PTSS & CPTSS

Dit onderwerp bevat 30 reacties, heeft 4 stemmen, en is het laatst gewijzigd door Luka 17/05/2019 om 20:42.

25 berichten aan het bekijken - 1 tot 25 (van in totaal 31)
  • Auteur
    Berichten
  • #216047

    LSG
    Beheer

    In dit topic vind je websites en online artikelen met informatie over:

    PTSS & CPTSS

    Wil je zelf een website of online artikel toevoegen? Plaats dan eerst de url en daaronder eventueel een korte beschrijving.

    #216154

    Luka
    Moderator

    PTSS

    wijzijnmind.nl/psychipedia/ptss

    Veel mensen maken tijdens hun leven een schokkende gebeurtenis mee, waarna ze kortdurend posttraumatische stressklachten hebben; dit is een gebruikelijke reactie. De meeste mensen kunnen een schokkende gebeurtenis goed verwerken met steun van de omgeving, maar 10% van hen ontwikkelt PTSS (een posttraumatische-stressstoornis). Ook kinderen en jongeren kunnen PTSS ontwikkelen.

    Complexe posttraumatische-stressstoornis (CPTSS)
    Wanneer je langdurig en vanaf jonge leeftijd traumatische ervaringen meemaakt, kun je een complexe posttraumatische-stressstooris (CPTSS) ontwikkelen. Je ervaart dan klachten die horen bij PTSS, maar ook klachten op het gebied van zelfbeeld, relaties met anderen, het bewustzijn (aandacht, concentratie en geheugen), emotieregulatie en toekomstperspectief.

    Je vind op deze site meer informatie over de oorzaken, symptomen en behandeling van PTSS.
    Je vind er ook tips en ervaringsverhalen.

    #216246

    Mark
    Moderator

    Mentaal Vitaal: Posttraumatische stress-stoornis

    mentaalvitaal.nl/posttraumatische-stress-stoornis

    Een posttraumatische stress-stoornis (PTSS) is een lange, heftige stressreactie op een schokkende gebeurtenis: een trauma. Je krijgt last van constante stress, voelt je extra waakzaam en je krijgt allerlei lichamelijke klachten. Je voelt je snel bedreigd en trekt je terug. Je verliest grip op je dagelijkse leven.

    Als je PTSS hebt, blijft je angst constant bestaan. Je geest en lijf blijven rekening houden met gevaar dat er niet meer is.

    De symptomen van PTSS zijn:

    • angst;
    • herbelevingen;
    • vermijding;
    • spanning;
    • verhoogde waakzaamheid.

    Op mentaalvitaal.nl vind je meer informatie over symptomen, oorzaken, gevolgen en hoe je ermee om kunt gaan.

    #216526

    Mark
    Moderator

    Filmpje over de behandeling van PTSS bij PSYTREC

    In de topic over PSYTREC staat een filmpje waarin Professor dr. Ad de Jongh vertelt over de behandeling van PTSS, o.a. als gevolg van seksueel misbruik, bij Psytrec.

    Bekijk het filmpje >>

    #218665

    Mark
    Moderator

    VIRTUELE COACH MOTIVEERT PTSS-PATIËNTEN

    Promovenda Myrthe Tielman van de TU Delft heeft een virtuele coach ontwikkeld die positief kan bijdragen aan de therapie van mensen met een posttraumatische stressstoornis (PTSS), zoals oorlogsveteranen en slachtoffers van seksueel misbruik tijdens hun jeugd.

    De coach kan patiënten motiveren om hun therapie vol te houden en hen helpen met het ophalen van traumatische herinneringen als onderdeel van een exposuretherapie. Uiteindelijk streven de initiatiefnemers er naar om thuisbehandeling voor mensen met PTSS mogelijk te maken.

    Lees verder op customerfirst.nl >>

    #218666

    Mark
    Moderator

    psychiatrischehulphond.nl

    Deze website is bedoeld om bekendheid te geven aan de psychiatrische hulphond. Deze hulphond is in Nederland nog niet erg bekend. Dat is jammer, want veel mensen, vooral mensen met een psychische aandoening zouden voordeel kunnen hebben door de steun van een psychiatrische hulphond.

    Er zijn verschillende psychiatrische hulphonden. Deze website gaat over de hulphond die 24 uur per dag bij zijn eigen baasje is en hem ondersteund. Hieronder valt bijvoorbeeld de PTSS-hulphond, de autisme-hulphond en nog vele anderen.

    Bij veel mensen merken wij onbegrip of wantrouwen tegenover deze -voor hun onbekende- vorm van hulpverlening. Ook bij veel hulpverleners is er nog geen bekendheid over de mogelijkheden die een hulphond geeft aan mensen met psychische klachten. Wij proberen op deze website uit te leggen wat deze hulphond doet, en waarvoor we deze hulphonden wel en niet inzetten.

    Lees ook het artikel ‘Een hulphond geeft zelfvertrouwen’ op flevopost.nl >>

    #219974

    Mark
    Moderator

    Traumapatiënten slecht of te laat geholpen
    1 mei 2017

    Een groot deel van de mensen met jeugdtrauma’s moeten te lang wachten op goede zorg. Vaak duurt het enkele jaren voordat ze hulp krijgen. Ook is de behandeling lang niet altijd toereikend.

    Dat stelt de Nederlandse Zorgautoriteit (NZa). NZa, stichting Strakx en MIND vinden dit onacceptabel en hebben daarom de actie Strakx is nu in het leven geroepen. Op de website kun je je (slechte) ervaringen melden.

    Lees verder op hartvannederland.nl >>

    #219977

    Mark
    Moderator

    De trauma-paradox
    Waarom in de GGZ de mensen met de grootste problemen het minst worden geholpen

    Een groot deel van de volwassen cliënten in de (geestelijke) gezondheidszorg lijdt onder de gevolgen van psychotrauma als gevolg van kindermishandeling. Maar vaak worden mensen met een complexe stoornis weggestuurd.

    Therese Bravenboer vertelt op televisie openlijk over haar jeugdtrauma’s. In het programma De reünie onthult ze aan haar oude klasgenoten: op jonge leeftijd was ze misbruikt door haar opa. Haar klasgenoten zijn geschokt. Jarenlang probeerde ze haar afschuwelijke traumatische herinneringen te vergeten. Tot op een dag haar zoontje thuiskwam met een doosje maden voor de kikkers die hij thuis hield. Dat gekronkel van die wormpjes maakte iets bij haar los. ‘Ik ging naar boven en stak mezelf overal met een schaar. Ik kon er niets aan doen. Het gebeurde gewoon.’

    Lees verder op groene.nl >>

    De uitzending van ‘de Reünie’ (19 april 2015) waarin Therese Bravenboer vertelt over haar verleden, kun je bekijken op tvblik.nl >>

    #220033

    Mark
    Moderator

    ptssdebaas.nl

    ‘PTSS de baas’ is een persoonlijk initiatief van Bianca Dekker.  Zij wil met deze website mensen die lijden aan PTSS meer informatie geven over wat het is, wat voor behandelingen er zijn en wat ze er zélf aan kunnen doen.

    Doorgaans slaan behandelingen niet aan, of wordt de diagnose pas erg laat gesteld. Vaak hebben mensen dan al een lange lijdensweg achter de rug.
    PTSS is een ziekte die niet alleen veel omvattend is, maar ook behoorlijke schade kan toebrengen in het persoonlijke leven van degene die hier aan lijden, maar ook hun omgeving. Mensen hebben vaak geen idee wat er met hun aan de hand is en hun wereld wordt steeds kleiner. Het zelfvertrouwen daalt tot een nulpunt.

    Je bent afhankelijk van de kennis en kunde van je behandelaar. Kennis en ervaring ontbreekt echter bij vele hulpverleners. Hierdoor schiet de aangeboden hulp tekort of is verkeerd. PTSS openbaart zich op velerlei vlakken waardoor er vaak een verkeerde diagnose wordt gesteld en dito behandeling. Vaak is het meer een symptoombestrijding dan een daadwerkelijke behandeling. Succes wordt dikwijls niet behaalt omdat het trauma in de weg staat. Veelal wordt er gericht op stabiliseren door middel van gesprekken en medicatie.

    Mensen kunnen uiteindelijk steeds minder goed functioneren en raken arbeidsongeschikt. Dit resulteert vaak ook in verlies van baan. Het zelfvertrouwen, wat al enorm is afgenomen, daalt tot een nulpunt. Thuis blijft het ook niet onopgemerkt. Door de constante overprikkeling krijgen veel mensen met PTSS ook relatieproblemen. Uiteindelijk kan deze ziekte zo invalideren, dat men werkelijk alles kwijt raakt; baan, relatie, gezin, huis.

    Door praktische informatie te bundelen over wát PTSS is en wat er zoal aan gedaan kan worden, onstaat er meer inzicht en begrip. Je bent dan beter in staat om keuzes te maken die bij jou passen. Er is namelijk niet zoiets als “one-size-fits-all” en al zeker niet op het gebied van PTSS. Stop met onnodig lijden, krijg meer grip op je PTSS en wordt de leider over je eigen leven.

    Op deze site kun je het gratis e-book “PTSS, Hoe zit dat nou…?” downloaden. Het is overzichtelijk, praktisch en makkelijk te lezen. Ook zeer geschikt om met je omgeving te delen, wel zo makkelijk, want hóe leg je uit wat je precies mankeert?

     

    #221382

    Mark
    Moderator

    PTSS ZELFTEST

    Soms maken mensen zeer ingrijpende gebeurtenissen mee, zoals in een levensbedreigende situatie terecht komen door een ramp, een ernstig ongeluk of een brand; bedreigd of aangevallen worden; aangerand of verkracht worden; zien dat iemand vermoord wordt, of dood is, of ernstig gewond is; of horen dat er iets afschuwelijks is gebeurd met iemand die u na aan het hart ligt.

    De mogelijkheid ontstaat dat u deze traumatische gebeurtenis niet goed kan verwerken en PTSS ontwikkelt. Door middel van een zelftest PTSS kunt u zelf al een eerste inschatting maken of PTSS bij u van toepassing is.

    Doe de test op psytrec.nl >>

    #222451

    Mark
    Moderator

    dsmmeisjes.nl

    Dsmmeisjes is bedoeld voor mensen die, op wat voor manier dan ook, te maken hebben met psychische klachten. Dit mag in het nu zijn, maar ook in het verleden. Je kan het zelf meegemaakt hebben of gezien hebben bij iemand in je omgeving. Of misschien heb je er beroepsmatig mee te maken. De site is ook absoluut bedoeld voor mensen die maar zijdelings iets van psychische klachten weten en zich willen informeren. Wat is het nou precies? Hoe voelt het? Hoe beïnvloedt het mensen in hun dagelijks leven?

    DSMeisjes heeft een bloggedeelte waar schrijvers (niet alleen meisjes, ook een paar heren schrijven mee) kunnen bloggen over wat hen bezighoudt. Allerlei stoornissen zijn vertegenwoordigd, ook over PTSS wordt geregeld geblogd. Daarnaast heeft de website een groeiende kennisbank met informatie over allerlei stoornissen.

    #223909

    Mark
    Moderator

    PTTS’ERS OVER HUN PANIEK, DE HUILBUIEN EN NACHTMERRIES: ‘IK WIL OOK GRAAG NORMAAL ZIJN’

    De diagnose posttraumatisch stresssyndroom komt vaak als verrassing. PTSS’ers over hun paniek, huilbuien en nachtmerries. ‘Wij zijn niet gevaarlijk, we hebben te veel meegemaakt.’

    John Hubbers (62) kreeg op zijn 46ste te horen dat hij complexe PTSS heeft door verwaarlozing en misbruik in zijn jeugd.

    ‘Mijn tantes zeiden het altijd terloops tegen me. ‘Jij had het vroeger niet makkelijk’. Ik wist dat ik uit een slecht nest kwam. Maar wat er was gebeurd, hield mijn hoofd lang voor me verborgen.

    Ik was vroeger weleens down: overspannen, zeiden de dokters dan, door mijn werk als vrachtwagenchauffeur. Maar na mijn 40ste liep ik vast. Niets lukte meer, ineens was ik doodsbang voor… Ja, eigenlijk voor álles. Deed mijn vrouw een deur te hard dicht? Dan kroop ik het liefst onder de tafel. Als volwassen man! Ik durfde niet meer naar buiten. Berichten op het journaal kon ik niet aan. Ik sloeg gaten in deuren en stortte daarna huilend in elkaar. Waar was ik mee bezig?

    Lees dit premium artikel op volkskrant.nl of als lid van LSG in het ledendeel.

    #227392

    Luka
    Moderator

    Onzichtbare effecten van trauma’s

    Het leven loopt regelmatig anders dan we ons het zelf voor hadden gesteld. Ingrijpende gebeurtenissen kunnen een flink effect hebben op je psychische toestand, op jouw functioneren als mens. De mate waarop een gebeurtenis schade aan je toebrengt, verschilt per persoon. De een is beter bestand tegen een bepaalde gebeurtenis dan de ander. Dat is geen zwakte of kracht, dat is gewoon wie je bent, waar je vrij weinig aan kunt doen. Ieder mens kan een trauma oplopen in zijn leven. Misschien vind je het woord trauma veel te heftig voor hetgeen je hebt meegemaakt. Je kunt je dan afvragen in hoeverre je het zelf voldoende serieus neemt.

    Ik zou zelf nooit zeggen dat ik bepaalde trauma’s in mijn leven heb opgelopen. Toch weet ik dat ik deze wel heb. Rationeel. Gevoelsmatig vind ik het snel allemaal een beetje overdreven en heb ik de neiging mezelf niet al te serieus te nemen. Dat is soms handig, omdat het me om het leven laat lachen en ervoor zorgt dat ik niet bij de pakken neer ga zitten. Soms is het ook onhandig, als ik hulp nodig heb of over mijn gevoelens ‘moet’ praten. Dat is voor mij knap ingewikkeld en verloopt dan vaak vrij moeizaam. Ondanks dat ik gevoelsmatig dus vind dat ik geen trauma’s heb, weet ik dat ik deze wel heb. Hoe dan? Uiteraard heb ik er met professionals over gepraat, maar ook ontdekte ik dit door allerlei artikelen te lezen. Een interessant artikel dat ik heb vertaald, herschreven en graag met je deel is die over de onzichtbare effecten van PTSS.

    Zonder dat de omgeving het weet en ziet, kan je allerlei klachten hebben en gedrag vertonen als gevolg van de PTSS. Ik bespreek hieronder beknopt 10 van deze vrij onzichtbare effecten. Effecten waar je vaak niet zo snel over praat, omdat je je ervoor schaamt. Ze hangen veelal ook samen met de angst om verlaten te worden. Ik hoop dat het lezen van deze effecten je wat steun kan bieden en het besef dat het niets is om je voor te schamen.

    Weet wel: Het feit dat je je in al deze punten herkent, betekent natuurlijk niet automatisch dat je aan PTSS lijdt of dat je een trauma hebt. Het is bij veel herkenning echter wel aan te raden om hierover te gaan praten met een professional.

    Obsessies
    Als gevolg van het opgelopen trauma heb je veel last van angsten. Je constant angstig voelen is vreselijk naar en nauwelijks te doen. Het vreet energie en put je uit. Om jezelf af te leiden van angsten kan je onbewust allerlei dingetjes gaan doen, waar je je pas bewust van wordt, als je er eenmaal niet meer zonder kunt. Obsessies. Denk aan alles moeten tellen. Dingen tien keer moeten checken. Er zijn vele vormen van obsessies. Lees hierover meer: Ik heb last van obsessies.

    Negatief over jezelf praten
    Misschien heb je dit zelf niet eens zo erg door en storen anderen zich eraan. Het is een soort natuurlijk gedrag van je geworden door de maanden of jaren heen. Negatief over jezelf praten. Het zegt uiteraard iets over hoe jij over jezelf denkt. Je bent niet goed genoeg en vermijd iedere vorm van extra kritiek, kwetsing, door jezelf al op voorhand te bekritiseren. Het ligt aan jou. Jij hebt het fout gedaan. De kans is vrij groot dat je tevens de neiging hebt je voor van alles en nog wat te excuseren. Het woordje “sorry” komt hierdoor vrij veel voor in jouw vocabulaire.

    Problemen met vertrouwen
    Hoe vaak iemand ook bewijst dat hij écht te vertrouwen is, je kan het gewoonweg niet geloven. Dat doe je niet met opzet, dat is gewoon een gevoel. Een constant gevoel van wantrouwen. Heel vervelend en naar, want het maakt je eenzaam en geeft een gevoel van onveiligheid. Wie is er nog wel te vertrouwen in deze wereld? Je bent contact bang verlaten of belazerd te worden door de mensen om je heen. Onbewust twijfel je waarschijnlijk ook heel erg aan jouw eigen waarde als mens. Ben jij het wel waard om van gehouden te worden…?

    Constant in een staat van alertheid
    Door hetgeen je is aangedaan, ben je terechtgekomen in een soort van overlevingsstrategie. Denk aan een dier dat is aangevallen. Die zal super alert door het bos wandelen en ieder geluidje horen of ervan schrikken. Je bent enorm alert en hierdoor ook snel geïrriteerd, gestrest of gefrustreerd.

    Obsessief omgaan met Whatsapp en social media
    Het lukt je niet makkelijk om ‘gewoon even’ een berichtje te versturen of ontvangen. Je bent bang dingen fout te zeggen, bang dat mensen iets anders bedoelen dan ze aan je schrijven. Je probeert tussen de regels heen verborgen boodschappen te ontdekken. Reageer je niet snel genoeg, dan ben je onzeker over de reden ervan. Ben je niet aardig genoeg? Heb je iets fout gezegd? Ga zo maar door. Dat speelt zich uiteraard niet enkel op WhatsApp af, maar ook op social media zoals Facebook.

    Complimenten incasseren
    Ondanks dat je enorm de behoefte hebt aan bevestiging – “Laat me alsjeblieft weten dat ik goed genoeg ben, dat ik het waard ben” – lukt het je nauwelijks om complimenten aan te nemen en deze te incasseren. Het valt allemaal wel mee. Zo goed heb je het niet gedaan. Het was geluk. Het lag aan iets anders dat het je gelukt is. Ga zo maar door…

    Voor jezelf zorgen
    Voor een ander zorgen geeft je een positief gevoel. Voor jezelf zorgen? Wat is dat…? Dat is een heel ander verhaal. Je vindt het enorm lastig om goed voor jezelf te zorgen. Waarom weet je misschien niet eens. Je vindt het overdreven, niet nodig… of je vindt jezelf het niet waard. Wat de reden ook is, uiteindelijk komt het allemaal eigenlijk neer op het jezelf niet waard vinden. Jouw zelfbeeld is erg negatief en hoe minder je je focust op jezelf, hoe minder je hiermee geconfronteerd wordt.

    Zelfbeschadiging
    Naast het ontstaan van obsessief, kan het ook zijn dat je dealt met je angsten door middel van destructief gedrag. Dit kan in de vorm van zelfbeschadiging, maar kan ook door bijvoorbeeld te weinig te eten, te veel te sporten of door drank en drugs te gebruiken. Het zijn allemaal copingmechanismen om te overleven met het trauma.

    Suïcidaliteit
    Jouw draagkracht is niet oneindig. Hoe meer last je hebt van het trauma, van paniek en angsten, hoe zwaarder je het leven ervaart. Dit kan ervoor zorgen dat je soms gaat verlangen naar de dood. Dan heb je eindelijk even geen pijn, angst en verdriet meer. Dan heb je ‘even’ rust. Je bent niet suïcidaal, maar denkt wel veel over de dood en zelfmoord na.

    Misbruik van middelen
    Ik schreef dit eigenlijk al bij het puntje over zelfbeschadiging. Destructief gedrag ligt op de loer bij het dealen met trauma. Je wilt de pijn verzachten en de angst verminderen. Hoe kan dat op korte termijn makkelijker dan met bijvoorbeeld iedere dag een paar glazen wijn? Het voelt misschien als niet zo ernstig, maar voor je het weet is het dat wel… Een ander ziet dat niet als onderdeel van jou problemen, maar dat is het wel.

    Hechtingsproblemen
    Als je in therapie bent is de kans aanwezig dat je erg gehecht raakt aan de therapeut. Je schaamte je hiervoor en wilt dit ook helemaal niet, maar het gebeurt toch. De therapeut betekent veel voor je, omdat deze een belangrijke rol in je – op dit moment extreem kwetsbare – leven speelt. Het is dus eigenlijk heel begrijpelijk en niets voor je voor te schamen.

    Herken je je in deze punten, praat er dan over. Ik herken zelf meerdere punten. Het is niet om je voor te schamen, niets om voor je te houden. Juist door je hier bewust van te worden, kan je zaken veranderen. Op die manier kan je tot de kern van je problemen komen en een begin maken aan de verwerking ervan.

    You can do it

    Bron: Proud2bme.nl

    #227772

    Gabrielle
    Bijdrager

    decreased-innocence.nl

    Ik lijdt aan Complexe Post Traumatische Stress Stoornis (CPTSS). Mijn missie is om CPTSS in Nederland op de kaart te zetten, zodat mensen en hun omgeving de stoornis eerder gaan herkennen. Daarom ben ik een website/blog gestart.

    Decreased Innocence, oftewel afgenomen onschuld, is de titel van mijn project. In de vorm van een fotodocumentaire zet ik CPTTS op de kaart in Nederland. Deze documentaire gaat over mijn verleden, welke aan de hand van 27 thema’s in beeld gebracht wordt. Je stapt als het ware in het leven van iemand met CPTSS. Ik doe dit samen met fotograaf Wim Vosdingh. Daar gaat veel tijd inzitten, we willen toewerken naar een foto-expositie. Ik heb voor deze manier gekozen omdat woorden vaak te kort schieten om aan mensen uit te leggen hoe erg het is om aan deze stoornis te lijden. Veel mensen met CPTSS die ik gesproken heb ervaren het ook als iets wat erg zwaar is. Maar ik wil benadrukken dat het hier gaat om mijn eigen ervaringen, mijn persoonlijk verhaal dat ik gebruik om aandacht te genereren voor CPTSS. Naast de expositie is het mijn wens om ook een fotoboek uit te geven met daarin de 27 thema’s gecombineerd met dagboekfragmenten. Vertellen dus over CPTSS. Er zitten nog meer ideeën in mijn hoofd wat betreft het boek maar dat komt later wel een keer aan bod.

    Op Decreased Innocence vind je, behalve informatie over CPTSS, ook ervaringsverhalen van lotgenoten.

    #227804

    Gabrielle
    Bijdrager

    In het kwartaalblad ‘Vizier’ van de Angst, Dwang en Fobie Stichting heeft dit voorjaar een artikel gestaan over mij. Klik op de afbeelding om het artikel te lezen.

     

    #228506

    Luka
    Moderator

    Ervaringsverhaal Alies

    Vijfendertig jaar lang droeg Alies Heida (nu 50) een onzichtbare rugzak met geschiedenis mee. Daarin ver weggestopt: mishandeling,verwaarlozing, verkrachting, incest en psychische verminking. Vijfendertig jaar lang had ze PTSS en kon ze zich de gruwelijke gebeurtenissen uit haar jeugd niet meer herinneren. Een paar jaar geleden zocht ze hulp bij PsyQ in Den Haag en kwam ze terecht bij psychiater Joop de Jonge. Samen met hem en zijn team van specialisten durfde ze haar angsten en verleden onder ogen te komen.

    Gruwelijke jeugdervaringen
    Alies wijdt haar posttraumatische stress-stoornis aan haar jeugd. Amper 8 jaar oud was ze toen haar vader haar begon te misbruiken. “Eerst vergreep alleen híj zich aan mij, maar later werd ik door hem ook ‘weggegeven’ aan andere mannen. Mijn moeder wist het, maar deed niets. Ze had een alcoholverslaving en was eigenlijk niet in staat om voor mij te zorgen. Ze strafte en verwaarloosde me. Ik stelde niets voor; was volgens haar ‘de hoer van mijn vader’.

    “In mijn jeugd werd ik vaak in de kast gestopt.”

    Ik had ook geen steun aan mijn oudere broer. Hij was wél geliefd binnen het gezin, maar kreeg het verkeerde voorbeeld van mijn ouders. Hij was agressief en zag mij net als mijn ouders als ‘wegwerpartikel’. In mijn jeugd werd ik vaak in de kast gestopt, wachtend op het moment dat ik er uit mocht om bijvoorbeeld naar school te gaan.”

    Lees verder op PsyQ.nl >>

    #228523

    Luka
    Moderator

    “Je moet iets toegeven aan jezelf waarvan je zo graag zou willen dat het niet bestond”

    Ik las het stuk van Evelien Chiau over Youp van ’t Heks column en, verdorie, Youp. Wat ben ik blij dat uit je redenering en woorden blijkt dat je zelf niet in aanraking gekomen bent met trauma’s die een diepgeworteld en doortastend effect hebben gehad doorheen je leven. Want, besef goed: iedereen komt in zijn of haar leven in aanraking met traumatische gebeurtenissen, of loopt op zijn minst het risico daartoe. Wat een opluchting om te lezen dat je buiten schot gebleven bent, wat dat betreft.

    Sta me even toe van wal te steken met een disclaimer. Ik ben op geen enkele manier bevoegd om gegronde, psychologisch-goedgekeurde verklaringen en toelichtingen te geven, maar ik ken trauma. Ik ken trauma, hoewel het eerlijker lijkt om te zeggen dat trauma mij kent. Ik ken vooral geschikte en minder geschikte omgangsvaardigheden, en de veelheid aan mentale vangnetten die een mens kan opgooien om te kunnen overleven.

    (..)

    Trauma is trauma en er is in principe geen graad van ernst, maar dat kon ik mezelf destijds niet uitleggen. Mijn herinneringen van die situatie werden daardoor erg filmisch, alsof het een verhaal was. Voor een lange tijd heb ik afstand genomen. Ik heb de filmrol gearchiveerd en weggestopt. Done and dusted.

    Weet je wat moeilijk is? Aan jezelf toegeven dat zoiets vreemds, zoiets onwezenlijks, echt gebeurd is. En daarna, aan jezelf toegeven dat je dat ervaren hebt. En daarna, aan jezelf toegeven, met woorden, dat de situatie levensbedreigend was en intens angstaanjagend. En, lieve hemel, dat het je getraumatiseerd heeft. Dat zijn woorden die je niet snel verbindt aan je eigen dag-in-dag-uit. Dat zijn ook gewoon dingen die uit een film lijken te komen.

    Ik heb jarenlang kunnen vermijden dat ik aan mezelf moest toegeven dat dat echt gebeurd is. Ik praatte erover toen het net gebeurd was, maar dan vertelde ik het verhaal en stond ik mezelf nooit, nog voor geen seconde, toe om de emoties die eraan vasthangen te verkennen.

    En dan sta je plots, op een ander punt in je leven, oog in oog met het grote besef. Ik ontdekte dat ik een trigger had, en toen kwam ik erachter dat al die affecten en emoties nog steeds een plaats hadden binnenin mij. Intussen razen ze door mij heen als een wervelwind. Post-traumatische stress zonder vangnet. Weet je wat de slapeloze nachten en angstaanvallen met zich meebrengen? Fragmenten, gebeurtenissen, woorden en blikken, stukjes herinneringen waarvan ik niet wist dat ik ze had.

    Lees verder op charliemag.be >>

    #229144

    Mark
    Moderator

    project-ptss.nl

    Kennis en ervaring onder één dak. Project-PTSS biedt een platform voor een ieder die op persoonlijke of professionele wijze te maken heeft met PTSS bij kinderen en hun ouders of verzorgers. Het platform voorziet in het delen van kennis en ervaringen. Ook beoogt Project-PTSS om ontwikkeling, innovatie en onderzoek op het gebied van PTSS te bundelen en laagdrempelig te delen met een ieder die hierin geïnteresseerd is.

    Een platform bieden voor ervaringsverhalen is één van de voornaamste redenen geweest om Project-PTSS een plek te geven op het wereld wijde web. Door het delen van ervaringen hoopt de redactie van Project-PTSS dat kinderen en ouders zich gesteund voelen en (h)erkenning vinden in de verhalen van ervaringsdeskundige jongeren, ouders en professionals. De redactie richt zich dan ook op het delen van ervaringen die antwoord geven op vragen, zoals: Hoe ervaren kinderen een traumatische gebeurtenis? Met wat voor verwachtingen zoeken kinderen juist wel of juist geen hulp voor hun klachten en hoe beleven ouders dit? Hoe ervaren zij hulpverlening? De redactie van Project-PTSS komt graag in gesprek met ouders en kinderen die hun verhaal willen delen.

    #229240

    Mark
    Moderator


    Trauma illustratie 12/10 online © Suzan Hijink

    Een trauma gaat in je brein zitten, zegt de expert uit eigen ervaring

    Interview met Bessel van der Kolk.

    […]“Het is schokkend wat we bij getraumatiseerden in de hersenscanner zien. Hun frontale kwab zit te suffen, wat betekent dat ze moeilijk in het hier-en-nu kunnen leven. Ook slaapt het gedeelte dat filtert wat relevant is en wat niet. Ondertussen gaat het breindeel dat waarschuwt voor gevaar als een gek tekeer.

    […]“Veel mensen overleven nare gebeurtenissen en leren er hopelijk van. Zolang je, zoals gezegd, steun uit je omgeving hebt en je een oplossing kunt indenken is de kans groot dat je er een droeviger, maar wijzer mens van wordt. Speciaal moeilijk wordt het als juist je directe omgeving – partner, ouders – de reden van je trauma is. Dan moet je alleen doorleven en heb je een veel grotere kans dat je overwhelmed raakt.”

    Lees dit premium artikel op trouw.nl of als lid van LSG in het ledendeel.

    #230357

    Mark
    Moderator

    Waarom praten slechts deels helpt bij trauma’s

    Na een traumatische gebeurtenis kan het lichaam in een vecht- of vluchtstand blijven staan. Praten is dan vaak de standaard behandelmethode. Maar werkt dat wel? Volgens traumadeskundige Bessel van der Kolk is een lichaamsgerichte aanpak effectiever. ‘De geestelijke gezondheidszorg staat op een keerpunt.’

    Op een dag werd de driejarige Bessel van der Kolk door zijn vader in de kelder opgesloten omdat hij iets ‘fout’ had gedaan. Zijn vader kon vaker ‘zomaar’ uitbarsten in enorme woede. Later ontdekte Van der Kolk dat zijn vader in de Tweede Wereldoorlog in een concentratiekamp had gezeten en daardoor zeer getraumatiseerd was. Net als zijn oom, die in een Jappenkamp had gezeten.
    Van der Kolks ervaringen hielpen hem zich in te leven in mensen die afschuwelijke dingen meemaken: verkrachtingen en mishandelingen of het meemaken van heftig geweld, zoals een oorlogscorrespondent die een maat uiteen ziet spatten.

    Lees dit premium artikel verder op vn.nl of als lid van LSG in het ledendeel.

    #233326

    Mark
    Moderator

    vereniging-ptss.nl

    De vereniging PTSS is een landelijke vereniging in oprichting voor mensen met een psychotrauma en of (complexe)PTSS.Het is bedoeld om lotgenotencontact te bevorderen om zodoende bij te dragen aan isolementsbestrijding. Tevens willen we bijdragen aan een beter begrip en dus ook betere hulpverlening, maar ook ondersteuning in lotgenotenpraatgroepen bewerkstelligen.

    #233482

    Luka
    Moderator

    PTSS buddyhonden bieden hulp, onvoorwaardelijke liefde en troost

    Als we aan geleidehonden denken, denken we al snel aan honden die mensen begeleiden die blind zijn. Er zijn echter ook mensen die te veel gezien hebben in het leven, zoals (oud)-geüniformeerden. Mensen die bij de politie, brandweer of voor defensie hebben gewerkt. De documentaire Buddy van Heddy Honigmann, die momenteel in de bioscopen draait, geeft hier een intiem beeld van. Velen van hen leiden aan een post traumatische stress stoornis (PTSS) en kunnen het leven niet of nauwelijks aan.

    De PTSS buddyhonden van KNGF Geleidehonden bieden hulp, onvoorwaardelijke liefde en troost. Trainer Herman Pestman, een van de weinige PTSS buddyhonden trainers in Nederland, traint dagelijks buddyhonden bij hem thuis. “Ik weet zeker dat zonder deze buddyhonden sommige van onze cliënten er niet meer zouden zijn.”

    Zes jaar geleden is KNGF Geleidehonden als pilot de training voor PTSS buddyhonden gestart in samenwerking met Stichting De Basis. “Er is altijd een percentage honden die wij opleiden, die na enige tijd niet geschikt blijken te zijn om als blindengeleidehond te werken. Het is zonde om deze honden met hun opleiding en vaardigheden alleen als gezinshond te gebruiken, terwijl ze mensen tot steun kunnen zijn, bijvoorbeeld als assistentie-, autismegeleide- of PTSS buddyhond.” Zodoende ontstond het idee voor deze pilot, waarbij deze honden, na de basistraining, in gemiddeld anderhalve maand worden opgeleid tot PTSS buddyhond.

    Steeds meer mensen met PTSS
    Momenteel zijn er zo’n vijftig buddyhonden van KNGF Geleidehonden gekoppeld aan veteranen en politiemensen. “Er is een wachtlijst. Dit komt doordat er steeds meer mensen met PTSS zijn en we te weinig buddyhonden hebben. Een van de voorwaardes om in aanmerking te komen voor een buddyhond is dat je qua therapie uitbehandeld bent. Veteranen en politiemensen (idem, mensen met PTSS) moeten gemiddeld een jaar wachten voordat ze in aanmerking komen voor een buddyhond.”

    Herman traint 1 à 2 honden tegelijk, waarbij hij zich onder andere richt op het omgaan met nachtmerries. De hond wordt getraind om een verandering in de slaap te signaleren en zijn baasje wakker te maken. “We werken met belonen. Ik doe alsof ik een nachtmerrie heb, wat zich bij iedereen anders uit. Dit kan woelen, zweten of geluiden maken zijn. De buddyhond leert wanneer hij in actie moet komen en wanneer niet. Als hij in actie komt op het juiste moment wordt hij beloond.”

    Naar een supermarkt gaan is voor veel mensen met PTSS bijna niet te doen. “Er zijn te veel geluiden en mensen. Iemand kan onverwachts op je af lopen of achter je langs lopen. De hond leert om de persoonlijke zone van een cliënt te vergroten door bijvoorbeeld achter hem te gaan staan wanneer hij iets uit een schap pakt. Ook als er iemand onverwacht voor zijn baasje komt te staan, gaat de hond er tussen staan. Daarmee vormt de hond een buffer voor zijn baasje.”

    “Er is vrijwel altijd meteen een klik bij de eerste ontmoeting”
    Zodra een hond klaar is om buddyhond te worden, wordt hij gekoppeld aan een van de oud geüniformeerden met PTSS. “Er is vrijwel altijd meteen een klik bij de eerste ontmoeting. Als die er niet is, zal het niet werken.” De eerste drie dagen is Herman nauw betrokken bij het bouwen van de relatie tussen de hond en zijn baasje en wordt er gekeken waar er nog specifieke behoeftes zijn. Ook later in het traject blijft Herman betrokken voor ondersteuning van de cliënt en om te kijken of het met de hond goed gaat. De honden gaan in principe na zes jaar met pensioen, maar het is nog niet duidelijk wat er dan gebeurt. “Sommige cliënten hebben al aangegeven dat ze hun buddyhond dan als gezinshond willen houden.”

    Wat als pilot begon, is inmiddels een groot succes. Door de buddyhond komen deze mensen weer buiten, verbetert hun nachtrust en kunnen ze deelnemen aan het leven, zoals het ophalen van hun kinderen van school. Door de hond komen ze weer tot leven, maar ook de gezinnen. “Deze cliënten hebben zich als politieman/-vrouw of veteraan enorm ingezet voor onze maatschappij en grote persoonlijke offers gebracht. Het is mooi als wij hen nu kunnen helpen met een goed opgeleid maatje.”

    Bron: Nieuws.nl >>

    #233488

    Luka
    Moderator

    Onderzoek: genen spelen mogelijk rol bij ontstaan van posttraumatische stressstoornis
    Dna-veerkracht lijkt mede te bepalen of mensen posttraumatische stressstoornis krijgen

    Uit een langlopend onderzoek onder Afghanistan-veteranen blijkt dat het aanpassingsvermogen van dna mogelijk een rol speelt bij het al dan niet optreden van een posttraumatische stresstoornis.

    Veerkracht in het dna lijkt mede te bepalen of mensen posttraumatische stressstoornis (ptss) krijgen na schokkende ervaringen. Dat blijkt uit een langlopend onderzoek onder 93 Nederlandse Afghanistan-veteranen van wie bloedmonsters werden genomen. Mogelijk is de ene mens in biologisch opzicht kwetsbaarder voor ptss dan de ander.

    Lees verder op volkskrant.nl >>

    #233489

    Luka
    Moderator

    Nieuw onderzoek: speel na een ongeluk Tetris, dan voorkom je mogelijk PTSS

    Als je in de uren na een traumatische gebeurtenis Tetris speelt, kun je voorkomen dat je last krijgt van een posttraumatische stressstoornis (PTSS). Door het spelletje te spelen, houd je je hersenen zo druk bezig dat je de traumatische gebeurtenis niet steeds opnieuw kunt beleven.

    Dat blijkt uit onderzoek van het Karolinska-instituut in Zweden. Mensen krijgen last van PTSS nadat ze een traumatische gebeurtenis meemaken, zoals een auto-ongeluk, een verkrachting of een oorlog. Het brein speelt dan de gebeurtenis steeds opnieuw af, waardoor je last krijgt van slaapproblemen, concentratieproblemen en ernstige schrikreacties.

    Flashbacks
    Maar door kort na de gebeurtenis het spelletje Tetris te spelen, kun je voorkomen dat je er flashbacks van krijgt en PTSS ontwikkelt, zegt hoofdonderzoeker Emily Holmes tegen CNN. “Als je Tetris speelt, zijn je hersenen ook druk bezig met dingen visualiseren. En omdat je hersenen geen twee dingen tegelijk kunnen doen, zorgt dat ervoor dat je de traumatische gebeurtenis niet opnieuw kunt beleven.”

    Holmes hoopt dat haar ontdekking ervoor zorgt dat PTSS voorkomen kan worden bij patiënten. Nu gebeurt dat nog nauwelijks, en worden mensen pas behandeld voor PTSS als de stoornis zich al heeft ontwikkeld. Ongeveer 4,6 procent van de wereldbevolking heeft last van PTSS.

    Kinderschoenen
    De onderzoekers hebben de methode op 71 patiënten getest. Alle patiënten kwamen op de spoedeisende hulp terecht na een motorongeluk. De helft van hen kreeg de normale zorg, waarbij alleen hun verwondingen behandeld werden, de andere helft moest in de eerste zes uur na het ongeluk ook Tetris spelen. De patiënten werden een week in de gaten gehouden. De mensen die Tetris moesten spelen, zeiden dat ze minder last hadden van flashbacks.

    Onderzoekers geloven al langer dat PTSS te voorkomen is door het brein druk te houden met andere dingen, maar dit is de eerste keer dat het in de praktijk onderzocht is. Maar, benadrukt Holmes, het onderzoek naar deze methode staat nog wel in de kinderschoenen. “We moeten nog een veel groter onderzoek doen, naar meer mensen maar ook naar het effect op de langere termijn.”

    Een andere onderzoeker, Mark Salter, plaatst een aantal kanttekeningen bij het onderzoek. “Niet iedereen houdt van Tetris”, zegt hij. “En het kan lastig zijn iemand Tetris te laten spelen als hij net iets traumatisch heeft meegemaakt.”

    De feiten over PTSS

    • Symptomen: moeite met inslapen of doorslapen; irritatie of woede-uitbarstingen; concentratieproblemen; extreme waakzaamheid en ernstige schrikreacties.
    • Bij mensen met PTSS gaan er voortdurend alarmbellen in het hoofd af, terwijl er geen gevaar te bekennen is.
    • 25 % van de slachtoffers van gewelddadigheden en verkrachtingen krijgt last van PTSS.
    • 50 % van de vluchtelingen die uit een oorlogsgebied zijn gevlucht krijgt last van PTSS.
    • 65 % van de soldaten die zware gevechten hebben meegemaakt krijgt last van PTSS.
    • 22 % van personeel bij de ambulance scoort hoog op PTSS-klachten.
    • 16 % van personeel bij de politie scoort hoog op PTSS-klachten.

    Bron: NVVP en traumatherapie-online

    Bron: rtlnieuws.nl

    #237127

    Mark
    Moderator

    Worden slachtoffers van seksueel misbruik gediagnosticeerd met een psychische aandoening die ze niet hebben?


    Andrea Nicki, die zegt dat ze ten onrechte de diagnose borderline persoonlijkheidsstoornis had, bij haar thuis in Vancouver, British Columbia. Foto: Jackie Dives / The Guardian

    Doordat complexe PTSS in de psychiatrie niet erkend wordt, is het voor veel slachtoffers van seksueel misbruik moeilijk om een juiste diagnose te krijgen.

    Stel dat er een nieuwe psychische stoornis is ontdekt die ondersteund wordt door tientallen studies en erkend wordt door een aantal van ‘s werelds meest toonaangevende psychiaters en psychologen, maar niet door de Noord-Amerikaanse psychiatrische instelling. En stel dat het niet erkennen van deze nieuwe stoornis desastreuze gevolgen heeft voor #MeToo-overlevers.

    Dit is wat een groeiend aantal slachtoffers van seksueel misbruik, psychiaters en psychologen wereldwijd claimt.

    Deze stoornis wordt complexe PTSS genoemd. Het werd in 1990 vastgesteld door Amerikaanse psychiaters die ervaringen, gedrag en symptomen van slachtoffers van seksueel misbruik en andere extreme trauma’s zoals verwaarlozing, meestal op jonge leeftijd, hebben bestudeerd. Een decennium later kon ook wetenschappelijk aangetoond worden — in de vorm van hersenscans — dat het een specifieke aandoening was die bepaalde delen van de hersenen aantastte.

    Ondanks dat de stoornis wordt beschreven in diverse publicaties erkent de officiële ‘psychiatrische bijbel’ van Noord-Amerika, de Diagnostic and Statistical Manual (DSM), het bestaan ​​ervan niet. De DSM bepaalt hoe psychische aandoeningen worden gedefinieerd en is leidend voor de keuze van behandelingen, vergoeding van behandelingen door zorgverzekeraars, speciale hulp op scholen en arbeidsongeschiktheidsuitkeringen. Omdat deze stoornis niet door de DSM erkent wordt, is het voor slachtoffers van seksueel misbruik erg moeilijk de juiste psychologische diagnose te krijgen. In plaats van te worden gediagnosticeerd met complexe PTSS, krijgen ze vaak de verkeerde diagnose van borderline persoonlijkheidsstoornis (BPS), zegt Sly Sarkisova (psychotherapeut gespecialiseerd in trauma).

    BPS en complexe PTSS zijn verschillende aandoeningen, maar hebben vergelijkbare symptomen. Eén belangrijke indicator onderscheidt hen: recente onderzoeken tonen aan dat BPS voor 55% genetisch is bepaald, terwijl complexe PTSS niet genetisch bepaald is maar veroorzaakt wordt door langdurige blootstelling aan traumatische gebeurtenissen, meestal in de kindertijd. Volgens een studie uit 2014 in het European Journal of Psychotraumatology, wordt BPS vooral gekenmerkt wordt door risicovolle symptomen zoals suïcidaliteit, impulsiviteit, zelfbeschadiging, angst, leegte, problemen met relaties en extremen van vluchtige emoties, terwijl patiënten met complexe PTSS meestal minder impulsief, hectisch en onstabiel zijn en ook de kans op zelfbeschadiging veel minder is.

    Dat overlevers van seksueel misbruik zo vaak een verkeerde diagnose krijgen, komt omdat zij vaak symptomen vertonen die beide aandoeningen gemeen hebben, zoals angst, stemmingswisselingen, depressie, gevoel van leegte en woede. Het gevolg: “Mensen die te maken heeft met complexe trauma’s zoals seksueel misbruik, krijgen vaak te horen dat ze een probleem hebben met emotie regulatie”, legt Sarkisova uit. Hierdoor krijgen veel overlevers van seksueel misbruik een ongunstige diagnose die stigmatiserend is (ze krijgen te horen dat ze een persoonlijkheidsstoornis hebben, worden ‘moeilijk’ genoemd en door sommige psychologen zelfs geweigerd omdat BPS ongeneeslijk is).

    “De diagnose BPS is voor overlevers van seksueel misbruik dwaas en misleidend omdat het suggereert dat de oorzaak van hun probleem in hun persoonlijkheid ligt, in plaats van dat het een gevolg is van wat hen is overkomen”, legt Gillian Proctor (programmaleider psychotherapie, counseling master aan de Universiteit van Leeds en klinisch psycholoog in een privépraktijk) uit.

    Soms is het ook ‘politiek’. BPS wordt dan gezien als een soort parodie op eigenschappen die aan vrouwen wordt toegeschreven, legt Glyn Lewis (hoofd psychiatrie aan het University College London) uit. BPS is dan het label dat ten onrechte op vrouwen die emotioneel reageren op psychisch lijden wordt geplakt, zegt Sarkisova.

    ‘Weinig begrip en betrokkenheid’
    Jill Greene (niet haar echte naam) is 57, overlever van seksueel misbruik en woont in Engeland. In 1993 werd bij haar de diagnose BPS vastgesteld. Deze diagnose werd door een psychiater gesteld aan de hand van een 20 minuten durend gesprek en een vragenlijst, nadat zij had verteld dat zij vanaf haar vierde door haar vader werd misbruikt. Ze is ervan overtuig dat de diagnose niet klopt. Verschillende andere medische professionals zijn het volgens haar met haar eens, inclusief een psycholoog en een psychiatrisch verpleegkundige. De afgelopen 25 jaar heeft ze geprobeerd de diagnose BPS in haar medische dossier vervangen te krijgen door complexe PTSS, maar ze kreeg te horen dat dit niet mogelijk is, tenzij de psychiater die de diagnose gesteld heeft ermee akkoord gaat. Hij weigert.

    De situatie van Greene is niet ongebruikelijk, volgens dr. Laura Wood (campagnevoerder in de geestelijke gezondheidszorg). In Noord-Amerika is de kans op herdiagnose met complexe PTSS klein omdat therapeuten terughoudend zijn een diagnose te stellen die niet door de DSM wordt erkend. In het Verenigd Koninkrijk, waar de DSM niet van toepassing is, is het theoretisch wel mogelijk om een verkeerde ​​psychiatrische diagnose bij te stellen. “Maar het hangt er vanaf of een psychiater ervoor open staat en bereid is het gesprek met een patiënt aan te gaan,” zegt Wood. “Helaas hebben veel medische professionals, net zoals veel andere mensen, de neiging patiënten met BPS als ‘moeilijk’ te bestempelen en staan ​​ze daardoor niet open voor zo’n gesprek.”

    Voor Greene heeft de verkeerde diagnose verregaande gevolgen voor de medische zorg die zij, nog steeds, krijgt. Ze heeft een waslijst aan medicijnen voorgeschreven gekregen die geen van allen lijken te werken en waarvan sommigen ernstige bijwerkingen hebben. Ze heeft verschillende keren geprobeerd zelfmoord te plegen en is van mening dat ze verder is getraumatiseerd door de manier waarop de geestelijke gezondheidszorg met haar omgaat.

    “Als iemand die erin geslaagd is de meest onvoorstelbare gruwelijkheden die een kind of volwassene kunnen overkomen te overleven, ervaar ik weinig begrip en betrokkenheid”, zegt Greene. Een psychiater heeft haar verteld dat ze psychotisch is en dat dat ongeneselijk is. Twee jaar geleden, toen ze klaagde over de ondermaatse behandeling die ze kreeg, werd haar verteld dat ze, door toedoen van een andere psychiater, te weinig inzicht had in haar ziekte.

    Als voorvechtster van de geestelijke gezondheidszorg heeft ze uitgebreid onderzoek gedaan naar de psychologische impact van seksueel misbruik. Ze is ervan overtuigd dat traumatherapie — met inbegrip van Eye Movement Desensitization and Reprocessing (EMDR) — de beste behandeling is voor overlevers zoals zij. Maar zolang ze de diagnose BPS heeft, voldoet ze niet aan de criteria voor deze behandeling.

    ‘Het was een vorm van seksisme’
    Bedenkingen met betrekking tot een verkeerde diagnose van slachtoffers van seksueel misbruik bestaan al langer. BPS werd in 1980 aan de DSM toegevoegd en in 1996 aan de International Classification of Diseases (ICD) van het VK. In dezelfde periode dat deze aanpassingen werden doorgevoerd, vroegen Bessel van der Kolk (professor in de psychiatrie aan de Harvard Medical School) en Judith Herman (professor in de psychiatrie van Harvard) zich af of dit wel correct was. Want wat als deze patiënten geen last hadden van een persoonlijkheidsstoornis, maar van de psychologische gevolgen van kindermishandeling?

    Ze begonnen mannelijke en vrouwelijke patiënten met een BPS-diagnose te interviewen en publiceerden hun bevindingen in 1989 in het American Journal of Psychiatry. Hun voorgevoel klopte: 81% van de patiënten met een diagnose BPS  meldde ernstige kindermishandeling, waaronder seksueel misbruik en/of verwaarlozing, meestal vóór de leeftijd van zeven jaar. Van der Kolk en zijn team stelden voor om bij deze mensen de diagnose BPS te vervangen door complexe PTSS. Om dit mogelijk te maken moest de American Psychiatric Association complexe PTSS als nieuwe diagnostische categorie aan de DSM toevoegen. Van der Kolk en zijn team reisden in 1990 naar New York om het voor te leggen aan Robert Spitzer (één van de oprichters van de DSM en hoogleraar psychiatrie aan Columbia University). De overwinning leek in zicht: in 1993 stemde de PTSS-commissie van de American Psychiatric Association voor het toelaten van de wijzigingen van Van der Kolk en complexe PTSS toe te voegen aan de volgende versie van de DSM.

    Zesentwintig jaar later is dit nog steeds niet gebeurd.

    “Het was een vorm van seksisme”, stelt de in New York gevestigde Katherine Porterfield (kinderpsycholoog aan de Medical School van de New York University). “Ja, dit overkwam vrouwen omdat zij nu eenmaal meer risico lopen slachtoffer van seksueel misbruik te worden, maar het gebeurde ook omdat de psychiatrie werd gedomineerd door mannen en mannen deze vrouwen als ‘moeilijk’ zagen.”

    Deze houding kan de ontwikkelingen hebben beïnvloed: veel therapeuten zijn terughoudend om een ​​psychische aandoening die niet wordt erkend in Noord-Amerika, verder te onderzoeken, legt Audrey Cook uit (familietherapeut in Vancouver die sinds 1994 met seksueel misbruikslachtoffers werkt), dus in plaats daarvan geven zij patiënten het label “moeilijk te behandelen”. Zonder financiering wordt ook geen verder onderzoek gedaan naar de resultaten van behandeling van complexe PTSS of naar de meest effectieve behandelingen.

    Dr. Van der Kolk (later een van ‘s werelds leidende traumasexperts en de auteur van de bestseller van de New York Times ‘The Body Keeps the Score: Brain, Mind en Body in the Healing of Trauma’) legt uit dat misdiagnose tegenwoordig de norm is. “De diagnose bepaalt de vergoeding van de zorgverzekeraars en de behandeling die je krijgt. Zolang complexe PTSS niet bestaat, zullen zorgverzekeraars niet betalen voor (psychologische) behandelingen die waarschijnlijk wel werken.” In plaats daarvan “is de kans groot dat patiënten een verkeerde diagnose en behandeling krijgen die hun leven alleen maar moeilijker maakt”.

    ‘Het is makkelijker voor de wereld om ons door het toilet te spoelen’
    “Het is pijnlijk en ironisch voor mij dat vrouwen met een diepgaand trauma (wat seksueel misbruik is) gediagnosticeerd worden met een persoonlijkheidsstoornis”, zegt Lisa Walter, 50, freelance journalist, artiest en levenscoach en zelf overlever van seksueel misbruik met een onterechte diagnose BPS. “Ik denk dat het voor de wereld makkelijker is ons door het toilet te spoelen.”

    Vrouwen die tegen het psychotische aanzaten en onbehandelbaar waren, kregen vroeger standaard de diagnose BPS. Het onbehandelbare werd later verklaard door genetische aanleg voor BPS. Hoewel de huidige definitie van BPS niet spreekt van psychotisch of sociopatisch gedrag — beide horend bij een andere psychische stoornis — wordt de term BPS in de volksmond en door sommige therapeuten nog steeds gebruikt voor mensen die irrationeel, impulsief en buiten zinnen zijn.

    Psychiaters en psychologen in het VK en Noord-Amerika zijn verdeeld over de diagnose BPS. Sommigen, zoals Dr. Proctor, geloven dat de diagnose totaal nutteloos is, zeker voor slachtoffers van seksueel misbruik waarvan zij gelooft dat ze lijden aan complexe PTSS. Anderen, zoals dr. Choi-Kain (directeur van het in Massachusetts gevestigde McLean Hospital Borderline Persoonlijkheidsstoornis Trainingsinstituut) geloven dat BPS en complexe PTSS verschillende stoornissen zijn maar dat één persoon aan beide kan lijden.

    “Wanneer je tegen een BPS-patiënt zegt:” dit hebben miljoenen mensen; je bent niet alleen; er zijn goede behandelingen en uitkomsten’, is dat een heel positieve, klinische boodschap”, volgens dr. Choi-Kain. Maar omdat onderzoeken een verband laten zien tussen BPS en toenemende criminaliteit, durven sommige overlevers van seksueel misbruik therapeuten niet te vertellen wat hen echt is overkomen uit angst om de diagnose BPS te krijgen.

    Lange tijd hield Andrea Nicki geheim dat ze als jong kind seksueel werd misbruikt door een volwassen mannelijk familielid. “Ik praat niet snel over het seksueel misbruik, want zodra je het zegt, denken mensen dat je BPS hebt”, legt ze uit. “Ze denken, zij is onstabiel en heeft een persoonlijkheidsstoornis.” En toen, in 2008, vertelde de in Vancouver gevestigde dichter en hoogleraar bedrijfsethiek het haar nieuwe psychiater.

    Hij diagnosticeerde haar met BPS, hoewel ze niet paste in het profiel van een borderliner. Ze miste de meeste symptomen behalve angst en lichte depressie, maar die waren grotendeels te wijten aan financiële problemen. Een ongemakkelijk lachje (toen haar psychiater zei: “Ik geef echt om je”) zou wel eens de doorslag hebben kunnen gegeven: hij concludeerde dat ze emotioneel instabiel was e schreef dat op.

    ‘Vastzitten in individualiserende, ziekmakende diagnostische getto’s’
    Een aantal wetenschappelijke ontwikkelingen hebben het inzicht in complexe PTSS verbeterd. Dankzij de groeiende belangstelling en financiering voor neurowetenschap en neurobiologie, kwamen er onderzoeksmiddelen beschikbaar zoals functionele magnetische resonantie en elektro-encefalografie (methode om de elektrische activiteit van de hersenen te meten). Hierdoor konden wetenschappers de mogelijkheid ​​in de hersenen van patiënten met complexe PTSS te kijken. Dit maakte het mogelijk te bepalen welke delen van de hersenen door langdurig trauma worden beïnvloed, een enorme vooruitgang voor trauma-therapeuten in de behandeling van complexe PTSS.

    Toch wordt nog vaak een verkeerde diagnose gesteld, wat het succes van behandelingen beïnvloedt, aldus Van der Kolk. Complexe PTSS vraagt in de regel een andere behandeling dan BPS. Seksueel misbruik zou moeten worden behandeld met een traumagerelateerde therapie, zegt Van der Kolk, terwijl bij BPS geleerd moet worden agressie te beheersen, relaties met anderen te verbeteren en heftige emoties en dwangmatig gedrag te reguleren.

    Zodra een verkeerde diagnose eenmaal gesteld is, loopt een patiënt de kans door de maatschappij en therapeuten gestigmatiseerd te worden. In een onderzoek uit 2015 in het British Journal of Clinical Psychology, werd een actrice gefilmd die een paniekaanval kreeg. Toen artsen verteld werd dat zij BPS had (wat ze niet had), beoordeelden zij haar probleem slechter en gaven zij haar minder kans op herstel.

    Lisa Walter (de schrijver) kreeg in 2008 de diagnose BPS toen ze door een periode van depressie en zelfbeschadiging ging. Ook zij is overlever van seksueel misbruik, ze werd op achtjarige leeftijd door een buurman lastiggevallen en verkracht. Na de diagnose is ze zich gaan verdiepen in BPS en ontdekte dat sommige van de symptomen niet op haar van toepassing waren. Haar psychiater wuifde haar zorgen weg en zei dat ze niet tegen moest werken omdat de diagnose BPS de enige manier was om een gratis behandeling van zes maanden, waarin verschillende therapieën werden gecombineerd, te krijgen. Maar de diagnose BPS in haar medisch dossier zorgde er volgens haar voor dat ze door medische professionals anders werd behandeld. Verpleegkundigen kwamen minder begripvol over als ze zichzelf beschadigd had. Een eerste hulparts reageerde geïrriteerd tijdens de behandeling van een zelf toegebrachte beenwond die hij zonder verdoving wilde hechten.

    BPS leidde ook tot een afwijzing en vernedering. Tijdens haar getuigenis in een zaak over politiegeweld op de G20 Toronto-top in 2010, gebruikte de advocaat van de verdediging de diagnose BPS om haar te kleineren door een boek met psychische stoornissen open te houden en te suggereren dat zij, omdat zij BPS had, zich irrationeel boos en agressief had gedragen tijdens het protest. (Later heeft ze de politie aangeklaagd en is de zaak geschikt.)

    “Zodra je borderline-stoornis zegt, denken mensen onredelijke, boze vrouw,” zegt Walter. “BPS heeft een extreem negatieve bijklank.”

    In het Verenigd Koninkrijk verandert de situatie, zij het langzaam. Vorig jaar erkende de National Health Service complexe PTSS formeel als een psychische aandoening. Voorlopige versies van de Britse ‘bijbel van de psychiatrie’ (de ICD-11) bevatten complexe PTSS al en de verwachting is dat het ook opgenomen wordt in de definitieve versie die gepland staat voor publicatie in 2022.

    Sommige Britse therapeuten zijn echter nog steeds sceptisch. “De nieuwe ICD-11-diagnose van complexe PTSS zou naar verwachting een revolutie teweegbrengen in de manier waarop we patiënten zien en behandelen”, legt dr. Jay Watts (klinisch psycholoog die uitgebreid heeft geschreven over complexe PTSS) uit. “Maar in de praktijk doet het dat niet: de diagnostische criteria zijn “zo beperkt” dat de meeste mensen met complexe PTSS er niet goed mee gediagnosticeerd kunnen worden en vast blijven zitten in individualiserende, ziekmakende diagnostische getto’s.”

    In Noord-Amerika zijn er nog steeds geen plannen om complexe PTSS in de DSM op te nemen. Onderzoek naar effectieve geneeswijzen voor overlevers van seksueel misbruik en andere complexe PTSS-patiënten wordt nog steeds gedwarsboomd door vastgeroeste denkbeelden, verkeerde diagnose en gebrek aan geld.

    “Overlevers van seksueel geweld moeten de juiste ondersteuning krijgen”, zegt Wood. “Ze moeten met zorg en respect behandeld worden, niet verder beschaamd en gestigmatiseerd worden door dit mensonterende label.”

    Bron: theguardian.com

    * Zo goed mogelijk door mij vertaald

25 berichten aan het bekijken - 1 tot 25 (van in totaal 31)

Je moet ingelogd zijn om een reactie op dit onderwerp te kunnen geven.

gasten online: 23 ▪︎ leden online: 11
IAm, Jill, tinne, Merel, Mark, Sofie1978, Skye, Lizboa, Collie77, Ann, Punche
FORUM STATISTIEKEN
topics: 1.363, berichten: 7.733, leden: 364