Sexting, sextortion & shaming

  • Dit onderwerp bevat 76 reacties, 4 deelnemers, en is laatst bijgewerkt op 25/02/2021 om 14:18 door mara.
25 berichten aan het bekijken - 51 tot 75 (van in totaal 76)
  • Auteur
    Berichten
  • #228866
    Luka
    Moderator

    REPORTAGE SEXTING
    Fictieve sextingzaak als voorlichting: ‘Ik wil geen echte naaktvideo vinden hoor’

    Met een nieuwe voorlichtingsmethode probeert de politie jongeren te confronteren met de gevaren van sexting. Deskundigen vrezen echter voor criminalisering van het onderwerp.

    ‘Het echte probleem is het ongevraagd doorsturen van beelden, waarna het slachtoffer gevoelens als schuld en schaamte ervaart. Dat moet aangepakt worden.’ Om sexting bespreekbaar te maken, moet je het onderwerp op dezelfde manier behandelen als andere schoolthema’s, vindt de onderzoeker. Bovendien wordt sexting door een groot deel van de jongeren niet als crimineel maar als ‘aangenaam’ bestempeld. Dat komt tijdens de les echter niet naar voren. De politie raadt sexting af, omdat het fout kan gaan. ‘Maar dat is niet het hele verhaal’, aldus Krebbekx.

    Lees verder op volkskrant.nl >>

    #229379
    Mark
    Moderator

    RTL Late Night Met Twan Huys – 16 oktober 2018

    Oog in oog met de verdachte
    Nikki Lee Janssen werd vorig jaar slachtoffer van online shaming. Haar pikante foto’s en filmpjes werden via Facebook en Dumpert verspreid nadat een cybercrimineel haar Dropbox hackte. En dat gebeurt steeds vaker. Vandaag stond ze oog in oog met de verdachte.

    Meer informatie over het boek ‘Niet van iedereen’>>

    #229619
    Luka
    Moderator

    HET IS NOOIT JOUW SCHULD ALS JE NAAKTFOTO’S UITLEKKEN | DATETIQUETTE

    In de rubriek Datetiquette belicht Emma de leuke en minder leuke kanten van alles wat met relaties te maken heeft. Van betrapt worden wanneer je je aftrekt op dubieuze websites, tot rela’s en prela’s. Want seks en daten zijn misschien wel de leukste dingen in de wereld – maar ook de allermoeilijkste.

    Het is inmiddels alweer een tijdje geleden dat de politie met het volgende omstreden advies kwam: stop met sexting. Oftewel – ga vooral níet meer met je billen bloot op de camera van je smartphone, om dit vervolgens door te sturen.

    Het was een nogal vreemd advies, omdat de oplossing voor het probleem hierdoor bij de potentiële slachtoffers werd gelegd. Hier hadden natuurlijk allerlei mensen wel een mening over, en dat snap ik maar al te goed. Het is een beetje het syndroom van de korte rokjes – als je uitdagende kleding draagt, vraag je erom nagefloten te worden. Of betast te worden. Of zelfs verkracht. Maar in de werkelijkheid vraagt natuurlijk niemand ergens om. De schuld hoort altijd, en zonder twijfel, bij de dader te liggen – dus die zou dan ook moeten worden aangepakt

    Maar dat gebeurt vaak niet.

    Averechtse methode

    Toen ik op de middelbare school zat heb ik meerdere malen meegemaakt dat er naaktfoto’s van meisjes – die iemand in privésfeer had gemaakt en verstuurd – verspreid raakten door de hele school. Iedereen had ze. Ongevraagd kreeg je ze. De meisjes in kwestie moesten er maar mee leven. Iedereen wist dondersgoed wie de jongens waren die de lek hadden veroorzaakt, maar ze werden niet aangepakt. Waarom niet? Omdat de meisjes bij niemand hun verhaal kwijt durfden te doen. Hun ouders niet, de school niet – want dan moesten ze opbiechten wat ze hadden gedaan. Ze hadden naakt voor de spiegel gestaan en een foto van zichzelf gemaakt, en deze naar iemand opgestuurd.

    En hiermee krijgt het bericht van de politie nog een nieuwe dimensie. Ik geloof namelijk dat het er uiteindelijk zelfs toe kan leiden dat er niet minder gevallen zullen zijn van sexting – maar des te mínder gevallen van meldingen. Een averechts effect, dus. Als je nu immers een naaktfoto hebt gestuurd, ben je niet alleen onverstandig bezig geweest – je bent regelrecht tegen een waarschuwing van de politie in gegaan. Wat kun je op dit moment anders verwachten behalve “tja, dat had je kunnen weten, we hadden je namelijk gewaarschuwd”? En dit is vaak al de grootste angst van een slachtoffer.

    Naaktfoto’s zijn geweldig

    Naaktfoto’s zijn eigenlijk iets prachtigs. Je maakt zo’n foto op het moment dat je goed in je vel zit. Je ziet er lekker uit. Je bent er blij mee. Dus besluit je dat met iemand te delen.

    Hetzelfde geldt trouwens voor selfies. Tuurlijk, we worden allemaal wel eens gek van de Annefleurs uit Amsterdam die winkelen bij de Zara en de hele dag foto’s van zichzelf op Instagram plaatsen (iedereen heeft wel zo’n Annefleur op z’n tijdlijn), maar een selfie op z’n tijd is eigenlijk hartstikke lief. Het is ontwapenend. Iemand heeft die camera op zichzelf gericht en heeft vervolgens heel hard z’n best gedaan zo goed mogelijk op de foto te staan. De selfie is uiteindelijk een vereeuwiging van een moment waarin je zeker was over jezelf. Je voelt je mooi.

    Net als op die naaktfoto.

    Ook ik heb wel eens naaktfoto’s gestuurd. Deze zijn altijd keurig bewaard gebleven. Ik vertrouw erop dat de bezitters ervan de foto’s niet verspreiden, maar ik weet ook dat het risico er altijd zal blijven dat dit vertrouwen wordt beschaamd. Als dat gebeurt ga ik een paar dingen doen. Dingen die iedereen zou moeten doen.

    Om te beginnen ga ik het vertellen. Aan iedereen. Aan mijn ouders, mijn vrienden, de vrienden van mijn vrienden – iedereen. Laat iedereen maar woest worden op de dader. Laat je troosten. Draai de rollen om – het is niet gênant voor jou als slachtoffer, maar voor de smerige rotzak die het materiaal heeft gelekt. Maak van die persoon een zondebok. Lijkt me heerlijk.

    Vervolgens ga ik een moord plegen (grappie) en daarna keihard dik vet aangifte doen. Ik kan me geen grotere voldoening voorstellen dan wanneer de schuldige ook daadwerkelijk hiervoor gestraft wordt.

    Ik weet dat we niet in een ideale wereld leven waarin je mensen blindelings kan vertrouwen, maar vergeet nooit maar dan ook nooit dat niet jíj – maar de dader zich moet schamen. En de enige manier om dat werkelijkheid te maken, is door een confrontatie. Daar geloof ik in.

    Wees voorzichtig met je naaktfoto’s. Hanteer tips, zoals foto’s maken zonder je gezicht herkenbaar in beeld te brengen. Maar maak ze maar lekker wel. Analoog, desnoods. En bewaar ze in een doos onder je bed. Maar maak ze vooral voor jezelf, en niet voor een ander. Geniet lekker van jou. Pak op een onzeker moment die doos onder je bed vandaan, blader door die foto’s en denk: damn, wie is dat stuk.

    Dat ben jij. Vet chill.

    Bron: bnnvara.nl

    #229994
    Mark
    Moderator

    stappenplansexting.nl

    “HELP! Er circuleert een naaktfoto/seksfilmpje op mijn school!”

    Ook online verkennen jongeren seksuele wensen en grenzen. Ze ontmoeten anderen, flirten, dagen elkaar uit, maken seksueel getinte grappen en wisselen naaktfoto’s en filmpjes uit. Met ‘sexting’ zoals dat heet is op zichzelf niets mis. Het past bij de seksuele ontwikkeling van jongeren. Maar het is niet zonder risico’s. Bijvoorbeeld als de ontvanger van de in vertrouwen verstuurde naaktfoto, het vertrouwen schendt door de foto via WhatsApp met anderen te delen of online te zetten op Instagram. De gevolgen kunnen groot zijn.

    Het stappenplan op deze website is een soort EHBO-‘koffer’ en kan u en uw school helpen bij het in actie komen tegen shame sexting of om er beter op voorbereid te zijn. Heeft u behoefte aan meer informatie en ondersteuning, dan verwijzen we u graag door naar verschillende instanties die hier iets in kunnen betekenen.

    #232043
    Luka
    Moderator
    #232984
    Mark
    Moderator

    Factsheet ‘ONLINE SEKSUELE INTIMIDATIE’ *

    De European Union Agency for Fundamental Rights (FRA) definieert online seksuele intimidatie als: het ontvangen van ongewenste, beledigende, seksueel getinte e-mails of sms-berichten of het meemaken van ongepaste seksuele toenaderingen via sociale media of online chatrooms. Er is sprake van een continuüm van gedragingen die verschillen in aard en ernst, waarbij de meningen variëren over wat wel of niet sociaal of juridisch toelaatbaar is.

    Vormen van online seksuele intimidatie zijn:

    • Shame-sexting: seksueel getint beeldmateriaal (vaak door afgebeelde persoon zelf gemaakt) wordt zonder toestemming van de afgebeelde persoon via sociale media met derden gedeeld
    • Grooming: het actief benaderen en verleiden door meerderjarigen van minderjarigen via internet en social networking sites, chatrooms of webcams met als doel seksueel getinte contacten
    • Wraakporno: shame-sexting waarbij wraak het motief is, vaak na het verbreken van de relatie
    • Sextortion: het (vaak onder valse voorwendselen) verkregen seksueel getint beeldmateriaal wordt gebruikt als chantagemiddel
    • Online verspreiden van seksueel geweld: opnames of beelden van gedwongen seksuele handelingen worden online onder een groter publiek verspreid
    • Ongevraagd toesturen of plaatsen van online seksueel getinte berichten: hier kan het gaan om seksueel getinte roddels, getreiter of pesten.

    Lees verder op huiselijkgeweld.nl>>

    * Deze factsheet is ontwikkeld door Movisie i.s.m. diverse ketenpartners in de strijd tegen seksueel geweld.

    #233481
    Luka
    Moderator

    Kinderporno in groepsapp scholieren, wijkagente: ‘Ouders, kijk mee op smartphone kind’

    Toen ze vorige week hoorde over kinderporno in een WhattsAppgroep op het Carmel College Salland in Raalte, stond voor wijkagente Daniella van der Velde één ding vast: ze zou een dag later terugkeren op school. Om kinderen bewust te maken van de gevolgen van kinderpornografisch materiaal op social media.

    Ze bezocht samen met een jeugdagent de twee klassen met leerlingen van dertien en veertien jaar: de klassen met die ene WhattsAppgroep, waarin beelden van kinderporno waren rondgegaan.

    Wat was jullie boodschap aan de leerlingen?

    Daniella van der Velde (46 jaar): ,,Dat het strafbaar is om kinderporno in je bezit te hebben, én te delen. Dat je daardoor geen bewijs van goed gedrag kunt krijgen, en je later bijvoorbeeld geen sportcoach kunt worden. Dus: als leerlingen die beelden van kinderporno in hun WhattsAppgroep zien, moeten ze dat meteen melden bij hun ouders en/of bij hun school. Dan hoeft het niet groot te worden.’’

    Lees verder op de Stentor >>

    #234109
    Mark
    Moderator

    Een naaktfoto raakt niet alleen het Marokkaanse meisje, maar de hele familie

    © Studio Vonq

    Schaamte voor de familie en voor God: Meisjes met een Marokkaanse achtergrond komen vaker dan andere groepen in de knel met sexting. In een buurtcentrum in Utrecht Overvecht, kennen tieners allemaal wel iemand die ermee te maken had. 

    Meisjes met een Marokkaanse achtergrond hebben vaker dan andere groepen een slechte ervaring met sexting, oftewel uitdagende foto’s die aan elkaar worden gestuurd. Volgens onderzoek dat Kennisplatform Integratie & Samenleving vandaag publiceert, speelt geloof zowel positief als negatief een grotere rol bij die ervaring dan hulpverleners beseffen.

    Lees dit premium artikel verder op trouw.nl of las lid van LSG in het ledendeel.

    #234211
    Luka
    Moderator

    Hulpverleners hebben ‘religieus analfabetisme’, en dat is lastig rond sexting

    Tienermeisjes met een Marokkaanse achtergrond hebben vaker een negatieve ervaring na sexting dan meisjes van Nederlandse afkomst. Er is in de hulpverlening nog te weinig aandacht voor de achtergrond van de meisjes, stelt Hanan Nhass, onderzoeker van Kennisplatform Integratie & Samenleving. “Het lijkt een blinde vlek voor ze.”

    19 procent van de Marokkaans-Nederlandse tienermeisjes heeft negatieve ervaringen met sexting. Bij Nederlandse meisjes is dat 14 procent, blijkt uit een eerder onderzoek van Rutgers. Het gaat bijvoorbeeld om ‘shame sexting’, het zonder toestemming doorsturen van seksueel getinte beelden, zoals naaktfoto’s. Het doel is om degene op die beelden aan de schandpaal te nagelen.

    Voor Nhass waren de cijfers een reden om te onderzoeken hoe juist de meisjes met een Marokkaanse achtergrond geholpen kunnen worden.

    Religieus analfabetisme
    Nhass spreekt over ‘religieus analfabetisme’ bij veel hulpverleners. “Geloof is teruggedrongen tot de privésfeer en veel hulpverleners hebben weinig met het geloof. Soms wordt er een beetje op neergekeken, terwijl het voor die meisjes heel belangrijk is.”

    Volgens Nhass wordt er door hulpverleners vaak wel geïnformeerd naar het geloof, maar wordt er niet doorgevraagd op hoe belangrijk het geloof is voor zo’n meisje. Ze benadrukt dat juist het schuldgevoel dat deze meisjes met zich meedragen te maken kan hebben met hun geloof. “Ze hebben niet alleen een schuldgevoel naar zichzelf of hun familie, maar ook naar God. Aan dat laatste wordt voorbijgegaan. Als meisjes dat geen plek kunnen geven, blijven ze ermee zitten.”

    Het inschakelen van een geestelijk verzorger kan een oplossing zijn. “Veel meisjes hebben het gevoel dat God ze niet meer vergeeft, dat ze in de hel terechtkomen. Daar kunnen ze depressief van worden. Als hulpverlener moet je weten dat dit kan spelen bij zo’n meisje.”

    Voor westerse hulpverleners valt nog zeker veel te winnen.
    Jacqueline Kleijer, hulpverlener bij Pretty Woman

    Jacqueline Kleijer, hulpverlener bij Pretty Woman, is het eens met Nhass. Ook zij vindt dat er meer gekeken moet worden naar levensbeschouwing bij hulpverlening.

    “Er valt voor westerse hulpverleners zeker nog veel te winnen”, zegt Kleijer. “Als je hulp verleent moet je op hetzelfde niveau zitten als degene voor je. Alleen vanuit je eigen overtuiging kijken, werkt niet. Dan zie je vaak ook niet wat het werkelijke probleem is.”

    Pretty Woman geeft specialistische hulp aan meisjes die een trauma hebben opgelopen rond relaties en seksualiteit. Kleijer krijgt dus ook regelmatig te maken met shame sexting-slachtoffers. Het gaat er volgens Kleijer om dat je als hulpverlener de juiste woorden gebruikt als je met ouders spreekt van een Marokkaans meisje dat hiermee te maken heeft.

    “Als je zegt dat het voor een meisje van 14 heel normaal is dat ze aandacht van jongens wil, kom je er bij de moeder niet meer in. Je kunt beter zeggen: ‘U heeft een heel mooie dochter en ik denk dat iedereen dat ziet.’ Zo laat je zien dat je de ongerustheid van de moeder serieus neemt.”

    NOS Stories sprak eerder met slachtoffers van shame sexting. In deze video vertelt een van de slachtoffers wat dat met haar deed:

    Praten over seks is dus lastig binnen veel Marokkaanse gezinnen, omdat seks voor het huwelijk beschouwd wordt als een religieuze zonde en dus als schande. Ook Nhass weet dat het een moeilijk onderwerp is. “Het geloof geeft aan dat alles bespreekbaar is, maar wel met bescheidenheid. Veel ouders vinden die combinatie lastig. Daarnaast weten moeders vaak niet hoe ze erover moeten praten, omdat ze er in hun eigen jeugd amper iets over hebben meegekregen.”

    Toch vindt Nhass het belangrijk dat seksualiteit meer bespreekbaar wordt, want zolang dat niet gebeurt zijn de meisjes veel chantabeler. “De angst dat een foto uitlekt en dat ze vervolgens door de hele familie en de gemeenschap worden veroordeeld is heel groot. Ze zullen dus sneller iets doen om dat te voorkomen.”

    Verbieden
    Het heeft volgens de onderzoeker nog een voordeel als er meer over gesproken wordt. Zo zouden slachtoffers van shame sexting eerder hulp durven vragen. “Ik vind daarom ook niet dat je moet zeggen dat ze niet aan sexting mogen doen. Maar ze moeten zich wel altijd bewust zijn van de eventuele gevolgen.”

    Jacqueline Kleijer merkt nu vooral dat veel meisjes die een naaktfoto sturen bestempeld worden als dader. “Er wordt gezegd: ‘Hoe kun je zo dom zijn?’, ze worden uitgescholden voor hoer of slet. Maar je kent het verhaal achter een foto niet. Misschien is ze er wel ingeluisd? Er moet daarom veel meer aan dat pestgedrag gedaan worden, want de focus ligt veel te veel op het slachtoffer. Ook in de hulpverlening. De jongens, maar ook meisjes die de beelden verspreiden, moeten hun verantwoordelijkheid gaan voelen.”

    Bron: NOS.nl

    #234212
    Luka
    Moderator

    PUBLICATIE
    Niet jouw schuld!
    Verkenning voor hulpverleners om moeders met een Marokkaans-islamitische achtergrond te ondersteunen om shame sexting te voorkomen en aan te pakken

    5 FEBRUARI 2019
    Het versturen van zelfgemaakte naaktbeelden (sexting) lijkt toe te nemen onder Nederlandse jongeren. Dit geldt ook voor tienermeiden met een Marokkaans-islamitische achtergrond. Opvallend is dat zij relatief vaak negatieve ervaringen met sexting rapporteren. Dit verkennende onderzoek heeft als doel hulpverleners te laten zien hoe zij moeders met een Marokkaans-islamitische achtergrond kunnen ondersteunen in de opvoeding, zodat negatieve gevolgen van shame sexting onder tienermeiden kunnen worden voorkomen en aangepakt.

    Ondanks dat het taboe op praten over seksualiteit lijkt af te nemen, worstelen veel Marokkaans-Nederlandse moeders met de seksuele opvoeding van hun dochters. Niet praten over seksualiteit maakt dat tienermeiden met een Marokkaanse achtergrond minder weerbaar zijn tegen ‘shame sexting’, het zonder toestemming doorsturen van naaktbeelden met als doel om hen aan de schandpaal te nagelen.

    In deze verkenning bieden we een inkijk in de leefwereld van moeders en tienermeiden met een Marokkaans-islamitische achtergrond. Wat zijn hun ideeën over seksualiteit in relatie tot sociale media? Wat vinden zij van sexting en shame sexting, hebben zij zelf ervaring hiermee? Hoe kun je als professional
    deze perspectieven en kennis benutten om de negatieve gevolgen van shame sexting te voorkomen én te helpen bij het verwerken ervan? KIS heeft in de verkenning een aantal aanbevelingen voor hulpverleners gebundeld. De basis voor onze aanbevelingen wordt gevormd door wetenschappelijke literatuur, adviezen van experts, ervaringen van hulpverleners die al intensief werken met moeders en meiden op het terrein van shame sexting én interviews met moeders en tienermeiden. Met deze publicatie wil KIS hulpverleners toerusten in hun ondersteuning aan moeders met een Marokkaans-islamitische achtergrond, zodat zij op hun beurt beter in staat zijn om hun dochters voor te lichten en bij te staan.

    Download de publicatie op het Kennisplatform Integratie en Samenleving >>

    #234214
    Luka
    Moderator

    ‘Politie moet daders van sexting aanspreken, niet slachtoffers’

    De oproep van de politie aan jongeren om vooral geen naaktfoto’s en -video’s te versturen, valt niet bij iedereen in goede aarde. Moet je je bij sexting richten op de slachtoffers of moet je juist de verspreiders van naaktbeelden op de ernstige gevolgen wijzen?

    Verstuur vooral geen naaktfoto’s en -video’s, want die kunnen ongewenst worden verspreid: dat is de oproep van de politie aan jongeren. Het zogeheten sexting is populair en het uitlekken van deze persoonlijke beelden veroorzaakt veel leed. Voorkomt deze oproep ook echt problemen?

    Mensen denken nu: zie je wel, slachtoffers hadden beter moeten weten, ze hadden die foto’s gewoon niet moeten versturen
    Justine Pardoen, Bureau Jeugd & Media

    Lees verder op de site van Trouw.nl >>

    #240129
    Mark
    Moderator

    Sexting bij jongeren: feiten en cijfers

    • Wat is sexting?
    • Welke jongeren doen aan sexting?
    • Hoeveel Vlaamse jongeren doen aan sexting?
    • Waarom doen jongeren aan sexting? En met wie?
    • Naar wie versturen jongeren sexting-berichten?
    • Welke media gebruiken jongeren om te sexten?
    • Is sexting grensoverschrijdend?
    • Wat zijn de risico’s van sexting?
    • Wat zegt de wet over jongeren en sexting?
    • Sexting in jouw school of organisatie

    Lees verder op sensoa.be >>

    #240530
    Luka
    Moderator

    NOS Stories: Jezelf NAAKT zien op een pornosite?! | De waarheid over EXPOSEN OP PORNOSITES

     

    #248180
    Luka
    Moderator

    “Ze zei dat ze 16 was en toonde haar borsten. Het was een pedofiel van 34”

    KINDERPORNOZAAK | VADER VAN SLACHTOFFERTJE (12) GETUIGT

    Ze zei dat ze 16 was en Sophie heette. Hij was 12 en nieuwsgierig, toen ze polste of hij haar borsten wilde zien. Sophie vroeg ook foto’s van hem. Meerdere. Later wilde de politie de jongen spreken over ‘het meisje’. Het bleek een pervert van 34, die vanaf vrijdag mee terechtstaat op het grootschalige kinderpornoproces in Dendermonde.

    Eigenlijk praten ze in het gezin van Max* nooit nog over wat er goed vier jaar geleden is gebeurd. “We willen onze zoon er zo weinig mogelijk aan herinneren.” Zelf denkt de vader er wel nog aan – zéker nu bekend is dat de pervert die zijn zoon bedotte deel uitmaakte van een groep mannen die jarenlang op grote schaal kinderporno maakte, verzamelde en verspreidde. Max is één van de 38 geïdentificeerde slachtoffers. “Dat maakt me woest. Welke volwassen man lokt nu een onschuldig kind in de val? Da’s gewoon ziek.”

    Op een dag stonden er twee mannen voor de deur van hun woning in Oost-Vlaanderen. “Recherche”, vertelt de papa. “Ze vroegen of ze even met Max konden praten.” Zijn zoon reageerde bezorgd. “Hij zei dat hij niets fout had gedaan. Hij begreep niet wat de politie van hem wilde.” De speurders begonnen daarop over een chatsessie met een meisje. “Ik zag zijn spreekwoordelijke frank vallen”, zegt de papa. Max had Skype gebruikt, een programma waarmee je gratis via internet kan chatten. De jongen had geen kwade bedoelingen. Hij had ingelogd onder zijn echte voor- en familienaam. Zo waren de speurders zijn naam tegengekomen in de computer van Michael T.. Die magazijnier uit Kortrijk was gearresteerd omdat hij stiekem foto’s maakte van (half)naakte kinderen op het strand van Blankenberge. Hij was eerder al veroordeeld wegens kinderporno. De jongen kende Michael T. helemaal niet. Hij had naar eigen zeggen enkel gechat “met een meisje van 16 dat heel erg opdringerig was”.

    Zielig
    Enkele dagen later werd Max verhoord door politiemensen die speciaal getraind zijn om kinderen te ondervragen. “Ze schreef dat ze 16 jaar was, Sophie heette en op zoek was naar gezelligheid”, verklaarde de jongen. Zij vroeg zijn leeftijd. Hij was 12, maar loog dat hij 13 of 14 was. “Sophie vroeg of ik zin had in iets. En of ik zin had in haar. Ik zei ‘ja’. Ik was nieuwsgierig.”

    Enkele tellen later stond er een foto op Max zijn scherm. Sophie was naakt en was zich tussen haar benen aan het strelen. “Omdat zij dat vroeg, heb ik mijn piemel voor de webcam getoond.” De volgende dag contacteerde het 16-jarige meisje Max opnieuw via Skype. “Ze vroeg opnieuw foto’s van mijn piemel. Ik wilde niet. Ze noemde me zielig. Ze schreef dat ze zelf ook niets meer zou tonen.” Toch kreeg Max nog enkele foto’s. “Onder andere van haar borsten. Omdat ze maar bleef aandringen dat ik ook iets moest tonen, heb ik haar geblokkeerd. Uiteindelijk verwijderde ik ook mijn Skype-account.”

    Stoere jongen
    “Daar ben ik wel fier op: dat Max besefte dat er iets fout was en daar korte metten mee maakte”, zegt de vader. “We hadden hem vroeger al gewaarschuwd voor de gevaren op internet. Zijn mama en ik hebben dat na dat incident opnieuw gedaan.” Voor zover bekend zijn er nog geen foto’s of filmpjes van de jongen gevonden tussen de 9 miljoen bestanden van de vijf verdachten die zijn opgepakt. “Dat is enigszins een geruststelling”, zegt de papa van de jongen. “Want anders blijft dat Max voor eeuwig achtervolgen.”

    Vandaag stelt zijn zoon het goed. Ook op school. “Max is een stoere jongen, maar hij was behoorlijk onder de indruk van wat er is gebeurd. Hij snapt de ernst en zit nu minder op internet. Al is dat eerder toeval, denk ik. Nu sport en gamet hij vaak.” Max en zijn ouders stelden zich geen burgerlijke partij op het kinderpornoproces dat vrijdag start. “Toch niet voor een schadevergoeding, zeker? Wij willen niets te maken hebben met die vieze venten. Wij willen dat hoofdstuk gewoon afsluiten. En eigenlijk hebben we dat al min of meer gedaan”, zegt de papa. “Daarenboven, justitie heeft ons niet nodig voor de juiste straf: da’s de zwaarst mogelijke.”

    * Om privacyredenen is Max niet de echte naam van de jongen.

    Bron:HLN.BE >>

    #248279
    Mark
    Moderator

    3FM SPECIAL OVER ONLINE MISBRUIK – VRIJDAG 24 JANUARI 2020

    Naar aanleiding van de berichtgeving rondom Kaj van der Ree willen we bij NPO 3FM, net als alle andere betrokken partijen, nogmaals benadrukken dat we erg geschrokken zijn. Als publieke zender vinden we het belangrijk om een actueel thema als online seksueel grensoverschrijdend gedrag te bespreken met onze luisteraars. Daarom hebben we samen met BNNVARA besloten om op vrijdagavond 24 januari, tijdens het voormalige tijdslot van Kaj van der Ree, een 3FM Special te maken rondom dit thema. Tijdens deze uitzending willen we een open gesprek voeren met deskundigen en luisteraars. Iedereen die vragen heeft of ervaringen wil delen over online seksualiteit, is welkom bij 3FM. Tijdens deze twee uur (22:00 – 00:00) zal Eva Koreman de presentatie op zich nemen en in gesprek gaan met luisteraars en deskundigen rondom dit thema.

    Beluister de uitzending op npo3fm.nl >>

    #248752
    Mark
    Moderator

    Linda (16) heeft op haar 15e te maken gehad met shame-sexting. Haar foto ging rond op haar middelbare school. Zij vertelt hoe dit voor haar was.

    Shame-sexting

    Shame-sexting is het maken en/of verspreiden van seksueel getinte foto’s of filmpjes zonder toestemming. Vaak wordt de persoon op deze beelden uitgescholden of ermee gepest. Gevoelens van schaamte en schuld zijn vaak het gevolg hiervan en kunnen hierdoor verergerd worden.

    “In het begin van het schooljaar kwam er een nieuwe jongen in de klas, Bas. Ik zat toen net in de derde klas. Mijn vriendinnen en ik vonden Bas al gelijk heel knap. Op een vrijdagmiddag na schooltijd, waren mijn vriendinnen en ik samen gezellig de stad in. Wij hadden het over Bas en zochten zijn Insta op mijn telefoon op. Een vriendin van mij drukte gelijk op ‘volgen’, ik kreeg het Spaans benauwd. Dat was niet de bedoeling, wat zou hij wel niet denken. Een paar seconden later kreeg ik een volgverzoek terug, gevolgd door een berichtje: “Hey, hoe is het?”. Mijn vriendinnen gilden het uit en riepen dat ik wat terug moest zeggen. Ik werd al nerveus van die gedachte, maar eenmaal thuis stuurde ik toch een berichtje terug. We raakten niet uitgepraat en voor ik het wist was het midden in de nacht.

    Uiteindelijk besloot ik om het te doen
    Dag in, dag uit waren we met elkaar aan het chatten en even later hadden we elkaars Snap. We stuurden elkaar foto’s over en weer, totdat hij op een gegeven moment vroeg om een foto zonder shirt. Hij gaf aan dat hij mij echt zo leuk vond en mijn borsten graag wilde zien. Ik wilde het eigenlijk niet, maar ik vond hem zo leuk, dat ik uiteindelijk besloten heb om het te doen. Voor ik het wist had ik hem een foto gestuurd waar ik op stond met mijn borsten. Ik had hem wel nog aangegeven dat het alleen voor hem was en vertrouwde er ook op dat hij de foto alleen voor zichzelf zou houden. Het was op Snapchat, dus als hij een screenshot van mijn foto zou maken zou ik het toch wel zien.

    “Aandachtshoer!”
    De volgende ochtend kwam ik op school. Terwijl ik mijn fiets in het fietsenrek zette werd er naar mij geroepen: “Slet!”. Ik trok er mij in eerste instantie niet veel van aan tot ik bij mijn kluis stond en mijn vriendin naar mij toe kwam gerend. “Lin, er gaat een foto van je rond!”. Ik wist niet hoe ik moest reageren, ik kon wel door de grond zakken. Bas had de Snap gescreenshot, zonder dat ik hier een melding van had gekregen. Blijkbaar heb je hier andere apps voor die dit kunnen doen. De rest van de dag op school werd ik vies aangekeken en kreeg ik van alles naar mij geroepen. Woorden zoals: “Slet”, “Hoer”, “Aandachtshoer”. Toen ik die middag thuis kwam, heb ik gelijk alles aan mijn moeder verteld. Ik durfde namelijk niet meer naar school, ik schaamde mij. Hoe kon ik zo stom zijn.

    Samen met mijn moeder hebben wij een gesprek gehad op school. School heeft een gesprek gehad met Bas. Mijn vriendinnen waren er gelukkig voor mij in deze situatie en steunden mij waar dat kon. De reacties die kwamen op mijn foto waren verschrikkelijk, maar hielden uiteindelijk op. Niemand heeft het er meer over op school. Mocht dit bij jou gebeuren, weet dan dat het niet het einde van de wereld is en dat de reacties hierop vanzelf stoppen.

    Deel je verhaal met iemand
    Ik was heel blij dat ik in deze situatie naar mijn moeder kon om alles te vertellen. Ik voelde mij eerst zo stom en schaamde mij, maar uit deze situatie heb ik geleerd dat iedereen fouten maakt. Het is vooral belangrijk om je verhaal bij iemand kwijt te kunnen, zodat je niet alleen hiermee rond loopt en geholpen kan worden. Dus mocht er iets gebeuren praat hier dan vooral over met een volwassenen die je kunt vertrouwen. Dit is helemaal niet gek en je hoeft je ook zeker niet te schamen!”

    Bron: qpido.nl

    #249162
    Luka
    Moderator

    Eén seksueel getinte foto en je leven is voorbij: ‘Ik was een hoer, een schande’

    Op sociale media worden seksueel getinte foto’s en seksvideo’s van meisjes onder duizenden mensen verspreid. Ze worden ermee gechanteerd en soms gedwongen tot prostitutie. Femke Halsema wil actie.

    En meisje met ontbloot bovenlijf wordt aangeboden als escort voor 20 euro. In een volgend bericht is te zien hoe een jong meisje een jongen pijpt, daarna volgen foto’s en ­video’s van een ‘Marokkaanse hoofddoekkech’ compleet met telefoonnummer en naam in de Telegramgroep.

    Telegram is vergelijkbaar met het veelgebruikte Whatsapp, met als grote verschil dat gebruikers kunnen kiezen voor anonimiteit. Aan de lopende band worden nieuwe groepen aangemaakt met termen als ‘kech’ (straattaal voor ‘hoer’), ‘slets’, ‘sletjes020’ en ‘exposed’. In hetzelfde tempo sluiten duizenden gebruikers zich aan bij die groepen. Vierentwintig uur per dag verschijnen foto’s van meisjes die niet voor het grotere publiek bedoeld waren.

    Nietsvermoedende meisjes maken foto’s van zichzelf voor bijvoorbeeld hun vriend of een kleine groep vrienden op het sociale medium Snapchat. Met behulp van Telegram kan het chantagemateriaal worden.

    De groepen hebben als doel meisjes te ‘exposen’: publiekelijk te schande maken door compromitterend beeldmateriaal te verspreiden. Op Telegram kunnen gebruikers anoniem met elkaar chatten, zonder dat ze in het bezit zijn van elkaars telefoonnummer. Deelnemen aan een groepsgesprek kan door simpelweg op ‘lid worden’ te klikken.

    Bij de oprichting in 2013 was Telegram bedoeld voor beveiligde correspondentie. In de praktijk is het populair onder criminelen, maar ook onder jongeren. De app blijkt een vliegwiel om meisjes in korte tijd voor duizenden, zo niet tienduizenden mensen te vernederen.

    Op een willekeurige namiddag wordt in een Telegramgroep een ‘kech’ (hoer) aangekondigd door een anonieme gebruiker. Als het meisje niet voor middernacht ‘hoofd geeft’ – een jongen oraal bevredigt – wordt ze geëxposed. Oftewel: haar identiteit bekendgemaakt – een naam, telefoonnummer en soms zelfs het huisadres. Wat ze ervoor over moet hebben om bekend­making te voorkomen, is vaak het verrichten van seksuele handelingen, in het ergste geval gaat het om prostitutie.

    In de tussentijd geven andere leden van de groep gehoor aan de vraag beeldmateriaal te ­tonen. Er komt een foto voorbij van een meisje dat met zichzelf speelt en beeld van een meisje dat naakt en herkenbaar onder de douche staat.

    Schaamtecultuur
    Het is de pijnlijke realiteit waar vooral kwets­bare meisjes, vaak met een islamitische achtergrond, mee te maken krijgen. Het gebeurt ­landelijk en ook in Amsterdam, vooral in kwetsbare wijken, zoals West en Nieuw-West, waar ­vaker sprake is van een schaamtecultuur. Burgemeester ­Femke Halsema noemt het een van de grootste en vooral ­onzichtbare problemen in onze stad. “Sinds ik aangetreden ben, anderhalf jaar geleden, heb ik met ongelooflijk veel groepen meiden in de stad gesproken. Ik zie dat er een jonge generatie vrouwen aan het opgroeien is die met seksuele intimidatie te maken heeft en geen plek heeft om naartoe te gaan.”

    Hoeveel meisjes precies worden geëxposed weet Halsema niet – exacte cijfers ontbreken. “Ik weet niet hoe groot het probleem is, maar ik wil het zichtbaar maken en die meisjes helpen.”

    Vooral meisjes die opgroeien in een schaamtecultuur kunnen thuis niet over seks praten. Daardoor kunnen ze snel in een isolement ­terechtkomen. “Met exposen worden meisjes gechanteerd,” zegt Fatimzahra Baba, oprichter van de Amsterdamse organisatie Saaam, die kwetsbare moeders en vrouwen in Amsterdam helpt, met name in West, Nieuw-West en Noord. Baba ziet ‘veel te veel’ hulpeloze meisjes die daardoor in rap tempo afglijden. “Meisjes worden zelfs aangeboden voor seks met anderen. Buiten, maar ook in hotels.”

    Daarover schrijft ook journalist Margalith Kleijwegt in haar publicatie van eind vorig jaar, waarvoor ze in opdracht van de gemeente ­Amsterdam sprak met meisjes in kwestie, hun ouders, hulpverleners, ambtenaren, politiemensen en een officier van justitie.

    Chanteurs gebruiken het liefst een hotel zonder receptionist. Kleijwegt: ‘Dan kan er niet naar de leeftijd van het meisje worden gevraagd, al leert de ervaring dat hotels überhaupt nauwelijks controleren. Bovendien zien de meisjes er, met veel make-up, vaak ouder uit dan ze zijn.’

    Meldplicht
    Niet voor niets wil Halsema daarom praten met directeuren van hotels die het anoniemst zijn en relatief goedkope kamers aanbieden. “Ik wil ze op hun verantwoordelijkheid wijzen. Op het moment dat je getuige bent van ronselen, mensenhandel of misbruik, heb je een verantwoordelijkheid.” Ze is bereid dezelfde meldplicht in te voeren die nu al geldt voor exploitanten op de Wallen. “Dit gaat om minderjarige meisjes, hè? Die uit dwang, omdat anders hun naaktfoto publiek wordt gemaakt, meegaan naar een hotel. Omdat ze anders kunnen worden verstoten, omdat ze alleen komen te staan. We hebben het over meisjes die ontzettend in het nauw zitten.”

    Halsema laat onderzoek doen om in kaart te brengen hoe groot het probleem is en wat zich precies in de online wereld van jongeren afspeelt. Ook wil ze samen met het OM actiever inzetten op de aanpak van online afpersing met naaktbeelden, wat sextortion wordt genoemd.

    Twee jaar geleden werden in Denemarken om een punt te maken meer dan duizend jongeren vervolgd voor het verspreiden van seksuele foto’s van twee vijftienjarige meisjes. Ook in Nederland wil Halsema dat daders worden veroordeeld. Ze gaat daarover met het OM in gesprek. “Wat je nu ziet, is bijvoorbeeld dat een minderjarig meisje aangifte wil doen, maar de politie zegt: niet zonder ouders. Daar moet iets gebeuren. Ik wil een norm stellen: tot hier en niet verder.” Baba valt haar bij. “Het feit dat een meisje aanklopt, betekent dat ze zegt: help.”

    ‘Ik was een slet, zeiden ze, een hoer, een schande’
    De 18-jarige Amsterdamse Ikram werd een half jaar geleden in Telegramgroepen geëxposed. Ze veranderde van ‘sociaal, praatgraag mens’ in een meisje dat het liefst afstand houdt van anderen.

    Net als haar vriendinnen ontdekte Ikram (niet haar echte naam) een paar jaar geleden de app Telegram. “Het was gewoon tijdverdrijf. We zaten met allemaal mensen in de appgroepen. Vooral tijdens ramadan, zo vlak voor de iftar – het moment na zonsondergang dat je weer mag eten – waren er altijd extra veel mensen online.”

    Volgens Ikram veranderde de functie van Telegram gestaag toen steeds meer mensen het anonieme karakter van het medium ontdekten. “Er kwamen steeds meer groepen waarin meisjes zwart werden gemaakt. De beheerder van de groep vroeg elke keer om alle foto’s van ‘kechs’ erin te gooien en hun Snapchatidentiteit erbij te vermelden. Dat gebeurde ook.”

    Ikram zag hoe meiden werden geëxposed, hoe er een prijs voor seks bij hun foto’s werd gezet. Soms reageerde ze er afkeurend op. “Op een gegeven moment hoorde ik steeds meer verhalen van hoe meisjes kapotgingen doordat hun foto’s zo vaak werden gedeeld. Ik vond het verschrikkelijk. Sommige meisjes wisten gewoon echt niet meer wat ze moesten doen en raakten in paniek. Wat als hun ouders die foto’s zouden zien? Ik vroeg de beheerders die beelden te verwijderen.”

    Een onschuldige vraag, dacht Ikram, die weliswaar geen foto’s van zichzelf plaatste op Telegram, maar wel een actief gebruiker was van Snapchat waarop ze een openbaar profiel had. Een half jaar geleden gebeurde datgene waarvan Ikram dacht dat het haar nooit zou gebeuren: ze werd zelf slachtoffer.

    Al haar Snapchats, van kuise familiefoto’s tot uitdagendere selfies met ‘duckface’ werden met naam en toenaam verspreid onder duizenden mensen – door een nog altijd onbekende. “Het werd alleen maar erger. Hij of zij had mijn gebruikersnaam van Snapchat gedeeld, plakte die gebruikersnaam op naaktfoto’s van andere meisjes, stuurde video’s rond van blote billen die van mij zouden zijn. Ik werd massaal toegevoegd door mensen die ik niet kende en mensen maakten mij uit voor slet, hoer, en noemden me een schande. Vooral mensen uit de Marokkaanse gemeenschap, waar ik uit kom, hadden een oordeel klaar.”

    Het werd nog erger voor de tiener toen een bekende ook haar persoonsgegevens deelde met de meer dan drieduizend leden in de groep. “Jongens in de app zeiden ook dat ik beschikbaar was voor 50 euro per uur. Eigenlijk werd ik gewoon te koop gezet.”

    Ikram werd op school herkend, en zelfs op het treinstation. “Ze scholden me uit voor hoer en vroegen waarom ik nog een hoofddoek droeg als ik online een hoer ben.”

    Het exposen gebeurt nog steeds. Tot op de dag van vandaag circuleren er foto’s van haar online. “Het is heel heftig. Ik heb het eerst twee maanden voor mezelf gehouden. Uit schaamte, maar ook omdat ik anderen er niet mee wilde lastigvallen. Ik had het kunnen voorkomen door me nooit aan te melden op die app, door mijn Snapchat niet openbaar te zetten, maar ik wist niet dat dit de gevolgen zouden zijn.”

    Haar ouders zijn inmiddels van de situatie op de hoogte en Ikram deed aangifte, vooralsnog zonder resultaat. “Het zit me nog altijd dwars. Mijn vader begrijpt het nog steeds niet. Stel dat zijn vrienden het zien? Dat is toch heftiger in de Marokkaanse cultuur. Dan zien ze zijn dochter op zo’n manier, daar maak ik me nog steeds zorgen over. Het is gewoon kut.”

    Ondanks de situatie is Ikram vastberaden zich niet te laten leiden door het leed dat anderen haar aan hebben gedaan. “Ik wil niet blijven huilen.”

    Ze heeft de Telegramapp verwijderd en is vastberaden haar opleiding af te ronden. “Ik heb hulp gezocht bij Saaam. Daar heb ik een workshop gevolgd en meegedaan aan de dialoogavonden. Het helpt als je met andere meiden hierover kunt praten en ziet dat je niet alleen bent.”

    De echte naam van Ikram is bij de redactie bekend.

     

    Wat als je foto is verspreid?
    Als een foto eenmaal is gedeeld op sociale media, gaat de verspreiding ervan razendsnel. Duizenden mensen kunnen de belastende foto of video ontvangen. Wat kan een slachtoffer doen?

    – Voor slachtoffers is het zaak om direct hulp te zoeken bij een volwassene, zeggen Esmaralda de Haan en Ruth Schipper van Qpido, het centrum voor seksuele weerbaarheid en onderdeel van jeugdhulporganisatie Spirit. ”Als je niet naar je ouders kunt, kun je naar je leraar of een andere meerderjarige die je kunt vertrouwen.” Aankloppen bij de organisatie Saaam kan ook. Die biedt allereerst een luisterend oor. Ook bespreekt Saaam met het slachtoffer wat het vervolg zal zijn.

    – Het is belangrijk dat de meisjes of jongens die zijn geëxposed, de schuld niet bij zichzelf zoeken, benadrukken de medewerkers van Qpido. De Haan: ”Ja, het is beter om geen naakt­foto’s van jezelf te maken, dan kan zoiets niet gebeuren. Maar jij hebt niets fout gedaan, de persoon die het heeft gedeeld, zit fout.”

    – Ook voor de omgeving geldt: veroordeel het slachtoffer niet, luidt het advies van de deskundigen. Toon begrip en praat over de oplossingen.

    – “Betrek de toekomst erbij,” zegt Schipper. ”Het kan zijn dat nu al het beeldmateriaal is verwijderd en de storm is gaan liggen, maar mensen kunnen het opgeslagen hebben. Het is goed om dat te benoemen: het kan nog een keer gebeuren.”

    – De deskundigen raden ook allemaal aan aangifte te doen. Het is nooit zeker dat de dader wordt vervolgd of gevonden. ”Maar het kan helpen bij de verwerking. Je stelt een grens voor jezelf en laat zien dat je het niet accepteert.”

    Bron: Het Parool >>

    #249683
    Luka
    Moderator

    “Durf je ook bloot te dansen?”
    Grootste toename kinderporno door grooming via sociale media

    Het aantal meldingen van online kindermisbruik dreigt dit jaar opnieuw te verdubbelen. Volgens het Meldpunt Kinderporno is veel nieuw materiaal gemaakt door kinderen zelf. Ze worden verleid om voor de webcam naaktbeelden van zichzelf te maken. Maaike Hoffstedde keek mee op het Instagram-account van haar 10-jarige dochter en zag hoe gewiekst mannen te werk gaan.

    ‘Hoi’, zegt Kaboeja_fan, een instagrammer zonder profielfoto. ‘Goeie kaboeja dans. Echt heel goed. Dans je hem vaak?’

    Het berichtje komt ineens binnen in de privéberichten van Maaike’s 10-jarige dochter. Ze heeft pas net een Instagramaccount. Al haar vriendinnen hebben ook accounts. Ze wil kunnen volgen wat zij daar delen. Zelf plaatst ze soms, onder toeziend ook van Maaike, foto’s van hun poezen en haar nieuwste turnkunsten. Maar het allerliefste doet ze mee aan challenges, uitdagingen van andere Instagrammers die vervolgens gesponsorde prijzen uitdelen of jouw dansje ‘sharen’ op hun eigen superpopulaire account.

    Zo kwam het dus dat Maaike’s dochter de Kaboeja-dans deed, een danschallenge van haar favoriete vlogster (10 jaar, meer dan 200.000 volgers). Een paar uur nadat ze haar dansje had gepost, meldde Kaboeja_fan zich.

    ‘Durf je hem ook bloot te dansen?’
    ‘Ik geef je er een cijfer voor’
    ‘Durf je?’
    ‘Ik sla niks op.’

    ‘Zelfgeproduceerd materiaal’
    Het gaat echt om een trend, zegt Arda Gerkens, directeur van het Expertisebureau online kindermisbruik (EOKM) en het bijbehorende Meldpunt Kinderporno. ‘Naast materiaal dat voortkwam uit ‘hands on’-misbruik, zien we dat mensen nu veel vaker materiaal krijgen door kinderen te verleiden voor de webcam.’ De beelden zijn te classificeren als kinderporno, maar worden gemaakt door kinderen zelf. ‘Zelfgeproduceerd materiaal’, is de term die ze er bij het Meldpunt Kinderporno voor gebruiken.

    Het zijn geposeerde foto’s, met nadruk op de genitaliën. ‘Of ze verrichten solo-activiteiten’, zegt Arda Gerkens. ‘Dan zie je dat kinderen seksuele handelingen verrichten bij zichzelf op aanzet van iemand aan de andere kant. Het grootste gedeelte van wat wij zien is eigenlijk pre-puberaal, dus kinderen die vlak voor de puberteit zitten. Maar er zitten ook 6-, 7-jarige kinderen bij.’ Die webcambeelden worden dan aan de andere kant opgenomen.

    ‘Dit is schering en inslag’, zegt Ben van Mierlo, hoofd van het Team Kinderporno en Kindersekstoerisme van de politie. ‘Zodra je je op internet kenbaar maakt als jongere, en zeker als meisje van 12 of 13 jaar, duurt het niet lang tot je contact hebt met iemand die graag wat meer foto’s van jou wil zien dan je zelf bereid bent om te delen. We noemen dat officieel grooming. Ik noem het liever manipulatie of misleiding van kinderen.’

    De toename van dit soort materiaal heeft volgens Van Mierlo deels te maken met de opkomst van smartphones. ‘Een afbeelding in seksuele pose is zo gemaakt.’ Als die eenmaal naar iemand is verstuurd, is het kind de controle kwijt. ‘Wat we helaas veel zien is dat het beeldmateriaal niet blijft bij diegene naar wie het is toegestuurd. Je ziet het opduiken op alle plekken waar je het maar tegen kunt komen.’

    ‘Wat we helaas veel zien is dat het beeldmateriaal niet blijft bij diegene naar wie het is toegestuurd. Je ziet het opduiken op alle plekken waar je het maar tegen kunt komen.’
    – Ben van mierlo, hoofd team kinderporno en kindersekstoerisme

    In 2017 werd kinderporno toegevoegd aan het Nationaal Dreigingsbeeld, opgesteld door de politie in opdracht van het College van procureurs-generaal. Kinderporno werd benoemd als een van de criminele activiteiten met de grootste toename van de ernst van de gevolgen. Ook hier werd al gewezen op de enorme toename van sexting, waarbij beelden van kinderen en jongeren worden verspreid die zij soms zelf hebben geproduceerd. Soms worden de beelden ook weer gebruikt om kinderen te chanteren om nog meer beelden van zichzelf te leveren, of voor andere vormen van afpersing. Ook kan het materiaal worden gebruikt door pedofielen die toegang willen tot bepaalde delen van het Dark Web, waarvoor zij eigen materiaal moeten aanleveren om toegelaten te worden.

    ‘1x, dan maak je me weer blij’
    Kaboeja_fan bleef druk uitoefenen op Maaike’s dochter. Ook toen ze duidelijk en herhaaldelijk ‘nee’ zei. Hij stopte pas toen ze zei dat haar vader bij de politie werkte. Hij wiste zijn account voordat Maaike hem bij Instagram kon rapporteren.

    Maaike stuurde ook een bericht naar de ouders van de vlogster, omdat Kaboeja_fan duidelijk zocht op meisjes die de Kaboeja-dans imiteren en de hashtag #kaboeja gebruiken. De ouders zagen Maaike’s waarschuwing over het hoofd tussen alle instagram-berichten van fans.

    Dit gebeurde allemaal in een week dat Kaboeja razend populair was onder basisschoolmeisjes. Achter accounts als Kaboeja_fan gaan meestal mannen schuil. Ze weten hoe ze via hashtags moeten zoeken. Een week later zoeken ze op de trending tag van dat moment, variërend van #kinderenvoorkinderen, #jrsongfestival en #zappsinterklaasfeest tot #turnen, #glitter, #slijm of #challenge. Met de achterliggende artiesten of vloggers heeft zo’n zoektocht niets te maken.

    In de inbox van Maaike’s dochter meldt zich een nieuwe man, Mikehsv3, (1 bericht, 847 personen volgend) met een vergelijkbare manier van werken. ‘Jij danst echt cute. Dans je ook weleens in de douche?’ Als Maaike’s dochter niet toehapt, probeert hij het opnieuw: ‘Doe het voor mij, 1x, dan maak je me weer blij. Ik ben heel verdrietig.’ Als reden noemt hij dat zijn tante een paar jaar geleden is overleden.

    Deze keer is Maaike er wel op tijd bij. Ze probeert Mikehsv3 te rapporteren bij Instagram. Maar iemand rapporteren wegens ‘grooming’ of ‘aanzetten tot kinderpornografie’ is geen optie. Wie bij een account op ‘rapporteren’ klikt, kan kiezen tussen ‘het is spam’ of ‘dit is ongepast’. Vervolgens is de optie met de meeste overlap ‘Naaktfoto’s of pornografie’. Daar kan Instagram vervolgens niets mee, want deze personen plaatsen zelf geen naaktfoto’s, maar willen een kind daartoe aanzetten.

    Instagram doet niks
    Op het oog lijken de meeste social media platformen de zaken voor elkaar te hebben. Er zijn duidelijke richtlijnen voor welke content niet is toegestaan en ze bieden de mogelijkheid om de inhoud of het gedrag van een bepaald account te melden. Snapchat zegt groomers zelfs aan te geven bij de autoriteiten.

    Bedrijven zoals Facebook, Instagram en YouTube zijn bij wet verplicht de kinderpornografische afbeeldingen die ze aantreffen te melden bij het NCMEC in Amerika, het National Center for Missing and Exploited Children. Het Team Kinderporno van de Nederlandse politie ontving dit jaar meer dan 30.000 meldingen met een Nederlandse link van het NCMEC. Dat zijn bijvoorbeeld beelden die vanaf een Nederlands IP-adres zijn geüpload, of die op een andere manier naar Nederland herleidbaar zijn.

    Maar tegen het verleiden van kinderen tot het maken van seksuele afbeeldingen, beginnen de social media-platforms weinig. Maaike krijgt snel nadat ze Mikehsv3 heeft gerapporteerd een berichtje terug van Instagram. Omdat er geen kinderporno op zijn account is gevonden, is zijn gedrag ‘niet in strijd met de community-richtlijnen’.

    Platformen onder vuur
    En dit is geen incident. The Sunday Times onthulde vorige week hoe het algoritme van Instagram ‘sexual predators’ richting de profielen van gewone kinderen stuurt. Wie namelijk bekende modelletjes en turnsters volgt, krijgt ‘suggesties’ van andere kinderen om te volgen. Zelfs als die kinderen op geen enkele anderen manier te vinden zijn dan via hun precieze gebruikersnaam.

    The New York Times plaatste dit weekend een onthullende longread over grooming voor kinderporno via online games – van Fortnite en Roblox tot Musical.ly. Een coalitie van de techindustrie beloofde drie jaar geleden al met richtlijnen te komen om online pesten, haat zaaien en uitbuiting van kinderen te bestrijden. Die zijn nog altijd niet gepubliceerd.

    Uit documenten van de politie in Engeland, opgevraagd door het National Society for the Prevention of Cruelty to Children, bleek dat in een half jaar tijd 4373 gevallen van seksuele online communicatie met kinderen waren gerapporteerd. In zeventig procent van de gevallen werd er gebruik gemaakt van apps die vallen onder Facebook (Messenger, Whatsapp, Instagram en Facebook zelf) en Snapchat.

    In Nederland waarschuwden Helpwanted.nl en Watch afgelopen week voor de groeiende populariteit van het videoplatform TikTok. De app wordt veel gebruikt door jongeren om hun eigen dansjes te filmen. ‘Nu de app steeds groter wordt, krijgen we tientallen meldingen per dag’, zegt de voorlichtingscoördinator van Helpwanted.nl tegen NOSop3.

    Niet onschuldig
    Kinderen versturen de foto’s zelf, of gaan zelf voor de webcam zitten. Er is geen sprake van verkrachting. Toch is kinderporno die op deze manier wordt gemaakt zeker niet onschuldig, benadrukt Arda Gerkens van het Expertisebureau Online Kindermisbruik. ‘We weten dat kinderen die gedwongen sekswerk verrichten, vaak worden afgeperst met foto’s die ze ooit van zichzelf hebben verstuurd.’

    Het gaat steeds vaker in een enorm tempo. Gerkens: ‘Zo’n meisje van veertien verstuurt dan een foto, en een jongen aan de andere kant zegt: “Als je een keer seks met me hebt praten we er niet meer over”. Vervolgens is ze volgens zo’n jongen dan ‘klaar voor zijn vrienden’ en voor je het weet zit ze middenin zo’n misbruiksituatie. We weten dat dit gebeurt.’

    ‘We weten dat kinderen die gedwongen sekswerk verrichten, vaak worden afgeperst met foto’s die ze ooit van zichzelf hebben verstuurd.’
    – Ada gerkens, expertisecentrum online kindermisbruik

    Bij jongere kinderen bestaat er volgens Gerkens iets minder direct gevaar dat zo’n kind in een hands on misbruiksituatie belandt. Zij kunnen niet zo snel een afspraak maken met een ‘vreemde’. Toch benadrukt ze dat deze manier van kindermisbruik verregaande gevolgen kan hebben voor hun latere leven. ‘We weten dat kinderen die dit soort misbruik hebben meegemaakt, veel gevoeliger zijn voor verder seksueel misbruik.’ Bij Help Wanted, onderdeel van EOKM, kunnen kinderen en jongeren terecht voor hulp in het geval van grooming, sexting en andere vormen van online kindermisbruik. ‘Wij maken hier echt mee dat kinderen ons jaren later bellen bij Help Wanted en vertellen op welke site ze ooit dingen hebben gedaan.’ Deze kinderen zijn bang dat het materiaal dat ze ooit zelf maakten nog ergens online staat. ‘Dan zie je toch dat die kinderen zich ongerust gaan maken. En zich dan gaan beseffen dat daar iets is gebeurd wat eigenlijk niet had gemoeten.’

    Ben van Mierlo, hoofd van het Team Kinderporno ziet dit ook. Kinderen zijn bang om herkend worden. ‘Of het nou gaat om een kans van één op honderd, of één op een miljoen, dat is niet zo wezenlijk. Het gaat erom dat een kind zich daardoor terugtrekt, angstgevoelens heeft of zelfs de straat niet op durft. Naarmate de leeftijd toeneemt zien we een negatief effect op het welbevinden van slachtoffers. Ze komen niet tot volle bloei, hebben last in het werk en last bij seksuele relaties.’

    ‘Ben jij ook 11?’
    Ondertussen blijven op de Instagram van Maaike’s dochter nog steeds de berichtjes binnenstromen. Deze keer is het een knappe puberjongen, alias Soepkieke2020belgium. ‘Hoi, ben jij ook 11?’ Soepkieke heeft gelikte foto’s van zichzelf op zijn profiel staan. In hoodie met koptelefoon op. Met een smartphone voor de spiegel. ‘Hé, wacht even… Waarom maakt hij niet gewoon een selfie?’, denkt Maaike.

    Als ze zijn foto’s door een ‘reverse image search’ haalt, een tool waarmee je kunt zien of foto’s eerder ergens zijn gepubliceerd, komt ze op het account van de 20-jarige Benjamin Lasnier. Een in Denemarken woonachtige zanger. De foto’s zijn een aantal jaren oud. Vandaar die telefoon zonder selfie-camera.

    Het account van Soepkieke is inmiddels verdwenen. Maaike ontdekte de foto’s van Benjamin Lasnier op een nieuw account, van iemand die zich ‘Lars’ noemt. Ten tijde van publicatie instagramt hij alweer onder een nieuwe naam: ‘hey_soepkiekens_tis_halloween.’

    Instagram heeft niet gereageerd op onze bevindingen.

    Bron: Argos VPRO >>

    #250124
    Luka
    Moderator

    Sexpreszo: sexting, naaktfoto’s en internet

    In ‘Sexpreszo’ onze adviesrubriek over seks, geven we de voorlichting die je op school niet hebt gekregen. Deze keer: alles over digitale seks en hoe je dat veilig en leuk houdt. Bijvoorbeeld: Hoe maak je duidelijk dat je wilt sexten? Wat moet je zeggen tijdens telefoonseks? En hoe kun je veilig naaktfoto’s versturen?

    Soms gebeurt het dat je wél zin, maar geen sekspartner hebt, bijvoorbeeld in een lange-afstandsrelatie. Of, zoals nu, door een nationale lock-down ☹. Gelukkig is het de eenentwintigste eeuw en hoef je je sociale én seksuele contacten niet per postkoets te onderhouden. Tussen de fysieke ontmoetingen door kun je prima wat sexten (seksueel getinte berichten of beelden naar elkaar sturen), seks hebben via Skype of FaceTime, of je wagen aan wat klassieke telefoonseks.

    Voordat je begint:
    Net als bij elke andere vorm van seks is het belangrijk om te zorgen dat er wederzijdse toestemming is. Stuur mensen niet ongevraagd seksueel getinte berichten of foto’s. Stop als iemand laat merken zich er niet prettig bij te voelen.

    Het is daarbij illegaal om als minderjarige te sexten met iemand van drieëntwintig jaar of ouder. Als je allebei jonger bent, maar jullie verschillen vijf jaar, mag dit ook niet. Ja, het kan spannend lijken als iemand die een stuk ouder is interesse in je toont, maar die wetten bestaan niet voor niks. Ruim volwassenen hebben niks bij minderjarigen te zoeken.

    Voor het eerst sexten, hoe en wat?
    Veel mensen zijn het niet gewend om hun seksuele verlangens uit te spreken of er zelfs maar over na te denken. In de meeste huishoudens blijft seks een beetje taboe. We zijn vaak gewend het snel of stiekem te doen, of we zijn meer bezig met onze partner. Om te sexten moet je je eigen verlangens bespreekbaar durven maken. Dat is best lastig, dus voel je niet bezwaard als het je niet meteen soepel afgaat.

    Digitale seks is geen mindere vorm van seks en zo hoef je het ook niet te behandelen. Sure, het is leuk om in een uitgelubberde pyjamabroek vanachter je telefoon voor te doen alsof een seksgod bent. Maar je kunt er ook best echt even een momentje van maken.

    Trek eventueel iets leuks aan, zorg dat je je goed voelt en al in the mood bent voor je aan het gesprek begint. Breng de sfeer er een beetje in. Drop wat suggestieve berichtjes om te kijken of de ander er ook zin in heeft. Onderbreek je partner niet middenin een gestresst verhaal over hun gevoelens. Soms willen mensen liever een beetje emotionele steun dan een naaktfoto, en dat is okee!

    Wat moet ik zeggen tijdens het sexten?
    Er zijn mensen die ook in het echte leven niks leuker vinden dan vieze praatjes tijdens de seks. Als je het niet gewend bent om over seks en elkaars verlangens te praten, kan het best moeilijk zijn om dat via je telefoon of computer ineens wel te doen. Maar geen nood, dit is hét moment om te oefenen!

    Je kunt de fysieke afstand die er tijdens digitale seks is goed gebruiken om erachter te komen wat je partner wil. Je kunt ook subtiel duidelijk te maken waar jij zelf geil van wordt. Over seks praten kan niet echt fout gaan en het zorgt er meestal ook nog eens voor dat fysieke seks tussen jullie beter wordt. Dat betekent niet dat je een college moet gaan geven over wat je partner allemaal niet goed doet. Hou het een beetje speels en geef geen stroom aan kritiek, dat windt niemand op. Het helpt sowieso om vleiende dingen te zeggen. Complimenteer je partner van te voren om alvast de stemming erin te krijgen.

    Oefening baart kunst.
    Het voelt misschien suf om te oefenen wat je gaat zeggen tijdens video- of telefoonseks, maar dat is het niet. Misschien vind je het moeilijk om spontaan iets te bedenken. Of je bent bang dat er ongemakkelijke stiltes zullen vallen. Als dat soort dingen je stress geven, kun je best een paar zinnetjes paraat hebben voor zulke momenten. Denk bijvoorbeeld aan:

    • Omschrijven wat je op dit moment aan het doen bent: ‘ik zit hier, ik heb dat ene aan, ik raak mezelf hier aan’, etc. Als je even niet meer weet wat je moet zeggen, is dit een goede om op terug te vallen. Dingen beschrijven kost namelijk weinig nadenkwerk.
    • De ander vragen om het gesprek te sturen. Bijvoorbeeld door voor te stellen dat hij/zij/hen je opdrachten geeft of te vragen wat diegene nu met jou zou willen doen.
    • Een fantasie vertellen. Je kunt je fantasie goed uitdenken vóór het bellen om jezelf alvast in de juiste stemming te brengen. Tijdens digitale seks kun je eigenlijk alles zeggen. Het kan best over dingen gaan die je wel sexy vindt, maar in het echt niet wilt of kunt doen.
    • Terugblikken op iets dat jullie eerder hebben gedaan: ‘ik vond het lekker toen je dit deed, ik zou willen dat je dat nu weer bij me kon doen’, etc.
    • Je kunt je ook uitdrukken met non- of semi-verbale communicatie. Op video kun je laten zíén wat je aan het doen bent. Je kunt je gemoedstoestand ook best uiten of aanvullen met wat gekreun of gehijg. Veel mensen raken opgewonden door geluiden, dus doorspek je digitale seks er vooral mee. Dit is ook goed om te gebruiken als je merkt dat je partner nerveus is tijdens het sexten. Ze hoeven niks te zeggen, je kunt bijvoorbeeld ook luisteren hoe ze klaarkomen.

    Je hoeft daarbij ook niet direct te klinken als een professional met een sekslijn. Probeer gewoon wat dingetjes uit, en als het niet bevalt, dan bevalt het niet. Het is vooral belangrijk dat jullie het beiden leuk hebben en er niet teveel druk op ligt om het te laten “slagen”. Misschien is het niets voor jullie, dat kan ook. Of misschien werkt het ene medium beter dan het andere, en is appen meer jullie ding dan videobellen.

    Hoe kun je veilig omgaan met beeldmateriaal tijdens sexten?
    Het is leuk en opwindend om beelden van jezelf te maken, te versturen of juist te ontvangen. Het is wel belangrijk dat je je bewust bent van de risico’s. Stuur nóóit pikante beelden van iemand door en laat ze ook niet zonder toestemming aan andere mensen zien. Als iemand tegen je wil beeldmateriaal van je verspreid, is dat strafbaar. Zíj zitten fout, jij niet. Maar dat betekent helaas niet dat het niet vervelend is als zoiets gebeurt. Het is daarom goed om voor jezelf duidelijk te hebben met wie je praat en wat je precies laat zien.

    Met sommige apps, zoals Instagram en Snapchat, worden dingen die je stuurt vanzelf weer verwijderd. Helemaal veilig is dat niet. Er bestaan apps waarmee schermopnames kunnen worden gemaakt, zonder dat je er een melding van krijgt. Je kunt daarom het best goed afwegen of je iemand goed genoeg kent en kunt vertrouwen. Voor wat extra veiligheid kun je ervoor kiezen om je gezicht niet te laten zien. Het helpt ook om geen herkenbare achtergrond in beeld te hebben. Kijk of er geen herleidbare dingen aan je muur hangen, zoals een diploma met je naam erop of een shirt van je sportclub. Soms zijn mensen die nu betrouwbaar zijn, dat later helaas niet meer.

    Voor meer tips over veilige internetseks kun je kijken op Sense. Heb je een vraag voor Sexpreszo, stuur ons dan een berichtje via mail, PM of DM!

    Bron: Expreszo.nl >>

    #253058
    Luka
    Moderator

    Video
    Hoe maak je als ouder sexting bespreekbaar? Deze tips kunnen helpen

    Sexting komt niet alleen bij volwassenen, maar ook bij jongeren voor. Uit onderzoek van het Kenniscentrum Mediawijs, Mediaraven en de UGent blijkt dat 9 procent van de jongeren uit het secundair onderwijs wel eens pikante beelden van zichzelf doorstuurt. Minister van Media Benjamin Dalle wil jongeren meer bewustmaken van de risico’s van sexting. Hij wijst onder meer op de rol van ouders om hierover te praten met hun tienerzoon of – dochter. Maar hoe maak je als ouder sexting bespreekbaar?

    “Uit onderzoek van het Kenniscentrum Mediawijs, Mediaraven en de UGent blijkt dat 9 procent van de jongeren uit het secundair onderwijs wel eens een pikant beeld van zichzelf doorstuurt. In de derde graad is dat zelfs 17 procent. Sexting hoeft op zich geen probleem te zijn. Jongeren zijn op zoek naar wie ze zijn. De seksuele identiteit hoort daarbij. Ze zoeken daarbij de grenzen op”, schrijft Dalle in een bericht op zijn website.

    “Wel problematisch is het feit dat 38 procent van de jongeren aangeeft dat ze wel eens een pikante foto kregen doorgestuurd zonder dat de afzender ervan wist. Eén op 8 stuurt het bericht door. Slechts 10 procent brengt het slachtoffer op de hoogte of confronteert wie dat doorstuurt ermee”, luidt het.

    10 tips om te praten over sexting
    Dalle wil jongeren meer bewust maken van de gevaren van sexting en de digitale wereld. Niet alleen het onderwijs, maar ook ouders spelen hierbij een belangrijke rol. “Ouders kunnen sexting bespreekbaar maken met hun kinderen”, zegt Dalle op Radio 1. Deze tips kunnen ouders helpen om sexting bespreekbaar te maken:

    – Leg uit wat toestemming is. Toestemming is één van de criteria voor aanvaardbaar seksueel gedrag. Dat geldt in bed, in bad, maar ook voor alles wat mensen online doen met seks. Je kan je zoon of dochter al op heel jonge leeftijd aanleren dat je nooit iemand mag dwingen tot aanrakingen, naakt zijn et cetera. En dat dat ook geldt in de online wereld.

    – Help je tiener om actie te ondernemen of steun hem of haar om dat te doen. Dat kan bijvoorbeeld via een vertrouwenspersoon op school, of via gespecialiseerde hulp.

    – Is je zoon of dochter het slachtoffer van iemand die sexy beelden verder verspreidde? Leg de schuld dan niet bij hem of haar. Die beelden zijn in vertrouwen gemaakt en waren niet voor iedereen bedoeld.

    – Hoe bezorgd je ook bent over het welzijn van je kind, ook een tiener heeft recht op privacy. Neem dus geen maatregelen waarmee je zelf de privacy van je kind schendt.

    – Probeer het gebruik van internet of mobiele toestellen niet te verbieden. Internet is voor jongeren zoals de lucht: die is er gewoon. Jongeren zijn gehecht aan hun toestel en aan hun online vrienden. Grenzen stellen is een goed idee, maar doe dat vooral in gesprek met je tiener. Ben je bezorgd, praat er dan over en probeer je tiener niet achter de rug om te controleren.

    – Zeg niet dat het niet mag. Sexy beelden delen of ‘sexting’ maakt deel uit van de seksuele leefwereld van jongeren. Dat betekent niet dat het allemaal onschuldig is of nooit voor problemen kan zorgen. Maar als je als ouder aanvaardt dat het bestaat, dan kun je er met jongeren ook beter over praten.

    – Voor meisjes is sexy foto’s delen soms risicovol, meer dan voor jongens. Meisjes zitten een beetje tussen twee vuren. Als ze geen foto’s delen, zijn ze niet cool voor de vrienden, als ze het wel doen en het loopt fout, dan zijn zij de schuldige. Praat met respect over meisjes en wat ze online zoal meemaken.

    – Praat over seks. Praten over seks in je gezin zorgt ervoor dat je kinderen beter geïnformeerd zijn en meer respect hebben voor hun lichaam. Jongeren die goed voorgelicht zijn, beginnen meestal later aan seks en zijn minder vatbaar sociale druk, ook online.

    – In de pers verschijnen soms heel extreme verhalen over ‘sexting’ die verkeerd afliepen. Gebruik die sensatieverhalen niet om het met je tiener over sexy beelden te hebben. Je tiener heeft aan die verhalen echt geen boodschap.

    – Vertrouwen is de boodschap. Zeg niet dat alle boodschappen sowieso doorgestuurd worden, want dat klopt gewoon niet volgens onderzoek. Voor tieners is vertrouwen net superbelangrijk in vriendschappen en relaties. En jongeren gaan daar steeds verstandiger mee om.

    Alle tips zijn te vinden op http://www.medianest.be, een website voor ouders over mediaopvoeding.

    Zit je met vragen over zelfdoding? Neem dan contact op met de Zelfmoordlijn op het nummer 1813 of via http://www.zelfmoord1813.be. Speciaal voor jongeren is er ook Awel, op 102 of http://www.awel.be.

    Bron: HLN.be >>

    #253111
    Luka
    Moderator

    Wraakporno komt veel vaker voor dan we denken: “Dit is digitaal seksueel geweld, kan ernstige gevolgen hebben”

    Volgens recent onderzoek komt wraakporno veel vaker voor dan we denken. Dat zegt Liesbet Stevens van het Instituut voor de Gelijkheid van Vrouwen en Mannen. De afgelopen dagen deden naaktbeelden de ronde van verschillende BV’s. Ongeveer 15 procent van de vrouwen en 3 procent van de mannen in ons land zouden al eens onder druk zijn gezet om naaktfoto’s door te sturen.

    Sinds twee maanden kunnen slachtoffers van wraakporno terecht bij Het Instituut voor de Gelijkheid van Vrouwen en Mannen. “In de laatste twee maanden hebben we al 20 dossiers moeten openen voor mensen van wie intieme beelden zonder toestemming verspreid werden”, zegt Liesbet Stevens. Dat is relatief veel aangezien de begeleiding van slachtoffers van wraakporno een nieuwe bevoegdheid is van het instituut en het dan vaak even duurt vooraleer mensen hun weg vinden.

    Dat is een heel moeilijke boodschap die wij soms aan slachtoffers moeten brengen

    Liesbet Stevens, Instituut voor de Gelijkheid van Vrouwen en Mannen

    Volgens een recent onderzoek van het instituut komt het verspreiden van wraakporno veel vaker voor dan mensen zich realiseren. Van de 15 procent vrouwen en 3 procent mannen die al onder druk werden gezet om naaktfoto’s door te sturen, zou respectievelijk al 15 en 7 procent hebben meegemaakt dat die beelden zonder toestemming werden verspreid.

    Ten slotte heeft 1 procent vrouwen en 1 procent mannen al meegemaakt dat die beelden online werden gezet.

    Ernstige gevolgen
    “Uit allerlei onderzoek blijkt dat dit heel ernstige gevolgen kan hebben voor slachtoffers”, zegt Stevens. “Dit is écht een vorm van digitaal seksueel geweld.”

    Slachtoffers hebben daarnaast maar een aantal uur de tijd om ervoor te zorgen dat zo’n beelden ooit nog definitief van het internet kunnen worden verwijderd. “Dat is een heel moeilijke boodschap die wij soms aan slachtoffers moeten brengen.”

    Procedures om terug te vechten
    Gelukkig zijn er allerlei procedures en manieren om terug te vechten tegen de verspreiding van wraakporno vertelt Stevens. Instanties zoals Facebook, Google en Twitter hebben hier bijvoorbeeld procedures voor.

    Het is daarbij heel belangrijk dat slachtoffers zo snel mogelijk actie ondernemen. Daarom heeft het instituut een handleiding gemaakt met alle manieren om websites te verwittigen.

    Nu kunnen we het licht werpen op preventie

    Heidi De Pauw, Child Focus

    Slachtoffers kunnen ook het instituut zelf contacteren. Zij zorgen voor juridische begeleiding. Daarnaast verwijzen zij slachtoffers zo goed mogelijk door naar instanties die hen ook psychologische ondersteuning kunnen bieden.

    Child Focus
    Naar aanleiding van de verspreiding van naaktbeelden van enkele BV’s, onder wie Peter Van de Veire en Stan Van Samang, reageerde Child Focus dat het tevreden is dat de problematiek rond wraakporno in de aandacht komt. “Kinderen en jongeren, maar ook volwassenen, beseffen nu dat het iedereen kan overkomen”, zegt Heidi De Pauw van Child Focus. “Nu kunnen we het licht werpen op preventie. Hoe kunnen we dit voorkomen?”
    Een op vijf jongeren is al slachtoffer geweest van wraakporno. Er zijn elke dag meldingen van kinderen en jongeren die getroffen worden door de problematiek.

    Bron +filmpje en geluid: VRT.be >>

    #253724
    Luka
    Moderator

    PUBLIEK GEHEIM WRAAKPORNO
    Hoe slachtoffers zich teweer kunnen stellen tegen wraakporno

    Wie ongewenst figureert in seksfilmpjes op internet hoeft niet bij de pakken neer te zitten. Bedrijven en hulpverleners kunnen helpen de strijd aan te binden tegen wraakporno.

    Je bent online te schande gemaakt. Wraakporno heeft haar verwoestende psychologische werk verricht en je hele hebben en houden ligt op straat. Dat betekent niet dat je uit schaamte de rest van je leven achter de lamellen moet slijten. Er is leven na de sociale dood. Er zijn bedrijven en organisaties die helpen onwelgevallige content als gehackte seksfilmpjes en foto’s te verwijderen.

    Vraag maar aan Patricia Paay. Nadat ze in 2017 met een seksvideo aan de digitale schandpaal was genageld, zocht ze haar toevlucht tot White Canvas, een bedrijf in Amsterdam dat is gespecialiseerd in onlinereputatiemanagement. Het beweert dat het je internet-eer smetvrij maakt door je publieke persoonlijke narigheid te laten verdwijnen. Verhalen die je bedrijf in een kwaad daglicht stellen, ongelukkige uitspraken in het openbaar, geruchten over buitenechtelijke affaires en ja, ook die seksfilmpjes die ­alleen voor eigen gebruik waren bedoeld.

    Zo is hier een nog betrekkelijk jonge bedrijfstak geboren. Trollen, hackers, nietsontziende filmpjesdelers en plaatjespushers hebben klandizie gekweekt voor bedrijven als White Canvas, dat al ruim tien jaar bestaat. Internationaal helpt een waaier van ondernemingen met het wegwerken van onwelgevallige beelden op internet. In Nederland doet een handvol bedrijven de virtuele vuile was. Behalve White Canvas bijvoorbeeld het in Ermelo gevestigde Leakserv of MediaMaze in Amsterdam.

    Marco Juffermans, eigenaar van White Canvas, noemt zijn bedrijf een ‘bedrijf voor de toekomst’. Want wraakporno, breed gedefinieerd als ‘online seksueel getinte afbeeldingen die schadelijk kunnen zijn voor de persoon in die afbeeldingen of zijn/haar imago’ is een blijvertje. De wet die wraakporno strafbaar stelt, verandert daar weinig aan, volgens Arda Gerkens, SP-Eerste Kamerlid en directeur van de stichting Expertisebureau Online Kindermisbruik (EOKM).

    Natuurlijk, slachtoffers kunnen sinds 1 januari naar de rechter stappen. Gerkens: ‘Maar als er niet duidelijk sprake is van zwaardere strafbare feiten als kindermisbruik, afpersing of dwang krijgen die zaken een lage prioriteit.’ De politie erkent dat. Daarbij is een advocaat is duur en een rechtszaak tijdrovend. En in afwachting van de behandeling van de zaak verspreidt het materiaal zich als een olievlek over internet.

    Er valt niet te achterhalen hoeveel aangiften van wraakporno zijn gedaan. Volgens een politiewoordvoerder omdat het Openbaar Ministerie een wraakpornozaak anders kan omschrijven als ook sprake is van zwaardere strafbare feiten, en omdat er voor wraakporno nog geen code in het politiesysteem bestaat. Later dit jaar volgt bij justitie een evaluatie.

    Om toch een indruk te geven: het aantal gedupeerden dat wegens onlineverspreiding van seksueel getint materiaal aanklopte bij helpwanted.nl is in korte tijd meer dan verdubbeld. Helpwanted is de site van EOKM die jongeren tot 26 jaar bijstaat met advies over online seksueel misbruik. Gerkens: ‘Sinds onze oprichting vorig jaar september klopten er zo’n vierhonderd gedupeerden bij ons aan, en in de eerste drie coronamaanden al tussen de acht- en negenhonderd.’

    Dat is een ferm potentieel aan klanten voor een commercieel bedrijf. White Canvas zegt dat in hun achthonderd namen tellende klantenbestand de verhouding particulieren en bedrijven fiftyfifty is. Vierhonderd particulieren dus. Niet allemaal slachtoffer van wraakporno, wel allemaal klanten die minstens een halfjaar lang 60 euro per maand over hebben voor de belofte van een blakend imago in de cloud. Volgens Juffermans duurt het gemiddeld zes à acht maanden voordat een onlinespeurtocht naar het gewraakte materiaal geen hits meer oplevert.

    Om dat resultaat te bereiken doorzoeken computers van de virtuele schoonmaakbedrijven 24 uur per dag het internet, aangestuurd door bijvoorbeeld de naam van de gedupeerde of een geleverd plaatje dat met behulp van de zoekmethode reverse image search op internet kan worden opgespoord.

    Zowel White Canvas als Leakserv schrijft websitebeheerders aan. In de meeste gevallen gaat het om grote porno­sites en sociale media. In wat heet goed overleg, en geruggesteund door lichte juridische dreiging, werken die mee aan verwijdering van het betrokken materiaal. Vervolgens moeten ook nog de resultaten in zoekmachines worden aangepast, plaatje of filmpje en zoekterm ontkoppeld en dode links verwijderd.

    Als een sitebeheerder niet wil meewerken, kan volgens Juffermans negatieve content in plaats van onzichtbaar zo goed als onvindbaar worden gemaakt. Hij beweert technologie in huis te hebben waarmee negatieve content ver kan worden weggedrukt in de Google-lijsten.

    Het gaat ook weleens minder soepeltjes. Steenland van Leakserv: ‘Lastige jongens met websites die draaien op illegale software zijn moeilijker te overtuigen.’ Dat laatste is een eufemisme. Steenland heeft net nog een mailtje gestuurd naar zo’n cowboy met een vriendelijk verzoek tot verwijdering. De reactie: ‘Ga je moeder in d’r kont neuken!’

    ‘Tja, dat is de toon in die kringen. Je krijgt te maken met internetvrijbuiters die zich onaantastbaar wanen, omdat ze weten dat juridische stappen tijd en geld kosten. Het eerste kunnen slachtoffers van wraakporno zich niet veroorloven en het tweede hebben ze vaak niet.’

    Als stok achter de deur zijn er nog de adverteerders, die de achilleshiel van elke internetentrepreneur met gratis content kunnen raken. ‘We schrijven ze aan om ze in te lichten over het materiaal dat hun gastheer in huis heeft. Als ze zich terugtrekken, voelen die sites dat meteen in hun portemonnee. Meestal is dat voldoende om ze uiteindelijk bakzeil te laten halen.’

    En zoals het plaatsen van gratis porno lucratief is, zo kleeft er ook een businessmodel aan het verwijderen daarvan. De verzekering heeft de bedrijfswaarde van White Canvas op tussen de 7 en 8 miljoen euro geschat. Juffermans heeft een toekomstvisioen waarin mensen een maandelijks bedrag betalen om zich te vrijwaren van opduikend compromitterend materiaal; wraakporno­preventie als de verzekering van de 21ste eeuw.

    Dat is nog niet aan de orde. Er zijn andere instanties die armlastige slachtoffers gratis de helpende hand reiken. Zoals het eerder genoemde helpwanted.nl, dat hulp biedt bij het stapsgewijs verzoeken tot het verwijderen van seksueel beeldmateriaal. De site heeft voorbeeldmails naar websitebeheerders en formulieren voor verwijdering van persoonlijke informatie op zoekmachines.

    Gerkens van EOKM schat dat 90 procent van de gewraakte plaatjes en filmpjes op verzoek verdwijnt. Ze moet er meteen bij zeggen dat ‘niemand, noch wij, noch een commercieel bedrijf, de garantie kan geven dat die plaatjes voorgoed verdwijnen’.

    Want ja, al is een filmpje verwijderd, het kan zich nog steeds schuilhouden in de luwte van het internet, ver van sociale media en populaire pornosites, om later zijn weg naar de voorgrond terug te vinden. Trouwens, iedereen die het filmpje in zijn smartphone heeft, kan het zo wéér uploaden. En lang niet alle internetwasserettes wassen brandschoon, is te zien wanneer men simpelweg de naam googelt van een bekend slachtoffer in combinatie met een bekende pornosite.

    Bestuurslid Willem van Lynden van de stichting Stop Online Shaming (SOS), noemt het bestrijden van wraakporno op individueel niveau dweilen met de kraan open. Alleen effectief als je er continu mee bezig bent. Hij spant zich met zijn eigen bedrijf MediaMaze nog wel in voor particulieren, met juridische verzoeken aan pornowebsites, hostingpartijen en zoekmachines, omdat er op dit moment simpelweg geen andere, ­betere methode is.

    Dat gaat misschien veranderen. In samenwerking met helpwanted.nl heeft SOS een zaak aangespannen tegen de Nederlandse website vagina.nl. Daarop zijn volgens Van Lynden filmpjes te zien waarvan onzeker is of de getoonde personen wel toestemming hebben gegeven voor verspreiding. En dat moet, op grond van de Algemene Verordening Gegevensbescherming (AVG) die sinds 2018 in de Europese Unie geldt. ‘Websites als vagina.nl gaan uit van impliciete toestemming en hebben vaak geen idee wie of wat er allemaal te zien is. Als SOS strijden we met de Europese verordening in de hand voor een verplichte geregistreerde toestemming van de mensen in die filmpjes.’

    In plaats van te reageren – symptoombestrijding – bepleit Van Lynden preventie. Hij wil het collectieve belang behartigen en hoopt dat als SOS de zaak tegen vagina.nl wint ‘andere sites wel zich twee keer zullen denken voordat ze van alles online gooien’.

    MAGDA, MOEDER VAN EEN SLACHTOFFER, VERTELT HOE DOOR EEN FILMPJE HUN LEVEN IN EEN HEL VERANDERDE
    Magda schreef twee jaar geleden een mail naar Pornhub. Woedend was ze. Wisten ze dat ze zich schuldig maakten aan het verspreiden van kinderporno? Dat haar dochter Michelle nog maar 14 was en nu al een rol speelde in een filmpje op hun pornosite?

    Het bleef stil aan de andere kant. Pas na de tweede mail, met de dreiging van juridische stappen, gaf Pornhub antwoord. Het filmpje werd verwijderd. ‘Maar dan ben je er nog lang niet’, vertelt de 45-jarige moeder van Michelle in een e-mail­interview.

    ‘Het leek even beter te gaan met ­Michelle en toen dook het filmpje weer op. De ellende begon van voren af aan. Het schelden, het uitlachen, de woede, de frustratie, de schaamte.’

    Dat terwijl de aanleiding van een grote trivialiteit was. Een uit de hand gelopen geval sexting. Verliefd Limburgs schoolmeisje geeft, in een spelletje van wederzijdse uitdaging, iets van zichzelf bloot aan wat minder verliefde schooljongen. En in de 21ste eeuw wordt nu eenmaal alle bewijs van jeugdige onbezonnenheid vastgelegd. Via Snapchat verstuurde Michelle haar filmpje naar haar ‘bewonderaar’. Wat begon als iets wat tussen twee mensen had moeten blijven, werd aan de wereld getoond.

    Magda weet tot op de dag van vandaag niet wat er op het filmpje staat. ‘Alleen dat ze herkenbaar is. Mijn dochter wilde pertinent niet dat ik het filmpje zag. Ik denk: hoe erg kan het zijn? Maar zij schaamt zich. Dat maakt het pijnlijk. Ik respecteer haar keuzen en wil haar vertrouwen niet beschamen.’

    Dat gold niet voor het vriendje. Die maakte nog wat screenshots en deelde de video en foto’s met twee andere jongens. Op hun beurt deelden die het weer met vier anderen, enzovoort, enzovoort. ‘Binnen een dag had de hele school het, konden de mensen in onze woonplaats het zien en via Pornhub heel Nederland.’

    De digitale schandpaal deed zijn werk. Sociale uitsluiting was het gevolg. Michelle ging doodongelukkig in schoolpleinquarantaine. Haar vriendinnen lieten haar meteen vallen. ‘Ze kreeg berichtjes dat ze er maar een einde aan moest maken en ontving op één dag 123 dubieuze vriendschapsverzoeken op Instagram.’

    Magda, die in haar eentje vocht om te voorkomen dat de wereld haar zag als gratis voer voor voyeurs, beschrijft haar strijd als ‘vechten tegen windmolens’. Nadat het filmpje was verwijderd van Pornhub dook het wéér op Snapchat op. En weer. En weer.

    ‘Elke keer meldde mijn dochter het als een zogenaamde vriend het daar had gedeeld. En elke keer werd het verwijderd. Maar er kwam geen eind aan. Omdat het op zo veel mobieltjes staat, kan het oneindig vaak worden geüpload.’

    De politie dan? Die nam, toegegeven, de zaak direct serieus op. De eerste videoverspreider werd ontboden op het politiebureau, evenals de jongens die dat daarna hadden gedaan.

    Magda: ‘Maar hij ontkende en bleef dat doen. Mijn dochter wilde praten. Hij wilde niet. Uiteindelijk heeft de rechtbank de zaak geseponeerd. Gebrek aan bewijs. Het stond niet meer op zijn mobieltje. Hij had vlak na het voorval een nieuwe gekocht.’

    Magda’s dochter heeft er een posttraumatische stressstoornis aan over gehouden. Ze kreeg woedeaanvallen, schaamde zich omdat vrienden niet met haar gezien wilden worden en had het gevoel niets waard te zijn. Om iets van de pijn te verdoven ging ze blowen. Ze moest in therapie.

    Maar ook als moeder blijf je niet gespaard. Magda: ‘Ik heb lang gezeten met de frustratie dat ik mijn kind niet kon beschermen tegen een onzichtbare vijand. Ik heb twee jaar geleden wel informatie van helpwanted.nl ­ingewonnen, maar heb alles, hoe onbeholpen ook, in mijn eentje gedaan. Ik wist niet waar je als ouder naartoe kon of wat je moest doen als het leed al was geleden.’

    Een van de weinig positieve kanten van het drama was dat de school het onderwerp oppikte. Op verzoek van Michelles moeder werd in de lessen aandacht besteed aan het fenomeen sexting. Magda: ‘In alle klassen werd meegedeeld dat wie het filmpje op zijn telefoon had staan strafbaar was wegens bezit van kinderporno. Mijn dochter heeft op eigen verzoek een gesprek gehad met twee jongens die het filmpje hadden verspreid. En ze kreeg een docent als vertrouwenspersoon bij wie ze altijd terechtkon.’

    Hoe gehavend ook, het slachtoffer heeft zich nooit gewonnen gegeven. ‘Met iedereen die haar scheef aankeek, ging Michelle de discussie aan, ze kwam voor zichzelf op. Ze maakte het zichzelf daardoor ook moeilijk. Want kinderen bleven haar uitdagen en kregen haar op de kast.’

    Het gaat beter met Michelle. ‘Al zit ze nog in een wankel evenwicht. Ze begint aan vervolgonderwijs maar is bang dat medestudenten haar zullen herkennen of van het filmpje afweten.’ De angst en schaamte verdwijnen nooit helemaal. Voor dit alles had Magda geen idee in wat voor hel je terechtkomt als dit je overkomt. Ze weet nog dat Michelle het nieuws kwam vertellen. ‘Begon ze met: ‘Er is iets heel ergs gebeurd.’ Als ouder vraag je dan: ‘Ben je zwanger? Heb je iets gestolen? Heb je iemand vermoord?’ En als die vragen met nee worden beantwoord, denk je: zo erg zal het dan niet zijn.’

    Dat was het dus wel. En dan krijgt het slachtoffer vaak genoeg ook nog de schuld, terwijl de dader stilletjes uit beeld verdwijnt. Vaak wordt volgens Michelle geredeneerd dat het haar eigen schuld is, dat ze het maar niet had moeten versturen. ‘En hij dan? Híj had het niet hoeven delen maar dat deed hij dus wel. Hoe zit het daar dan mee?’

    De namen van de betrokkenen in het interview zijn gefingeerd

    OOK JONGENS SLACHTOFFER
    Dat jongens bij uitzondering het slachtoffer zouden zijn van wraakporno is een misvatting. Volgens Arda Gerkens van het EOKM (Expertisebureau Online Kindermisbruik) worden zij net zo vaak geconfronteerd met het verspreiden van hun persoonlijke (seks)foto’s of -filmpjes als meisjes. Gerkens: ‘Alleen verschilt de manier waarop die beelden worden gebruikt. Meisjes worden ermee afgeperst voor meer plaatjes, bij jongens gebeurt dat voor geld.’

    In de serie Publiek Geheim verschenen eerder interviews over onder meer datingapps, gaycruisingsites, nieuwe seksuele vrijheid, fetisjisme, sexting, transgenderisme, partnerruil, internetporno en online prostitutie.

    PUBLIEK GEHEIM
    Eind 2018 begon V een serie interviews getiteld Publiek Geheim, waarin lezers in alle openhartigheid vertelden over de manier waarop internet hun kijk op seks en hun seksleven veranderde. Door het brede aanbod aan informatie, opvattingen, persoonlijke verhalen en beeldmateriaal gecombineerd met anonimiteit van de solitaire websurfer leerden we met zijn allen veel meer over seks dan we doorgaans in het dagelijkse leven te weten komen. Vanaf vandaag continueren we de serie met naast de interviews ook achtergrondverhalen.

    ONLINE SEKSUALITEIT
    Internet beïnvloedt op meerdere manieren het seksuele gedrag van jongeren. Uit onderzoek van Kenniscentrum Seksualiteit Rutgers uit 2017 bleek dat de gemiddelde leeftijd voor ‘de eerste keer’ in de periode 2012 -2017 omhoog is gegaan. Die is nu 18,0 jaar geworden tegenover de stabiele 16,6 jaar van de jaren daarvoor. Maar eerder dan online porno zijn, volgens Rutgers, social media hiervoor een verklaring. Die zorgen ervoor dat de drempel voor virtueel flirtgedrag wordt verlaagd, terwijl de drempel om daadwerkelijk op iemand af te stappen juist wordt verhoogd.

    Bron: de Volkskrant >>

    #256644
    Mark
    Moderator

    ZO PRAAT JE MET JE KIND OVER ONLINE SHAMING: ‘WEES OPEN, OORDEEL NIET’

    Een dertienjarig meisje uit Amsterdam maakte 13 januari een einde aan haar leven nadat expliciete foto’s van haar online verspreid werden. Online shaming komt helaas nog vaak voor: hoe ga je daarmee om als ouder?

    Nikki Lee Janssen (30) is voorlichtingscoördinator bij HelpWanted.nl, een platform dat advies biedt bij online seksueel misbruik.

    AFPERSING
    In 2018 sprak LINDA.nl met Janssen over haar eigen ervaringen met sextortion. Zij werd afgeperst nadat een hacker toegang kreeg tot haar Dropbox, waar pikante beelden in stonden. Van een onbekende afzender kreeg ze dreigementen: als ze niet zou betalen, zou een video van haar in lingerie gepubliceerd worden. Dat gebeurde: haar video verscheen online en werd binnen een dag meer dan een miljoen keer bekeken.

    De hacker bleek een ervaren cybercrimineel en zat een celstraf van tweeënhalf jaar uit, wegens afpersing en het oplichten van o.a. postorderbedrijven. Janssen: “Ik was enorm blij dat hij werd gevonden. Daardoor waren de andere Dropbox-beelden veilig en bleef het bij die ene video. Het was de heftigste ervaring van mijn leven, maar ik ben blij dat ik nu anderen kan helpen met mijn ervaringen. Het is hard nodig om hier aandacht aan te blijven besteden, dat blijkt maar weer als je leest over dat dertienjarige meisje.”

    ONLINE SHAMING
    Als coördinator houdt Janssen zich vooral bezig met voorlichting op scholen en aan professionals. Ze spreekt veel slachtoffers en begeleidt families bij het verwerken van online shaming en misbruik. Die ondersteuning is essentieel, vindt ze: “Ouders denken nog te vaak dat ze problemen met hun kinderen zelf op moeten lossen, maar daar sta je nooit alleen in. Er is zoveel expertise waar je gebruik van kunt maken, dus zoek dat op. Het kan heel fijn zijn om te praten met iemand die snapt waar jij als (ouder van een) slachtoffer doorheen gaat.”

    Volgens Janssen is er op maatschappijniveau nog wel wat ruimte voor verbetering op het gebied van online shaming. “Het is goed dat er steeds meer bewustwording over is, maar de reactie van veel mensen is nog steeds ‘had je maar niet zulke foto’s moeten maken’. Van die ‘eigen schuld, dikke bult’-houding moeten we écht af.” Daarin ligt ook een rol voor scholen, aldus Janssen. “Docenten moeten met seksuele voorlichting beter gaan inspelen op de online wereld. Het is anno 2021 meer dan ‘wat is sex’ en een condoom om een banaan rollen. Jongeren en kinderen experimenteren met alles, helemáál op online gebied.”

    ADVIES
    Een groot deel van die bewustwording vindt volgens Janssen ook thuis plaats. Ouders vragen steevast of hun oogappeltjes nog iets hebben meegemaakt op school, maar laten de digitale wereld nog te vaak links liggen. “Riskant, juist als ze een eigen telefoon hebben. We gaan er te makkelijk vanuit dat ze daarop alleen contact hebben met mensen die ze uit het echte leven kennen. Wees je bewust van de risico’s die apps als TikTok met zich meebrengen.”

    Janssen adviseert om regelmatig naar het social media-gebruik van je kind te vragen, juist als alles goed gaat. “Hebben ze nog een grappige meme gezien, of zijn ze juist wat raars tegengekomen? Zo wennen ze aan jouw interesse in dat grote gedeelte van hun leefwereld. Dat kan het voor een kind makkelijker maken om naar je toe te komen als er wél iets mis is.”

    OPENHEID
    Het belangrijkste, in zowel voorlichting over als nazorg bij online shaming, is openheid. Janssen: “Praat open en oordeel niet. Wees daarin ook bewust van je eigen gedrag. Hoe reageerde jij bijvoorbeeld op het nieuws rondom de video van Fred van Leer? Als je tegen je kind zegt ‘jij doet dat gelukkig niet’, zet je al de verkeerde toon. Je plaatst mensen in een hokje. Dat is geen goede basis voor een gesprek.”

    Praten over sex is iets dat veel ouders moeilijk vinden, maar Janssen adviseert om daar toch even doorheen te bijten. “Onze kinderen leren hier op een andere manier over dan wij vroeger, maar dan kun je het er nog wél over hebben. Bied hen een veilige omgeving waarin ze met je kunnen praten over sex, en laat weten dat je er altijd bent om eventuele narigheden samen op te lossen.”

    Bron: linda.nl

    #257058
    mara
    Lid LSG

    Jantine was 16 toen haar naaktfoto’s online verschenen. Nu confronteert ze de daders

    16 was Jantine Jongebloed toen naaktfoto’s van haar de hele school door gingen en zelfs op GeenStijl belandden. Zeventien jaar later gaat ze op onderzoek uit en zoekt ze contact met de betrokkenen. Wie besloot haar foto’s te openbaren? En wat was haar eigen rol in dit verhaal?

    Op mijn 16de hingen er naaktfoto’s van mij in de aula. Het is op zomaar een dinsdag tijdens de zomer van 2020 als ik in een WhatsAppgesprek met oud-klasgenoot Marjolein – via een omweg langs okselhaar, saucijzenbroodjes en leraren op wie we verliefd waren – word herinnerd aan dit middelbareschooldebacle. Ik bedoel niet herinnerd als in dat ik het was vergeten, of had verdrongen, maar ik denk er bijna nooit meer aan. Het is gaan voelen als een verhaal van iemand anders, niet een waarin ik zelf de hoofdrol vertolk.

    Ik herinner me de website met daarop de foto’s die ik voor een ex-vriendje had gemaakt. Ik herinner me het verzonnen interview waarin staat dat ik sinds kort geniet van sperma slikken. Ik herinner me het artikel op GeenStijl en de ongevraagde commentaren op mijn borsten, hoofd en dijen. Ik herinner me Sylvie – zoveel grofgebekter dan ikzelf, en ogenschijnlijk zoveel zelfverzekerder – die de foto’s printte om in de klas uit te delen. En wat ik me vooral herinner: de keuze om het klein te houden, handelend naar mijn moeders lievelingsfilosofie: alles wat je aandacht geeft, groeit.

    Marjolein, uit havo 5, stuurt me op WhatsApp een foto van een dagboekpagina waarin ze beschreef hoe zij het toen ervoer – in het Engels zodat haar broertje niet kon meelezen. ‘February 6, 2004. Tuesday evening Sven gave me this link and said Jantine was on it, Naked. With a capital N. She was. Rotten things followed, for which I will always blame myself. People talked about her a lot. I joined them, betrayed her without knowing the real story. The pictures, they’re not my business. I thought, in a horrible way, it should be.’

    Marjolein biecht zeventien jaar later schoorvoetend aan me op dat zij direct na het bekijken van mijn foto’s de link doorstuurde naar een volgende klasgenoot. Het delen van haar dagboek is een kleine knieval; ik krijg een inkijkje in haar, in ruil voor haar inkijkje in mij.

    Ik vertelde de afgelopen jaren weleens over die foto’s en GeenStijl aan nieuwe vrienden. Zo van: o ja, dat heb ik ook nog meegemaakt. Als ik slachtoffers van online seksueel misbruik op tv of in de krant voorbij zie komen, met hun tranen en hun trauma’s, dan spiegel ik me niet aan hen, maar aan degene die de vragen stelt. De ánder interviewen, dat is als journalist mijn rol geworden. Pas na het WhatsAppgesprek begin ik vragen aan mezelf te stellen. Heb ik me nou eigenlijk geschaamd, of niet? Ben ik ooit wel boos geweest? Wat was míjn rol in dit verhaal? En wie besloot mijn foto’s nou te openbaren? Wat is het verhaal dat ik mezelf al die jaren heb verteld, en klopt dat wel?

    In 2004 ben ik een 16-jarige, introverte maar uitgesproken puber uit de Achterhoek met een basisschooldocent als moeder, een IT’er als vader en een eigen computer op haar kamer. Mijn klasgenoten en ik hebben een profiel op CU2 (‘het leukste online smoelenboek’) en ik onderhoud na schooltijd contact met mijn vriendje en vriendinnen via e-mail, MSN en IRC, een chatbox met openbare kanalen. Sms-bundels raken in die tijd nog op en de huistelefoon staat paraat voor urenlang gezwets. Ik ben actief op het forum van scholieren.com, waar op dat moment zo’n tweehonderd jongeren uit heel Nederland dagelijks lief, leed en onzin delen. WhatsApp, Facebook en zelfs Hyves bestaan nog niet.

    Mijn 17-jarige vriendje David woont in de Randstad en ken ik van het forum. Net als Maarten, mijn verkering van het jaar daarvoor. Voor hem begin ik op mijn 15de met het maken van naaktfoto’s met de zelfontspannerfunctie van de digitale Canon van mijn vader. Maarten daagt me uit, stuurt een foto van zijn billen, en ik twijfel niet om erin mee te gaan. Seks is naast Harry Potter mijn grootste interesse, en het uitwisselen van naaktfoto’s via e-mail en MSN is een belangrijk onderdeel van het voorspel, een overbrugging tot het volgende weerzien. Op school ben ik onzeker over mijn dijen die niet in de strakke spijkerbroeken van mijn schoolvriendinnen passen, maar in mijn slaapkamer met hemelbed en lavalamp ken ik geen schaamte of verlegenheid. Seks is mijn vrijplaats, en mijn verlangens en mijn lijf ontdekken wordt een spel dat ik graag speel.

    Op het scholierenforum, waar jongens en meisjes elkaars advies vragen over schaamhaar, masturbatie en piemellengte, bestaan vanaf eind 2003 de zogeheten gewaagde fototopics: een plek waar tieners hun pikante halfblote selfies delen en elkaar vervolgens complimenteren. Een puberaal en onnozel spel waarbij de grenzen van de anonimiteit en verleiding worden opgezocht. De topicreeksen zijn niet onomstreden: volwassen moderatoren bediscussiëren af en toe of er niet moet worden ingegrepen, maar de conclusie is lange tijd dat de minderjarigen niet tegen hun naïeve zelf in bescherming hoeven te worden genomen.

    Het Gevaarlijke Internet
    Ik deel ook weleens een foto in ondergoed, net als mijn vriendje, en ervaar het forum als een veilige haven voor een groepje leeftijdsgenoten wier naam ik ken. Maar natuurlijk is het ook een openbare plek op het Gevaarlijke Internet, waar wordt meegelezen door types met kwaad in de zin. Hoewel niemand ooit vulva’s en piemels op het forum uploadt in die jaren, weten lurkers met verkeerde bedoelingen maar al te goed op welke computers ze moeten inbreken om daar het volledige naakt vanaf te halen.

    En zo gebeurt het dat in februari 2004 de derde editie van ‘de forumkrant’ verschijnt, een website vormgegeven als een roddelblaadje, van anonieme makers. Een meisje uit mijn klas, ook forumlid, attendeert me erop op MSN. Vijf pagina’s zijn aan mij gewijd: een nep-interview over mijn ontmaagding, een verzonnen quote waarin ik zeg dat het me niet uitmaakt dat mijn beelden zijn gestolen, en meerdere herkenbare foto’s. Twee daarvan zijn half bedekt en van het forum afgevist, de andere verstuurde ik op mijn 15de per mail in vertrouwen naar mijn toenmalige vriendje Maarten. Foto’s waar ik in volle glorie op sta, met gezicht, tepels en vulva. De volgende ochtend prijkt mijn lijf op de homepage van GeenStijl.

    Een paar dagen later heeft het nieuws ook mijn middelbare school bereikt. Iemand heeft een groepsmail met een linkje naar de forumkrant de deur uit gedaan, honderden leerlingen hebben in de cc gestaan. Een klasgenoot licht me in op MSN. Ik vergeet haar naar de afzender te vragen. In bevroren staat ga ik die avond slapen. De volgende ochtend bel ik radeloos met David. Mijn vriendje zegt dat ik me niet hoef te schamen. Je bent mooi, je kunt dit, het komt goed. Hij coacht me aan de telefoon mijn bed uit, mijn fiets op. Schouders eronder, het is zo voorbij. Op de fiets naar school vertel ik mijn vriendin Kitty wat er gaande is. We zijn beiden zenuwachtig voor wat mij te wachten staat. Ze stelt voor om te keren, maar ik ben vastbesloten naar school te gaan.

    In de wandelgangen voelt het als die nachtmerrie waarin je naakt over straat gaat. Grote ophef, blikken, lachen, geroezemoes. Iedereen weet het. Wie de mail van gisteravond heeft gemist, kan mijn foto’s als aanplakbiljetten op de pilaren in de aula zien hangen. Mijn klasgenootje Sylvie heeft ze op A4 geprint en opgehangen, en geeft ze door in de klas. Gedreven door een vreemde mix van versteend en verheven doe ik niks, en begin aan mijn les geschiedenis.

    Op het bankje waar ik in het tussenuur altijd met vriendinnen zit, doe ik keurig wat David mij heeft aangeraden. Ik glimlach geforceerd zelfverzekerd terug naar iedereen die me aanstaart. Ik voel me groter worden. Ik kan dit aan. Ik ben dan wel verlegen, maar ik schaam me niet voor mijn naakte lijf of voor de foto’s, die ik mooi vind, in zacht licht genomen, sommige zwart-wit. Ik maak me zorgen over het verzonnen interview. Het wekt de indruk dat ik erop kick om door de hele wereld te worden bekeken. Een aandachtshoer, dat is nogal een label.

    Na het tweede uur is er nog steeds geen conciërge of leraar die van zich laat horen. Ik moet zelf in actie komen. Als ik in de pauze het kantoortje van de conrector binnenstap, zie ik een post-it met mijn naam op zijn computerscherm geplakt. Hij blijkt al ingelicht. Ik moet gaan zitten. De conrector vraagt niet wat er is gebeurd of hoe het met mij gaat. Hij zegt dat het te verwachten is dat mijn foto’s de school bereiken als ik een sekswebsite heb. Sekswebsite, dat woord is me altijd bijgebleven. Hij stelt voor om de systeembeheerders van school in te schakelen. Ik concludeer dat het te ingewikkeld is om deze 50-jarige digibeet uit te leggen wat er speelt. Hij adviseert het verder met mijn ouders te bespreken. Vijf minuten later sta ik weer buiten.

    Die dag komt er nog een docente maatschappijleer naar me toe om te zeggen dat ik me niet hoef te schamen, maar verder blijft het stil. Geen sancties voor de pesters, geen voorlichting in de klas over sexting of online privacy. Geen vervolgafspraak met de conrector. Ik verzwijg het voor mijn ouders.

    Gelukkig is daar Koen. De knapste jongen van de hele havo. Hij voegt me na de vernederende schooldag toe op MSN, en wordt de eerste buitenstaander die vraagt hoe het met me gaat, en hoe mijn foto’s op internet zijn beland. Tussen neus en lippen door vertelt hij hoe mooi hij me vindt, en stelt dan voor om onze schoolgenoten een rectificatiemail te sturen. We overleggen over de inhoud. Dat de foto’s zijn gestolen, het interview verzonnen en dat het gelach en geroddel me niet in de koude kleren zijn gaan zitten. Koens oproep heeft effect. Knappe kinderen zijn populair, populaire kinderen hebben aanzien. Na het weekend heeft niemand het er nog over.

    Ik heb dat altijd onthouden: het goede, de afloop, het overwaaien. Ik ben er nooit bij een therapeut over begonnen. Het voorval heeft geen invloed gehad op hoe ik met seksualiteit, mannen of mijn lijf omga. Ik ben niet gesloten, angstig of wantrouwend geworden. Ik heb gezonde relaties gehad, en ben al zeven jaar blij met de man met wie ik trouwde. Met mij is alles goedgekomen. Maar het kan toch niet anders dan dat ik ook pijn, schaamte en verdriet heb ervaren? Ben ik echt zo ongeschonden uit de strijd gekomen?

    Ik besluit David een bericht te sturen, het vriendje dat me de school in praatte toen ik met mijn hoofd onder de dekens wilde blijven. David blijkt zich alles veel beter te herinneren dan ik. ‘Je was wanhopig, verslagen en gestrest. Ik wilde je machteloze gevoel wegnemen en besloot je te adviseren erboven te staan, de confrontatie aan te gaan. Je stapte er daarna relatief snel overheen.’

    David is een neurotische archivaris en het komt goed uit dat hij alles heeft bewaard. Hij mailt me een oude MSN-chatlog van ons contact tussen december 2003 en maart 2004. Ik lees tussen de regels en emoji’s door hoe ik dacht als 16-jarige, soms ruw onderbroken door ‘papa zet het internet zo uit’. Als ik hem op MSN laat weten dat ik in de forumkrant sta, vraag ik: ‘wat moet ik nou?’. David stelt voor om in actie te komen, want ‘als je niks doet, wordt het alleen maar erger’. Ik vraag hem wat er nou nóg erger kan. ‘Wacht maar tot je in de winkel een Panorama ziet liggen met jouw foto’s en een smeuïg verhaal.’ Het werd niet Panorama, maar GeenStijl, waar ik de volgende dag op verschijn.

    Ik google mijn naam en vind het GeenStijl-artikel terug dat na al die jaren nog steeds bestaat, terwijl mijn foto’s na een paar dagen offline werden gehaald: ‘In de geheime schoolkrant is vandaag Jantine aan de beurt. Laat u door de titel scholierenforum niet misleiden, de subjecten schijnen allemaal al lang te studeren of een baan te hebben, of op zijn minst (geschoren) haar. Jantine is een meisje naar ons hart.’ Als ik de URL door de Wayback Machine haal – het internetarchief dat sinds 1996 kopieën van websitepagina’s maakt – is daar het oorspronkelijke artikel uit 2004 te bekijken, inclusief de 172 reacties die in twee dagen volgden. Een reaguurder onder de naam Lekker Belangrijk® bijt het spits af: ‘Lekkere dijen heb ze, neuqen!’. User Paardelul volgt: ‘Ze heeft een mooi kutje.’ Verderop: ‘Nounou, zo bijzonder is ze ook weer niet, vind het een beetje bandbreedtevervuiling’ en ‘Ik geniet met volle teugen van jantien!’. De mannen vergaten voor het gemak dat ik geen object was, maar een meisje dat zat mee te lezen.

    Machteloos
    In de reacties worden URL’s van ‘mirrors’ gedeeld, kopieën van de forumkrant, een trucje om te zorgen dat alles zo lang mogelijk te bekijken valt voor het geval het origineel offline werd gehaald. Ik herinner me opeens weer hoe druk ik er in die dagen mee was om die kopieën, die als paddestoelen uit de grond schoten, de kop weer in te drukken. Strak van de adrenaline en met hulp van handige online vrienden die wisten hoe ze de websitehosts konden verzoeken mijn foto’s te verwijderen. GeenStijl plaatst nog die week een update: ‘De schoolkrant blijkt te zijn gemaakt zonder de medewerking van deze mensen. Ze hebben zelf hun feauteaux online gezet, maar een ander deel blijkt te zijn gejat. De interviews zijn samengesteld uit quotes uit verschillende fora, en ook verzinsels’. In de reacties lees ik ook het bericht dat user QQ er achterliet: ‘het hele jantien archief, ongecensureerd’, met daarbij een URL naar weer een andere site, met tientallen van mijn onbewerkte blote foto’s. De collectie is in meerdere maanden bij elkaar verzameld, geen idee hoe ze eraan zijn gekomen. Ik weet weer hoe machteloos het voelde, hoe mijn adem telkens stokte, dat ik me afvroeg of het ooit nog goed zou komen.

    In de chatlog met David vind ik een berichtje van een vriendin aan mij, dat ik verdrietig aan hem laat lezen: ‘Ik zou me rot schamen als ik jou was, met die domme foto’s van je’. Ik vind er ook de woorden die David me stuurde op de dag dat ik mijn klasgenoten onder ogen moest komen, als reminder na ons telefoongesprek: ‘Het zijn maar poppetjes Jantine, ze zijn dom en jij bent iemand. Niemand kan jouw geluk bepalen! Lach ze uit!’. Een paar dagen later vraagt David op MSN hoe het met me gaat. ‘Mjakweetniet, iedereen heeft het over de foto’s.’ ‘Maar hoe gaat het los daarvan?’, probeert hij, alsof er een los daarvan bestond op dat moment. ‘Kun je het niet van je afzetten?’ Ik antwoord snel: ‘Jawel 🙂 dat kan wel. Ik kan me er moeilijk druk om maken. Iedereen heeft ze nu toch al gezien.’ Uit ons gesprek maak ik op dat ik daarna met een oude forumvriendin belde, die zich zorgen maakte.

    Ik besluit haar in een privébericht op Instagram te vragen wat zij nog weet van ons gesprek. ‘Ik was er heel erg van geschrokken, maar ik herinner me dat jij vrij nuchter was, en dat we het al snel over andere dingen hadden.’

    Was ik echt zo onverschillig? Of had ik geleerd dat niks mij kon raken? Ik snap het nu. Ik hoorde dat het mijn eigen schuld was. Van een vriendin, van de conrector, en ook op het forum, waar ik teruglees dat men schreef dat ik dom was, en het zelf had uitgelokt. Ik heb dat oordeel binnen één dag geïnternaliseerd. Ik ben in andermans waarheid gaan geloven. Geen boosheid en verdriet ervaren was een overlevingsstrategie: ik had door dat er geen ruimte was voor slachtofferschap. Pas nu besef ik dat de daders wél mijn geluk bepaalden. Het was mijn mensenrecht geweest om boos te zijn.

    Ik wil weten wat de schuldigen er nu zelf van vinden. Ik wil begrijpen waarom mensen zonder toestemming andermans foto’s delen. Ik begin bij de minst stressbezorgende delinquent, omdat het de enige was die het delict voor mijn ogen pleegde en ik dus zeker weet dat ze schuldig was: Sylvie, het meisje dat besloot mijn foto’s in school op te hangen. Mijn hart klopt in mijn keel als ik zie dat ze mijn DM op Instagram heeft beantwoord. In mijn hoofd is ze nog altijd het vernederende monster van zoveel jaar geleden. Maar Sylvie, inmiddels 35 jaar en verhuisd naar Barcelona, toont berouw. ‘Ik was in die periode blijkbaar een ontzettend kutwijf door er hard om te lachen en te denken: hoe kon je zo dom zijn, en ben toen een stap verder gegaan door de foto’s rond te delen. Ik weet niet waarom ik je voor schut wilde zetten, waarom ik je een lesje wilde leren, maar weet dat het me spijt. Als ik het over kon doen, dan had ik mijn mond gehouden en tegen mensen gezegd: dit had jou ook kunnen overkomen, laat haar met rust. Ik denk er regelmatig aan terug en dan hoop ik maar dat het goed met je gaat.’ Ze sluit haar bericht af met een emoji-hartje. Ik ben ontroerd, en moet ook een beetje lachen. Ik proef opluchting, alsof ze dankbaar is dat ik haar de kans gaf haar excuses aan te bieden. Ik ben niet meer de domme slet die een grote fout beging, het was Sylvie die schuld toekwam.

    Ik stuur ook mijn ex Maarten een bericht, hij is nu een IT’er met een eigen internetbedrijfje. Ik heb hem destijds kort beschuldigd van het lekken van mijn foto’s, omdat er tenminste één online stond die zeker weten alleen hij kon hebben, maar hij ontkende alles, en daar is mijn zoektocht toen gestrand. Ik mail hem dat ik het tijd vind dat de waarheid boven tafel komt. Meteen zegt hij weer dat hij absoluut geen aandeel had. En dan: dat hij vermoedelijk bewijzen heeft wie er wél achter zat. ‘Maar ik wil krap twintig jaar later niemand in de problemen brengen.’ Hij laat weten dat hij nog oude chatlogs uit die periode heeft, maar peilt eerst hoeveel wraakgevoelens ik eigenlijk koester. Ben ik soms van plan iemand voor de rechter te slepen? Ik stel hem gerust en zeg dat ik hoop op een eerlijk en volwassen gesprek, dat moet toch kunnen? Na wat aandringen begint hij over verhalen die destijds in een chatkanaal de ronde deden: gasten die vertelden dat ze foto’s van mijn computer ‘snaaiden’. ‘Jongens uit het duistere hackerscircuit die contacten met Oostblokkers hadden’. Ik vraag me af of het een manier is om de aandacht van hemzelf af te leiden. Ik confronteer hem met het feit dat er in de reacties op GeenStijl linkjes naar kopieën van de forumkrant stonden, geüpload op zijn server – hostingruimte die hij destijds gratis beschikbaar stelde aan forumleden – en dat hij zijn handen dus ook niet in onschuld kan wassen. ‘Dat heet kinderporno faciliteren’, laat ik weten. Ik ben te ver gegaan. Hij heeft geen zin meer om me te helpen. Er volgt een dagenlange radiostilte.

    Om Maartens vertrouwen terug te winnen besluit ik bij de zedenpolitie te informeren wanneer mijn zaak verjaard is. De vrouwelijke zedenagent aan de andere kant van de lijn blaft me verontwaardigd toe. ‘Sorry hoor, maar mag ik vragen waarom je tóén geen aangifte hebt gedaan? Denk je dat het OM hier nu nog iets mee kan?’ Ik heb een flashback naar 2004 en herinner me weer hoe het voelt om niet serieus te worden genomen. Ze verwijst me door naar het Juridisch Loket. Daar googlet een medewerker aan de telefoon naar het juiste antwoord. Hij weet het niet zeker, maar concludeert dat mijn zaak na twaalf jaar, in 2016 dus, moet zijn verlopen.

    Ik mail Maarten opnieuw, en verzeker hem ervan dat hij vrijuit kan spreken en mij zonder vrees aan de nodige bewijzen kan helpen. Hij is nu toch vader van twee puberdochters? Leef je in, vul ik aan. Hij gaat overstag. Hij zoekt in zeventien jaar oude chatlogs op woorden die ons kunnen helpen. In de weken die volgen stuurt hij me via privacy-app Signal mondjesmaat stukjes conversatie uit het toen populaire IRC-chatkanaal waar hij en een paar andere forumleden van scholieren.com samenkwamen, jongens die destijds tussen de 16 en 25 waren. In de chatbox blijkt het een nachtelijk komen en gaan van verveelde zielen die onsamenhangende conversaties voeren en naaktfoto’s van meisjes naar elkaar sturen. Al snel duikt er een belangrijke aanwijzing op. In juni 2003, een maand voor ik mijn eerste naaktfoto ooit zou maken, en nog voordat de gewaagde fototopics bestaan, deelt iemand een linkje naar mijn forumaccount, zegt dat hij zich ‘de cholera’ verveelt, en daar achteraan: ‘naaktfotos van haar is mijn volgende doel’. Het is user Flame, een forumlid van mijn leeftijd, waar ik weleens van heb gehoord.

    Ik ben in shock – was ik nou doelwit van een vooropgezet plan, en was het Flame die uiteindelijk de forumkrant zou maken? Vanaf september 2003 – mijn verkering met Maarten is voorbij en de gewaagde topics op het forum zijn een hit geworden – duiken er regelmatig foto’s van mij op in het chatkanaal. Volledig naakt, niet die ik op het forum deelde, maar foto’s die ik voor Maarten en David maakte. Niet alleen mijn foto’s komen ter sprake, verschillende meisjes van het forum passeren de revue en uit de gesprekken blijkt dat de foto’s onrechtmatig zijn verkregen, van computers of uit mailboxen gestolen.

    Wat dreef die mannen? Is het voyeurisme? Heeft het met macht te maken? Zit de opwinding in het sadisme, in de vernedering? Of vinden ze dat deze meisjes sletten zijn die een lesje moeten leren omdat vrouwen die hun seksualiteit uiten morele overtreders zijn, die straf verdienen?

    Terwijl ik door de chatlogs scrol, voel ik me een FBI-agent. Dat is de eerste week nog leuk en spannend. Daarna breekt het me op. Ik spit dagenlang misselijk door vaak onbegrijpelijke gesprekken tussen mensen van wie ik meestal nog nooit heb gehoord. User Wicky zegt: ‘jantien laat je tieten nog eens zien!’. User Flame vraagt in de chat om ‘een goede naakt van jantien’. Een maand later deelt user Vlex mee dat hij de ‘full body nude van jan10’ inmiddels in bezit heeft, ‘mét pubic’, vult hij aan. Wicky wil de foto ook, zegt hij.

    De flarden informatie en de chronologie ervan beginnen me te duizelen. Ik maak een tijdlijn van de verschillende momenten. Vijf maanden voor mijn foto’s op GeenStijl belanden worden in het chatkanaal al verzamelingen van mijn foto’s uitgewisseld, in de vorm van een linkje of als map met de naam ‘jantien.zip’. Van een aantal foto’s is de bestandsnaam gewijzigd in een tot de verbeelding sprekende naam als ‘slet1.jpg’. Ik maak een digitale muur met daarop de namen en bewijzen die ik heb verzameld. Ik trek lijnen van de ene naar de andere verdachte en mis alleen nog foto’s met balkjes voor hun ogen. Met behulp van een groepje oud-forumleden, Google en de Wayback Machine lukt het me aan de hand van hun nicknames uit 2003 en een paar online broodkruimels die ze zijn vergeten op te ruimen, om de voor- en achternamen en contactgegevens van de meeste mannen op te sporen. Mijn heimelijke voorliefde voor online schatgraven komt me eindelijk goed van pas. Ik benader de mannen en confronteer hen met de bewijsstukken en mijn verhaal.

    Ik begin met QQ, destijds actief in het IRC-chatkanaal en degene die mijn ongecensureerde foto’s in de reacties op GeenStijl achterliet. Als ik zijn naam google, lees ik dat hij een eigen bedrijf heeft in de zakelijke dienstverlening. Op zijn website lees ik dat zijn drijfveren in het leven tegenwoordig ‘snel en accuraat werken’ zijn. Beter dan ‘minderjarige meisjes online shamen’, dat moet gezegd. Ik vraag wat hem bezielde. ‘Ik denk dat ik handelde uit stoerdoenerij en meedoen met de rest’, mailt hij mij terug. ‘Helaas is dit geen excuus voor het leed wat ik je heb aangedaan.’ De volgende man die ik benader laat me weten dat hij inmiddels vindt dat ik beter verdien. ‘Ik was nieuwsgierig en heb de foto’s bekeken en daarmee bijgedragen aan jouw pijn’. User Wicky mailt me foto’s die hij nog steeds bezit en wist ze van zijn eigen harde schijf. Een dag later laat hij me weten dat hij een gelddonatie heeft gedaan aan HelpWanted, een stichting die zich inzet voor slachtoffers van online seksueel misbruik. Ik besluit het niet als pathetische aflaat maar als oprecht voortschrijdend inzicht te zien.

    User Flame, die mij volgens de chatlog als eerste in het vizier had, en in de maanden erna continu blijft azen op meer beeldmateriaal, belt me na mijn contactverzoek op en zegt stellig dat de chatlogs moeten zijn verzonnen, maar biedt dan zijn excuses aan voor ‘dat het zo’n grote indruk op me heeft gemaakt’. Hij vindt ‘met een clubje vrienden foto’s delen één ding’, maar verfoeit degene die ervoor zorgde dat mijn foto’s op school belandden met de woorden: ‘dat is wel echt fucked up en klinkt als iemand met een zieke geest of iemand die wraak op je wilde nemen.’

    Verzonnen
    Dat de chatlogs zouden zijn verzonnen is een scenario waar ik ook rekening mee moet houden – als het mijn ex Maarten was die de foto’s oorspronkelijk lekte, dan heeft hij er baat bij om conversaties te verzinnen die mij op een spoor naar andere verdachten zetten. Bovendien stuurt hij me telkens korte stukjes log, en nooit het volledige origineel. Maar: iedereen behalve Flame bevestigt tot zijn eigen schaamte dat de gesprekken echt hebben plaatsgevonden.

    De mannen doen het zonder uitzondering af als verveelde kwajongensstreken. Een respectloos boys will be boys-principe. Niemand weet zeker wie de oorspronkelijke bron van mijn foto’s is geweest. Twee komen met user sim0n op de proppen, die mij gehackt zou hebben. De rest meent zich te herinneren dat het toch van Maarten kwam. Ze omschrijven hem als de ‘pater familias’ van het chatkanaal, die er een sport van maakte om zoveel mogelijk foto’s van allerhande meisjes te stelen. Ze weten niet zeker of hij mijn foto’s deelde ten tijde van ons samenzijn, om op te scheppen over zijn verovering, of nadien, uit wrok dat het over was. Ik confronteer Maarten met de beschuldigingen. Hij reageert geshockeerd en houdt voet bij stuk. Hij zou zoiets nooit doen.

    Ik lees afwisselend de seksistische en grove chatgesprekken van de jongens die mannen zijn geworden, en de lieve zinnen die ik als 16-jarige in de weken voor het drama op MSN aan mijn vriendje schreef. Het ontroert me hoe puur ik was. Ik was niet op mijn hoede en voelde me niet kwetsbaar, en paradoxaal genoeg was ik het juist daarom. Mijn nieuwe bewustzijn maakt me paranoïde. In de weken dat ik contact heb met de daders voel ik me continu onveilig. Ik sluit bij de minste schemer de gordijnen, ik plak de webcam op mijn laptop af en doe de deur van de badkamer op slot als ik alleen thuis ben. Op een avond lijkt het alsof een man buiten in het donker foto’s van mijn huis in de polder staat te maken. Ik weet zeker dat het Maarten is. Ik gil. Ik herken mezelf niet terug. Soms moet ik weken bijkomen voor ik moed vind voor nieuwe confrontaties.

    User Vlex briest boos dat hij het niet eens is met mijn conclusie dat hij de foto’s hielp verspreiden, ondanks het bewijs ervan. ‘We waren allemaal nogal naïef. Jij met je naaktfoto’s delen met iemand die ze heeft doorgespeeld. Ik door te denken dat het allemaal wel binnen de chat zou blijven en het geen kwaad kon. Ik snap dat het erg vervelend was, maar ík heb de foto niet genomen en ik kende jou ook niet.’

    Ik ben woedend. Voor het eerst. Pislink schreeuw ik tegen het blauwe pop-upvenster van Facebook Messenger dat hij een slappe zak is, dat ik spijt heb dat ik geen aangifte heb gedaan, en dat het jammer is dat niemand, zélfs geen volwassene, me vertelde over de mogelijkheid om naar de politie te gaan, of om daarover na te denken. Dat ik foto’s maakte is geen oorzaak van het online misbruik dat volgde, ook niet dat ik de foto’s deelde. De enige oorzaak van seksueel geweld zijn daders. In mijn boosheid besef ik dat woede me leert waar mijn grenzen liggen. Dat ik als 16-jarige niet woedend was, komt omdat ik hoorde dat het mijn eigen schuld was, maar ook omdat je als puber je grenzen nog aan het ontdekken bent. Nu pas voel ik scherp die grens, en snap ik hoe belangrijk het is dat slachtoffers de tijd krijgen om uitgestelde boosheid te ervaren, zodat ze ook jaren later nog aangifte kunnen doen.

    De volgende dag stuur ik Vlex een vurige reactie terug. Hij zegt te zijn geschrokken van de serieuze aantijgingen, dat hij daarom in de verdediging schoot. Hij zegt ook dat hij zich toch wel schuldig voelt. Ik merk hoe oncomfortabel en kwetsbaar de daders zich voelen nu niet ík maar zij in de hoek worden gedreven, en ervaar de kracht van genoegdoening, en eerherstel.

    Ik besluit GeenStijl te vragen of zij kunnen achterhalen wie de bron van mijn foto’s was, en vooral: waarom ze besloten om illegaal verkregen privéfoto’s van een puber te publiceren. Via Twitter leg ik contact met de man achter het pseudoniem Prof. Hoxha, de redacteur die het artikel destijds plaatste. ‘We zaten in de begintijd op ‘alles wat online is, is openbaar’ en wilden bravoure uitstralen. Hier was de invalshoek ‘af en toe wat tieten’, maar we wilden ook geen absolute rotzakken zijn en slopen zonder reden.’ Ik confronteer hem met het feit dat de linkjes naar mijn ongecensureerde foto’s in de reacties onder het artikel bleven staan nadat zij de update hadden geplaatst waarin ze schreven dat het om illegaal verkregen foto’s ging. En dat ik artikelen met nog meer naaktfoto’s van minderjarigen uit dezelfde periode op hun website vond. Dat lijkt me toch wel ‘slopen zonder reden’, laat ik hem weten. Hij gaat er niet op in. Hij vermoedt dat de tipgever van mijn foto’s niet meer valt te achterhalen, maar hij laat weten dat hij zich verantwoordelijk voelt en gaat ‘nadenken, lezen en zoeken’ om te kunnen herleiden wat er gebeurde in aanloop naar de publicatie.

    Als ik na twee weken besluit te peilen hoe het met zijn onderzoek gaat, ontvang ik een kort bericht. Hij weet het niet. Daar blijft het bij. Ik mail de huidige redactie van GeenStijl met het verzoek om het artikel met daarin mijn kinderporno offline te halen. Een minuut later is het weg.

    Dan valt mijn oog op wat ik al die jaren vaag wel wist maar had geprobeerd te vergeten: dat er op mijn foto’s in de forumkrant een watermerk was aangebracht in Photoshop: ‘another sim0n production’. Sim0n, de nickname waar ook de andere daders mee op de proppen kwamen. Een enigmatisch forumlid bij wie je in 2003 ver uit de buurt moest blijven. Er gingen geruchten dat hij een psychopaat was en een hobbyhacker. In de chatlogs van Maarten zie ik andere users meerdere keren naaktfoto’s aan hem vragen, waarop hij dan antwoordt: ‘chantal daar heb ik niks van volgens mij, sinds ik geen warme bronnen meer heb :p’. Het wordt niet duidelijk wie zijn warme bronnen zijn. Als ik op het forum naar zijn nickname zoek, vind ik een eerder over het hoofd gezien bericht waarin iemand beweert dat sim0n mijn foto’s aan de maker van de forumkrant zou hebben aangeleverd. Ik vrees dat ik zijn identiteit nooit ga kraken, tot ik via Instagram aan de praat raak met een oud-forumlid dat laat weten dat ze een aantal jaar geleden eens met hem heeft gedatet. Ze bevestigt dat hij niet helemaal spoorde, en deelt zijn echte naam. Hij blijkt 39 jaar, heeft een inschrijving bij de KVK en ik vind daar zijn 06-nummer. Als ik zijn naam google stuit ik op een artikel uit 2009 over een hack van tienduizenden klantgegevens van een autotijdschrift. Tijdens mijn derde mental breakdown in één week vraag ik me hardop af waarom ik ook alweer per se mijn eigen daders aan een verhoor moest onderwerpen. Ik stel het uit hem te benaderen.

    Als ik een maand later nog eens alle relevante oude topics op het forum lees in de hoop een verborgen aanwijzing te vinden, duikt een bericht op uit 2005, van iemand die zegt dat het user Merzedes was die het roddelblaadje met mijn foto’s maakte. Via via ontvang ik het e-mailadres van de auteur van de bekentenis en ik vraag haar wat ze van Merzedes weet. Ze mailt me behulpzaam terug met een overdaad aan informatie, zijn echte naam en waar ik zijn contactgegevens vind. Ze schrijft: ‘Ik denk dat Merzedes vooral gemotiveerd was door dramatiek, en niet door persoonlijk masturbator gewin. Daarmee bedoel ik dat hij ‘ophef’ wilde maken. Dat is superkut, natuurlijk. Zijn vermaak was jouw tragedie. Maar veel andere creepy assholes op het forum wilden gewoon neuken of naakt zien. Ook als die meisjes het niet wilden, of minderjarig waren. Dat is een andere motivatie, waar daders minder graag over praten.’

    Op zijn website lees ik dat Merzedes tegenwoordig vertaler Italiaans is, en cursussen filosofie geeft bij mij om de hoek. Ik overweeg om me in te schrijven en in zijn leven te infiltreren om hem van binnenuit kapot te maken, maar besluit hem dan toch maar gewoon een appje te sturen. Dat ik het met hem wil hebben over mijn foto’s, die hij besloot te publiceren. Hij reageert dezelfde dag en zegt dat ik hem het beste kan mailen, dan zal hij daarop reageren. Ik ben een tel beduusd, omdat hij niet direct ontkent, en mail hem dan verhit mijn vragen. Hoe hij aan de foto’s kwam, wat er in hem omging, hoe hij erop terugkijkt, dat hij vast niet weet dat de foto’s op mijn school zijn beland. Wat hem heeft doen besluiten om, niet in een opwelling, maar weloverwogen en doordacht, zonder mijn instemming mijn lijf te exposeren.

    Een paar dagen later ontvang ik een uitgebreid antwoord, veel uitgebreider dan alle stamelende sorry’s en ikweetniets van de jongens uit het chatkanaal. Merzedes vertelt dat 2004 een ‘lastig jaar’ voor hem was, dat eindigde in een depersonalisatie, mede veroorzaakt door zijn internetverslaving. ‘Dat betekent dat je de band met jezelf niet meer voelt. Als ik in de spiegel keek, herkende ik mezelf nauwelijks, en soms leek het alsof ik buiten mijn lichaam zweefde.’ Hij weet niet meer van wie hij de foto’s heeft ontvangen, van die sim0n zou best kunnen. ‘Ik was 19, zat in een sociaal isolement, en genoot ervan dat ik op internet dingen kon doen die ik in het echte leven nooit zou durven. Naakte meiden had ik in het echt nog nooit gezien!’

    Hij laat weten dat hij destijds op MSN door een onbekende werd bedreigd om hem te bewegen de forumkrant offline te halen en dat hij daarna contact heeft opgenomen met GeenStijl, om te vragen die update toe te voegen. Op mijn vraag waarom hij mijn foto’s verspreidde antwoordt hij: ‘Ik denk dat mensen vaak niet zo over dingen nadenken. Ik heb persoonlijk een vrij laag vertrouwen in het bewustzijn van de mens, als we überhaupt al een speciale kwaliteit bezitten die we bewustzijn zouden kunnen noemen.’ Met die woorden sluit hij zijn mailtje af. Het blijft een filosoof natuurlijk.

    Ik scan zijn mail op ‘sorry’, en begrijp meteen waarom zijn reactie zoveel onbevredigender is dan de korte spijtbetuigingen van de rest. Ik schrijf hem dat ik het ingewikkeld vind dat hij zichzelf ontoerekeningsvatbaar verklaart en er daardoor een grote afstand ontstaat tussen hem, zijn daden en de schade. Ik laat hem weten dat ik het spijtig vind dat hij geen excuses maakt, maar dat ik het begrijp: met excuses claim je verantwoordelijkheid. Die voelt hij niet.

    Een paar weken later besluit ik sim0n dan toch maar te contacteren. Ik raap mijn moed bijeen en stuur hem een WhatsAppbericht. Dat ik graag met hem wil praten over mijn foto’s. Ik zie twee vinkjes staan. Hij is online, hij leest het, maar hij antwoordt niet. Hij reageert uiteindelijk nooit. Ik heb genoeg documentaires over gerechtelijke dwalingen en Wie is de Mol? gekeken om te weten wat het gevaar van een tunnelvisie is, maar in mijn hoofd heb ik hem al veroordeeld: als hij werkelijk onschuldig is, en iemand anders mijn foto’s heeft gewatermerkt met zijn username, dan zou hij daar toch tegen in verzet zijn gekomen? En nu van zich laten horen? Volgens mij heet dat circumstantial evidence. Hij gaat niet in op mijn verzoek tot wederhoor.

    Merzedes, sim0n en de jongens die medeplichtig waren, haalden niet zomaar wat kattenkwaad uit: ze zijn verantwoordelijk voor strafbare feiten die een enorme, niet te overzien grote impact kunnen hebben. Jaarlijks worden tientallen slachtoffers in Nederland opgenomen in psychiatrische instellingen met angsten, depressies of een posttraumatische-stressstoornis. Zowel in binnen- als buitenland zijn voorbeelden van slachtoffers van sextingmisbruik die zelfmoord pleegden of dat probeerden. Jongeren die hoorden dat ze zich moeten schamen, er niet over konden praten, geen bijval kregen. Vorige maand nog maakte een 13-jarig meisje uit Amsterdam een einde aan haar leven na verspreiding van een naakt privéfilmpje.

    Ik hield het verborgen voor mijn ouders en mijn school deed niks, maar ik had leeftijdsgenoten die er voor me waren. Ik had de luxe dat ik mijn computer kon uitzetten bovendien, en me er tijdelijk voor af te sluiten. Er was nog geen mobiel internet met Snapchat en WhatsAppgroepen waar aan de lopende band andermans naakte privébeelden worden uitgewisseld. Er waren nog geen wraakpornowebsites waar vrouwen worden afgeperst, en zo volledig de grip verliezen.

    Maar er is ook iets ten goede veranderd: op 1 januari 2020 is een speciale wet in werking getreden om sextingmisbruik makkelijker strafbaar te maken. In mijn tijd konden slachtoffers aangifte doen van hacken, of van smaad als er sprake was van het opzettelijk schaden van het imago. Een belangrijk verschil met de nieuwe wet is dat het delen van naaktbeelden nu strafbaar is wanneer de dader had kunnen weten dat het delen nadelig zou zijn voor de afgebeelde persoon, en niet meer alleen wanneer het benadelen het doel was van de dader.

    Schaamte hoort bij de daders
    Op de website van HelpWanted lees ik dat zedenrechercheur Mike zegt dat er tegenwoordig geen verjaringstermijn meer zit op sextingmisbruik. Verandert dat mijn zaak? Zou de conclusie van het Juridisch Loket misschien niet kloppen? Als dat zo is moet iemand anders dan Merzedes bepalen of hij ontoerekeningsvatbaar was, of mijn ex vrijuit gaat, en of het zwijgen van sim0n het zwijgen van een nog steeds strafbare verdachte is. Ik bel Mike van Beek op, en samen lopen we de verjaringstool van de politie door. De datum van het delict, mijn geboortedatum, de leeftijden van de verdachten, het strafbare feit. Mike vertelt dat ik aangifte had kunnen doen van artikel 240b, kinderpornografie, met een gevangenisstraf van ten hoogste vier jaar. De computer komt met het finale antwoord: mijn zaak is eind 2017 verjaard.

    Ik voel me geloof ik opgelucht. Ik hoef er niks meer mee, niet nóg meer. Deze zedenrechercheur is meelevend. Hij wenst me sterkte en vraagt of ik mijn verhaal niet liever anoniem wil delen. ‘Anders weet iedereen het van je’, concludeert hij enigszins bezorgd. Mike weet wat voor taboe het is. Ik denk na. Dat geeft niet, zeg ik. Schaamte hoort bij daders. Door het klein te houden en stil te zijn heb ik met de daders en hun acties ingestemd, zo voelt het. Het is tijd voor een publieke aangifte, want ik heb lang genoeg gezwegen.

    Ik bel mijn ouders. Ze schrikken, natuurlijk: dat hun kind dit zo eenzaam moest doorstaan en zij niks zagen. Maar ze zijn niet verbaasd dat ik als puber naaktfoto’s maakte. Mijn seksuele vrijheid heb ik tenslotte aan mijn ouders en hun positieve opvoeding te danken. Ik hoor mijn moeder door de telefoon heen snikken als ik vertel over David die mij steunde, en Koen die het publiekelijk voor mij opnam. Ze is ontroerd door het compassievolle deel van het verhaal, door hoe ik behalve gepest ook werd gedragen.

    Mijn moeder, inmiddels mentor op een middelbare school, krijgt regelmatig te maken met sextingschandalen. Daar zijn nu protocollen voor, menukaarten die voorschrijven dat het managementteam op school, de ouders van het slachtoffer én die van de vermoedelijke dader, en ook de politie direct worden ingeschakeld. In het kader van preventie worden wijkagenten ingezet die in klassen adviseren om blootfoto’s zonder hoofd en herkenbare achtergrond te maken. Ik weet niet hoe effectief dat soort symptoombestrijding nou echt is. De focus ligt vooral op de mogelijke gevaren. Mijn klasgenoten en ik hadden meer baat gehad bij het oplossen van de oorzaak: horen hoe fantastisch het kan zijn om te ontdekken wat je lekker, fijn en spannend vindt. Dat je je lijf mag delen met wie je wil, en daarin je eigen grenzen bepaalt. Ik had willen leren wat instemming is, en wie welke verantwoordelijkheid daarin draagt. Dat schaamte verdwijnt door over taboes te praten. Als Sylvie uitgelegd had gekregen dat zij de klasgenoot die naaktfoto’s maakt geen lesje hoeft te leren, maar juist degene die ze met een ander deelt, was er een hoop ellende bespaard gebleven.

    Op LinkedIn vind ik Anneke, de docent die me tijdens de dag op school op het hart drukte om me niet te schamen. Ze geeft nog steeds les op mijn Achterhoekse school en nodigt me uit om bij te praten. Een paar weken later wandel ik langs het kioskje waar we altijd roze koeken haalden en het kantoortje van de conrector waar mij het boetekleed werd aangedaan. Ik vertel Anneke over mijn herinnering aan het gesprek met hem, me een beetje excuserend omdat ik weet dat hij een goede naam had en vaak juist zo innemend was. Ik wil aan hem vragen hoe hij ons gesprek ervoer. Hij blijkt een maand geleden met pensioen te zijn gegaan, maar na overleg met het secretariaat krijg ik een belafspraak.

    Ik ben zenuwachtig. Ik kan nu niet putten uit een chatlog of getuige. Ik herken zijn stem meteen. Hij heeft mijn verhaal niet scherp meer op zijn netvlies, maar dat geeft niet, het is lang geleden en het heeft op mij geheid meer indruk gemaakt dan op de man die er in zijn verdere carrière nog een keer of tien mee te maken kreeg. Ik vertel hoe ik me ons gesprek herinner, dat hij me het gevoel gaf dat het mijn eigen schuld was, en wat dat met mij had gedaan. Ik zeg sorry tussendoor, ik weet ook wel dat het menselijk geheugen verraderlijk kan zijn. Hij luistert, en zegt dan rustig, niet boos of verbolgen, dat hij vreest dat mijn geheugen feilloos is. Hij geeft toe dat hij destijds, veel meer dan nu, vaak snelle conclusies trok. ‘Ik vind het heel erg dat ik er niet voor je ben geweest. Ik wil daar mijn excuses voor maken. Ik wil ook dat je het opschrijft in de krant zoals het is. Het moet een eerlijk verhaal zijn, waar we iets van kunnen leren.’

    Ik moet huilen. Ik ben geraakt door zijn vermogen om te incasseren, en door zijn troostende woorden. De geschiedenis is door zijn spijt herschreven. Na al die jaren geeft hij mij de ruimte om te vertellen wat er allemaal gebeurde, voorafgaand aan die dag op school. Na mijn stortvloed is hij even stil, en zegt dan: ‘Jeetje meid, wat een verhaal’. In geen honderd jaar heeft iemand mij nog meid genoemd. Het voelt alsof hij met terugwerkende kracht precies tegen me zegt wat hij had moeten zeggen toen ik 16 was. Wat een verhaal. Ik heb naar je geluisterd. Ik zie je. Ik ben er voor je.

    Mijn moeders gevleugelde uitspraak – alles wat je aandacht geeft, groeit – heb ik als kind misschien toch verkeerd begrepen. Ik was er trots op dat ik het klein had gehouden en er nooit meer aan terugdacht, maar misschien is het eerlijker om te zeggen dat ik, open boek en taboedoorbreker, me schaamde voor mijn schamen. Het paste me niet.

    Tot afgelopen zomer was ik ervan overtuigd dat het misbruik geen sporen had nagelaten. Ik was niet wantrouwend geworden, had geen issues met intimiteit ondervonden. Nu pas zie ik het effect, en het patroon dat volgde: bij de grote tegenslagen in mijn leven heb ik, zoals mij is geleerd, alle bijbehorende emoties vakkundig genegeerd. ‘Het is mijn eigen schuld’ en ‘niemand kan mijn geluk bepalen’ werden de mantra’s van een ongezond copingmechanisme. Het werd mijn manier van met rampspoed dealen: moedig zijn, pijn vermijden, dóórgaan. Een beproefd recept voor een uitputtingsslag op een onverwacht moment, want die natuurwet gaat zo: wat je wegstopt, komt altijd harder bij je terug. Pas door mijn verhaal als volwassene te doorleven, kon ik helen. Mijn moeder had gelijk: ik moest het aandacht geven om te kunnen groeien. En de grootste winst: deze coup. Niet die daders, maar ik ben aan de macht. Fuck you, losers uit 2004, ik bepaal zelf wat en wanneer ik over mij publiceer.

    SEKSUELE GRENZEN
    In 2019 deed 1 op de 5 jongeren in Nederland aan sexting, het uitwisselen van seksueel getinte berichtjes, foto’s of video’s. Van die groep krijgt 12 tot 15 procent te maken met misbruik, zoals het ongewenst doorsturen naar anderen, exposing op een wraakpornowebsite, of afpersing. Bij stichting HelpWanted kwamen in 2019 ruim 2.400 meldingen binnen. Rutgers startte onlangs de petitie #tothier om de overheid te overtuigen meer te investeren in betere seksuele voorlichting op scholen om seksueel geweld te voorkomen. Dit naar aanleiding van hun grootschalige onderzoek onder middelbare scholieren waaruit blijkt dat 80 procent van de Nederlandse jongeren behoefte heeft aan lessen over het herkennen en respecteren van seksuele grenzen.

    Voor dit verhaal is met meer dan zestig betrokkenen gesproken. Namen en nicknames van verdachten en daders zijn om privacyredenen gefingeerd. Deze namen zijn bij de redactie bekend.

    Bron: de Volkskrant

    #257223
    mara
    Lid LSG

    Er wordt negatief over sexting gesproken

    Tijdens het onderzoek naar sexting komt Marijke Naezer erachter hoe negatief er gesproken wordt over het onderwerp. Dat kan kwalijk zijn voor jongeren.

    Bron: rtlxl.nl/programma/jinek

25 berichten aan het bekijken - 51 tot 75 (van in totaal 76)
  • Je moet ingelogd zijn om een reactie op dit onderwerp te kunnen geven.
gasten online: 9 ▪︎ leden online: 0
No users are currently active
FORUM STATISTIEKEN
topics: 2.555, berichten: 14.107, leden: 1.411
Scroll Up