[Mark]

Ik heb nog wel een tip die waarschijnlijk niet voor iedereen werkt maar ik heb er iig profijt van. Als je de elastiekjes van het mondje kruist voor je ze achter je oren doet, ontstaat er een kleine opening aan de zijkant waardoor ademen een stuk makkelijker gaat en dat verstikkende gevoel dus een stuk minder is. Mij lukt het op die manier iig om een mondkapje op te hebben zonder en paniek te raken. Op deze manier krijg je iig niet al die nare blikken en opmerkingen.

[Mark]

Aflevering 6, 22 november 2020

Geraldine en de vrouwen zijn terug in Nederland. Zes weken na hun reis in Kroatië krijgen ze een test om te kijken of hun PTSS is gedaald of zelfs helemaal verdwenen. Dit blijkt voor een van hen een flinke tegenvaller. Geraldine zoekt de vrouwen op om te kijken hoe het gaat. Voor Anne begint eindelijk de rechtszaak waarin ze oog in oog moet komen te staan met de dader.

Je kunt deze aflevering bekijken op Videoland (€4,99 per maand).

[Mark]

Aflevering 5, 15 november 2020

Het zijn de laatste dagen therapie voor de vrouwen. Geraldine maakt de balans op en is benieuwd hoe het met de vrouwen gaat. Op de laatste avond is er eindelijk tijd voor ontspanning en zijn er al overwinningen zichtbaar. De vrouwen mogen terug in Nederland eindelijk weer hun geliefden in de armen sluiten.

Je kunt deze aflevering bekijken op Videoland (€4,99 per maand).

[Mark]

Aflevering 4, 8 november 2020

Geraldine spreekt met Marina en Jorien over de gevolgen van seksueel geweld op hun moederschap. De vrouwen gaan alles aan tijdens hun therapiesessies, van aanrakingen tot het geluid van een hijgende man. Bij Lynn en Loïs blijkt het al snel zijn vruchten af te werpen. Het krijgen van gerechtigheid als slachtoffer is helaas nog steeds een groot probleem in Nederland.

Je kunt deze aflevering bekijken op Videoland (€4,99 per maand).

[Mark]

Kunstwereld geschokt door wangedrag van kunstenaar

In de kunstwereld is opschudding ontstaan over het artikel in NRC Handelsblad waarin een 34-jarige beeldend kunstenaar wordt beschuldigd van meerdere gevallen van verkrachting, aanranding, geweld en stalking. De krant sprak tachtig mensen, die vrijwel allemaal anoniem willen blijven. Vijf van hen deden aangifte. Zij vertellen dat het wangedrag al begon tijdens zijn opleiding aan de Koninklijke Academie van Beeldende Kunsten (KABK) in Den Haag en voortduurde toen hij daarna carrière maakte. Sommige slachtoffers zeggen dat ze hebben gewaarschuwd, maar kunstopleidingen, subsidieverstrekkers en galeriehouders bleven de man steunen. Justitie is inmiddels een onderzoek begonnen.

De Amsterdamse galerie waar zijn werk verkocht werd, heeft alle contacten met de kunstenaar verbroken. Galeriehouder Martin van Zomeren heeft het te druk om telefonisch te reageren en verwijst naar een persverklaring. Daarin stelt hij: “Ik wist dat hij een onaangepaste en lastige kunstenaar was, maar dat hij kennelijk tot dit soort wandaden in staat zou kunnen zijn heb ik nooit vermoed”. In het artikel in NRC beweren anonieme bronnen dat ze de galeriehouder hebben gewaarschuwd. Van Zomeren schrijft: “Hij heeft dat telkens op overtuigende wijze ontkend. Misschien ben ik naïef geweest.”

Meldingen van allerlei vervelend gedrag
De KABK, waar de kunstenaar tussen 2008 en 2012 studeerde en waar hij zich schuldig maakte aan vernieling, drugsgebruik en seksueel geweld, laat het ook bij een geschreven reactie. Volgens het NRC-artikel waren sommige docenten zo onder de indruk van het talent van de student, dat ze zijn wangedrag door de vingers zagen. De huidige directeur Marieke Schoenmakers erkent dat er destijds meldingen waren “van allerlei vervelend gedrag en daar is door de academie op geacteerd, met waarschuwingen en een tijdelijke schorsing. Er waren geen meldingen op het gebied van seksueel overschrijdend gedrag.” Toen de kunstenaar ook na zijn afstuderen op de academie bleef rondhangen, is hem eind 2013 een gebiedsverbod opgelegd.

Het Bonnefantenmuseum in Maastricht, waar de kunstenaar drie jaar geleden deelnam aan een groepstentoonstelling, kocht destijds een werk aan. Het museum verklaart niet op de hoogte te zijn geweest van de beschuldigingen en laat zijn werk voorlopig in het depot.

Op Instagram is afgelopen weekend een account geopend om grensoverschrijdend gedrag in de kunstwereld te melden: ‘call out Dutch art institutions’. Mensen kunnen er anoniem hun ervaringen delen. Er is inmiddels een twintigtal berichten verschenen waarin mensen uit de kunstwereld met naam en toenaam worden beticht van ongewenst gedrag.

De kunstenaar zelf heeft al zijn sociale-media-accounts verwijderd.

Bron: trouw.nl

[Mark]

Aflevering 3, 1 november 2020

Geraldine spreekt met Marina en Jorien over de gevolgen van seksueel geweld op hun moederschap. De vrouwen gaan alles aan tijdens hun therapiesessies, van aanrakingen tot het geluid van een hijgende man. Bij Lynn en Loïs blijkt het al snel zijn vruchten af te werpen. Het krijgen van gerechtigheid als slachtoffer is helaas nog steeds een groot probleem in Nederland.

Je kunt deze aflevering bekijken op Videoland (€4,99 per maand). 

[Mark]

Aflevering 2, 25 oktober 2020

De vrouwen krijgen verschillende opdrachten waarmee ze hun ‘vermijdingsgedrag’ moeten aanpakken. Loïs moet tijdens haar therapiesessie haar verkrachting tot in de details vertellen. Hannah kent geen leven zonder seksueel misbruik. Ze bespreekt tijdens therapie hoe dit haar hele leven heeft beïnvloed. Geraldine realiseert zich dat een middag sporten of fietsen voor deze vrouwen al een heftige confrontatie kan zijn.

Je kunt deze aflevering bekijken op Videoland (€4,99 per maand). 

[Mark]

Buiten is het feest maakt seksueel misbruik bespreekbaar zonder sensationeel te worden

Die inkijkjes in het verleden zijn het interessantst. Het wordt hoe langer hoe benauwender in dat huis, waar complexe psychologische spelletjes aan de orde van de dag zijn.

Eelco Smits, Georgina Verbaan en Pleun Nijhuis (voorgrond) in Buiten is het feest.

Met de komst van Kees, de nieuwe echtgenoot van Sonnes moeder, verschijnt er nog iets in huis: gaten. Keurig rond, op ooghoogte. Eentje in de muur van de wc. Eentje die precies uitkijkt op het bed van Sonnes tienerzus. ‘We hebben muizen’, verkondigt het 11-jarige meisje tijdens het avondeten. Uitdagend, want ze weet heus wel beter – net als Kees, haar moeder en haar oudere zus trouwens.

Iedereen is zich ervan bewust, maar niemand benoemt het direct, het seksuele misbruik in Buiten is het feest. Ook jaren later blijven alle partijen er hooguit in omfloerste termen naar verwijzen. Maar als haar zus verongelukt en Sonne, inmiddels een bekende zangeres, de voogdij krijgt over haar nichtje komt het moment dichterbij dat ze haar mond wel zal moeten open trekken.

Seksueel misbruik bespreekbaar maken lijkt primair de motivatie te zijn van Buiten is het feest. Het is een gedegen dramafilm, gebaseerd op de roman van Arthur Japin, die het op zijn beurt weer baseerde op het verhaal van Karin Bloemen. Het toont hoe de volwassen Sonne (Abbey Hoes) op slot zit omdat ze niet over haar verleden kan praten; wat er zich precies afspeelde laat regisseur Jelle Nesna zien via flashbacks.

Die inkijkjes in het verleden zijn eigenlijk het interessantst. Het wordt hoe langer hoe benauwender in dat huis, waar complexe psychologische spelletjes aan de orde van de dag zijn. In het scenario van Karen van Holst Pellekaan wordt feilloos duidelijk hoe doortrapt Kees (Eelco Smits, die fascineert én walging oproept) te werk gaat: hij manipuleert, vleit, haakt in op de ontluikende seksualiteit van de meisjes, speelt de dochters tegen elkaar uit. Geen vriendelijk gebaar is zonder bijbedoeling. ‘Mondje dicht, hè.’ Hij creëert een giftige gezinsdynamiek waaraan niemand kan ontsnappen. Ook Sonne niet, terwijl die toch razendsnel door heeft dat Kees een roofdier is.

Het is jammer dat de personages wat vlak blijven – veel mag de kijker zelf invullen. Wat dreef die zus? Waarom krijgt Sonne het niet voor elkaar om te praten met dat lieve, betrouwbare vriendje van haar? Waarom houdt die moeder haar mond? In het laatste geval is het echt te danken aan Georgina Verbaan – eigenlijk te jong gecast als de moeder, maar dat went – dat zij geen eendimensionaal monster wordt.

Nieuwe inzichten biedt Buiten is het feest niet, zeker niet na de #MeToo-beweging. Daar staat tegenover dat Nesna een moeilijk bespreekbaar onderwerp in een publieksvriendelijke vorm giet zonder te sensationeel te worden of vet drama te serveren. De seksscènes zijn onprettig, maar zijn nooit te expliciet. De toon van de film is die van de liedjes van zangeres Sonne, die door de film geweven zijn en geloofwaardig zijn als Nederlandse hitjes: emotioneel, maar behapbaar. Wat keurig binnen de lijntjes misschien, maar dat is bij dit onderwerp nog lang geen sinecure.

Bron: volkskrant.nl

[Mark]

Aflevering 1, 18 oktober 2020

Geraldine wacht de vrouwen op bij het vliegveld. Ze zijn vastberaden om van hun PTSS af te komen. Eenmaal gearriveerd in Kroatië moeten ze gelijk aan de bak. Lynn krijgt een heftige therapiesessie waarin ze wordt blootgesteld aan haar grote angst voor wapens. De eerste EMDR-sessie van Marina komt direct binnen. Ze komt tot een belangrijk besef.

Je kunt deze aflevering bekijken op Videoland (€4,99 per maand).

[Mark]

Marina werd als kind jarenlang door dorpsgenoten verkracht: ‘Nu besef ik pas dat het mijn schuld niet was’

Beeld © Esther Maas/ Maasmaker

Een kleuter was Marina (49) toen ze voor het eerst werd verkracht door een jongen uit de buurt. Jaren van verkrachtingen volgden, en daarna tientallen jaren met PTSS. Een loodzware therapiesessie, gefilmd voor een tv-programma, hielp haar van haar PTSS af. “Ik keek naar mezelf als meisje van 4 en dacht: ik was onschuldig, dit kan helemaal niet mijn schuld geweest zijn.”

Wat is normaal gedrag richting een kind en wat niet? Het is een vraag waar Marina mee worstelt sinds ze zelf kinderen heeft.

Marina is zelf het jongste kind uit een groot gezin. Ze was vier of vijf, toen ze tijdens het buitenspelen door een oudere jongen uit het dorp werd verkracht. Tot ze een jaar of 15 was ging dat door. Niet steeds door dezelfde dader, een keer zelfs door een groep. Het waren ‘vrienden’ met wie ze op straat speelde en voetbalde.

Samen douchen?
Pas sinds kort weet ze dat ze daardoor lange tijd rondliep met PTSS, posttraumatische stressstoornis. Het zorgde ervoor dat ze continu probeerde te voorkomen dat iemand haar opnieuw pijn zou doen, en dat ze niet wist wat normale grenzen zijn voor haar zoon en dochter, nu 7 en 5 jaar oud.

Haar kinderen samen laten douchen toen ze nog peuters waren bijvoorbeeld? Hele discussies had ze daarover met haar vriendin. Marina vond dat het echt niet kon, haar vriendin zei dat dat heel normaal is.

Of die keer dat haar dochter zei: ‘Mama, als jij mij inzeept, mag ik jou dan inzepen?’ Marina schoot in de stress. Of haar zoontje, dat naar haar borsten wees en vroeg wat dat waren. “Vreselijk vond ik dat, ik had geen idee hoe ik moest reageren.”

Depressieve moeder
De verkrachtingen (seksueel misbruik vindt ze een te zwak woord voor wat er gebeurd is), het verdriet, de pijn. Marina sprak er als kind nooit over. En ook later deed ze dat alleen bij een therapeut of wanneer dat moest. Thuis was daar geen ruimte voor. Haar moeder was depressief en werd boos als Marina moest huilen, haar vader was als vrachtwagenchauffeur zelden thuis.

En ze voelde enorm veel schaamte. “Ik heb altijd gedacht dat het mijn schuld was”, vertelt ze. “Waarom ging ik steeds terug naar diezelfde speelplek, ik wist toch dat het dan weer kon gebeuren?”

“Waarom ging ik steeds terug naar diezelfde speelplek, ik wist toch dat het dan weer kon gebeuren?”

Alleen vage beelden
Daarnaast bedreigden de verkrachters haar. Als ze het zou vertellen, dan zou er iets vreselijks gebeuren. “Ik stopte het daarom maar weg, zo diep dat ik uiteindelijk alleen nog vage beelden had van wat er was gebeurd.”

De verkrachtingen stopten pas toen ze als tiener doorkreeg dat ze haar niets deden als ze een vriendje had. “Dan was ik ‘van hem’. Het werd een overlevingsmechanisme. Ik zorgde dat ik altijd verkering had. Die jongen mocht dan met me doen wat hij wilde, zodat ik bij de anderen veilig was.”

Ze zocht wel een keer hulp voor haar psychische klachten. Toen ze 18 was ging ze naar de huisarts. Die verwees haar door naar een maatschappelijk werker, en later naar het Riagg.

Maar nooit zag ze iemand die echt verstand had van seksueel geweld of PTSS. “Die behandelaren gingen ook steeds na een paar maanden weer weg, en dan kwam er weer een ander. Nadat ik een aantal keer opnieuw hetzelfde verhaal verteld had, dacht ik: ik ben er klaar mee.” Marina stopte met de therapie, haar pijn en verdriet werden weer iets van haar alleen.

Geboorte zoontje
Jarenlang leefde Marina haar leven zo goed en zo kwaad als het ging. Totdat zij en haar vriendin zeven jaar geleden een zoontje kregen. De angst dat ze niet goed genoeg was om moeder te zijn, sloeg haar vol in het gezicht. Ze zocht opnieuw hulp. Dit keer stuurde de huisarts haar naar een psycholoog die haar echt vooruit kon helpen.

Maar de echte omslag kwam gek genoeg door een tv-programma. Anderhalf jaar geleden bedacht Marina dat ze voldoende ‘genezen’ was om andere slachtoffers van seksueel geweld te gaan helpen. Ze ging naar een bijeenkomst voor mensen die hetzelfde doel hadden, en ontmoette daar Nina, een redacteur van Kale Jakhals Producties, de productiemaatschappij van Beau van Erven Dorens.

“Ik dacht dat de psychische problemen die ik had bij mij hoorden. Dat ik de genen had van mijn depressieve moeder”

“In de pauze raakten Nina en ik aan de praat. Ik vertelde mijn verhaal, gewoon zoals ik dat ook aan een psycholoog zou vertellen. Nina vertelde dat zij research aan het doen was voor een programma over seksueel geweld en PTSS. ‘Als ik kan helpen, dan moet je het maar zeggen’, zei ik. Ik gaf mijn gegevens en we spraken een paar keer af. Toen vroeg Nina of ik niet als deelnemer mee wilde doen.”

Complete verrassing
Nina raadde Marina aan om een test te doen waarmee kon worden vastgesteld of ze PTSS had. De uitslag was een complete verrassing. “Ik dacht dat de psychische problemen die ik toen nog had, bij mij hoorden. Dat ik de genen had van mijn depressieve moeder. Maar ik scoorde heel hoog op die test.”

Marina twijfelde nog, besprak het met haar vriendin, en besloot toen dat ze mee zou doen aan het programma. “Ik zag het als een kans. Ik dacht: ik ga daarheen en dan kan ik het afsluiten, dan is het klaar. En ik was blij dat er iets te doen was aan mijn problemen. Maar eerlijk, ik dacht ook: ik stond met mijn grote mond op die bijeenkomst, nu moet ik wel.”

Loodzware week
Inmiddels een jaar geleden begon die week, die ‘echt loodzwaar’ was, maar ook heel veel veranderde. Zoals ze altijd dacht alles alleen te moeten doen, vertrok ze op 19 oktober 2019 met een taxi naar het vliegveld. “Ik zei tegen mijn vriendin: je ziet me over een week wel weer verschijnen.”

Met vijf andere slachtoffers van seksueel geweld, presentatrice Geraldine Kemper, therapeuten en de crew van het tv-programma Geraldine en de Vrouwen zou ze die loodzware week in Kroatië doormaken. “Hele dagen kregen we therapie- en sportsessies, we moesten onze telefoons inleveren, mochten niet met elkaar praten over wat we hadden meegemaakt, elkaar niet troosten of een knuffel geven, ons niet tussendoor terugtrekken op onze kamer.” Alles om ervoor te zorgen dat ze de confrontatie met hun trauma echt aan zouden gaan.

Beerput ging open
Al op de eerste dag, tijdens de eerste therapiesessie, ging de beerput open. “Ik moest letterlijk alles benoemen wat er met mij was gebeurd. Daardoor kwamen er steeds meer weggestopte herinneringen boven aan het trauma. Nadat het eerste trauma was behandeld, op de eerste dag, dacht ik: yes, het is weg! Ik was zo opgelucht! Maar toen ging ik slapen en kwam het volgende trauma omhoog. Omdat daar ruimte voor was. En zo ging het door.”

Wat Marina tijdens de reis vooral leerde, is hoezeer haar gedrag het gevolg was van haar trauma, en niet van haar karakter. “Als we bij elkaar zaten, dan keek iedereen om als we ergens geluid hoorden. En we hielden allemaal de uitgang in de gaten. Ik was verbaasd, doe ik dat echt daardoor?”

“Mijn dochter was 4, en ik realiseerde me dat het nooit haar schuld kan zijn als zoiets met haar gebeurt”

Niet haar schuld
En ze leerde ook: het was niet haar schuld. “Dat besef kwam na een paar dagen. Mijn dochter was toen 4, en ik realiseerde me dat het nooit haar schuld kan zijn als zoiets met haar gebeurt. Als ik terugdacht aan mezelf als kleuter, dan was het alsof ik toen al als een volwassene kon nadenken. Waarom ging ik steeds terug naar diezelfde speelplek, terwijl ik wist dat het dan weer kon gebeuren? Omdat ik een kind was dat gewoon zin had om buiten te spelen en ik daarvoor op die plek moest zijn.”

“Waarom gebeurde het keer op keer? Omdat ik na de eerste keer zo beschadigd was dat mijn grenzen weg waren, waardoor ik een makkelijke prooi was. En waarom had mijn lichaam tijdens de verkrachtingen van onder het signaal gegeven dat ik het wel fijn vond, terwijl mijn hoofd zei dat ik het niet wilde? Omdat dat een normale fysieke reactie is, die veel slachtoffers van seksueel geweld hebben. Dat maakte het niet mijn schuld. Ook dat besef was een grote last die van mijn schouders viel.”

Het programma was zo heftig, dat Marina op de vierde ochtend wakker werd met overal pijn. “Het was alsof ik door een vrachtwagen was overreden. Ik kon mijn armen niet eens optillen. Alle opgekropte spanning van 45 jaar kwam eruit.” Marina zag het meisje dat zij was met andere ogen: “Ik zie mezelf niet meer als een dom of schuldig kind, maar ik zie het verdriet, de eenzaamheid en de pijn en vind het nu heel verdrietig voor dat meisje dat ze dat allemaal heeft moeten meemaken.”

Heel hard huilen
Op de laatste dag besloot Marina: ik wil dat mijn vriendin me ophaalt van het vliegveld. Een grote verandering voor de vrouw die altijd vond dat ze alles alleen moest doen. Nina begon te bellen en kwam terug met goed nieuws: haar vriendin zou op het vliegveld staan. “Ik begon te huilen. Wilde ze echt voor mij helemaal naar Schiphol rijden?”

Dat huilen, dat is sindsdien wel een dingetje. Terug op het vliegveld stroomden de tranen rijkelijk. “Ik heb nog nooit zo hard gehuild als toen.” En ook thuis gaan de sluizen een stuk makkelijker open. “Ik kan nu naar mijn kinderen kijken en in tranen uitbarsten omdat ik zo gelukkig ben. Voor de reis voelde ik geen pijn, maar ook geen geluk.”

Marina heeft haar schild afgeworpen en voelt zich vrouwelijker dan ooit. © Esther Maas/ Maasmaker

Vrouwelijker dan ooit
Ook qua uiterlijk is er heel veel veranderd. De stoere, harde, bijna mannelijke Marina die in de eerste aflevering te zien was, heeft plaatsgemaakt voor een mooie vrouw. “Het was een soort schild. Ik droeg wijde kleren, geen make-up. Alles om ervoor te zorgen dat ik niet aantrekkelijk was, want dan voelde ik me geen prooi. Nu draag ik make-up, vrouwelijke kleding, laat ik mijn haar groeien. Ik voel me vrouwelijker dan ik me ooit heb gevoeld.”

En de kinderen? Nog steeds weet Marina niet altijd wat gezonde grenzen zijn. Maar ze leert. Door erover te praten met haar vriendin of haar psycholoog bijvoorbeeld. “Als mijn dochter nu vraagt of ze me mag inzepen, zeg ik: pak maar een washandje. Ze straalt dan helemaal.”

‘Laat maar komen’
Natuurlijk zijn er nog wel triggers, zoals een zwembad. Nou net de plek waar jonge kinderen graag heen gaan. “Maar ik weet nu dat ik het aan kan gaan, dus dat doe ik. En de tweede keer wordt het al makkelijker.”

De strijd van Marina te zien in het programma Geraldine en de Vrouwen. Voor iedereen. Ook voor de daders, tegen wie ze nooit aangifte durfde te doen en dat nu door verjaring niet meer kan. “Ik hoop dat zij kijken, en dat ze zelf jonge dochters hebben, zodat ze beseffen wat ze mij hebben aangedaan. En verder? Laat maar komen. Laat mensen maar zien hoe moeilijk het is geweest. Ik ben klaar met de schaamte, ik heb niets verkeerd gedaan.”

Bron: rtlnieuws.nl

[Auteur]

Reacties