Seksueel geweld en seksueel misbruik van mannen en jongens

Forum Lotgenoten Seksueel Geweld Achtergrond & Informatie Informatieve websites & mediaberichten Seksueel geweld en seksueel misbruik van mannen en jongens

  • Dit onderwerp bevat 70 reacties, 5 deelnemers, en is laatst bijgewerkt op 02/02/2020 om 11:44 door Mark.
21 berichten aan het bekijken - 51 tot 71 (van in totaal 71)
  • Auteur
    Berichten
  • #237296
    Mark
    Moderator

    Hoge drempel bij seksueel misbruikte jongens om hulp te zoeken: ‘Niet stoer om aan te kaarten’

    Er is een hoge drempel bij minderjarige jongens die slachtoffer zijn van seksuele uitbuiting, misbruik of prostitutie om aan te kloppen voor 24-uurshulp.

    In de behandelgroep die de Friese zorgorganisatie speciaal voor deze jongens oprichtte, zitten nog slechts twee jongens. De Friese zorgorganisatie Fier had op meer gerekend.

    Jongens met zo’n geschiedenis blijken moeilijker te benaderen dan meisjes, is de ervaring. ,,Bij deze jongens is er al gauw een driedubbel taboe. Ze schamen zich voor het feit dat ze misbruikt zijn, ze zijn bang om uitgemaakt te worden voor homo, en als jongen is het niet stoer om hierover te beginnen”, zegt Fier-directeur Anke van Dijke.

    Lees dit premium artikel verder op lc.nl of als lid van LSG in het ledendeel.

    #237841
    Luka
    Moderator

    Henk (73) leeft nog altijd met de gevolgen van zijn tijd in een jeugdinstelling

    Henk van Kalken zou als 9-jarige jongen in een kindertehuis beter af zijn dan thuis, maar hij werd er seksueel misbruikt, geslagen en vernederd. Het werkte door in de rest van zijn leven. “Het kostte me drie huwelijken en het contact met mijn kinderen.”

    Eind volgende maand komt het onderzoek van commissie-De Winter Uit naar de misstanden in de jeugdzorg na 1945. Van Kalken is een van de honderden mensen die door de commissie is gehoord.

    Misstanden in de jeugdzorg
    Duidelijk moet worden hoe die misstanden hebben kunnen gebeuren en wat het effect is geweest op het leven van die kinderen. Een belangrijk onderzoek, vindt Van Kalken. “Het is van evident belang dat er wordt gekeken naar de schaduwkanten van de jeugdzorg. Want die is inmiddels wel veranderd, maar is nog steeds verre van ideaal. Per definitie horen kinderen niet in de jeugdzorg. ”

    Van Kalken, nu 73, kwam zelf al jong in aanraking met de jeugdzorg. “Ik weet nog dat mijn vader mij wegbracht naar kindertehuis Het Treekerberkje in Amersfoort. Ik mocht hem nakijken en zag hem zo rechts de hoek om gaan. Dat was verschrikkelijk. Ik wist dat ik achtergelaten zou worden. Daar stond ik dan, 9 jaar, in een enorm huis waar ik niemand kende. Ik heb me daar optimaal onveilig gevoeld.”

    Een heet strijkijzer
    Zijn vader had een stoornis in zijn driftbeheersing, waardoor hij extreem gewelddadig kon zijn, vertelt Van Kalken. “Hij stond ooit met een heet strijkijzer boven mijn hoofd. Klaar om op me in te slaan. Dat ik uit huis ging, heeft waarschijnlijk mijn leven gered, maar het heeft een hoge tol geëist.”

    Van Kalken vertelt hoe hij daar in en onveilige situatie terecht kwam. “Zo was er een leider die ons militair wilde drillen. Hij liet ons ‘s morgens vroeg op appèl komen en dan moesten we allemaal in hetzelfde pak in gesloten colonnes door de straten van Amersfoort marcheren. Een andere leider verrichte seksuele handelingen bij ons. Weer een ander was uit om ons op masturbatie te betrappen. Dan moesten we op een kokosmatje knielen en God de vader om vergeving vragen.”

    ‘Ik was geen bal waard’
    Geknakt kwam Van Kalken uit de instelling. “Ik was geen bal waard. Niemand kon om mij geven, met dat gevoel kwam ik de samenleving weer in. Het kostte me het ene huwelijk naar het ander. Ik geloofde niet dat mijn vrouw echt van mij kon houden.”

    Het werkte ook door op zijn relatie met zijn twee kinderen. “Ik had een verwrongen kindbeeld. Kinderen stelden niets voor. Die moesten hun kop houden en luisteren, zoals mij dat zelf ook was verteld. Dat hebben mijn kinderen ook geweten. Ik heb nu geen contact meer met ze.”

    Jaren therapie
    Het kostte hem jaren aan therapie én veel gesprekken met zijn huidige vrouw, die vanuit haar eigen werk in de jeugdzorg veel inzicht had op zijn gedrag. Ook schreef hij een boek over zijn ervaringen ‘De steenrode jas’ dat heilzaam werkte. “Ik ben nu bijna 74 en weet ongeveer hoe het zit, maar nu bekruipt me soms het gevoel: het hoeft al bijna niet meer.”

    Voor Van Kalken heeft de uitkomst van het onderzoek van commissie-De Winter geen persoonlijk gevolg. Hij is niet uit op een financiële schadevergoeding. Iets dat bij het vorige onderzoek naar seksueel misbruik (commissie-Samson) voor slachtoffers ook lastig bleek vanwege het gebrek aan bewijs. Veel archieven zijn in de jeugdinstellingen slecht bijgehouden of later vernietigd. In het huidige onderzoek speelt dat weer een rol.

    Archieven zijn belangrijk
    Veel kinderen wisten helemaal niet waarom ze eigenlijk uit huis geplaatst waren. Als ze daar later naar op zoek gaan, vinden ze niets terug of is er soms alleen een inschrijving. Dat helpt niet, zegt archivaris Hans Seijlhouwer van het VU, waar het archief van kindertehuis Martha-Stichting ligt opgeslagen.

    Seijlhouwer krijgt steeds meer verzoeken van mensen die op zoek zijn naar een tastbaar stuk van hun verleden. Toch stelt het archief soms teleur. “Soms willen ze weten waarom ze in dat tehuis zaten, maar vinden ze hier alleen een inschrijfformulier.”

    Iets doen met pijnlijke herinneringen
    De verlichting zat hem voor Van Kalken in het besef dat hij de enige was die wat met zijn pijnlijke herinneringen kon doen. “Het zijn mijn hersenen die de informatie hebben opgeslagen en voorzien hebben van betekenis. Ik besefte me dat ik het verleden in het verleden moest laten. Het is pijnlijk en kost een hoop moed om daders niet de baas over jouw leven te laten spelen. Maar jij kan zelf degene zijn die de belangrijkste persoon is in je eigen leven.”

    Bewijs dat je hebt bestaan
    Jaap Krediet (71) zocht ook naar zijn dossier. Toen hij op zijn 12de beide ouders verloor kwam hij in een jongenspaviljoen terecht in jeugddorp De Glind. Hij weet er niet veel meer van. “Uit mijn jeugd heb ik bijna niets tastbaars en dat vind ik heel vervelend”, vertelt hij. “Ik heb dingen uit die tijd weggestopt. Als je dan toch iets uit het verleden hebt, foto’s of documenten, dat kan dat een trigger zijn om herinneringen terug te halen.”

    Krediet kreeg een paar jaar geleden ineens een briefje in zijn bezit dat hij als tiener aan een van de leidsters had geschreven. “Ik was dat helemaal vergeten. Ik noemde die leidster ‘mama’ in dat briefje en sloot af met ‘uw zoontje’. Aan de ene kant vond ik het fijn om te weten dat er toch wel iemand was die aandacht voor me had. Aan de andere kant voelde het alsof ik mijn ouders had verloochend. Alsof ik mijn moeder had ingeruild. Daar had ik 50 jaar na dato toch last van.”

    Houvast
    Het laat zien dat de jeugdzorg ook tientallen jaren later nog veel invloed heeft. Toch is Krediet, ondanks zijn conflicterende gevoelens, heel blij met de brief die hij vond. “Het geeft me een stukje houvast. Een soort bewijs dat ik heb bestaan. Het geeft ook aanleiding om er met mijn kinderen over te praten. Het geeft hun bijvoorbeeld ook weer antwoorden op vragen over mijn gedrag.”

    Ook Henk Van Kalken is niet verbitterd of boos over zijn verleden. “Ik haat niemand. Het maakt je vrij als je niet met de daders bezig hoeft te zijn. Je komt er toch niet achter wat ze gedreven heeft.”

    Bron: EenVandaag – Avro Tros >> Je kunt hier het interview ook terug luisteren

    #239261
    Luka
    Moderator

    Steeds meer jongens gechanteerd met naaktfoto’s

    Er melden zich steeds meer jongens onder de 26 jaar die online worden afgeperst met seksueel getinte foto’s of video’s. Vorig jaar verdubbelde het aantal jongens dat daar melding van maakte ten opzichte van 2017. Daarom beginnen hulporganisaties Helpwanted en Slachtofferhulp Nederland vandaag een onderzoek naar financiële afpersing met naaktbeelden.

    Bij deze vorm van chantage dreigt een afperser iemands naaktbeelden online te zetten, tenzij het slachtoffer flink betaalt. Vorig jaar werd daarvan 552 keer melding gemaakt bij Helpwanted, een website over online seksueel misbruik van kinderen en jongeren. Het overgrote deel van die meldingen, 79 procent, kwam van jongens en mannen.

    “Meisjes worden vaak afgeperst voor naaktbeelden, jongens voor geld”, zegt Merel van Mansom, wetenschappelijk medewerker bij Helpwanted. “Er is dus een onderscheid tussen financiële en seksuele afpersing.” Bij meisjes vragen afpersers bijvoorbeeld om extra naaktbeelden, die zij dan in hun netwerk kunnen verspreiden. Jongens wordt meteen om geld gevraagd.

    Jongens denken dat ze met een leuk meisje of een leuke jongen zitten te chatten.
    Nikki Lee Janssen, ervaringsdeskundige en voorlichter bij Helpwanted

    De slachtoffers werden vaak zonder hun medeweten gefilmd en in bijvoorbeeld een chatbox verleid tot het hebben van seksueel online contact. “Er wordt misbruik gemaakt van de seksuele vrijheid die jongeren voelen”, zegt Nikki Lee Jansen, ervaringsdeskundige en werkzaam bij Helpwanted.

    “Jongens denken dat ze met een leuk meisje of een leuke jongen zitten te chatten, maar dat is dan een opnamebeeld of iemand die daar onder dwang zit”, vertelt Janssen bij Nieuws & Co op NPO Radio 1. “We zien dat er soms echt bendes achter zitten die hier hun beroep van hebben gemaakt. In heel veel landen is dit echt een megabusiness.”

    Volgens Helpwanted zijn de meldingen die de organisatie binnenkrijgt dan ook het topje van de ijsberg. In het algemeen is nog weinig bekend over ‘financiële sextortion’ en de gevolgen daarvan.

    Met de onderzoekscampagne die vandaag begint, hopen Helpwanted en Slachtofferhulp inzicht te krijgen in bijvoorbeeld de relatie tussen slachtoffer en afperser. Ook onderzoeken de organisaties hoe groot de aangiftebereidheid is onder jongens.

    “Het taboe op het maken en uitlekken van naaktbeelden is sowieso al groot”, vindt Nikki Lee Janssen. “Maar in de media zien we vooral de verhalen van vrouwelijke slachtoffers. Dat maakt de schaamte en het taboe bij jongens nog groter.”

    Jongens die met online afpersing te maken hebben gehad, kunnen anoniem een vragenlijst invullen. De uitkomsten van het onderzoek worden gebruikt om de hulpverlening aan slachtoffers te verbeteren.

    Bron: NOS.nl

    #239475
    Mark
    Moderator

    Doorbreek het taboe rond mannelijke slachtoffers van seksueel geweld

    Seksueel geweld is een feministisch onderwerp. Tijdens de Tweede Feministische Golf zetten vrouwen het op de politieke agenda en het is niet verwonderlijk dat de #MeToo-beweging plaatsvindt tijdens een nieuwe heropleving van feminisme. Daarbij lijkt er een eenvoudig onderscheid te zijn tussen vrouwen als slachtoffers en mannen als daders.

    Op het eerste oog is dat onderscheid logisch. Vrouwen zijn doorgaans fysiek zwakker en seksuele intimidatie gaat vaak gepaard met (de dreiging van) fysiek geweld. Bovendien laten de statistieken duidelijk zien dat vrouwen veel vaker slachtoffer zijn dan mannen. Toen ik in april 2017 – voordat #MeToo viraal ging – een column schreef over vrouwen als daders kreeg ik dan ook boze reacties. Het probleem is veel dringender voor vrouwen, dus waarom dan kostbare aandacht besteden aan mannen?

    In haar beroemde boek Against Our Will (1975) stelt Susan Brownmiller dat verkrachting een primair middel van mannen is om het patriarchaat in stand te houden:

    ‘Man’s discovery that his genitalia could serve as a weapon to generate fear must rank as one of the most important discoveries of prehistoric times, along with the use of fire and the first crude stone axe. From prehistoric times to the present, I believe, rape has played a critical function. It is nothing more or less than a conscious process of intimidation by which all men keep all women in a state of fear.’

    “Dat zou erop kunnen wijzen dat seksueel geweld tegen mannen in opkomst is. Dat is aandacht waard, zowel van onderzoekers en van feministen.”

    Verkrachting is in deze opvatting iets dat mannen doen om macht te behouden. Brownmiller kon zich eenvoudigweg niet voorstellen dat vrouwen zich hier ook aan schuldig zouden maken. Seksueel geweld draait inderdaad om intimidatie en macht. Maar geslacht is niet de verklarende variabele. Zo blijkt dat in Amerikaanse gevangenissen, vrouwelijke bewaarders meer dan hun mannelijke collega’s hun positie misbruiken om gevangenen tot seksuele handelingen te dwingen.

    Deze week kwam de Monitor Seksuele Gezondheid in Nederland 2017 van Rutgers uit. Hierin zijn cijfers opgenomen over seksuele grensoverschrijding en seksueel geweld. Als we ook zoenen tegen de wil daarbij meerekenen, heeft 53 procent van de vrouwen en negentien procent van de mannen hier wel eens mee te maken gehad. Het verschil tussen mannen en vrouwen is inderdaad groot, maar bijna één op de vijf mannen is toch geen te verwaarlozen groep.

    Rutgers heeft dit jaar de data op een andere manier verzameld waardoor vergelijking met eerdere Monitors lastig is. Zo is de vraagstelling niet hetzelfde. Extra jammer is dat er niet gevraagd is naar recente ervaringen, een vraag die wel in 2012 werd gesteld. Toen gaf 1,3 procent van de vrouwen aan dat ze in minstens één keer in het afgelopen jaar seksueel geweld had meegemaakt, tegenover 1,2 procent van de mannen. Ongeveer evenveel dus – een beeld dat ook uit eerder genoemd Amerikaans onderzoek naar voren komt.

    Dat zou erop kunnen wijzen dat seksueel geweld tegen mannen in opkomst is: de cijfers over het gehele leven liggen voor mannen namelijk lager. Dat is aandacht waard, zowel van onderzoekers en van feministen. Zijn de daders hogergeplaatsten of juist partners? Vindt het seksueel geweld plaats op de werkvloer of in het uitgaansleven?

    In Nederland is het aantal zaken dat aan het licht kwam dankzij #MeToo niet zo groot. De drie grootste (dat wil zeggen: met de meest high profile verdachten) kenden in twee gevallen mannelijke slachtoffers: Gijs van Dam (Jelle Brandt Corstius) en Job Gosschalk (37 mannelijke acteurs). De andere zaak is die rond Jappe Claes en zijn vrouwelijke studenten.

    Desondanks gaat het op sociale media, in columns en bij praatprogramma’s vrijwel eenzijdig over vrouwen als slachtoffers. Dat versterkt het reeds bestaande taboe voor mannen om uit te komen voor hun slachtofferschap. Mannen horen immers jagers te zijn en seks altijd lekker te vinden. Gedwongen worden iets te doen wat je niet wilt hoort echter niet bij seks. De Monitor 2017 van Rutgers laat zien dat de gevolgen van dwang voor mannen dezelfde zijn als die voor vrouwen: ook zij hebben last van fysieke en psychische klachten, en onder andere problemen in de relatie en op het werk.

    Het percentage mannen dat aangifte doet van hun ervaringen met seksueel geweld ligt zorgwekkend laag: slechts vier procent (tegenover een eveneens zorgwekkend schamele elf procent vrouwen). Mannen praten er ook minder over en krijgen daardoor minder hulp. Er is dus nog een lange weg te gaan. Emancipatie is geen vrouwenkwestie, maar iets dat we samen moeten doen. Dat geldt ook voor seksueel geweld.

    Bron: brainwash.nl

    #240096
    Luka
    Moderator

    ‘Misbruik tekent voor het leven’

    Vijftien jaar lang, van zijn derde tot zijn achttiende, werd Alexander sekueel misbruikt. Maar hij wist niet beter, dacht dat het normaal was. Pas later besefte hij hoe het misbruik zijn leven heeft getekend.

    Alexander woonde als 18-jarige net een half jaar op zichzelf, toen de telefoon ging. Hij moest direct naar zijn ouders komen. ‘Mijn jongste zusje had die dag aan mijn moeder verteld dat we jarenlang waren misbruikt door onze oom. Mijn moeder vond dat ik, net als mijn broer en zusjes, aangifte moest doen.’

    Gedragsproblemen
    Maar Alexander vroeg zich af: ‘Waarvan dan? Het klinkt misschien heel vreemd, maar het was zo gewoon geworden, ik zag het niet als misbruik. Zelfs niet toen ik al 18 was.’ Toch had hij al jaren ernstige gedragsproblemen en werd hij gepest op school. Geen professional koppelde dat aan misbruik.

    ‘Mijn oom deed dat heel slim. Hij zei dat het ons geheimpje was; als we het zouden vertellen, zouden we misschien straf krijgen van onze ouders. Hij was voor ons een leuke oom, die een tijdje bij ons woonde. We deden leuke dingen en gingen bijvoorbeeld met hem naar het strand.’

    ‘Aangifte doen? Waarvan dan? Het klinkt misschien vreemd, maar het was zo gewoon geworden, ik zag het niet als misbruik. Zelfs niet toen ik al 18 was.’
    Alexander – slachtoffer seksueel misbruik

    Bevrijd
    Inmiddels is Alexander 43 jaar. ‘Het heeft mijn leven enorm beïnvloed. Ik heb een laag zelfbeeld, moeite met concentreren en ik lijd aan een posttraumatische stressstoornis.’ Toch heeft hij zijn oom inmiddels vergeven. ‘Omdat hij, net als veel daders, zelf óók slachtoffer was van seksueel misbruik.’ Nu hij het een plek heeft kunnen geven voelt Alexander zich bevrijd. ‘Dit is misschien wel de beste periode uit mijn leven.’

    Bron: Rotterdam.nl (artikel niet meer te vinden op de site)

    #240899
    Luka
    Moderator

    Vluchteling en misbruikt

    Een bijzondere groep jongens die in ons land te maken heeft met seksueel geweld zijn de vluchtelingen. We kennen ze allemaal van de beelden in de media: op de armetierige bootjes die vanuit Libië met veel te veel passagiers de zee overgaan. We weten: dat moet een helse overtocht voor ze zijn. Maar wat we vaak niet weten is wat er vóór de trip op de boot heeft plaatsgevonden en wat er daarná komt…

    Linda Pool heeft vanuit haar rol als zorgcoördinator de afgelopen jaren een tiental jongens begeleid die in een asielzoekerscentrum zijn opgenomen. Zij kent die verhalen wél. ‘Bijna niemand stapt ongeschonden vanuit Libië de boot op’, zegt ze. ‘Voordat deze vluchtelingen in Italië aan land komen, hebben ze al meerdere trauma’s opgelopen. Ze worden bedreigd door hun mensenhandelaren of smokkelaars, opgesloten en gemarteld. Veel vrouwen en in sommige gevallen ook jongens worden seksueel misbruikt.’ Het gaat om vluchtelingenjongens uit voornamelijk West-Afrikaanse landen, zoals Ghana, Gambia, Nigeria, Oeganda en Ivoorkust. Zij reizen richting Europa omdat het perspectief in hun eigen land uitzichtloos is. ‘Er gaat daar de hardnekkige mythe rond dat er in het westen gemakkelijk geld te verdienen valt’, zegt Pool. ‘En daarom offeren veel gezinnen daar een zoon of een dochter op die de familie vanuit Europa moet gaan onder houden. Deze jongens worden onder grote druk op pad gestuurd.’

    ‘De mafa profiteert van de immense voorraad aan vluchtelingen. Jonge jongens worden gedwongen seksuele diensten aan te bieden op straat’

    Eenmaal aan land in Italië wordt de situatie er niet beter op. Pool: ‘De jongens komen terecht in overvolle kampen waar maffiosi de dienst uitmaken. Ze worden in de kampen zelf geronseld voor de prostitutie of criminele activiteiten. De maffia profiteert van de immense voorraad aan mensen. Jonge jongens worden gedwongen drugs te verhandelen of seksuele diensten aan te bieden op straat. Aan zoveel mogelijk klanten, voor zoveel mogelijk geld. Het geld dat ze daarmee verdienen moeten ze afstaan. Dit hele proces gaat opnieuw gepaard met veel dreiging en geweld. Het feit dat deze slachtoffers heel weinig kennis hebben van hun rechten en plichten, maakt het er niet beter op. Daar maken mensenhandelaren handig gebruik van.’

    Een deel van deze vluchtelingen komt uiteindelijk in Nederland terecht, hetzij via een mensenhandelaar die hen verder uitbuit, hetzij zelfstandig. Een deel verdwijnt in de illegaliteit, anderen vinden plek in een asielzoekerscentrum. ‘Het gaat slecht met jongens die ik in de AZC’s spreek’, vertelt Pool. ‘Ze hebben trauma op trauma op trauma. Ze slapen niet, zijn schrikachtig, hebben last van herbelevingen en medische klachten als gevolg van de martelingen en het misbruik. Daar komt bij dat ze helemaal niemand vertrouwen, ook hulpverleners niet, waardoor ze lastig te helpen zijn. Vaak trekken ze uiteindelijk hun eigen plan, vooral als de druk op de procedure rondom hun verblijfstatus toeneemt. Dan zijn ze ineens verdwenen, de illegaliteit in. We weten dat een groot deel van deze jongens weer in de gedwongen prostitutie terechtkomt.’

    Ja, er is een markt voor deze jongens, ook in Nederland, zegt Pool. ‘Het klinkt heel gek, maar hoe jonger, kwetsbaarder en ongelijkwaardiger, hoe meer ze in trek zijn voor seks. Er is een grote groep mannen die daar op kickt. Gewone mannen, Europeanen, met kinderzitjes achterin de auto. Mannen die puur voor lustbeleving hun moraliteit uitschakelen.’

    ‘We kunnen zo ontzettend weinig voor deze slachtoffers doen’, besluit Pool. ‘Tijd voor intensieve traumabehandeling is er vaak niet in verband met hun verblijfsprocedure. Je kunt ze helpen met een beetje klachtenreductie, stabilisatie en wat medicijnen, maar dat is het zo ongeveer wel. Het wordt tijd dat we gaan inzien hoe we in Nederland omgaan met deze groep immigranten. Het kan niet zijn dat we ze zo verschrikkelijk aan hun lot overlaten.’

    Bron: fier.nl/fiermagazine

    #240901
    Luka
    Moderator

    Misbruikte jongens
    Door schuld en schaamte verborgen

    Godzijdank zijn ze weer een beetje onder de aandacht: jongens en mannen die te maken hebben (gehad) met seksueel misbruik. Onder andere Leaving Neverland, de documentaire over het vermeend misbruik van Michael Jackson, heeft deze verborgen groep weer in the picture gezet.

    ‘Vaak maken deze jongens de afspraak met zichzelf: ik vertel het aan niemand. Want als je het vertelt, dan is het ook echt zo’

    Iedere professional die werkt met kinderen die zijn misbruikt ‘klaagt’ erover: de jongens zijn zo ontzettend onzichtbaar. Slechts één op de vijf mannen die is misbruikt zoekt hulp, één op de drie heeft het zelfs nog nooit aan iemand verteld. Vreselijk, want dat betekent dat van de (naar schatting) tienduizend nieuwe mannelijke slachtoffers per jaar het overgrote deel niet de hulp krijgt die nodig is. En het wordt nog erger: uit onderzoek blijkt namelijk dat de kans op een posttraumatische stressstoornis (PTSS) bij misbruikte jongens groter is dan bij meisjes.

    De boosdoener van het zwijgen van de jongens én hun verhoogde kans op PTSS is eenduidig: schaamte. ‘Die is bij jongens vele malen groter dan bij meisjes’, zegt Iva Bicanic, hoofd van het Centrum Seksueel Geweld. ‘Vaak maken deze jongens de afspraak met zichzelf: ik vertel het aan niemand, dit mag niemand weten. Want als je het vertelt, dan is het ook echt zo. We zien jongens die blijven ontkennen, ook al worden ze geconfronteerd met bijvoorbeeld beeldmateriaal van het misbruik. Ze blijven volhouden: Nee, het is niet gebeurd.’

    ‘Jongens horen stoer te zijn’, zegt Marina Reijns, klinisch psycholoog en inhoudelijk directeur bij Fier. ‘Dat is hoe we er als maatschappij over denken. Maar die denkwijze maakt dat ze langer met hun problemen rondlopen dan meisjes, dat ze er moeite mee hebben om kwetsbaar te zijn en moeilijk over hun gevoelens kunnen praten.’

    ‘Het hapert al in de opvoeding’, vult Bicanic aan. ‘Wij voeden meisjes wel op met het idee dat iemand over hun grenzen kan gaan. Pas op voor vreemde mannen, let op met jongens, enzovoorts. Bij jongens doen we dat niet of nauwelijks; “Zij slaan wel van zich af”. Als er op televisie, bijvoorbeeld in soapseries, aandacht wordt besteed aan seksueel geweld, gaat het altijd om meisjes die het slachtoffer zijn. Maar het is old school om te denken dat alleen meisjes en vrouwen worden misbruikt. Door deze misvatting hebben jongens geen idee dat zoiets als aanranding of verkrachting ook met hen kan gebeuren. Dus als het dan gebeurt, is de schok enorm.’

    GENITALE RESPONS
    Naast schaamte spelen verwarring en schuldgevoel een grote rol bij jongens die slachtoffer zijn van seksueel geweld. Vanwege de genitale respons, oftewel een erectie of ejaculatie tijdens het misbruik. ‘Ik werd seksueel opgewonden, dus ik heb het zelf gedaan’, geeft Reijns als voorbeeld. ‘Deze denkwijze – die heel normaal is – zorgt voor een enorme innerlijke worsteling. Maar wat slachtoffers niet weten is dat het stijf worden van de penis een autonome reactie is die niets te maken heeft met instemming.’
    Bicanic vult aan: ‘Een dader maakt er vaak misbruik van: zie je wel, je vindt het lekker, want je krijgt een erectie. De verwarring wordt nog groter doordat veel van de slachtoffers die misbruikt worden door een man, gaan twijfelen over hun seksuele identiteit. De helft denkt: ik kreeg een stijve piemel, dus ik ben homo.’
    Vanwege de verwarring en het schuldgevoel is het volgens beide professionals belangrijk om slachtoffers psychoeducatie (informatie over onder andere lichamelijke reacties) te geven in een eventueel behandelproces. Ook omdat het krijgen van een erectie vaak tot op late leeftijd kan doen denken aan het trauma.
    Bicanic: ‘Een jongen moet minimaal te horen krijgen dat het niet zijn schuld is, dat het normaal is dat hij een stijve piemel kreeg, dat een freeze-reactie (zie kader) veel voorkomt en het normaal is dat je verward kunt raken over je seksuele identiteit.’

    HIER AL EENS OVER NAGEDACHT?
    “Heb jij even mazzel dat je als vijftienjarige seks mocht
    hebben met de biologielerares van vijfendertig!” Is een
    jongen misbruikt door een vrouw, dan wordt daar vaak
    wat lacherig over gedaan; het lucky boy-fenomeen. Maar
    draai de seksen nu eens om: een meisje van vijftien met
    een man van vijfendertig. Vinden we het dan nog steeds
    leuk? ‘We houden er anno 2019 nog steeds een dubbele
    moraal op na’, zegt Iva Bicanic. ‘En het is mede dankzij
    deze dubbele moraal dat jongens geen hulp zoeken na
    misbruik door een vrouw.’

    POKERFACE
    Nog maar een keer: slechts één op de vijf misbruikte jongens zoekt hulp. Kunnen we ze eerder herkennen? Zijn er signalen waarop we kunnen letten? Dat blijkt lastig. Bicanic is er in ieder geval heel duidelijk over: ‘Signalenlijstjes kunnen écht niet meer. Slachtoffers van seksueel geweld laten juist verschrikkelijk weinig signalen zien. Want ze wíllen niet dat we het zien. En jongens al helemaal niet. Ze zetten een pokerface op, laten ook jou als hulpverlener geloven dat het goed met ze gaat, dat ze nergens last van hebben.
    ’Afgelopen jaar promoveerde Thekla Vrolijk-Bosschaart met haar onderzoek naar de slachtoffers in de zaak rond Robert M. Deze zaak kwam in 2010 naar buiten toen werd ontdekt dat M. tijdens zijn werk bij kinderdagverblijf ’t Hofnarretje in Amsterdam en als oppas aan huis tientallen kinderen seksueel misbruikte. Uit onderzoek van de politie bleek dat er 87 slachtoffers waren. De onderzoekster legde de dossiers van kinderen die in aanraking waren geweest met M. voor aan onafhankelijke experts. Het ging om dossiers van kinderen waarvan bewezen was dat ze waren misbruikt en van kinderen bij wie er geen bewijs van misbruik werd gevonden. Nu komt het: de experts konden op basis van de symptomen van de kinderen niet beoordelen welke kinderen wel en welke kinderen niet waren misbruikt.

    ‘Ze laten ook jou als hulpverlener geloven dat het goed met ze gaat, dat ze nergens last van hebben’

    ‘Misbruik bij kleintjes is inderdaad moeilijk te herkennen’, zegt Reijns. ‘Deze kinderen laten vaak geen expliciete signalen zien en hebben nog geen woorden om uit te leggen wat er met hen is gebeurd. Hulp vragen doen deze slachtoffertjes in veel gevallen indirect, door het laten zien van afwijkend gedrag.

    FREEZE-REACTIE

    Zestig tot zeventig procent van de slachtoffers verstijft
    tijdens seksueel misbruik. Ze doen niets, ze voelen zich
    verlamd. Hun lichaam schiet in een overlevingsmodus,
    in een freeze. Want, zo “denkt” het lichaam: beter
    verkracht dan vermoord. ‘Slachtoffers hebben geen
    enkele controle op deze automatische respons’, zegt Iva
    Bicanic. ‘Maar dat weten ze in veel gevallen natuurlijk
    niet. Ze nemen het zichzelf kwalijk dat ze niet hebben
    geschreeuwd of gevochten, dat ze het ‘zomaar’ hebben
    laten gebeuren. Tegen de tijd dat ze ouder worden,
    gaan ze zich afvragen: waarom heb ik niks gedaan?
    Slachtoffers lopen niet vast op de penetratie of andere
    seksuele handelingen, maar op hun eigen beoordeling
    van hun reactie tijdens het misbruik. Het is daarom
    belangrijk dat iemand ze vertelt hoe het lijf werkt bij
    extreme stress. Dat die freeze een normale respons is.

    De slachtoffertjes uit het onderzoek van VrolijkBosschaart lieten veel pathologie zien: gedragsproblemen, zoals woede- en paniekaanvallen, incontinentie, slaapproblemen en zorgelijk seksueel gedrag. Reijns: ‘Kijk naar afwijkingen in wat voor een baby of peuter normaal gedrag is. Denk aan het jongetje dat na het douchen routinematig op bed gaat liggen omdat “zijn kontje nog moet worden schoongemaakt” of het jongetje dat seksueel getinte bewegingen maakt, op zijn knuffels rijdt en onmiddellijk naar de borsten van een vrouw grijpt. Hieraan zie je: niet de taal om te benoemen wat er speelt, maar wel dat gedrag. Gedrag dat zich vaak blijft herhalen. Dat het ongepast is, voelen deze kinderen zelf niet aan, omdat ze dit zo vaak hebben moeten doen op aangeven van een ander.’

    ‘Ik had een jongen in mijn praktijk die totaal over de grenzen van zijn vriendinnetje ging, puur omdat hij dacht dat het zo hoorde’

    Ook in de prepuber- en puberteit zijn de signalen van misbruik vaak allesbehalve expliciet. Daar waar meisjes rond hun puberteit gaan internaliseren (terugtrekken, depressieve klachten), laten jongens vaak externaliserend gedrag zien. Denk aan: een kort lontje, prikkelbaar, agressief. Maar er is meer. Waar meisjes vaak in herhaling vallen als slachtoffer, gaan jongens zich volgens Reijns veelal promiscue gedragen. Als dader. ‘Als ik hoor dat een meisje is misbruikt door haar broer, vraag ik me gelijk af wat hij heeft meegemaakt. En ja, in veel gevallen is het inderdaad zo dat de dader zelf ooit slachtoffer was. Niet zo heel gek. Als er iemand sterk over je lichamelijke grenzen heengaat, je lichamelijke integriteit aantast, herken je de grenzen van jezelf én de ander niet meer. Dat uit zich dan bijvoorbeeld in seksuele grensoverschrijdingen richting anderen.’ Bicanic: ‘Soms niet eens bewust. Ik heb een jongen in mijn praktijk gehad die totaal over de grenzen van zijn vriendinnetje ging, puur omdat hij dacht dat het zo hoorde. Zo was het tijdens zijn misbruik ook altijd gegaan. Ze doen na wat ze zelf hebben meegemaakt. Daarom is het ook zo belangrijk om deze jongens seksuele voorlichting te geven. Je denkt al gauw: die voorlichting hebben ze allang gehad. Ja, maar dan wel in de omgekeerde volgorde.’

    GEVOLGEN VAN MISBRUIK
    De gevolgen van misbruik kunnen levenslang zijn, zelfs als het misbruik plaatsvond in de babytijd en het kind zich van het trauma zelf niets kan herinneren. ‘Wie als baby is misbruikt heeft vaak geen actieve herinneringen aan het misbruik’, legt Reijns uit, ‘maar de pijn van het trauma dragen ze wel mee in hun lichaam. Ze zijn bovendien vaak extreem onveilig gehecht. Al in hun eerste jaar zijn ze in een groot gevoel van onveiligheid grootgebracht, waardoor ze niet het vermogen hebben om een empathische relatie aan te gaan. Het zijn beschadigde kinderen die niet goed met leeftijdsgenootjes kunnen omgaan en begin puberteit emotieregulatieproblemen laten zien. Hun hormonen gaan dan een rol spelen, ze worden seksueel rijp, maar daar weten ze niet goed mee om te gaan. En opnieuw is daar dat gedrag dat laat zien dat ze vroegkinderlijk getraumatiseerd zijn.’ Die problemen kunnen volgens de klinisch psycholoog tot in de volwassenheid doorgaan. Volwassenen die als kind in hun vroege jeugd zijn getraumatiseerd hebben meer kans op zowel psychische, lichamelijke als sociale en financiële problemen. ‘Wat ik zie zijn kinderen, jongeren en volwassenen die enorm in de knoop zitten met zichzelf en hun eigen gevoelens’, zegt Bicanic. ‘Ze zijn enorm beschadigd in hun vertrouwen in anderen, maar ook in zichzelf en hun eigen lichaam – dat op zo’n vreselijke manier verraad heeft gepleegd door te reageren op het misbruik. Ze zijn in feite tegen zichzelf opgezet. En de herinneringen aan het trauma blijven maar terugkomen, ook al proberen ze die vaak zo ver mogelijk weg te stoppen. Voor veel mannen die als kind zijn misbruikt, komt het besef van wat er allemaal met hen is gebeurd pas later. Dat noemen we inflatie, een opwaardering van de betekenisgeving van de oorspronkelijke gebeurtenis. Je ziet dat heel goed terug in de documentaire Leaving Neverland, waarin twee volwassen mannen vertellen over het misbruik uit hun jeugd. Pas toen zij zelf vader werden, beseften ze dat hun relatie met Michael Jackson niet normaal was. Een nieuwe gebeurtenis in hun leven gaf een nieuwe betekenis aan het misbruik in hun jeugd.’

    Bicanic pleit, onder meer vanwege deze inflatie, voor het blijven monitoren van slachtoffers na een traumabehandeling. ‘Je moet ze eigenlijk ieder jaar op controle laten komen, net zoals je bij patiënten met een chronische ziekte doet. De gevolgen van langdurig seksueel misbruik vertonen parallellen met een chronische ziekte. De kans op terugval is groot. Het is belangrijk om ieder jaar even te polsen: hoe zit het nu in je hoofd? Hoe gaat het met je? Is het nog een keer gebeurd? Maar ook: heb jij wat er met jou is gebeurd met iemand anders gedaan? Dat iemand na een succesvolle behandeling klaar is, is mooi, maar communiceer met kind en ouders over mogelijke terugval bij het ouder worden. Het feit dat iemand geen signalen vertoont, betekent niet per definitie dat het oké is of dat het oké blijft. Je moet seksueel misbruik in een levensloop zien, de dynamiek begrijpen.’

    ‘Ik heb legio meisjes behandeld, een jongen tegenover me is uniek’

    RODE LOPER
    Maar om die jongensslachtoffers te kunnen monitoren, moet je ze eerst wel in je spreekkamer krijgen. ‘Ik heb legio meisjes behandeld’, zegt Bicanic, ‘een jongen die tegenover me zit is uniek. Ik heb ze dolgraag in behandeling, in gedachten leg ik de rode loper voor ze uit als ze zich melden, maar ze melden zich gewoonweg niet.’ En bij jongens die wél in beeld van de hulpverlening komen, worden het misbruik vaak gemist. Reijns: ‘Dan wordt er gekeken naar de bovenliggende problematiek – het afwijkende gedrag – in plaats van naar de oorzaak van dat gedrag. Bicanic: ‘Ik ken een jongetje dat naar een agressieregulatietraining werd gestuurd, terwijl hij gewoon iedere week werd misbruikt.’ Een gemiste kans, want deze jongens zijn, met de juiste traumabehandeling, heel goed te helpen, zeggen Bicanic en Reijns. Daarin verschillen ze dan weer niet zoveel van de meisjes.

    Hoe krijgen we nu die jongens in de spreekkamer? Continue aandacht voor jongens en misbruik, zeggen de professionals. Zorgen dat de drempel voor hen om hulp te zoeken lager wordt. Bicanic: ‘Nu met de verhalen rondom Michael Jackson zie je weer even een aandachtspiek. Maar er komt een moment dat we met z’n allen weer even “misbruik-moe” zijn en die aandacht weer wegzakt. Tja, en dan ben je ook de slachtoffers weer “kwijt”.’

    CIJFERS JONGENS/MANNEN EN MISBRUIK

    • 1 op de 5 mannen heeft ooit seksueel grensoverschrijdend gedrag meegemaakt.
    • 1/3 van alle mannelijke slachtoffers heeft het nooit verteld.
    • 1/5 van de mannelijke slachtoffers zoekt hulp.
    • Bijna de helft van de mannelijke slachtoffers ervaart psychische, seksuele of relatieproblemen.
    • Mannelijke slachtoffers ontwikkelen minstens zo vaak PTSS dan vrouwelijke slachtoffers.
    • 1 op de 5 slachtoffers krijgt genitale respons tijdens het misbruik.
    • In 7% van alle gevallen van kindermisbruik is de pleger vrouw.
    • Bij 1/3 van alle mannelijke slachtoffers boven de 16 jaar is de pleger een vrouw.
    • 1/3 van de misbruikte mannen is eerder misbruikt.
    • Mannelijke slachtoffers ervaren meer schuld- en schaamtegevoelens dan vrouwelijke slachtoffers.
    • Ruim de helft van de mannelijke slachtoffers twijfelt over hun seksuele identiteit.
    • Homo- en biseksuele mannen zijn vaker slachtoffer dan heteroseksuele mannen

    Bron: Centrum Seksueel Geweld

    Bron: fier.nl/fiermagazine

    #241745
    Luka
    Moderator

     

    *Via het tandwieltje onderaan de video (instellingen) kan je de ondertiteling aanpassen van Japans naar Engels, of geheel uitzetten

    #241817
    Mark
    Moderator

    Als kind misbruikt in het Leger des Heils, dat is een geheim dat je niet kunt begraven

    Richard Bos ontving een schadevergoeding voor het misbruik door een officier bij het Leger des Heils, maar bleef ontredderd achter. Tegen Trouw deed hij zijn verhaal.

    “Voel mij maar. Zie, dit voelt bij jou nog heel zacht, maar bij mij kan het heel hard worden. Even als mannen onder elkaar: zo voelt dat dus”, zegt hij. Bos schrikt. Dit loopt uit de hand, voelt hij. Maar hij durft niets, hij verroert zich niet. “Niet verder vertellen, hoor,” zegt de officier.

    Het volgende moment in de keuken begint de officier waar hij de vorige keer eindigde, vertelt Bos. “Ik wil jouw piemeltje zien”, zegt hij. “Als je groter bent, gaat jouw piemeltje op de mijne lijken.” Richard begint te huilen. Hij moet trekken aan het geslachtsdeel van de officier. “Onze Lieve Heer vindt dit wel goed, hoor”, zegt hij opnieuw.

    Het misbruik duurt een jaar. Richard slaat alles op wat de officier zegt en doet. Na een tijd raapt hij de moed bijeen en vertelt zijn moeder dat de officier aan hem zit terwijl zij schoonmaakt. “Dat doet een officier van het Leger niet. Hou je klep maar”, is haar reactie, zegt Bos.

    Lees het hele artikel op trouw.nl >>

    #242604
    Mark
    Moderator

    Veluwenaar Erik werd seksueel misbruikt: ‘Heel lang wilde ik geen kinderen, uit angst dat ik het misbruik zou doorgeven’

    Veluwenaar Erik praat niet graag over zijn jeugd, waarin hij te maken had met seksueel misbruik en geweld. Maar aan andere kant ziet hij het als zijn plicht om er juist wel over te vertellen. ,,Alleen als je er over praat, kan je trauma’s verwerken, en dat wil ik aan anderen meegeven,’’ zegt hij.

    Het verhaal over Erik is opgenomen in het boek ‘Het is niet stoer, de gevolgen van kindermishandeling voor jongens en mannen’, van schrijfster Fiet van Beek uit Ermelo, dat onlangs verscheen. Het boek laat twaalf mannen aan het woord, die met seksueel misbruik te maken hebben gehad.

    Lees het interview met Erik op destentor.nl of als lid van LSG in het ledendeel.

    Meer informatie over het boek ‘Het is niet stoer’ >>

    #242653
    Luka
    Moderator

    ‘Ik liep ruim een halve eeuw rond met mijn geheim.’
    ‘Maar ik zwijg niet meer. Ik heb de stilte verbroken rondom het seksueel misbruik in mijn jeugd.’

    Philip werd op jonge leeftijd misbruikt
    ‘Ruim 55 jaar heb ik voor mezelf gehouden dat ik als jonge tiener herhaaldelijk werd misbruikt op de kostschool waar ik toen op zat. Ik dacht dat ik het zelfstandig een plekje had gegeven. Dat ik er geen last van had. Dat veranderde toen ik het met mijn zus en vrouw deelde. Het verborgen trauma dat het misbruik me heeft bezorgd, kwam snel daarna boven drijven. Een halve eeuw na het misbruik heb ik eindelijk de stilte verbroken. En dankzij lotgenotencontact en therapie alles alsnog verwerkt.’

    Inmiddels 57 jaar geleden
    ‘In september 2017, tijdens een weekendje weg, hadden mijn zus en onze partners het over onze jeugd. Mijn zus vroeg me of ik had meegekregen dat er op de kostschool waar ik als jonge tiener op zat, ontucht gepleegd bleek te zijn. Ik gaf aan dat ik dat wist. Waarop ze vroeg of ik zelf ook misbruikt was. Op een frank en vrije toon zei ik: ‘Ja.’ Mijn vrouw, mijn zus en haar man keken me verstijfd aan. ‘Waarom reageren jullie zo panisch?’ zei ik nog. ‘Het is 57 jaar geleden gebeurd. De dader is lange tijd geleden overleden en ik heb het wel voor mezelf verwerkt.’ De spanning bij mijn vrouw en mijn zus was groot. Hun reacties zetten me aan het denken.’

    Spontane klachten
    ‘Direct nadat ik over mijn misbruik had verteld, kwamen de klachten. Rusteloosheid, vermoeidheid, nachtmerries en hevig transpireren. Ik vroeg me af of dit klachten waren door het misbruik als kind. Want ik had er toch nooit last van gehad? Al snel kwam ik uit bij Verbreek de stilte: de website van Slachtofferhulp Nederland over seksueel misbruik. Ik stuurde een mailtje en kreeg de vraag of ik een medewerker wilde spreken. Dat wilde ik, op voorwaarde dat ik mijn echtgenoot mee mocht nemen tijdens het intakegesprek. Dat kon gelukkig. Tijdens een eerste consult was ik nuchter in mijn omschrijvingen. Maar de medewerkster vertelde dat ik via mijn woordkeuze onbewust verraadde dat ik nog wel degelijk slachtoffer was. Vanaf dat moment raakte het me. Alle lichamelijke klachten die ik sinds kort ervoer, waren het bewijs dat ik wel degelijk getraumatiseerd was.’

    Lotgenotencontact bleek na wat aarzeling een succes
    ‘De dame van Slachtofferhulp nodigde me uit voor een lotgenotengroep. Dat leek me helemaal niks. Vanuit mijn achtergrond als sociaal-cultureel werker zou ik toch alleen maar de regie pakken. En ik zag ertegen op het met andere mensen te delen; dat had ik nog niet eens met mijn drie zonen gedaan. Haar wijze woorden waren: ‘Verbreek de stilte en ga in gesprek met je huisarts en met je dierbaren.’

    Wat een bijzondere ervaring: praten met lotgenoten!

    Daarna heb ik mijn zonen en mijn acht broers en zussen en hun partners verteld over het misbruik. Het leverde veel steun en begrip op, wat me de kracht bood om deel te nemen aan de lotgenotengroep.’

    ‘Het seksueel misbruik inhoudelijk bespreken met mijn echtgenote heb ik nooit echt gedaan. Ik heb enkel verteld dat ik misbruikt ben. Dat zette onze relatie onder druk. Ik kon geen woorden vinden en zij niet invoelen wat er was gebeurd. Die lotgenotengroep was een goeie zet. Ik was de enige man en ook de enige oudere in een praatgroep met alleen maar vrouwen. Dat heb ik bespreekbaar gemaakt. Ik wilde namelijk niet dat de vrouwen in de groep mij zagen als een man die ook tot zoveel ellende in staat zou kunnen zijn. Ze zagen echter eerder het twaalfjarige misbruikte jongetje dat nog steeds in me zat. De herkenning en de gedeelde gevoelens die we konden delen; wat een bijzondere ervaring was dat!’

    Een ander mens
    ‘Het lotgenotencontact gaf mij een duwtje in de rug om traumabehandelingen te starten. Met als gevolg dat ik geen nachtmerries meer heb en een weg heb gevonden erover te praten met mijn vrouw en de rest van mijn omgeving.

    Ik ben inmiddels een leukere partner, vader en opa

    In ruim een jaar tijd heb ik een onverwerkt trauma van een gebeurtenis van ruim 55 jaar geleden kunnen verwerken. Ik ben nu een leukere partner, vader en opa en voel me gelukkig. Ik heb geen behoefte aan juridische stappen of aan verontschuldiging vanuit de kerk of de kostschool. Ik besteed mijn energie liever aan genieten van mijn nieuwe vrijheid. En aan het delen van mijn verhaal en het helpen van lotgenoten. Want ik zwijg niet meer. Zo heb ik ook mijn verhaal gedeeld in de online community voor lotgenoten van Slachtofferhulp Nederland.’

    Bron: Slachtofferhulp Nederland >>

    #242712
    Mark
    Moderator

    ‘Ik ben je dankbaar dat je me bijna kapot hebt gemaakt’

    In deze rubriek schrijven lezers een brief aan iemand die een belangrijke rol in hun leven heeft gespeeld, positief of negatief. Dit keer James* (29). Hij schrijft een brief aan de man die hem manipuleerde via Facebook en hem misbruikte.

    Marco,

    Toen we elkaar leerden kennen, ging het niet goed met mij. Je verscheen bij mijn vriendschapssuggesties op Facebook en ik besloot je toe te voegen. Een beslissing die mijn leven zou verwoesten, maar dat wist ik toen nog niet.

    Het begon met wat onschuldig geflirt. Langzaam pakte je me meer en meer in. Omdat jij zei dat je in Miami woonde, hadden we alleen online contact, maar jij – psychologiestudent – wist altijd precies de juiste dingen te zeggen. Ik zat in een moeilijke periode in mijn leven, was net mijn huis kwijtgeraakt en was feitelijk dakloos. Je gaf me het gevoel dat ik speciaal was. Ik kon me niet voorstellen dat iemand als jij daadwerkelijk geïnteresseerd was in mij. Maar: jij was ook niet wie ik dacht dat je was.

    Het duurde even voordat je je ware ik in mijn leven introduceerde. Ik zocht werk en jij had ‘toevallig’ een connectie die in Nederland woonde en een gaybar had. Die kennis van je kon mij wel aan een baan helpen, vertelde je me – zogenaamd vanuit Miami.

    ‘Ik had moeten weten dat jij en die kennis één en dezelfde man waren’

    Want het eerste wat die ‘kennis’ tegen me zei in de gaybar, was: ‘Mijn stem lijkt erg op die van Marco hè? Dat horen we heel vaak.’ Daar hadden alarmbellen moeten gaan rinkelen. Ik had moeten weten dat jij en de kennis een en dezelfde man waren.

    En natuurlijk had ik wel eerder mijn twijfels. Ik vond het verdacht dat je nooit wilde videobellen, ook niet toen we al zo lang contact hadden. Afspreken toen je zogenaamd in Nederland moest zijn voor een uitvaart, wilde je ook al niet. Maar als ik die twijfels uitsprak, begon jij me een schuldgevoel aan te praten en wist je het zo te keren dat ik me de slechterik voelde.

    Je kreeg steeds meer grip op mij. Toen je me op een dag vroeg om je een grote dienst te verlenen, had ik het gevoel dat ik niet kon weigeren. Je wilde dat ik naar bed zou gaan met de eigenaar van de gaybar. Met jou dus, al wist ik dat toen nog niet. Je vertelde me dat zijn man was vreemdgegaan en zo kon hij wraak nemen. Ik had je in vertrouwen verteld dat ik ooit als escort had gewerkt en nu maakte je daar misbruik van.

    Ik deed wat je van me vroeg. Wat volgde waren de meest gruwelijke maanden van mijn leven.

    ‘Je bleef me lastigvallen, deed valse aangiftes tegen me van diefstal en verduistering’

    Want vlak daarna dook er een tweede Facebookprofiel op, iemand die me chanteerde om vaker seks te hebben met ‘mijn baas’. Hij had allemaal persoonlijke informatie over me, tot dickpics aan toe, die hij dreigde openbaar te maken. Vriend, baas, chanteur: jij was het allemaal. Je heette niet eens echt Marco. Het duurde lang, heel lang voordat ik dat doorkreeg. En in de tussentijd had ik nog zeker tien keer onvrijwillig seks met jou.

    Je hebt me gebruikt voor je eigen zieke behoeftes, met me gespeeld tot er niets meer van me over was. Zelfs toen ik me wist los te maken en naar mijn geboortestad vluchtte, stopte je niet. Je bleef me lastigvallen, deed valse aangiftes tegen me van diefstal en verduistering. Je probeerde me op alle mogelijke manieren kapot te maken. Toen me duidelijk werd dat je niet zou stoppen, ben ik zelfs het land ontvlucht.

    ‘Dankzij jou weet ik hoe sterk ik ben. Zelfs als me alles wordt afgenomen, heb ik de kracht om er weer bovenop te komen’
    Ik schrijf je deze brief vanaf een strand, ergens in Azië. Ik heb een enkeltje geboekt en weet niet hoelang ik wegblijf. Het geeft me de rust om het deel van mijn leven te verwerken dat jij zo hebt verziekt. Ik heb mijn geluk weer gevonden, in het leven en in de liefde. Ik ben vrij nu, vrij van jouw grip op me. Je kan me niet meer raken. Dankzij jou weet ik hoe sterk ik ben. Zelfs als alles me wordt afgenomen, heb ik de kracht om er weer bovenop te komen.

    Dankjewel daarvoor, Marco. Ik heb je vergeven voor wat je me hebt aangedaan, omdat ik kapotging aan mijn haatgevoelens voor jou. Een sjamaan die ik hier bezocht, vergeleek het met het moedwillig leegdrinken van een gifbeker, dag in dag uit. Ik heb mijn negatieve gevoelens om kunnen zetten in dankbaarheid en medelijden. Medelijden met de man die je bent. Medelijden met de mensen om je heen.

    Ik weet dat je nog steeds je zieke spelletjes speelt met je nepaccounts op Facebook. Lang heb ik het gevoel gehad dat ik iets moest doen om je te stoppen, om anderen te behoeden voor wat je mij hebt aangedaan. Ik denk dat het niet uitmaakt wat ik doe of zeg; stoppen zal je nooit. Toch hoop ik dat je deze brief leest en beseft dat je hulp nodig hebt.

    Bedankt Marco.

    James

    Briefgeheim is een wekelijkse rubriek van RTL Nieuws Weekend. Hier schrijven lezers (anoniem) een open brief aan iemand die van grote betekenis is geweest in hun leven, positief of negatief. Wil je ook samen met een van onze redacteuren een brief schrijven? Mail ons dan op weekendmagazine@rtl.nl.

    *De naam James is op verzoek van de briefschrijver gefingeerd. Zijn echte naam is bekend bij de redactie.

    Bron: rtlnieuws.nl

    #245192
    Mark
    Moderator

    Slachtoffer Paul Visser wil seksueel misbruik muziekleraar Hilsley uit doofpot trekken

    Veel mensen kennen kasteel Beverweerd als een prachtig monument aan de Kromme Rijn – je loopt het tegemoet tijdens een wandeling over het Jaagpad, of je vaart er kabbelend met een kano langs. Zo op het oog een schitterende locatie. Echter, voor Paul Visser (52) is het de duistere plek waar hij begin jaren 80 seksueel werd misbruikt. Visser vertelt een pijnlijk verhaal dat in zijn ziel getekend staat – ook een verhaal van getuigen die stelselmatig de andere kant op keken.

    Afgelopen voorjaar erkende de onderzoekscommissie Castrum Peregrini van mr. Bauduin het seksueel misbruik van Wolfgang Frommel en van muziekleraar Billy Hilsley. Dat vond niet alleen plaats aan de Herengracht in Amsterdam, maar ook hier in de omgeving. Gedurende een lange periode maakte Hilsley zich op de Internationale kostschool Beverweerd schuldig aan seksueel misbruik van minderjarigen. Deze verkrachtingen kregen het verheven predicaat ‘pedagogische eros’ en hadden tot doel deze jongens erotisch te vormen. Gevoelige jongens werden uitverkoren en onder strikte geheimhouding ingewijd. Dit alles in navolging van de dichter Stefan George. Het rapport stelt: ,,Met name Billy Hilsley en Ian Gulliford lieten zich daar (op de IS Beverweerd, red.) kennen als leraren die seksuele contacten met leerlingen niet uit de weg gingen. Daarbij nauwelijks gehinderd door de leiding en het bestuur van de school.” Uit het onderzoek komt naar voren dat er ook sprake was van bedwelming – dat lijkt toch meer op bewuste verkrachting dan op opvoeding.

    Na een oproep meldde Paul Visser, een van de slachtoffers, zich bij BunniksNieuws.nl. Hij nam ook deel aan het onderzoek van Bauduin en wil dit verhaal heel graag uit de doofpot trekken.

    Weggedoken onder een pet, baard, lang haar en in duisterzwart gekleed, praat BunniksNieuws.nl met Paul. Hij spreekt met een sympathieke zachte stem en drukt zich goed en zorgvuldig uit. Zachte ogen. Paul komt rustig over. Diep in het trauma duiken over hoe hij als jongetje gedurende twee jaar werd gedwongen tot seks, en dat verhaal aan journalisten vertellen, vraagt echter veel – zoveel dat een bètablokker Paul moet helpen het trillen tegen te gaan.

    MUZIEKLERAAR PIKTE PAUL ER DIRECT UIT Het seksueel misbruik begon vrijwel meteen. Al tijdens de introductieperiode pikte muziekleraar Hilsley de jonge mooie Paul, toen 13 jaar, er direct uit. De muziekleraar woonde sinds 1959, het jaar van de vestiging van de kostschool op Beverweerd, in het kasteelgebouw en verbleef daar tot aan zijn dood in 2003. Hilsley had beneden achter de voordeur een eigen keukentje, en bovenin de toren een woonkamer, waar ook een spinet stond. Een vlizotrap gaf toegang tot een slaapkamer onder het torendak. De internaatsleerlingen – zo’n 100 in aantal – woonden in bijgebouwen op het terrein. Meisjes en jongens leefden gescheiden in aparte gebouwen en stonden daar onder leiding van ‘huisvaders’ en ‘huismoeders’.

    GERAFFINEERDE AANPAK Alles staat Paul diep in het geheugen gegrift: ,,Ik herinner me dat ik in het keukentje van Hilsley werd uitgenodigd en dat hij me drambuie (likeur, red.) te drinken gaf. Er stond een bankje waar we op gingen liggen. Hilsley begon tegen mijn bovenbenen aan te rijden en wild met me te zoenen. Toen kwam hij klaar en mocht ik oprotten.” Paul weet nog hoe alleen hij zich voelde, en hoe bang hij was om het iemand te vertellen.

    De leraar, toen 70 jaar, speelde een geraffineerd spel. ,,Hilsley probeerde mij het gevoel te geven dat ik heel speciaal was, en ook uitzonderlijk muzikaal.”

    Het bleef niet bij die ene keer op het bankje in het keukentje. Het eerste schooljaar wordt Paul zo’n drie keer per week bij Hilsley geroepen. In het souterrain van het kasteel was een eetzaal voor de internaatsleerlingen. Na het avondeten stond Hilsley vaak bovenaan de trap. ,,Dan gebaarde hij mij met hem mee naar zijn torenkamer te komen.”

    MOOI DROMERIG JONGETJE Paul heeft een hekel aan een foto uit die tijd. Het toont een dromerig jongetje met wat langer blond haar. ,,Aan deze foto kun je precies zien wat voor jongetjes Hilsley uitkoos; zacht van karakter, dromerig en willig.” Deze foto van Paul werd gemaakt door Ian op de kamer van Hilsley. Op deze kamer zag Paul andere daders en slachtoffers komen en gaan.

    Paul zegt dat hij door Hilsley flink is bewerkt. ,,Hij gaf me oogkleppen op. Ik raakte helemaal gefocust op hem. Als je 13 jaar bent, dan hoor je met je vriendjes tegen een bal aan te trappen, in plaats van gericht te zijn op een oude man van 70.” Paul raakte ‘gedissocieerd’, zo noemt hij dat. ,,Een keer in bed bij Hilsley zag ik een dikke glazen muur om me heen worden opgetrokken. Toen dacht ik: ‘iedereen kan met mijn lijf doen wat ze willen, maar aan mijn geest komen ze niet’. Een beschermingsmechanisme. Ik was niet meer in het moment en alles vervaagde. Ik zag niet meer scherp en details verdwenen.” Paul herkent deze blik op de her en der verspreide foto’s van een schare jongens rondom Frommel: ,,Ook bij hen druipt de dissociatie ervan af.”

    STERN DES BUNDES Toch lukte het Paul om zich af en toe te verzetten, al is het subtiel. ,,Hilsley wilde zijn slachtoffers hersenspoelen en helemaal laten focussen op ‘der meister’ Stefan George. Hij probeerde me een soort namaak persoonlijkheid aan te meten door me te indoctrineren met de denkwijze van zijn meester.” Paul lacht schamper als hij de woorden ‘der meister’ uitspreekt. Het cynisme over de adoratie van Hilsley voor de dichter Stefan George druipt ervan af. Paul moest die gedichten voorlezen en daarin liet hij zijn verzet doorklinken: ,,Hilsley wilde dat ik gedichten uit Der Stern des Bundes in Hoogduits aan hem voorlas, maar ik had er plezier in om dat in plat Beiers te doen. Ik deed er echt alles aan om de gedichten van George zo goed mogelijk te verpesten.”

    HUISVADER IN BEELD Gedurende het eerste jaar wordt Paul door Hilsley gemasseerd richting een jongere man. ,,Hilsley vertelde me een jaar lang lyrisch over Martijn, die was begin 20 en een oud leerling van Beverweerd. Daardoor ging ik me een ideaalbeeld van Martijn vormen.” Het lukte Hilsley om deze jongeman naar Beverweerd te halen, in het tweede jaar werd Martijn huisvader van het B-huis, waar Paul verbleef.

    Paul had inmiddels een flinke afkeer van Hilsley ontwikkeld. ,,Zeker vanwege zijn enorme vrouwenhaat was ik hem spuugzat.” Paul werd door Hilsley overgedragen aan de veel jongere Martijn. Het is een bekend onderdeel van het pedagogische eros systeem dat er meerdere ‘inwijders’ zijn – vaak een oudere en een jongere man. Ook deze man koos een gewiekste aanpak. Paul: ,,Martijn zei mij regelmatig net te doen alsof ik aan het keten was, dan zette hij me voor straf in het washok, waar hij me vervolgens urenlang liet zitten. Als iedereen sliep haalde Martijn me eruit en nam hij me mee naar zijn kamer.”

    OMGEVING WERD BEWERKT Ook de moeder van Paul werd door Hilsley betrokken in het systeem en ook zij kreeg oogkleppen voorgehouden. De vader van Paul is nooit in beeld geweest, dus als moeder stond zij alleen voor de opvoeding. ,,Hilsley zei mijn moeder dat ik zeer muzikaal was. Als zij mij onder zijn vleugels zou laten, dan zou ik mijn diploma wel krijgen. Ook twee vrienden van mijn moeder ontmoetten Hilsley – zo bewerkte hij ook mijn omgeving.”

    Het bolwerk van Frommel, Castrum Peregrini geheten en gelegen aan de Herengracht 401 in Amsterdam, werd ook bezocht: ,,Mijn moeder en ik zijn door Hilsley meegenomen naar Wolfgang Frommel, en daar ben ik als een soort trofee naar binnengebracht.” Paul werd door Hilsley meegesleurd in diens adoratie voor Frommel: ,,Tijdens handenarbeid maakte ik als verjaardagscadeau een klein donkerblauw vitrinekastje voor Frommel, met twee deurtjes. Met goud schilderde ik zijn initialen, een W op de ene deur, en een F op de andere deur.”

    OP VAKANTIE VRIJ SPEL Het systeem werkte zo goed dat Pauls moeder na het eerste jaar toestemming gaf om met Hilsley en Martijn gedurende vijf weken op vakantie te gaan naar Italië, naar een huis van vrienden van Hilsley aan het Lago di Bracciano – een omgeving waar meer Castrum Peregrini leden de zomer doorbrachten. Daar hadden de heren vrij spel. Dit geeft bij Paul beroerde herinneringen: ,,Onderweg in Duitsland sliep ik met Martijn op een hotelkamer en toen ben ik in één nacht zo vaak klaargekomen dat het pijn ging doen. Hierna bezochten we vrienden van Hilsley in Zwitserland. Daar wilde Hilsley een triootje, maar Martijn liep in walging weg en zo is er niks van gekomen.”

    Paul ging steeds meer naar Martijn toetrekken. ,,Met hem ging ik zeilen en tijdens deze vakantie leerde Martijn me auto rijden.” Voor Paul voelde de omgang met een man van 23 jaar minder vreemd dan met een oude kerel van (inmiddels) 71. Toch noemt Paul ook Martijn geen vriend. ,,Daarvoor was het contact teveel opgelegd”. Hilsley zei ooit bezitterig en jaloers tegen Paul: ,Du bist mein freund’. Voor zijn 14e verjaardag kreeg Paul van Hilsley het Gilgamesj epos, een van de oudste literaire werken, cadeau. Als opdracht schreef Hilsley hierin: aan u schenk ik het zaad des levens.

    WEGLOPEN VAN INTERNAAT Het jaar daarop probeerde Paul de situatie regelmatig te ontvluchten door van school weg te lopen. ,,De eerste keer dat ik wegliep heeft Martijn mij ‘s nachts opgehaald. Gek genoeg had ik toen sterk het idee dat alleen Martijn en Hilsley om mij gaven. Achteraf begrijp ik dat dit het stockholmsyndroom heet.” (Dit syndroom houdt in dat het slachtoffer sympathie krijgt voor de dader, om het vol te kunnen houden, red.)

    Volgens Paul moet ook Martijn zich slachtoffer hebben gevoeld. En Hilsley in feite ook, omdat hij op 12 jarige leeftijd op zijn beurt door Frommel was ‘ingewijd’.

    COMPLEXE RELATIE MOEDER Paul raakte ondertussen steeds meer geïsoleerd van andere leerlingen. Zijn moeder voelde vanalles aan, zegt Paul, maar keek toch weg. Voor Paul is het buitengewoon pijnlijk dat ze terugblikkend zegt, dat ze bij een opvoering van een musical op Beverweerd, een sterk voorgevoel had gehad dat er iets mis was. ,,Dit vind ik heel pijnlijk. Als ze iets door had, waarom heeft ze dan niks gezegd en ernaar gehandeld?”

    Het maakt hun relatie tot op de dag van vandaag uitermate complex: ,,De dingen die ik heb meegemaakt doen mijn moeder enorm pijn, dus voor mijn gevoel wil ze mij van zich afhouden. Toen ik 15 of 16 jaar was heb ik met haar gepraat en toen zei mijn moeder op een gegeven moment dat ze er niks meer over wilde horen, omdat ze het als haar fout zag wat mij was overkomen.”

    PAUL VERWIJT HET OOK DE SAMENLEVING De verwijten van Paul treffen niet alleen hemzelf en zijn moeder: ,,Ik voel verwijten naar de daders Hilsley en Martijn. Maar zeker ook naar de samenleving. ‘Enablers’ maken dit mogelijk en jarenlang hebben mensen van dit misbruik weggekeken.” Paul wist in zijn hart altijd dat het fout was wat hem werd aangedaan. Daarom heeft hij, in tegenstelling tot andere kinderen die op Beverweerd zijn misbruikt, altijd openlijk over het seksueel misbruik gesproken.

    Inderdaad, het is een geschiedenis van oogkleppen en veelvuldig wegkijken. Paul werd op de internationale kostschool Beverweerd twee jaar lang seksueel misbruikt. Het eerste jaar door muziekleraar Hilsley en vervolgens door de huisvader. Dat Paul bij Martijn sliep moet door de drie leerlingen waarmee hij een slaapzaal deelde, toch zijn opgemerkt. Waarom greep niemand in?

    VEEL WEGKIJKERS Wie keken er nog meer weg? Er was nog een crisissituatie waarbij Paul in het keukentje van het B-huis zijn pols probeerde door te snijden. De dienstdoende huisvader sprak Paul boos en vermanend toe, maar vroeg niet wat hem tot deze hopeloze daad had gebracht.

    ,,In korte tijd ben ik negen keer weggelopen en mijn cijfers kelderden. Dat was reden voor mijn leraar Nederlands om te vragen wat er aan de hand was. De volgende dag heb ik hem van het misbruik verteld. Ik weet niet wat hij ermee gedaan heeft, maar er gebeurde in elk geval niks. Het werd in de doofpot gestoken.”

    De directeur sprak Paul wel aan op het veelvuldige weglopen van school: ,,Als je dit nog één keer doet, dan licht ik je moeder in, zei hij. Maar hij belde mijn moeder niet. Dat is toch raar?”

    Uiteindelijk ensceneerde Paul een blindedarmontsteking om weg te kunnen komen van dit internaat. Eenmaal thuis vertelde hij zijn moeder het hele verhaal en samen gingen ze naar de politie. Maar de politie adviseerde het te laten rusten.

    MEER STAFLEDEN GINGEN OVER GRENZEN Welke redenen kunnen leraren hebben gehad dat ze niet voor hem zijn opgekomen? Paul: ,,Leraren en huisvaders hadden elkaar in de tang. Er waren er meer die over grenzen gingen, en dat wisten ze van elkaar.”

    Er zijn inderdaad meer incidenten bekend. Bij BunniksNieuws.nl melden zich meer slachtoffers die we in latere artikelen aan het woord laten. Het blijkt bijvoorbeeld ook uit een reactie op een site voor oud-leerlingen, waar een leerling meldt dat hij urenlang in de kofferkamer werd opgesloten en dat een staflid vervolgens, in kamerjas en sloffen, kwam vragen of hij wel seksuele voorlichting had gehad. Op dit platform wordt ook gezegd dat er door de staf geholpen is met douchen.

    IEDEREEN KON HET WETEN De hele school wist het in feite. Medeleerlingen zagen Hilsley Paul na het eten mee naar zijn torenkamer nemen. Een oud-leerling zegt op Facebook dat iedereen het van Hilsley wist en dat er om werd gelachen: ,,Inmiddels 30 jaar later kijk je toch heel anders tegen dit soort dingen aan.”

    Hilsley kreeg alle gelegenheid, zegt Paul. ,,Hij kon dingen flikken die je normaal niet kunt flikken. Hij werd beschermd en kon ongestraft zijn gang gaan. Tot aan zijn dood.” (Hilsley ligt begraven op de begraafplaats aan de Leemkolkweg in Werkhoven, red.)

    MENSEN WILLEN FRANJE Ervaringsdeskundige en hulpverlener in seksueel misbruik Paul M. van Dam, die door BunniksNieuws.nl is geraadpleegd, zegt dat het in onze samenleving zit dat we massaal van seksueel misbruik wegkijken. Zijn bittere conclusie luidt: ,,Mensen willen franje.” Slachtoffer Paul Visser herkent dit als geen ander. ,,Mensen ruilen de werkelijkheid graag in voor fantasie.”

    Bron: houtensnieuws.nl

    WEGGEZET ALS HOMO De stellige mening van Paul is dat het seksueel misbruik kon doorgaan, omdat zowel leraren als leerlingen hem als homo wegzetten – iets wat in die jaren echt een scheldwoord was. ,,Dat was de legitimatie. De algemene gedachte was dat ik homo was en daarmee werd het misbruik goed gepraat en zelfs gerechtvaardigd. Ik heb het zo ervaren, dat homo zijn erger was, dan misbruikt te worden.” Dit voedde een situatie waarbij Paul buiten de groep werd geplaatst en Paul denkt dat mensen het daarom minder erg vonden.

    Het wrange aan de hele situatie is, is dat Paul geen homo is. Hij heeft een relatie met een vrouw en is vader van vijf kinderen. ,,Hilsley en Martijn wisten heel goed dat ik geen homo was. Ze gaven me niet voor niets heteroporno om opgewonden te raken.”

    MISBRUIK MET LEVENSLANGE GEVOLGEN Na deze jaren krijgt Paul zijn leven niet goed meer op de rails. Ook al zijn zijn krachtsinspanningen indrukwekkend. Zijn mavo maakte hij niet af. In de complexe jaren die volgen wuiven talrijke hulpverleners het misbruik keer op keer weg. Paul heeft geen werk en zijn vijf kinderen wonen in pleegzorgsituaties. ,,Wat mij in het verleden gebeurd is, heeft de macht en kracht om elke relatie kapot te maken.” Woede speelde hem lang parten. Mensen kunnen hem flink triggeren en vreselijke herinneringen zijn hem soms de baas. Paul gaat dit jaar met traumaverwerking door middel van EMDR beginnen, in de hoop dit drieste tij te keren.

    Soms moet hij zichzelf verdoven, dat geeft een bepaalde rust en balans. ,,Een blowtje op zijn tijd doet me goed. Toch heb ik het liever niet nodig. Het blowen geeft me het gevoel dat Hilsley nog een bepaalde grip op me heeft, alsof ik nog met een onzichtbaar draadje aan hem verbonden ben.”

    HILSLEY KWAM TUSSEN PLEZIER IN MUZIEK Ook de relatie met muziek blijft lastig. Paul speelt heel graag gitaar, maar dat gaat hem niet vanzelfsprekend af, omdat er zoveel nare associaties aan zijn verbonden. ,,In mij woedt een strijd tussen mij en mijn gitaar. Hilsley is er als het ware tussen gekomen, en ik wil Hilsley mijn plezier voor muziek niet laten verzieken.”

    Zijn uiterlijk is ook een direct gevolg van de periode op Beverweerd. ,,Hilsley koos mij vanwege mijn uiterlijk. Daarom heb ik soms zo’n hekel aan mezelf. Ik heb er dan ook genoeg aan gedaan om mijn uiterlijk te verzieken zodat ik niet aantrekkelijk wordt gevonden.” Het is de reden dat BunniksNieuws.nl geen recente foto van Paul Visser heeft kunnen maken. Een foto op Beverweerd zit er al helemaal niet in. Paul moet er niet aan denken daar weer uit de bus te moeten stappen.

    MENSEN FAKEN DE BOEL Door wat Paul heeft meegemaakt zoekt hij voor zichzelf naar authenticiteit.,,Mijn verblijf op Beverweerd heeft mijn wereldbeeld flink op de kop gezet – dat er zoveel mensen zijn die een maskertje voorhouden, de schone schijn ophouden, en de boel lopen te ‘faken’. Hierdoor ben ik de andere kant opgegaan. Op een gegeven moment heb ik mezelf proberen te strippen van alle stickertjes die ik op mezelf geplakt had, om te zorgen dat de essentie zou overblijven. Het is één van de grote strijden in mijn leven: ‘wie ben ik echt, zonder een fake identiteit aan te nemen?’.” Het is een zware en moedige opdracht die Paul zichzelf heeft gesteld.

    Paul ervaart het Bauduin onderzoek wel als erkenning van het vreselijke misbruik dat hem en anderen is overkomen. ,,Mensen kunnen nu niet meer zeggen dat ik het uit mijn duim heb gezogen. Als ik de enige was geweest had ik heel zwak gestaan, maar nu zijn er meer getuigen en zo schragen we elkaar met onze verhalen.”

    #245450
    Luka
    Moderator

    Hoe het is om je als man uit te spreken over je verkrachting

    “Het was nooit bij me opgekomen dat een man ook verkracht kan worden. Ik had nooit gedacht dat zoiets ons ook kan overkomen.”

    Voordat hij werd verkracht door twee mannen die hij in 2016 tijdens het uitgaan ontmoette, dacht de 23-jarige Sam Thompson dat seksueel geweld iets was dat alleen vrouwen overkwam.

    “Het was nooit bij me opgekomen dat een man verkracht kan worden,” zegt Thompson. “De focus ligt altijd op vrouwen. Het enige waar je je als man zorgen om maakt, is of je sleutels en portemonnee nog wel in je zak zitten. Je denkt er nooit aan dat deze dingen ook bij mannen kunnen gebeuren.”

    Hoewel de overgrote meerderheid van slachtoffers van seksueel geweld vrouw is, worden mannen ook misbruikt. In Engeland en Wales worden jaarlijks 12.000 mannen verkracht, in Nederland is volgens Rutgers 16 procent van de slachtoffers van seksueel grensoverschrijdend gedrag man. Volgens RAINN, de grootste Amerikaanse organisatie tegen seksueel geweld, krijgen veel mannen die over hun ervaring spreken te maken met extra schaamte en twijfel – ze hadden moeten terugvechten, het misbruik is een aanslag op hun mannelijkheid – vanwege de maatschappelijke verwachtingen rondom gender.

    In september 2016 was Thompson samen met een vriend aan het stappen in Manchester, toen hij werd aangevallen. Na een aantal cafés en clubs verloor de dj uit Newark in Nottinghamshire zijn telefoon, waardoor hij zijn vriend kwijtraakte. “Ik raakte aan de praat met een paar onbekenden – zoals je dat doet als je iets hebt gedronken. Ze nodigden me uit voor een drankje met een paar andere mensen en we belandden met z’n allen in een hotelkamer.”

    Op een gegeven moment verliet de groep de hotelkamer, waardoor hij alleen achterbleef met de twee mannen die hem vervolgens aanvielen. “Iedereen ging weg, maar ik had niet het gevoel dat ik in gevaar was,” zegt Thompson. “Dus bleef ik voor nog een drankje en vanaf toen werd alles heel wazig. Ken je dat gevoel dat je een nachtmerrie hebt en je ineens wakker wordt?”

    Beide mannen verkrachtten Thompson, hoewel hij zich alleen versnipperde fragmenten van de aanval kan herinneren – zoals vaker het geval is bij slachtoffers van seksueel geweld. “Ik herinner me kleine stukjes, niet alles. Ik herinner me dat iemand me een beetje bewoog, en ik herinner me de pijn van de daadwerkelijke penetratie, en dat ze om de beurt gingen. Ik was in shock; ik probeerde me op iets anders te concentreren.”

    Na de aanval zwierf Thompson verward en in extreme shock door de straten van Manchester. Op een gegeven moment ging hij een winkel binnen en kocht een drankje. “Het klinkt bizar, maar pas toen ik bij een brug aankwam, in de buurt van waar ik woonde, werd ik me bewust van alles. Ik was vlakbij mijn huis en ik wist dat ik terug zou moeten om mijn vriendin en vriend onder ogen te komen. Toen pas besefte ik wat me zojuist was overkomen. Ik had pijn en wilde gewoon dood.”

    Thompson stond even stil op de brug en overwoog zelfmoord. “Ik was met mezelf in conflict, maar besloot uiteindelijk toch terug te lopen naar mijn appartement.”

    Het besluit om zijn vriendin over de verkrachting te vertellen ziet hij als de belangrijkste beslissing van zijn leven. “Ik liep naar binnen en barstte in tranen uit. Het kwam er gewoon allemaal uit. Ik denk dat als er die ochtend niemand anders in mijn appartement was geweest, ik het nooit tegen iemand had verteld. Ik zou het allemaal gewoon voor mezelf hebben gehouden.”

    Onderzoekers schatten dat mannen minder snel een melding maken van seksueel geweld dan vrouwen: uit een onderzoek uit 1999 blijkt dat mannen geen verkrachting melden, omdat het hun mannelijke identiteit in gevaar brengt. Ander onderzoek heeft aangetoond dat de voornaamste reden waarom mannen het niet rapporteren is vanwege de angst om als homoseksueel te worden gezien.

    “Ik kan nu het woord ‘verkrachting’ gebruiken, maar het is niet gemakkelijk om te zeggen,” zegt Thompson. “Je vraagt je af of iemand je zal geloven. Bovendien voel je je vies en schaam je je en wil je gewoon douchen. Al deze gevoelens gaan door je hoofd. Het laatste dat je op dat moment wilt doen, is de telefoon pakken en uitleggen wat er met je is gebeurd.”

    Thompson is een van de weinige slachtoffers van verkrachting, en specifiek van de mannelijke slachtoffers, die zijn misbruik heeft aangegeven bij de politie. Hierbij ondervond hij ook uitdagingen: “De politie was niet gewend om met mannelijke slachtoffers van verkrachting om te gaan. Door sommige vragen die ze stelden, ging ik nog meer twijfelen. Het voelde alsof ze me niet geloofden en alsof ze er geen werk van gingen maken.”

    Thompsons aanvallers werden nooit veroordeeld. In oktober 2016 vertelde de politie hem dat ze geen aanklacht zouden indienen tegen de twee mannen die ze hadden gearresteerd in verband met zijn zaak. Er was een gebrek aan bewijs, maar Thompson ontdekte dit pas een jaar later, toen hij de gelegenheid kreeg om met de opsporingsambtenaar over zijn zaak te praten.

    “Ik voelde me er vreselijk over,” zegt Thompson openhartig. “Ik geloofde echt dat er iets zou gaan gebeuren. Ik had gelijk aangifte gedaan, ik gaf ze al het forensisch bewijs en ik kreeg geen goede verklaring waarom ze de beslissing pas in april of mei van dit jaar hadden genomen. Ik heb nog steeds het gevoel dat ze me niet geloofden, door de manier waarop ik ondervraagd werd.”

    Het gebeurt bijna nooit dat slachtoffers van verkrachting het stigma rondom verkracht zijn overwinnen en er in het openbaar over spreken. Maar Thompson voelde dat hij de plicht had om zijn verhaal te delen met zijn familie, vrienden en het grote publiek. Eerder deze week verscheen hij in de Britse documentaire Raped: My Story, die werd uitgezonden op Channel 5.

    “Ik wilde de negatieve ervaring omzetten in iets positiefs,” legt hij uit. “In het begin deed ik wat heel veel mannen doen – weigeren in therapie te gaan, weigeren medicatie te nemen, gewoon datgene doen waarvan je denkt dat een typische man het zou moeten doen. Maar toen ik begon met therapie en mijn gedachten en gevoelens ging uitdrukken, voelde ik me al snel veel beter. Toen dacht ik: als ik nou uitspreek wat er in mijn hoofd omgaat, voelen andere mannen, die hetzelfde hebben meegemaakt, zich misschien niet zo alleen.”

    Nu voelt hij het als zijn plicht om de giftige verwachtingen rondom mannelijkheid te doorbreken, door uit te leggen dat iedereen een slachtoffer van seksueel geweld kan zijn. “Voor mij betekende masculiniteit vroeger dat je sterk en dapper was. Zo van: je wordt niet verdrietig, je huilt niet, je gaat gewoon door. Maar dat is een belachelijke, ouderwetse manier van denken. Een goede man zijn gaat over een zo goed mogelijk persoon zijn.”

    Hij pauzeert. “Wat mij is overkomen maakt me niet een mindere man. Ik hoop dat andere mannen dit ook beseffen. Het hele idee van mannelijkheid is een ouderwets gebeuren. Mannen moeten hun gevoelens en emoties kunnen uiten, zeker als hen iets overkomt dat niet hun schuld is.”

    Bron: Vice.com >>

    #245455
    Luka
    Moderator

    Jasper (23): “Ik had seks in ruil voor aandacht”

    Jasper miste aansluiting op school en in de kerk. Bovendien was er thuis weinig ruimte om emoties te delen. Om die leegte op te vullen, dook hij als 17-jarige jongen het internet op. Daar kwam hij in contact met Mark (33)…

    “Ik ben streng christelijk opgevoed. Er was weinig ruimte voor wat ik vond of wilde. Alles moest. Ik moest naar een bepaalde kerk, moest naar bepaalde scholen. Op die plekken zaten niet de mensen waarbij ik mij thuis voelde, met wie ik goed kon praten. Ik vond het totaal niet leuk en had het gevoel dat ik anders was. Daarnaast vond ik het moeilijk dat ik steeds mensen leerde kennen die ver weg woonde, omdat de scholen en kerken niet in mijn dorp lagen. Uiteindelijk bleef ik alleen over.

    Ik was eenzaam. Mijn twee oudere broers hadden wel vrienden, maar ik voelde mij alleen. Ook in de kerk van mijn ouders vond ik geen aansluiting. Mensen praten wel over je, maar niet met je. Ik heb heel vaak gedacht: “Als dit de kerk is, dan wil ik geen christen zijn.” In het begin was ik boos op God en op een gegeven moment bestond Hij helemaal niet meer voor mij.”

    Als dit de kerk is, dan wil ik geen christen zijn.

    Homofilie
    “Omdat ik in het werkelijke leven mijn gevoelens niet kwijt kon, zocht ik mijn heil op internet. Daar ontdekte ik wat ik ergens al wist: ik val op mannen. Na regelmatig online rond te zwerven kwam ik in een gaychatgroep terecht. Met mannen die naar mij wilden luisteren en mij aandacht gaven. Als 17-jarige jongen had ik daar behoefte aan. Eindelijk voelde ik mij begrepen.

    Tijdens één van de chatsessies kreeg ik contact met Mark* uit Schiedam. Mark gaf mij de aandacht die ik al die tijd gemist had. Hij nam mij mee naar feestjes. En stelde mij voor aan allemaal nieuwe mensen, die ook heel aardig waren. Ook mocht ik geregeld in zijn huis slapen als hij er niet was.”

    Plots werd ik een paar uur later naakt wakker. We hadden seks gehad, ik had er door de drugs alleen weinig van meegekregen.

    Ruilseks
    “Ik was 17 en daar maakte Mark gebruik van. Hij manipuleerde mij op een zachte, vriendelijke manier. Ik mocht en kreeg veel van hem. Kleding, mobieltje, een thuis. Hij was de vriend die ik al een lange tijd zocht. Daar was ik zo blij mee, dat ik in veel ideeën van hem meeging. Op een avond bood Mark mij een drankje aan. “Moet je proberen, is leuk” zei hij.

    Achteraf zat er GHB in dat drankje. Plots werd ik een paar uur later naakt wakker. We hadden seks gehad, ik had er door de drugs alleen weinig van meegekregen. Dit herhaalde zich sindsdien regelmatig. Ik vond het niet fijn, maar sloeg het drankje ook niet af. Mark zorgde immers goed voor mij. En als dit het enige was wat hij af en toe terug verwachtte, dan kon ik ermee leven… Seks in ruil voor aandacht en tijd.”

    Ik bleef vaak ‘bij vrienden’ slapen, terwijl ik eigenlijk naar Mark ging.

    Ouders
    “Tegenover mijn ouders werd ik een masterleugenaar. Ik verdraaide van alles. Ze hadden wel wat door, maar waren ook bang om mij te verliezen. Bovendien had ik een bijbaantje in Rotterdam gevonden: bier tappen bij een studentencafé. Zo had ik een goed excuus om weinig thuis te komen. Ik bleef vaak ‘bij vrienden’ slapen, terwijl ik eigenlijk naar Mark ging.

    Mijn ouders hadden veel zorgen en voelde zich machteloos. Na een jaar kwamen ze er alsnog achter. Ik mocht Mark niet meer zien of spreken. Dat was een hele heftige tijd. Voor mij, maar ook voor mijn ouders. We hebben heel veel gepraat. Aan de ene kant was ik blij dat het voorbij was, maar aan de andere kant miste ik wel de aandacht die Mark mij altijd gaf.”

    Ik zat middenin een wereld waar ik mij thuis voelde en die ik tegelijkertijd verafschuwde.

    God
    “Om bij te komen, gingen we met het gezin op vakantie naar Frankrijk. Daar las ik in een homoblad een interview met een psychiater. Hij had onderzoek gedaan naar hoe je leven er over tien jaar uitziet als je blijft doen wat ik al die tijd gedaan heb. Dan is de kans groot dat ik net zo word als Mark. Via internet zelf ga jagen op jonge jongens. Ik schrok heel erg. Dit wilde ik echt niet. Ik moest voor het eerst sinds lange tijd huilen. Tijdens dat moment kwam God in mijn leven terug. Ik ervoer Hem plots heel sterk.

    Tijdens die vakantie in Frankrijk besloot ik om een opleiding te gaan volgen en mijn oude leven langzaam los te laten. Dat laatste is niet altijd even makkelijk. Ik zat middenin een wereld waar ik mij thuis voelde, waar ik de aandacht kreeg die ik verlangde, maar het was ook een wereld die ik tegelijkertijd verafschuwde. Het kostte tijd om mijzelf ervan los te maken. Natuurlijk zal ik het verleden altijd met mij meedragen, maar ik kan in ieder geval weer vooruitkijken.

    Nu zijn we zes jaar verder en ben ik bezig met het laatste jaar van mijn hbo-studie MWD. Maar wat belangrijker is: ik heb heel veel mooie, lieve mensen leren kennen. Het contact met mijn ouders is weer goed en ik ben ze dankbaar dat ze mij nooit helemaal hebben losgelaten. Daarnaast leer ik zelf keuzes te maken en tijd voor mezelf te nemen. Ook op geloofsgebied gaat het stukken beter. Na dat moment in Frankrijk ben ik steeds meer naar God gaan zoeken en heeft hij mij vaak geraakt. Ik probeer Hem overal bij te betrekken. God maakt vrij.”

    Met Mark heb ik vooral medelijden. Wat hij deed is illegaal – ik was minderjarig – maar hij heeft mij ook veel gegeven…

    Toekomst
    “Tijdens mijn onderzoek naar jongensprostitutie voor mijn studie kwam ik erachter dat er veel meer jongeren in dezelfde situatie zitten. Jongeren die thuis niet over gevoelens of twijfels kunnen praten en die in hun kerk niet gezien of aangesproken worden. Zij lopen het grootste gevaar om in een verkeerde omgeving te belanden. Dit was een confronterende ontdekking.

    Met Mark heb ik vooral medelijden. Hij heeft mij ook veel gegeven. Daarom ga ik hem nooit aangeven. Wel wil ik voorkomen dat er andere jonge mensen het slachtoffer worden van deze schimmige wereld. Daarom deel ik mijn verhaal. Ik hoop dat er meer gepraat wordt. Dat er in de kerk of op school een plek is waar jongeren altijd langs kunnen komen, zodat ze niet het gevoel hebben alleen te zijn. Daar wil ik zelf in mijn werk later een deel aan bijdragen, want mijn verleden kan helpen om deze specifieke groep jongeren voor foute keuzes te behoeden.

    Ik bid hier iedere dag voor.

    *In verband met hun privacy zijn de namen Jasper en Mark gefingeerd en de jongen op de foto is niet Jasper.

    Bron: Beam / EO.nl >>

    #245717
    Luka
    Moderator

    Misbruik in de Kerk: ‘Dat voortdurende misbruik door broeder V. putte me echt uit’

    Tien jaar na zijn pensioen schrijft Rik Devillé zijn jarenlange gevecht tegen het misbruik in de Kerk van zich af in het boek ‘In naam van de Vader’ waarin hij niet alleen terugkijkt, maar ook honderd en een slachtoffers aan het woord laat. Knack laat Devillé en een slachtoffer aan het woord in een voorpublicatie.

    Wie een kwarteeuw geleden beweerde dat eerbiedwaardige instellingen in alle stilte lieten gebeuren dat hun ambtenaren kinderen verkrachtten, kreeg per kerende post een aanmaning tot inkeer in de brievenbus. Of je kon het voor de rechter gaan uitleggen. Desnoods met een bestraffing tot gevolg. Collega’s liepen in een bocht om je heen. Voor altijd!

    Hoe gemakkelijk is het nu! Zijn er nog mensen die eraan twijfelen dat kinderen door geliefde vertrouwenspersonen mishandeld kunnen worden? Overal ter wereld komen geheime archieven boven water waarin te lezen staat dat de oversten databanken beheerden die opvolgden hoe daders van kindermisbruik van de ene naar een andere parochie, school of zelfs een ander continent werden versast om alles in het verborgene te stockeren.

    Lees verder op de site van Knack >>

    Meer informatie over het boek ‘In naam van de vader’  >>

    #246100
    Mark
    Moderator

    Podcast De Dag: waarom seksueel misbruik bij jongens vaak verborgen blijft

    Jongens die seksueel worden misbruikt moeten beter worden geholpen. Dat zeggen organisaties die zich inzetten voor kinderen die seksueel misbruik hebben meegemaakt tegen het Jeugdjournaal. In De Dag gaan we het hebben over de impact die misbruik kan hebben op mannen.

    De focus ligt namelijk vaak op seksueel misbruik van meisjes. Verslaggever Bart Tuinman sprak met Mark. Toen hij 15 was, is hij door een oudere man misbruikt. En Obed Brinkman maakte in zijn jeugd misbruik mee. Pas sinds deze zomer durft hij zijn verhaal te vertellen.

    Beluister de podcast op nporadio1.nl >>

    #246119
    Luka
    Moderator

    ‘Er is te weinig aandacht voor seksueel misbruik bij jongens’

    Jongens die seksueel zijn misbruikt moeten beter geholpen worden. Dat zeggen organisaties die zich inzetten voor kinderen die seksueel misbruik hebben meegemaakt. Goede hulp is natuurlijk voor alle kinderen belangrijk, maar ze vinden dat het vooral voor jongens beter kan.

    Mark is zo’n jongen. Toen hij 15 was, is hij door een oudere man misbruikt. Hij had nooit gedacht dat hem zoiets zou overkomen. Verslaggever Bart sprak met hem. Mark wil graag anoniem blijven. Daarom is hij niet herkenbaar gefilmd en is zijn stem vervormd.

    #246177
    Luka
    Moderator

    Ongewenste seks minder erg als slachtoffer man is

    Mannen zijn daders, vrouwen zijn slachtoffers. In alle discussies over seksuele grensoverschrijding, of het nu gaat om shame sexting of date rape, zien we deze aannames terug. Achter die aannames zit essentialistisch en generalistisch denken: het zit nu eenmaal in de aard van mannen, alle mannen zijn zo. Dit wordt soms kracht bijgezet met biologische argumenten: de hersenen van mannen zijn anders en daarom doen ze zo. Vooral op de generalisatie is kritiek, maar het essentialisme blijft onbenoemd. Waar feministen steeds vechten tegen essentialistische opvattingen over vrouwen, zijn er sommige die essentialistische opvattingen over mannen wel prima vinden.

    Dit gaat voorbij aan het feit dat ook mannen slachtoffer zijn van ongewenst seksueel gedrag en dat ook vrouwen daders zijn. Het bestaan hiervan ontkracht de basale tegenstelling. Het is dan ook zaak om verder te kijken dan biologie en essentialisme te bestrijden.

    Perceptie van schade
    In een recent artikel [abstract] onderzoekt communicatiewetenschapper Tara Emmers-Sommer de perceptie van de schade van seksuele agressie. Ze kijkt daarbij naar genderverschillen in dader: vinden mensen seksuele agressie erger als mannen de dader zijn dan wanneer vrouwen de dader zijn?

    Haar theoretisch kader wordt gevormd door seksuele scripttheorie: dit zijn – kort gezegd – scenario’s voor acceptabel en stereotiep seksueel gedrag. We leren hoe we ons seksueel moeten gedragen door seksuele scripts uit de media, persoonlijke overwegingen en contact met anderen. Zo is het in de VS, waar Emmers-Sommer zich op richt, gebruikelijk dat de man het eten betaalt bij een date en dat de man seks initieert. Dat is een voorbeeld van een seksueel script.

    Emmers-Sommer legde verschillende seksuele scenario’s voor aan 777 Amerikaanse bachelorstudenten, waarvan 342 mannen, 375 vrouwen en 60 respondenten die hun gender niet noemden. Het artikel geeft niet weer hoe hoog het percentage hetero’s was. In deze scenario’s werd een situatie beschreven waarin een heteroman (‘Michael’) en heterovrouw (‘Emily’) daten en waarin er sprake is van grensoverschrijding: er wordt gezoend, dan geeft iemand aan geen seks te willen, waarop de ander dat toch doet. In de scenario’s varieerde het geslacht van de dader. Daarnaast werd er gevarieerd met wel of niet seks willen: in sommige scenario’s wilde het slachtoffer wel, maar gaf geen consent.

    Resultaten
    De respondenten vonden de psychologische schade voor het slachtoffer het allerergst wanneer de man dader is. Dat geldt ook wanneer de man dader is en de vrouw wel wilde, maar geen toestemming gaf. Ze vonden de schade minder erg wanneer de vrouw dader is, en het minst erg is wanneer de vrouw dader is en de man wel wilde maar geen toestemming gaf.

    De respondenten werd ook gevraagd in te schatten hoezeer zij vonden dat het slachtoffer seks wilde. Bij het scenario waar Michael de dader was en Emily geen toestemming gaf, was deze inschatting het laagst: Emily wilde geen seks. Maar bij het scenario waar Michael slachtoffer was, geen seks wilde en geen toestemming gaf is die inschatting significant anders: de respondenten dachten hier vaker dat Michael toch wel wilde. Zelfs in de scenario’s waarin expliciet stond dat Michael geen consent gaf, vond iets minder dan de helft van de respondenten dat Michael wél toestemming had gegeven. Misschien wel het meest opmerkelijk: de respondenten vonden het scenario waarin Emily wel seks wilde maar geen toestemming gaf meer schadelijk dan het scenario waarin Michael niet wilde en dat aangaf.

    Implicaties
    Deze respondenten vinden het dus minder erg (in de zin van: perceptie van psychologische schade voor het slachtoffer) wanneer de man het slachtoffer is van ongewenste seks, zelfs als hij expliciet heeft aangegeven geen seks te willen. De resultaten laten dus genderverschillen zien in hoe over daders gedacht wordt: als een vrouw dader is vinden de respondenten dat minder erg dan wanneer een man dader is. Ze nemen non-consent van mannen niet serieus. ‘Nee betekent nee’ geldt dan alleen voor vrouwen. Dit sluit aan bij de geldende seksuele scripts: vrouwen worden daarin niet gezien als daders, en mannen die seks ‘krijgen’ terwijl ze dat niet willen worden gezien als geluksvogels in plaats van slachtoffers.

    Volgens Emmers-Sommer zijn haar resultaten van belang voor het rechtssysteem. In de VS, met haar juryrechtspraak, zal een man sneller voor aanranding of verkrachting worden veroordeeld dan een vrouw.

    Het gaat hier om een relatief kleine studie onder bachelorstudenten en we moeten dus voorzichtig zijn met generaliseren, maar de resultaten zijn belangrijk voor bovengenoemde discussies. Er is de laatste tijd weer meer aandacht voor seksueel geweld, ook in Nederland, maar de rol die gender daarin speelt blijft onbenoemd. Het wordt tijd dat we dat wel doen. Te stellen dat het voor een man minder erg is om verkracht te worden door een vrouw is seksistisch, kwetsend en bovenal onjuist.

    Bron: Dieponderzoek.nl >>

    #246232
    Luka
    Moderator

    Renald Majoor wordt als 12-jarige jongen misbruikt door de elftalleider van het selectieteam waarvan hij deel uitmaakt. Dit is zijn verhaal.

    #248544
    Mark
    Moderator

    Bas Remmers verteld over de gevolgen van het seksuele geweld uit zijn jeugd op de rest van zijn leven.

21 berichten aan het bekijken - 51 tot 71 (van in totaal 71)
  • Je moet ingelogd zijn om een reactie op dit onderwerp te kunnen geven.
gasten online: 23 ▪︎ leden online: 1
ikkkke
FORUM STATISTIEKEN
topics: 1.917, reacties: 10.837, actieve leden: 741