er zijn veel beschadigde mensen, waarvan het innerlijke kind ook beschadigd is. Een volwassen man die ziek en eenzaam is, zoekt een jong en jeugdig persoon. Een illusie dat je met een jong leven verenigingen je een jong leven geeft.”

Confrontatie met de dader
Willems gaat terug naar zijn school en vraagt aan de directie of hij zijn leraar kan confronteren. Hij besluit hem te bellen en als de dader hem even later terugbelt neemt zijn vader op. „Mijn vader werd niet boos en gaf de telefoon aan mij. Ik ben nog steeds kwaad dat mijn vader niet boos werd.” De dader vraagt in zijn brutaliteit Willems om nogmaals te komen logeren. „Daarna volgt de aangifte en treffen we elkaar in de rechtszaal. Hij had een extreem dure advocaat die door te pleiten op vormfouten de zaak wist te seponeren.” Toch geloofde de rechter-commissaris Willems’ verhaal. „Ze zijn hem daarna twee jaar gaan schaduwen en daar zagen ze veel jongens die werden misbruikt. Na een huiszoeking vonden ze heel veel kinderporno. Hij kreeg drie jaar gevangenisstraf…”

Drie jaar? „Ja, schandalig. Kort daarna kwam ik hem tegen in de supermarkt. Samen met een kind dat met een glazige blik in zijn ogen met de dader meeliep. Ik herkende mezelf in dat kind. Die gevaarlijke man was gewoon weer vrij.”

Wolven
„Ik hoop dat door mijn boek mensen de impact en de psyche van een kind begrijpen.” Maar toch blijkt maar weer dat aandacht rondom dit thema noodzakelijk is. „Het is belangrijk om kinderen liefdevolle aandacht te geven. Mensen leven in een snelle tijd van geld en carrière, maar kinderen zijn kwetsbaar. Kies meer voor kinderen. De wereld zit vol met wolven die enorme ravages achterlaten.”

Bron: metronieuws.nl

[Mark]

Minderjarige jongens uit jeugdinstellingen worden misbruikt: ‘Soms denk ik dat de pedo’s net zo’n achtergrond hebben als wij’

Minderjarige jongens uit jeugdinstellingen worden geronseld voor seksueel misbruik door volwassen mannen. Ze worden zelfs opgepikt rond instellingen als Woodbrookers.

,,Er zijn enkele tientallen signalen vanuit meerdere partijen die erop wijzen dat minderjarige jongeren aan het wettelijk gezag worden onttrokken. Dat zij onder druk worden gezet tot seksueel grensoverschrijdend gedrag en in opdracht strafbare feiten moeten plegen. Het gaat daarbij vooral om jongens. De jongeren worden afhankelijk gemaakt en misleid door het aanbieden van onder andere huisvesting, vervoer en drugs. Er zijn ook signalen van intimidatie, bedreigingen en chantage. Het gaat om kwetsbare jongeren die veelal bekend zijn bij organisaties voor jeugdhulp en op meerdere gebieden problemen ervaren. Ze worden gericht geronseld door (jong)volwassenen bij onder andere de Woodbrookers in Kortehemmen.” Dat zegt Maureen de Boer van het Veiligheidshuis in Leeuwarden. In het Veiligheidshuis werken gemeenten, politie, justitie en hulpverleners samen bij complexe veiligheidsproblemen.

Bron: Lc.nl

[Mark]

‘Plots zaten die beelden in de mailbox van mijn werkgever’

Wat gaat er door je hoofd wanneer je naaktfoto’s plots openbaar gemaakt worden? Slachtoffers getuigen. ‘Ik zag mijn leven aan me voorbijflitsen.’

Wraakporno is bijna dagelijkse kost geworden, maar de schaamte om erover te praten blijft enorm. ©ANP XTRA

Het was een emotionele boodschap van Peter Van de Veire in zijn ochtendshow op MNM vrijdag, toen naaktbeelden van hem en twee andere bekende Vlamingen al dagenlang circuleerden op sociale media en WhatsApp. “Je wordt plots het perverse mikpunt van spot en haat”, vertelde hij. “Stel je voor: je gaat naar de winkel met je zoon, de mensen daar herkennen je en beginnen zomaar luid lachend obscene gebaren te maken. Waar je zoon bijstaat.”

Ook van tv-presentator Sean Dhondt werden intieme foto’s rondgestuurd. Hij kwam er vrijdagavond over vertellen op Qmusic in een poging het narratief weer in handen te krijgen. “Ik voel dat het nodig is om hier iets over te zeggen. Ik ga niet liegen: de impact hiervan op mezelf en mijn dichte omgeving, de mensen die ik het allerliefste zie, is enorm. De manier waarop mijn privacy en die van anderen is geschonden, is ronduit mensonterend.” Donderdag maakte ook zanger Stan Van Samang bekend dat er seksfoto’s van hem gelekt waren op het internet.

Enorme schaamte
Situaties waarbij naaktfoto’s die in de privésfeer verstuurd werden uiteindelijk toch op meer dan een telefoonscherm terechtkomen, zijn haast dagelijkse kost geworden. Toch blijft de schaamte om er openlijk over te praten enorm. Dat zegt ook Thijs*, die vijf jaar geleden het slachtoffer werd van wraakporno. Hij wil enkel onder een schuilnaam getuigen, omdat hij zich na al die jaren blijft generen voor wat er destijds gebeurde.

“Mensen schuiven de schuld gemakkelijk in de schoenen van de persoon die de naaktfoto verstuurde”, zegt hij. “Hoe vaak ik de voorbije dagen niet heb gelezen dat die BV’s die naaktfoto’s maar niet hadden moeten maken als ze niet wilden dat de beelden daarna ook uitlekten. Of dat ze zelfs zouden genieten van de aandacht. Absurd! Alsof die mensen door hun bekendheid plots geen recht meer hebben op privacy en hun seksualiteitsbeleving.”

Thijs vindt het moedig dat de BV’s naar buiten komen met hun verhaal. Dat had hij vijf jaar geleden zelf niet gedurfd, geeft hij toe. “Toen het bij mij misliep, was ik negentien en net uit de kast. Online leerde ik een jongen kennen; hij was wat ouder en ik had het gevoel dat ik de relationele achterstand die ik ten opzichte van mijn leeftijdsgenoten had opgelopen wilde inhalen. We stuurden wat over en weer, en op een avond hebben we allebei een naaktfoto naar elkaar verzonden. Gelukkig zonder dat mijn hoofd zichtbaar was.”

Het bleef bij die ene keer, vertelt Thijs. “Maar enkele dagen later begon die jongen aan te dringen om in het echt af te spreken. Daar voelde ik me helemaal nog niet klaar voor, dus heb ik besloten om het contact te verbreken. Toen liep het mis.”

Toen hij diezelfde avond na een lange autorit Facebook opende, zag hij dat een screenshot van de naaktfoto die hij enkele dagen eerder had gestuurd plots openbaar stond op een Facebook-pagina die hij beheerde. “Elke keer ik de foto probeerde te verwijderen, werd hij opnieuw gepost. Mijn vingers trilden over het scherm en mijn maag keerde zich om, ik denk niet dat ik me ooit al zo slecht heb gevoeld. Het enige geluk is dat dit allemaal na middernacht gebeurde, waardoor weinig mensen het beeld gezien hebben. Dat hoop ik althans.”

Diezelfde avond kreeg hij nog een bericht op Facebook waarin een vriend van de jongen dreigde om de naaktfoto ook naar zijn stagebegeleider te sturen. “Ik heb toen op hem kunnen inpraten, maar ik zag mijn leven echt aan me voorbijflitsen. Dat was echt ziek.”

Thijs deed die nacht geen oog dicht. “Gelukkig kon ik de volgende ochtend bij twee vriendinnen terecht. Het was natuurlijk enorm gênant om te vertellen wat er gebeurd was, maar ik voelde me zo hulpeloos op dat moment en had hele donkere gedachten. Het idee dat iemand zo’n absolute controle heeft over je lichaam, is ontzettend vies. Die gedachte heeft me een tijd zo hard verlamd dat ik een kluizenaarsbestaan leidde. Ik kwam niet meer buiten. Die periode herinner ik me echt als een nachtmerrie.”

Mail vol naaktfoto’s
Sander* kan erover meespreken: ook hij werd verlamd door angst toen een document vol naaktfoto’s plots opdook in de mailbox van zijn collega’s en werkgever. “Ik was net op vakantie toen mijn verantwoordelijke me plots een whatsappberichtje stuurde. Ze zei dat ze me al de hele dag probeerde te bereiken, dat er iets was gebeurd. Toen vertelde ze me over die mail. Ik was meteen in paniek en wilde weten welke foto’s ze van me te zien hadden gekregen.”

“Ze vertelde me dat, wanneer de e-mail was binnengekomen en ze de inhoud ervan had gezien, ze heel het kantoor had verplicht om hun computer te verlaten. Daarna is ze bij iedereen de e-mail gaan verwijderen. Dat is een groot geluk geweest, anders was de situatie misschien volledig ontspoord.”

Vandaag heeft Sander er nog steeds het raden naar wie de foto’s destijds verstuurde, al heeft hij een vermoeden dat er een jongen achter zat met wie hij een tijdje gedatet heeft. “Ik heb hem later geconfronteerd met wat er gebeurd was, maar hij ontkent volledig. Ik heb die foto’s trouwens nooit met hem gedeeld, ik vermoed dat hij me heeft kunnen hacken op Grindr.”

“Ik ben sinds dat voorval wat argwanender wanneer ik expliciete beelden deel via platformen als Grindr”, geeft Sander toe. Maar er helemaal mee stoppen, deed hij niet. “Toch let ik er nu extra hard op dat de achtergrond van de foto’s die ik neem me niet zou kunnen verraden.”

Bang dat de oude foto’s opnieuw komen bovendrijven, is hij niet. “Het voorval dateert ondertussen van een jaar geleden en mijn huidig vriendje weet ook wat er toen gebeurd is. Dat geeft me rust.”

Jarenlange gevolgen
Gelekte naaktfoto’s kunnen levens en carrières verwoesten. De Franse politicus Benjamin Griveaux moest zijn strijd om het Parijse burgemeesterschap eerder dit jaar staken toen een seksvideo van hem opdook. In 2017 stapte de 15-jarige Glenn uit het leven nadat een naaktfoto van hem was verspreid via Instagram. “Als die foto er niet was geweest, dan was mijn kind nu nog in leven”, getuigt zijn moeder in Het Laatste Nieuws.

Hoewel het in het geval van de BV’s drie volwassen mannen zijn die slachtoffer werden, zijn het doorgaans jonge vrouwen en meisjes wier privacy op deze verregaande manier geschonden wordt. Kinder- en jongerenpsychiater Lieve Swinnen ziet ze in haar praktijk regelmatig voorbijkomen, de meisjes die moeten leven met de nasleep van een gelekte naaktfoto of wraakporno. “De impact daarvan is bij iedereen groot: je merkt dat de drie BV’s ook erg aangedaan zijn door wat hen overkomt en hier gaat het om volwassenen. Je kunt je voorstellen: bij jongeren in volle ontwikkeling die al veel zelftwijfel hebben, is de impact van zulke gelekte intieme beelden reusachtig.”

De mentale weerslag van zo’n publieke vernedering kan heel ver gaan, weet Swinnen. “Ik herinner me nog een meisje met lange blonde haren die, nadat een naaktfoto van haar de ronde deed op school, haar haren had afgeschoren en voortdurend met een muts rondliep uit angst herkend te worden. Ze moest zelfs van school veranderen omdat de gemene opmerkingen haar overal bleven achtervolgen.”

“Het gaat hier om een vorm van cyberpesten die, zelfs jaren nadat de foto’s voor het eerst verspreid werden, zware mentale gevolgen kan hebben. Sommige van de mensen die bij mij aankloppen, worstelen met donkere gedachten. Zelfmoordgedachten komen bij jongeren sowieso al veel voor. Zo’n gelekte naaktfoto kan mensen echt in het nauw drijven.”

Volgens Swinnen is het belangrijk om de schuld niet bij de slachtoffers te leggen. “Het zijn de mensen die de foto’s nadien ongewenst verspreiden die in de fout gaan”, zegt ze. “Het is een sterk signaal dat er sinds kort fikse geldboetes gelden voor dit soort inbreuken. Dat maakt dat je als slachtoffer vandaag toch niet volledig machteloos staat.”

Daar is Sander het mee eens. “De naaktfoto’s van de drie BV’s zijn echt sensatie van de bovenste plank voor de preutse Vlaming. BV’s zijn ook maar mensen met verlangens die, net zoals iedereen, in hun privésfeer mogen doen wat ze willen.”

* Sander en Thijs zijn schuilnamen

Bron: demorgen.be

[Auteur]

Reacties