Seksueel geweld en seksueel misbruik van mannen en jongens

Forum Lotgenoten Seksueel Geweld Achtergrond & Informatie Informatieve websites & mediaberichten Seksueel geweld en seksueel misbruik van mannen en jongens

  • Dit onderwerp bevat 90 reacties, 6 deelnemers, en is laatst geüpdatet op 27/02/2022 om 23:27 door Luka.
10 berichten aan het bekijken - 31 tot 40 (van in totaal 91)
  • Auteur
    Berichten
  • #227616
    Luka
    Moderator
    #239465
    Mark
    Moderator

    WAAROM SLACHTOFFERS VAN MISBRUIK VAAK CONTACT HOUDEN MET HUN DADER

    Nadat acteur Jimmy Bennett naar eigen zeggen in 2013 door Asia Argento werd misbruikt, hield hij wel contact met de actrice. En hij is niet de enige die een relatie houdt met zijn misbruiker.

    Naar aanleiding van de opvallende relatie tussen Bennett en Argento, vroeg The New York Times zich af waarom slachtoffers hun relatie met de dader niet meteen verbreken na het misbruik.

    MISBRUIK
    Volgens Lisa Aronson Fontes, auteur van het boek Het overwinnen van dwangcontrole in je intieme relatie, wordt het probleem vaak niet meteen herkend: “Veel slachtoffers interpreteren wat er gebeurt niet als seksueel geweld.” Ook is seksueel geweld binnen de relatie vaak niet het enige probleem. Zo worden slachtoffers ook fysiek, psychologisch of financieel misbruikt. “Al deze vormen van misbruik creëren grote angst en trekken het slachtoffer naar beneden, waardoor het voor hem of haar moeilijker wordt helder te denken.”

    ANGST
    Daarbij zijn veel slachtoffers bang niet geloofd te worden. Vooral wanneer de misbruiker meer macht of een beter aanzien heeft dan het slachtoffer. Fontes: “Misbruikers kunnen zich in de buitenwereld vaak goed presenteren als een aardig persoon.” Slachtoffers zijn hierdoor bang om belangrijke dingen als werk, familie en veiligheid te verliezen wanneer ze aangifte doen. Het moet volgens Fontes dan ook duidelijker worden waar deze vrouwen de hulp kunnen krijgen die ze nodig hebben om veilig uit de relatie te stappen en aangifte te doen.

    Bron: lindanieuws.nl

    #227857
    Mark
    Moderator

    Door een verkeerde diagnose leefde Allard uit Apeldoorn twintig jaar onder een steen

    Bijna twintig jaar lang was Allard Wagelaar een kluizenaar. Hij kwam op het laatst alleen de deur nog uit om boodschappen te doen. Nu blijkt dat hij niet schizofreen is, krijgt hij langzamerhand zijn oude leven terug.

    […] Hoe had het zo ver kunnen komen? Als kind was hij een vrolijke jongen, zegt hij zelf, afkomstig uit een warm gezin. Maar als hij op zijn zeventiende seksueel wordt misbruikt door een oudere kennis, durft hij dat uit schaamte tegen niemand te zeggen. In plaats van zijn mond open te doen, vlucht hij eerst in intensief sporten, ‘dan hoefde ik niet na te denken’ en later in excessief drankgebruik om zijn nare gevoelens te dempen. Zijn studie voor activiteitenbegeleider weet hij desondanks te voltooien en daarna vindt hij ook werk. ,,Maar toen ik 26 jaar was ging het niet meer. Ik dronk twee flessen wijn per dag. In een uur. Er moest iets veranderen.’’

    Lees dit premium artikel op destentor.nl of als lid van LSG in het ledendeel.

    #228738
    Luka
    Moderator

    Hoe bericht je over #MeToo als je er eigenlijk te veel van weet?

    Als journalist verzamelt Jeroen verhalen van anderen. Zijn eigen verhaal verzweeg hij. Het meest lastige interview blijkt soms een goed gesprek met jezelf.

    Hoe krijg je iemand zo ver dat-ie iets vertelt wat hij liever voor zich houdt?

    “Ze moeten wel willen praten, natuurlijk, en dat is vaak moeilijk bij dit soort gevallen,” zegt een collega, verwijzend naar #MeToo. Het is oktober 2017 en we bekokstoven hoe we dit onderwerp het beste kunnen verslaan.

    Vrijwel alle journalisten die ik ken, worden gedreven door een bepaalde mate van idealisme. Maar een verhaal moet natuurlijk wel spannend zijn, en een hoofdpersoon hebben die als ervaringsdeskundige goed kan uitleggen hoe het zit. Ons werk bestaat dan ook grotendeels uit op mensen inpraten. Als ware meesterstrategen zoeken we naar de juiste woorden om iemand de juiste woorden te ontlokken. Met de beste bedoelingen natuurlijk. Ratjes zijn we soms – maar lieve ratjes.

    Ik richt me tot mijn collega en zeg: “Volgens mij is het belangrijk om te benadrukken dat slachtoffers door hun verhaal te doen andere slachtoffers weer helpen. Dat er nog veel meer mensen zijn die dit hebben meegemaakt, die zich alleen voelen omdat ze zich zo schamen.”

    Mijn collega knikt. “Klinkt als een goed strijdplan.”

    Even later kijk ik op de wc in de spiegel en vervloek binnensmonds mijn lafheid. Terwijl ik juist in deze periode voor het eerst aan dierbaren heb durven vertellen wat er gebeurd is, zwijg ik op de werkvloer.

    De laatsten aan wie ik het vertel, zijn mijn ouders. Per fiets vertrek ik naar het huis waar ik opgroeide. Van tevoren had ik ze gebeld dat ik Iets Serieus wilde bespreken.

    Eenmaal daar nemen ze plaats aan de houten eettafel waar ze – 42 jaar samen – al een paar decennia aan ontbijten en dineren. De tafel waar ik bijna twee decennia dagelijks de maaltijden van mijn moeder at. Zelden vette hap; ons dieet bestond uit pompoen, aubergine, spruitjes, kool, andijvie. De groentegeworden manifestatie van een beschermde jeugd.

    Als ik de zilverrijst te droog vond, verstopte ik, als kind nog niet gezegend met een besef van wat anderen wel of niet doorhebben, het onder mijn bord. Iets anders hield ik beter verborgen. Dat schoof ik niet onder mijn bord, maar onder het tapijt.

    Mijn ouders nemen plaats tegenover elkaar, op hun vaste plek, zoals ze dat zolang als ik me kan heugen doen. Ik verzoek ze te breken met traditie en naast elkaar te gaan zitten, zodat ik met beiden oogcontact kan maken. Mijn favoriete gewoontedieren verzetten zich in woord en daad, tot ik ze er met doorrookte en rasperige stem aan herinner dat het ernstig is.

    Uit zenuwen loop ik de achtertuin in en steek een sigaret op, weeg nog één keer mijn woorden, weersta twijfel, loop terug naar binnen, neem plaats aan tafel, kijk mijn vader en moeder om de beurt aan en schraap mijn keel.

    “Toen ik vijf was, ben ik misbruikt.”

    “Ik vind niet dat je dit verhaal moet schrijven,” zegt een collega als ik haar vertel dat ik van plan ben iets op te tikken over mijn eigen #MeToo-ervaring. Ik voel me uit het veld geslagen en een beetje verdrietig, dus ik werp haar een woedende blik toe.

    “Dit soort verhalen passen niet echt bij ons als platform, denk ik,” verduidelijkt ze.

    “Is het niet juist een van onze speerpunten: persoonlijke verhalen die een breder maatschappelijk probleem menselijk maken?” Haar reactie – ongetwijfeld goed onderbouwd – komt niet aan. Ik hoor wel klanken, maar de woorden dringen niet tot me door. Daarvoor ben ik te zeer van mijn stuk gebracht. Wat zullen de consequenties zijn – heeft het überhaupt zin om zoiets op te schrijven? Kom ik niet volstrekt pathetisch over? Niets is immers zo ergerlijk als jonge scribenten die elk deukje dat ze ooit hebben opgelopen tot kopij kneden.

    “Volgens mij is het belangrijk te benadrukken dat er nog veel meer mensen zijn die dit hebben meegemaakt, die zich alleen voelen omdat ze zich zo schamen.”

    Alleen: waar ligt de grens tussen eerlijkheid en net zo lang in de uiers van je eigen verleden masseren tot alle misèremelk eruit is gedruppeld?

    In oktober 2017, vlak na #MeToo, interview ik Maartje Laterveer, die een indrukwekkend boek schreef over vrouwen en seksualiteit. Als ze vertelt dat ze als elfjarige al werd nagefloten op het platteland, fluister ik “Jezus Christus”, hoor ik terug op het bandje. “Kun je je indenken wat dat met je doet als je zo jong bent?”, vraagt Maartje. “Nee,” hoor ik mezelf antwoorden, “mannen weten niet hoe dat voelt.”

    Ken je plek, jongen.

    Mijn moeder veegt de tranen van haar wangen. “Denk je daarom dat het zo moeilijk was,” vraagt ze, verwijzend naar mijn puberteit.

    “Nee,” antwoord ik op de toon die ik het liefst aansla: beschouwend, met distantie. Geen hoofdrolspeler maar commentator; geen slachtoffer maar duider. “Volgens mij niet, hoewel het natuurlijk ingewikkeld is om zoiets wetenschappelijk aan te tonen, met sample groups en zo,” analyseer ik. “Het gaat ook goed met me hè, voor de duidelijkheid.” Ik laat buiten beschouwing dat ik tot diep in mijn twintiger jaren zo gesloten was dat ik überhaupt niet over emoties kon spreken – met wie dan ook.

    Dat leerde ik pas in therapie.

    Een groot deel van het volstrekt onvolwassen gedrag dat voor jongens tot volwassenheid leidt, vond voor ons plaats rond de Johan Cruijff Arena. Mijn vrienden en ik waanden ons onaantastbaar, of deden in ieder geval onze uiterste best dat uit te stralen. Jongens die daar niet in slaagden, vonden we per definitie sukkels. Kwetsbaarheid bestond wel, maar manifesteerde zich vooral als Ajax een belangrijk doelpunt maakte of verloor. Dan deelden we euforie en leed zonder dit als zwaktebod te ervaren. Privézaken kwamen zelden ter sprake.

    Journalistiek voor beginners: koppel een persoonlijk verhaal aan feiten, het liefst cijfers uit rapporten van het CBS. De werkelijkheid is knap ingewikkeld, nummertjes kunnen patronen bevestigen of ontkrachten. Zelfs artikelen over (vermeend) doorgeslagen rendementsdenken worden gretig onderbouwd met getallen.

    In HP/De Tijd diepen drie mannen #MeToo eens flink uit. Het gaat over de schuldvraag, over trial by media. Het zwaartepunt van de discussie verschuift – het nieuwe is er inmiddels wel van af. De verhalen van slachtoffers verdwijnen door het welles-nietes weer naar de achtergrond. Uit onderzoek onder duizend Amerikaanse mannen blijkt dat 43 procent van hen dat hele #MeToo-gebeuren met precies niemand heeft besproken. Elders lees ik dat vrouwen vaker met depressie kampen dan mannen. Die knopen zich dan weer gretiger op: bijna twee keer zo vaak als vrouwen.

    Enfin.

    Slachtoffer, schmachtoffer. Vervelende ervaring, natuurlijk, maar ik kwam er – vergeef me de beeldspraak – zonder kleerscheuren vanaf. Althans, zo haast ik iedereen te verzekeren. Tegelijkertijd: hoe debiel en schadelijk was het dat mijn beste vrienden, broers, ouders en geliefden geen enkel benul hadden van iets wat ik 25 jaar meezeulde?

    Ik ben niet de enige in Nederland, vermoed ik, maar daar zijn weinig rapportjes over. Al blijkt uit onderzoek van het EenVandaag opiniepanel dat bij vijftien procent van de mannen hun seksuele grenzen weleens zijn overschreden.

    De reacties zijn hartverwarmend. Mijn beste vriend, tevens fervent Ajacied, blinkt uit in begrip. Forse mannenarmen trommelen onhandig op mijn schouders, voorzichtige geintjes volgen. We praten er niet lang over, maar ze weten het. Niemand oordeelt. De in decennia opgebouwde geslotenheid maakt plaats voor opluchting, soms zelfs voor euforie. Een vriendin vraagt na een innige omhelzing of ik erover ga schrijven. Ik antwoord dat ik twijfel, dat het meer een notie is dan een journalistiek verhaal.

    Daar valt wat voor te zeggen, maar onder de streep is het gelul. Met de kennis van nu had ik mezelf een hoop gedonder kunnen besparen door wat opener te zijn. Bovendien voelde ik me gesteund door een beweging die liet zien hoe vervelend vaak dergelijke zaken plaatsvinden.

    Daarom zeg ik het nu luid, zij het nog steeds een tikje beschaamd: ik dus ook.

    Bron: brandpuntplus.kro-ncrv.nl

    #230382
    Mark
    Moderator

    Frans uit Ootmarsum slachtoffer van kerkelijk misbruik: ‘Krijg mijn gestolen leven nooit terug’

    Met eindrapport van het Meldpunt Misbruik heeft de katholieke Kerk een streep gezet onder een van de zwartste bladzijden in haar geschiedenis. Voor Frans Houben houdt het verhaal daarmee niet op. “Mijn gestolen leven: dat krijg ik nooit meer terug.”

    Hij heette Huub en zat bij hem op het internaat. Een donkere jongen die opviel door zijn huidskleur en om die reden vaak dagenlang werd opgesloten in het kolenhok. “Het misbruik was niet alleen seksueel maar ook fysiek. Ze hebben zijn leven verwoest. Ik heb hem nog geholpen met steunbewijs in zijn gevecht voor schadevergoeding. 40.000 euro heeft hij uiteindelijk gekregen. Een paar dagen later was hij dood.”

    Frans Houben, zelf ook slachtoffer van misbruik, voelt nog altijd een grote woede als hij het vertelt. “Huub was blij met het geld, ondanks de kilheid en het volstrekte gebrek aan empathie dat wij als slachtoffers hebben ondervonden. Zijn vroege dood was uitgesproken tragisch. De kilheid waarmee op onze verhalen werd gereageerd, heeft mijn boosheid eigenlijk alleen nog maar vergroot.”

    Lees verder op tubantia.nl >>

    Over Frans Houben is een documentaire gemaakt door 2 studentes, Anne van Riel uit Malden en Jessica Buijs uit Ede.

    #230404
    Luka
    Moderator

    ‘Vrouwen hebben problemen, mannen veroorzaken ze’
    Mannen en slachtofferschap van geweld in afhankelijkheidsrelaties

    In de jaren zeventig van de vorige eeuw werden steeds meer kanttekeningen geplaatst bij de gedachte dat verschillen tussen mannen en vrouwen vooral biologisch verklaard en begrepen moesten worden. Hoe mannen en vrouwen zich gedroegen of geacht werden zich te gedragen was niet uitsluitend een kwestie van biologie, dat had toch ook te maken met sociale codes en daarachter liggende normen. Er werd gezocht naar een nieuwe term waarmee het verschil tussen het biologische geslacht en de sociale invulling daarvan kon worden uitgedrukt en dat werd de term ‘gender’. Hoewel ik er heel erg voor ben dat we kritisch naar die sociale invulling kijken, kan ik me niet aan de indruk onttrekken, dat die term ‘gender’ toch vaak erg eenzijdig wordt gebruikt. De term wordt vooral gekoppeld aan vrouwen en meer precies aan vrouwelijk slachtofferschap. We lezen echter vrij weinig over vrouwelijke daders. Daar waar de betrokkenheid van mannen wordt beschreven, ligt sterk de nadruk op daderschap en niet of nauwelijks op slachtofferschap. Internationaal wordt ook sterk het accent gelegd op het slachtofferschap van vrouwen. Waar we in Nederland nog de meer neutrale term ‘geweld in afhankelijkheidsrelaties’ gebruiken voor allerhande vormen van geweld in gezins- en familieverband, is in Europa en bij de Verenigde Naties met name de term ‘violence against women’ populair.

    Je zou bijna denken dat vrouwen problemen hebben en dat mannen ze veroorzaken. Zo zwart-wit liggen de feiten natuurlijk niet. De ervaringen met geweld van mannen en vrouwen zijn waarschijnlijk niet symmetrisch. Hoewel nooit alle feiten van geweld in afhankelijkheidsrelaties bij instanties zoals politie en hulpverlening bekend worden – er is sprake van een dark figure – worden door de bank genomen meer vrouwen slachtoffer van deze vrouwen van geweld. Het feit dat we relatief minder mannelijke slachtoffers in beeld krijgen, betekent niet dat ze er amper zijn. Uiteraard moeten professionals openstaan voor het gegeven dat ook mannen in een andere rol dan die van dader in beeld kunnen komen. Anders worden mannelijke slachtoffers niet herkend. Daarnaast is het belangrijk dat mannen zich ook durven te uiten als slachtoffer. De wetenschappelijke literatuur over slachtofferschap leert dat het voor mannen niet eenvoudig is om aanspraak te maken op de status van slachtoffer. Slachtofferschap past doorgaans niet in het dominante beeld van hoe een man zich hoort te gedragen. In dat beeld van mannelijkheid geldt het spreekwoord ‘grote jongens huilen niet’. Dit kan zich uiten in een lacherige reactie op mannen in de rol van slachtoffer. Dat maakt de drempel om hulp te zoeken natuurlijk niet lager. Helaas maak ik zelf nog te vaak mee als ik ergens in het land een lezing geef over geweld in afhankelijkheidsrelaties en inga op mannelijke slachtoffers, dat er schampere opmerkingen uit het publiek komen in de stijl van ‘dat zijn dan zeker homo’s’. Ik leg dat altijd uit dat je homo’s niet mag mishandelen en dat ik het erg primitief vind om homo’s weg te zetten als ‘niet-echte’ mannen en dat ik in de mannenopvang ook rood-vlees-etende-hetero’s heb ontmoet.

    Als het dan weer stil in de zaal is, probeer ik aandacht te vragen voor een andere belangrijk issue: als we dan doorhebben dat er mannelijke slachtoffers zijn die hulp nodig hebben, hoe moet die hulp er dan uit zien? Net zo goed als emancipatie van vrouwen niet betekent dat vrouwen zich als mannen gaan gedragen, betekent de erkenning van het feit dat mannen hulp nodig hebben na gewelddadige ervaringen in intieme relaties, niet automatisch dat zij de zelfde hulpbehoeften hebben als vrouwen. Inmiddels hebben we tien jaar ervaring in Nederland met de opvang van mannen en daar al veel over geleerd. Dat is iets om trots op te zijn. Maar we zijn er nog niet. Serieuze aandacht voor mannelijke slachtoffers en hun specifieke behoeften blijft nodig. We – professionals en beleidsmakers – mogen de aandacht daarvoor niet laten verslappen, want dan blijft het een exotisch onderwerp dat steevast op lacherige reacties kan rekenen. Problemen kan je namelijk pas echt aanpakken als je ze serieus onder ogen ziet en voorbij gaat aan clichébeelden. Daar zijn zowel mannen als vrouwen mee geholpen.

    Janine Janssen is hoofd onderzoek van het Landelijk Expertise Centrum Eer Gerelateerd Geweld van de nationale politie. Daarnaast is zij lector Veiligheid in Afhankelijkheidsrelaties aan Avans hogeschool.

    Bron: Mannenmishandeling.nl

    #230630
    Stijn
    Lid LSG

    ‘Hij had zijn verleden weggestopt, als kind was hij jarenlang misbruikt’

    Medische experts over de patiënt die hun kijk op het vak veranderde. Deze week: huisarts Hans van Santen (58).

    ‘Hij kwam nooit op mijn spreekuur en toen opeens in korte tijd drie keer, met klachten die ik niet kon plaatsen: hoofdpijn, last van zijn maag, vermoeidheid. Als een patiënt zich jaren niet vertoont en dan plotseling een paar keer langskomt, dan ben ik op mijn hoede. Ik keek hem steeds goed na, liet zijn bloed onderzoeken en een echo van zijn bovenbuik maken. Het leverde allemaal niets op. Ik had het gevoel dat er iets anders aan de hand moest zijn.

    ‘Ik nodigde hem een keer uit aan het einde van het middagspreekuur, zodat we de tijd hadden om rustig te praten. Was er misschien iets aan de hand, vroeg ik hem, iets waar hij over piekerde of verdriet van had. Aanvankelijk ontkende hij dat, maar toen vertelde hij opeens dat een kind in zijn omgeving seksueel was misbruikt. En dat hij door die ontdekking inderdaad behoorlijk van slag was. Ik vroeg hem waarom hem dat zo diep raakte. Bracht het herinneringen naar boven? Was hem zoiets misschien zelf ooit overkomen?

    Lees dit premium artikel verder op volkskrant.nl of als lid van LSG in het ledendeel.

    #230989
    Luka
    Moderator

    “Naakt-zijn is van mijn grootste angst veranderd in een bevrijding”

    Meer dan 40 jaar heb ik geleefd met het geheim van een eenmalige seksuele aanranding in mijn kindertijd. Vorig jaar deelde ik dit verhaal op Charlie. De daden van een pedofiele atletiekleraar hebben de rest van mijn leven zwaar beïnvloed: ik kampte met onbeheersbare en langdurige erecties die niet het gevolg waren van opwinding, maar die hun oorsprong vonden in stressvolle omstandigheden gelinkt aan die aanranding. Ik kreeg automatisch een erectie als ik naakt was of anderen naakt zag, en was dit probleem gaan zien als een ongeneeslijke handicap.

    Uiteindelijk vond ik de moed om met anderen over mijn geheim te praten. Eerst met een seksuoloog, vervolgens met mijn vrouw, huisarts, uroloog, psychiater en zelfs mijn boezemvrienden. Het was een enorme opluchting om niet langer alleen met dit probleem rond te lopen, maar praten alleen was niet genoeg om het ook op te lossen. Ik probeerde ademhalingsoefeningen om de stress te onderdrukken, maar dat had geen effect. Ik besefte dat er misschien geen werkelijke oplossing bestond en dat ik voor altijd last zou hebben van deze totaal ongewenste en hinderlijke erecties die een rem zetten op een normaal leven.

    Lees verder op charliemag.be >>

    #230990
    Luka
    Moderator

    “Hoe deel je iets dat je veertig jaar verzwegen hebt voor iedereen die om je geeft?”

    Naar aanleiding van #metoo delen steeds meer vrouwen en mannen verhalen over grensoverschrijdend gedrag. Vaak gaat het over het incident zelf, maar welke impact heeft zo’n moment waarop iemand jouw grenzen schendt op de rest van je leven? Johan*, 54, getuigt over hoe een wandeling in het park toen hij twaalf was hem tot vandaag parten speelt.

    “Ik ben twaalf. Mijn moeder vindt het prima dat ik in m’n eentje met de hond ga wandelen in het park. Daar ben ik inmiddels oud genoeg voor en we wonen in een rustig dorp met een fraai park; totaal ongevaarlijk. Ik voel me heel volwassen, vind het leuk om op eigen houtje op verkenning te gaan.
    Terwijl de hond en ik door het park lopen, zie ik in de verte een jogger die mijn richting uitkomt. Ik herken hem als een trainer van de plaatselijke atletiekclub. Hij stopt en begint een praatje met me. Hij vraagt of ik geen zin heb om aan te sluiten bij de sportclub. Hij begint complimenten te maken over mijn lichaam, zegt dat ik perfect gebouwd ben, dat ik wel eens een groot atleet zou kunnen worden.

    Zoiets heb ik nog niet eerder gehoord. Ik straal van trots. Kom, zegt hij, ik ga enkele tests met je doen om te zien of je bij ons in de club kunt komen. Hij neemt me mee naar een bouwval op een verlaten plek in het park, onttrokken aan het zicht van andere wandelaars. Ik vind het een vreemd voorstel, maar durf niet te weigeren.

    In het gebouwtje begint de man mijn bovenkleding los te maken. Ik voel me ongemakkelijk, maar durf niets te zeggen. Hij neemt mijn arm vast en begint mijn hartslag te meten. Dan wil hij weten of ik sterke benen heb. Voor ik het goed besef, heeft hij mijn broek naar beneden getrokken. Ik schrik, durf niet naar beneden te kijken. Dan voel ik dat mijn onderbroek naar beneden gaat. Ik laat mijn blik even naar beneden gaan, en ik zie mezelf poedelnaakt staan met mijn onderbroek op de enkels.

    Daarna durf ik niet meer naar beneden te kijken. Ik weet niet wat de man precies doet. Hij zit met zijn hoofd tussen mijn benen. Wat zit hij te zoeken in mijn kruis? De hond kijkt toe, maar blijft kalm.

    Lees verder op charliemag.be >>

    #231101
    Mark
    Moderator

    Jongens en mannen ook slachtoffer van seksueel misbruik

    Als de video niet wil afspelen, klik hier >>

    Als we denken aan een verkrachting denken we bijna altijd aan een vrouwelijk slachtoffer en een mannelijke dader. Maar dat hoeft niet zo te zijn. Ook mannen worden misbruikt. Soms door een andere man, maar ook door vrouwen.

    Jongens en mannen schamen zich heel erg om hiermee naar buiten te komen. Meer nog dan vrouwen. En bovendien zien ze het vaak zelf ook niet als misbruik.

    Want kan een man wel tegen zijn zin seks hebben met een vrouw? Het antwoord daarop is: ja! Volgens Iva Bicanic, klinisch psycholoog en hoofd van Centrum Seksueel Geweld, kunnen vrouwen, jongens en mannen zeker dwingen tot seks. “Degene die penetreert kan ook slachtoffer zijn. Vaak krijgen jongens en mannen in een stressvolle situatie een erectie, dat betekent niet dat ze seksueel opgewonden zijn of dat ze instemmen met de seks. En omdat ze een erectie krijgen of klaarkomen denken ze achteraf vaak zelf ook dat ze het lekker vonden. Daarom is de schaamte zo groot.”

    ‘Lucky Boy’
    Als maatschappij gaan we er vaak van uit dat mannen en jongens altijd wel zin hebben in seks. En als een vrouw toenadering zoekt tot een jongen of man die daar niet van is gediend denken we bovendien dat de man beter in staat is daar een einde aan te maken omdat hij fysiek sterker is.

    Wanneer een jongen bekent dat hij gedwongen is tot seks door een vrouw wordt dit door de omgeving vaak niet serieus genomen. Iva Bicanic: “Er wordt dan al snel gezegd: ‘joh, wees blij dat je seks hebt gehad!’ Dat noemen we het Lucky boy fenomeen.”

    Seks met moeder
    Ook bij incest denken we vaker aan een vrouwelijk slachtoffer. Maar ook dat is weleens anders. Jeroen (52) heeft een heel nare jeugd gehad. In het gezin waar hij opgroeide was veel geweld. Zijn ouders dronken allebei te veel. Hij werd geslagen, vernederd en ook door zijn moeder seksueel misbruikt. Hij heeft dat altijd heel diep weggestopt.

    Tot het niet meer ging in zijn leven. Pas na jaren therapie is hij in staat te praten over de seks waartoe zijn moeder hem dwong. “Het gebeurde toen ik rond de 10/12 jaar was, altijd om mij te straffen. Dat zei ze, en zo voelde het ook. We waren dan allebei naakt, op haar bed of in de douche. Ik moest haar bevredigen met mijn hand en zij deed het bij mij oraal. Als ik dan een erectie of een orgasme kreeg zei ze: ‘Zie je wel dat je het lekker vindt, viezerik!'” Jeroen heeft daardoor eigenlijk nooit echt meer van seks kunnen genieten.

    Groot taboe
    “Ik heb nooit meegemaakt dat een man zei: ‘ik ben misbruikt door een vrouw’, maar ik heb heel veel meegemaakt dat tijdens de therapie bleek dat iemand als jongen misbruikt was door een vrouw.” Maarten Ghysels, psychiater en lichamelijk therapeut, heeft in Nederland jarenlang een praktijk gehad voor lichaamsgerichte psychotherapie.

    Volgens hem komt misbruik van jongens en mannen veel vaker voor dan we denken. “Als we horen van een meisje van 15 dat seks heeft gehad met een man van in de dertig vinden we dat misbruik. Als het andersom is denken we daar heel anders over. Jongens worden dan meegenomen in de volwassen seksuele beleving van een vrouw terwijl ze daar nog lang niet aan toe zijn. Ze kunnen daardoor echt beschadigd raken en daar op latere leeftijd veel last van krijgen.”

    Onderzoeken
    Onderzoekers gaan ervan uit dat bij kindermisbruik in maar 7 procent van de gevallen de dader een vrouw is. Maar volgens Ghysels zegt dat niet alles.

    “Toen ik werd opgeleid als psychiater leerden we dat incest bij vrouwen bijna niet voorkwam, een verwaarloosbaar aantal. De wetenschappers gingen er toen vanuit dat vrouwen die zeiden dat ze zich dat konden herinneren het hadden verzonnen. Nu weten we wel beter. Ik denk dat het waarschijnlijk is dat dit bij misbruik van mannen hetzelfde gaat gebeuren.”

    Bron: eenvandaag.avrotros.nl.

10 berichten aan het bekijken - 31 tot 40 (van in totaal 91)
  • Je moet ingelogd zijn om een antwoord op dit onderwerp te kunnen geven.
gasten online: 10 ▪︎ leden online: 0
No users are currently active
FORUM STATISTIEKEN
topics: 3.249, berichten: 17.538, leden: 2.083