PTSS & CPTSS

  • Dit onderwerp bevat 41 reacties, 5 deelnemers, en is laatst geüpdatet op 22/12/2021 om 20:09 door Luka.
10 berichten aan het bekijken - 11 tot 20 (van in totaal 42)
  • Auteur
    Reacties
  • #227392
    Luka
    Moderator

    Onzichtbare effecten van trauma’s

    Het leven loopt regelmatig anders dan we ons het zelf voor hadden gesteld. Ingrijpende gebeurtenissen kunnen een flink effect hebben op je psychische toestand, op jouw functioneren als mens. De mate waarop een gebeurtenis schade aan je toebrengt, verschilt per persoon. De een is beter bestand tegen een bepaalde gebeurtenis dan de ander. Dat is geen zwakte of kracht, dat is gewoon wie je bent, waar je vrij weinig aan kunt doen. Ieder mens kan een trauma oplopen in zijn leven. Misschien vind je het woord trauma veel te heftig voor hetgeen je hebt meegemaakt. Je kunt je dan afvragen in hoeverre je het zelf voldoende serieus neemt.

    Ik zou zelf nooit zeggen dat ik bepaalde trauma’s in mijn leven heb opgelopen. Toch weet ik dat ik deze wel heb. Rationeel. Gevoelsmatig vind ik het snel allemaal een beetje overdreven en heb ik de neiging mezelf niet al te serieus te nemen. Dat is soms handig, omdat het me om het leven laat lachen en ervoor zorgt dat ik niet bij de pakken neer ga zitten. Soms is het ook onhandig, als ik hulp nodig heb of over mijn gevoelens ‘moet’ praten. Dat is voor mij knap ingewikkeld en verloopt dan vaak vrij moeizaam. Ondanks dat ik gevoelsmatig dus vind dat ik geen trauma’s heb, weet ik dat ik deze wel heb. Hoe dan? Uiteraard heb ik er met professionals over gepraat, maar ook ontdekte ik dit door allerlei artikelen te lezen. Een interessant artikel dat ik heb vertaald, herschreven en graag met je deel is die over de onzichtbare effecten van PTSS.

    Zonder dat de omgeving het weet en ziet, kan je allerlei klachten hebben en gedrag vertonen als gevolg van de PTSS. Ik bespreek hieronder beknopt 10 van deze vrij onzichtbare effecten. Effecten waar je vaak niet zo snel over praat, omdat je je ervoor schaamt. Ze hangen veelal ook samen met de angst om verlaten te worden. Ik hoop dat het lezen van deze effecten je wat steun kan bieden en het besef dat het niets is om je voor te schamen.

    Weet wel: Het feit dat je je in al deze punten herkent, betekent natuurlijk niet automatisch dat je aan PTSS lijdt of dat je een trauma hebt. Het is bij veel herkenning echter wel aan te raden om hierover te gaan praten met een professional.

    Obsessies
    Als gevolg van het opgelopen trauma heb je veel last van angsten. Je constant angstig voelen is vreselijk naar en nauwelijks te doen. Het vreet energie en put je uit. Om jezelf af te leiden van angsten kan je onbewust allerlei dingetjes gaan doen, waar je je pas bewust van wordt, als je er eenmaal niet meer zonder kunt. Obsessies. Denk aan alles moeten tellen. Dingen tien keer moeten checken. Er zijn vele vormen van obsessies. Lees hierover meer: Ik heb last van obsessies.

    Negatief over jezelf praten
    Misschien heb je dit zelf niet eens zo erg door en storen anderen zich eraan. Het is een soort natuurlijk gedrag van je geworden door de maanden of jaren heen. Negatief over jezelf praten. Het zegt uiteraard iets over hoe jij over jezelf denkt. Je bent niet goed genoeg en vermijd iedere vorm van extra kritiek, kwetsing, door jezelf al op voorhand te bekritiseren. Het ligt aan jou. Jij hebt het fout gedaan. De kans is vrij groot dat je tevens de neiging hebt je voor van alles en nog wat te excuseren. Het woordje “sorry” komt hierdoor vrij veel voor in jouw vocabulaire.

    Problemen met vertrouwen
    Hoe vaak iemand ook bewijst dat hij écht te vertrouwen is, je kan het gewoonweg niet geloven. Dat doe je niet met opzet, dat is gewoon een gevoel. Een constant gevoel van wantrouwen. Heel vervelend en naar, want het maakt je eenzaam en geeft een gevoel van onveiligheid. Wie is er nog wel te vertrouwen in deze wereld? Je bent contact bang verlaten of belazerd te worden door de mensen om je heen. Onbewust twijfel je waarschijnlijk ook heel erg aan jouw eigen waarde als mens. Ben jij het wel waard om van gehouden te worden…?

    Constant in een staat van alertheid
    Door hetgeen je is aangedaan, ben je terechtgekomen in een soort van overlevingsstrategie. Denk aan een dier dat is aangevallen. Die zal super alert door het bos wandelen en ieder geluidje horen of ervan schrikken. Je bent enorm alert en hierdoor ook snel geïrriteerd, gestrest of gefrustreerd.

    Obsessief omgaan met Whatsapp en social media
    Het lukt je niet makkelijk om ‘gewoon even’ een berichtje te versturen of ontvangen. Je bent bang dingen fout te zeggen, bang dat mensen iets anders bedoelen dan ze aan je schrijven. Je probeert tussen de regels heen verborgen boodschappen te ontdekken. Reageer je niet snel genoeg, dan ben je onzeker over de reden ervan. Ben je niet aardig genoeg? Heb je iets fout gezegd? Ga zo maar door. Dat speelt zich uiteraard niet enkel op WhatsApp af, maar ook op social media zoals Facebook.

    Complimenten incasseren
    Ondanks dat je enorm de behoefte hebt aan bevestiging – “Laat me alsjeblieft weten dat ik goed genoeg ben, dat ik het waard ben” – lukt het je nauwelijks om complimenten aan te nemen en deze te incasseren. Het valt allemaal wel mee. Zo goed heb je het niet gedaan. Het was geluk. Het lag aan iets anders dat het je gelukt is. Ga zo maar door…

    Voor jezelf zorgen
    Voor een ander zorgen geeft je een positief gevoel. Voor jezelf zorgen? Wat is dat…? Dat is een heel ander verhaal. Je vindt het enorm lastig om goed voor jezelf te zorgen. Waarom weet je misschien niet eens. Je vindt het overdreven, niet nodig… of je vindt jezelf het niet waard. Wat de reden ook is, uiteindelijk komt het allemaal eigenlijk neer op het jezelf niet waard vinden. Jouw zelfbeeld is erg negatief en hoe minder je je focust op jezelf, hoe minder je hiermee geconfronteerd wordt.

    Zelfbeschadiging
    Naast het ontstaan van obsessief, kan het ook zijn dat je dealt met je angsten door middel van destructief gedrag. Dit kan in de vorm van zelfbeschadiging, maar kan ook door bijvoorbeeld te weinig te eten, te veel te sporten of door drank en drugs te gebruiken. Het zijn allemaal copingmechanismen om te overleven met het trauma.

    Suïcidaliteit
    Jouw draagkracht is niet oneindig. Hoe meer last je hebt van het trauma, van paniek en angsten, hoe zwaarder je het leven ervaart. Dit kan ervoor zorgen dat je soms gaat verlangen naar de dood. Dan heb je eindelijk even geen pijn, angst en verdriet meer. Dan heb je ‘even’ rust. Je bent niet suïcidaal, maar denkt wel veel over de dood en zelfmoord na.

    Misbruik van middelen
    Ik schreef dit eigenlijk al bij het puntje over zelfbeschadiging. Destructief gedrag ligt op de loer bij het dealen met trauma. Je wilt de pijn verzachten en de angst verminderen. Hoe kan dat op korte termijn makkelijker dan met bijvoorbeeld iedere dag een paar glazen wijn? Het voelt misschien als niet zo ernstig, maar voor je het weet is het dat wel… Een ander ziet dat niet als onderdeel van jou problemen, maar dat is het wel.

    Hechtingsproblemen
    Als je in therapie bent is de kans aanwezig dat je erg gehecht raakt aan de therapeut. Je schaamte je hiervoor en wilt dit ook helemaal niet, maar het gebeurt toch. De therapeut betekent veel voor je, omdat deze een belangrijke rol in je – op dit moment extreem kwetsbare – leven speelt. Het is dus eigenlijk heel begrijpelijk en niets voor je voor te schamen.

    Herken je je in deze punten, praat er dan over. Ik herken zelf meerdere punten. Het is niet om je voor te schamen, niets om voor je te houden. Juist door je hier bewust van te worden, kan je zaken veranderen. Op die manier kan je tot de kern van je problemen komen en een begin maken aan de verwerking ervan.

    You can do it

    Bron: Proud2bme.nl

    #227804
    Gabrielle
    Lid LSG

    In het kwartaalblad ‘Vizier’ van de Angst, Dwang en Fobie Stichting heeft dit voorjaar een artikel gestaan over mij. Klik op de afbeelding om het artikel te lezen.

     

    #228506
    Luka
    Moderator

    Ervaringsverhaal Alies

    Vijfendertig jaar lang droeg Alies Heida (nu 50) een onzichtbare rugzak met geschiedenis mee. Daarin ver weggestopt: mishandeling,verwaarlozing, verkrachting, incest en psychische verminking. Vijfendertig jaar lang had ze PTSS en kon ze zich de gruwelijke gebeurtenissen uit haar jeugd niet meer herinneren. Een paar jaar geleden zocht ze hulp bij PsyQ in Den Haag en kwam ze terecht bij psychiater Joop de Jonge. Samen met hem en zijn team van specialisten durfde ze haar angsten en verleden onder ogen te komen.

    Gruwelijke jeugdervaringen
    Alies wijdt haar posttraumatische stress-stoornis aan haar jeugd. Amper 8 jaar oud was ze toen haar vader haar begon te misbruiken. “Eerst vergreep alleen híj zich aan mij, maar later werd ik door hem ook ‘weggegeven’ aan andere mannen. Mijn moeder wist het, maar deed niets. Ze had een alcoholverslaving en was eigenlijk niet in staat om voor mij te zorgen. Ze strafte en verwaarloosde me. Ik stelde niets voor; was volgens haar ‘de hoer van mijn vader’.

    “In mijn jeugd werd ik vaak in de kast gestopt.”

    Ik had ook geen steun aan mijn oudere broer. Hij was wél geliefd binnen het gezin, maar kreeg het verkeerde voorbeeld van mijn ouders. Hij was agressief en zag mij net als mijn ouders als ‘wegwerpartikel’. In mijn jeugd werd ik vaak in de kast gestopt, wachtend op het moment dat ik er uit mocht om bijvoorbeeld naar school te gaan.”

    Lees verder op PsyQ.nl >>

    #228523
    Luka
    Moderator

    “Je moet iets toegeven aan jezelf waarvan je zo graag zou willen dat het niet bestond”

    Ik las het stuk van Evelien Chiau over Youp van ’t Heks column en, verdorie, Youp. Wat ben ik blij dat uit je redenering en woorden blijkt dat je zelf niet in aanraking gekomen bent met trauma’s die een diepgeworteld en doortastend effect hebben gehad doorheen je leven. Want, besef goed: iedereen komt in zijn of haar leven in aanraking met traumatische gebeurtenissen, of loopt op zijn minst het risico daartoe. Wat een opluchting om te lezen dat je buiten schot gebleven bent, wat dat betreft.

    Sta me even toe van wal te steken met een disclaimer. Ik ben op geen enkele manier bevoegd om gegronde, psychologisch-goedgekeurde verklaringen en toelichtingen te geven, maar ik ken trauma. Ik ken trauma, hoewel het eerlijker lijkt om te zeggen dat trauma mij kent. Ik ken vooral geschikte en minder geschikte omgangsvaardigheden, en de veelheid aan mentale vangnetten die een mens kan opgooien om te kunnen overleven.

    (..)

    Trauma is trauma en er is in principe geen graad van ernst, maar dat kon ik mezelf destijds niet uitleggen. Mijn herinneringen van die situatie werden daardoor erg filmisch, alsof het een verhaal was. Voor een lange tijd heb ik afstand genomen. Ik heb de filmrol gearchiveerd en weggestopt. Done and dusted.

    Weet je wat moeilijk is? Aan jezelf toegeven dat zoiets vreemds, zoiets onwezenlijks, echt gebeurd is. En daarna, aan jezelf toegeven dat je dat ervaren hebt. En daarna, aan jezelf toegeven, met woorden, dat de situatie levensbedreigend was en intens angstaanjagend. En, lieve hemel, dat het je getraumatiseerd heeft. Dat zijn woorden die je niet snel verbindt aan je eigen dag-in-dag-uit. Dat zijn ook gewoon dingen die uit een film lijken te komen.

    Ik heb jarenlang kunnen vermijden dat ik aan mezelf moest toegeven dat dat echt gebeurd is. Ik praatte erover toen het net gebeurd was, maar dan vertelde ik het verhaal en stond ik mezelf nooit, nog voor geen seconde, toe om de emoties die eraan vasthangen te verkennen.

    En dan sta je plots, op een ander punt in je leven, oog in oog met het grote besef. Ik ontdekte dat ik een trigger had, en toen kwam ik erachter dat al die affecten en emoties nog steeds een plaats hadden binnenin mij. Intussen razen ze door mij heen als een wervelwind. Post-traumatische stress zonder vangnet. Weet je wat de slapeloze nachten en angstaanvallen met zich meebrengen? Fragmenten, gebeurtenissen, woorden en blikken, stukjes herinneringen waarvan ik niet wist dat ik ze had.

    Lees verder op charliemag.be >>

    #229144
    Mark
    Moderator

    project-ptss.nl

    Kennis en ervaring onder één dak. Project-PTSS biedt een platform voor een ieder die op persoonlijke of professionele wijze te maken heeft met PTSS bij kinderen en hun ouders of verzorgers. Het platform voorziet in het delen van kennis en ervaringen. Ook beoogt Project-PTSS om ontwikkeling, innovatie en onderzoek op het gebied van PTSS te bundelen en laagdrempelig te delen met een ieder die hierin geïnteresseerd is.

    Een platform bieden voor ervaringsverhalen is één van de voornaamste redenen geweest om Project-PTSS een plek te geven op het wereld wijde web. Door het delen van ervaringen hoopt de redactie van Project-PTSS dat kinderen en ouders zich gesteund voelen en (h)erkenning vinden in de verhalen van ervaringsdeskundige jongeren, ouders en professionals. De redactie richt zich dan ook op het delen van ervaringen die antwoord geven op vragen, zoals: Hoe ervaren kinderen een traumatische gebeurtenis? Met wat voor verwachtingen zoeken kinderen juist wel of juist geen hulp voor hun klachten en hoe beleven ouders dit? Hoe ervaren zij hulpverlening? De redactie van Project-PTSS komt graag in gesprek met ouders en kinderen die hun verhaal willen delen.

    #229240
    Mark
    Moderator


    Trauma illustratie 12/10 online © Suzan Hijink

    Een trauma gaat in je brein zitten, zegt de expert uit eigen ervaring

    Interview met Bessel van der Kolk.

    […]“Het is schokkend wat we bij getraumatiseerden in de hersenscanner zien. Hun frontale kwab zit te suffen, wat betekent dat ze moeilijk in het hier-en-nu kunnen leven. Ook slaapt het gedeelte dat filtert wat relevant is en wat niet. Ondertussen gaat het breindeel dat waarschuwt voor gevaar als een gek tekeer.

    […]“Veel mensen overleven nare gebeurtenissen en leren er hopelijk van. Zolang je, zoals gezegd, steun uit je omgeving hebt en je een oplossing kunt indenken is de kans groot dat je er een droeviger, maar wijzer mens van wordt. Speciaal moeilijk wordt het als juist je directe omgeving – partner, ouders – de reden van je trauma is. Dan moet je alleen doorleven en heb je een veel grotere kans dat je overwhelmed raakt.”

    Lees dit premium artikel op trouw.nl of als lid van LSG in het ledendeel.

    #230357
    Mark
    Moderator

    Waarom praten slechts deels helpt bij trauma’s

    Na een traumatische gebeurtenis kan het lichaam in een vecht- of vluchtstand blijven staan. Praten is dan vaak de standaard behandelmethode. Maar werkt dat wel? Volgens traumadeskundige Bessel van der Kolk is een lichaamsgerichte aanpak effectiever. ‘De geestelijke gezondheidszorg staat op een keerpunt.’

    Op een dag werd de driejarige Bessel van der Kolk door zijn vader in de kelder opgesloten omdat hij iets ‘fout’ had gedaan. Zijn vader kon vaker ‘zomaar’ uitbarsten in enorme woede. Later ontdekte Van der Kolk dat zijn vader in de Tweede Wereldoorlog in een concentratiekamp had gezeten en daardoor zeer getraumatiseerd was. Net als zijn oom, die in een Jappenkamp had gezeten.
    Van der Kolks ervaringen hielpen hem zich in te leven in mensen die afschuwelijke dingen meemaken: verkrachtingen en mishandelingen of het meemaken van heftig geweld, zoals een oorlogscorrespondent die een maat uiteen ziet spatten.

    Lees dit premium artikel verder op vn.nl of als lid van LSG in het ledendeel.

    #233326
    Mark
    Moderator

    vereniging-ptss.nl

    De vereniging PTSS is een landelijke vereniging in oprichting voor mensen met een psychotrauma en of (complexe)PTSS.Het is bedoeld om lotgenotencontact te bevorderen om zodoende bij te dragen aan isolementsbestrijding. Tevens willen we bijdragen aan een beter begrip en dus ook betere hulpverlening, maar ook ondersteuning in lotgenotenpraatgroepen bewerkstelligen.

    #233482
    Luka
    Moderator

    PTSS buddyhonden bieden hulp, onvoorwaardelijke liefde en troost

    Als we aan geleidehonden denken, denken we al snel aan honden die mensen begeleiden die blind zijn. Er zijn echter ook mensen die te veel gezien hebben in het leven, zoals (oud)-geüniformeerden. Mensen die bij de politie, brandweer of voor defensie hebben gewerkt. De documentaire Buddy van Heddy Honigmann, die momenteel in de bioscopen draait, geeft hier een intiem beeld van. Velen van hen leiden aan een post traumatische stress stoornis (PTSS) en kunnen het leven niet of nauwelijks aan.

    De PTSS buddyhonden van KNGF Geleidehonden bieden hulp, onvoorwaardelijke liefde en troost. Trainer Herman Pestman, een van de weinige PTSS buddyhonden trainers in Nederland, traint dagelijks buddyhonden bij hem thuis. “Ik weet zeker dat zonder deze buddyhonden sommige van onze cliënten er niet meer zouden zijn.”

    Zes jaar geleden is KNGF Geleidehonden als pilot de training voor PTSS buddyhonden gestart in samenwerking met Stichting De Basis. “Er is altijd een percentage honden die wij opleiden, die na enige tijd niet geschikt blijken te zijn om als blindengeleidehond te werken. Het is zonde om deze honden met hun opleiding en vaardigheden alleen als gezinshond te gebruiken, terwijl ze mensen tot steun kunnen zijn, bijvoorbeeld als assistentie-, autismegeleide- of PTSS buddyhond.” Zodoende ontstond het idee voor deze pilot, waarbij deze honden, na de basistraining, in gemiddeld anderhalve maand worden opgeleid tot PTSS buddyhond.

    Steeds meer mensen met PTSS
    Momenteel zijn er zo’n vijftig buddyhonden van KNGF Geleidehonden gekoppeld aan veteranen en politiemensen. “Er is een wachtlijst. Dit komt doordat er steeds meer mensen met PTSS zijn en we te weinig buddyhonden hebben. Een van de voorwaardes om in aanmerking te komen voor een buddyhond is dat je qua therapie uitbehandeld bent. Veteranen en politiemensen (idem, mensen met PTSS) moeten gemiddeld een jaar wachten voordat ze in aanmerking komen voor een buddyhond.”

    Herman traint 1 à 2 honden tegelijk, waarbij hij zich onder andere richt op het omgaan met nachtmerries. De hond wordt getraind om een verandering in de slaap te signaleren en zijn baasje wakker te maken. “We werken met belonen. Ik doe alsof ik een nachtmerrie heb, wat zich bij iedereen anders uit. Dit kan woelen, zweten of geluiden maken zijn. De buddyhond leert wanneer hij in actie moet komen en wanneer niet. Als hij in actie komt op het juiste moment wordt hij beloond.”

    Naar een supermarkt gaan is voor veel mensen met PTSS bijna niet te doen. “Er zijn te veel geluiden en mensen. Iemand kan onverwachts op je af lopen of achter je langs lopen. De hond leert om de persoonlijke zone van een cliënt te vergroten door bijvoorbeeld achter hem te gaan staan wanneer hij iets uit een schap pakt. Ook als er iemand onverwacht voor zijn baasje komt te staan, gaat de hond er tussen staan. Daarmee vormt de hond een buffer voor zijn baasje.”

    “Er is vrijwel altijd meteen een klik bij de eerste ontmoeting”
    Zodra een hond klaar is om buddyhond te worden, wordt hij gekoppeld aan een van de oud geüniformeerden met PTSS. “Er is vrijwel altijd meteen een klik bij de eerste ontmoeting. Als die er niet is, zal het niet werken.” De eerste drie dagen is Herman nauw betrokken bij het bouwen van de relatie tussen de hond en zijn baasje en wordt er gekeken waar er nog specifieke behoeftes zijn. Ook later in het traject blijft Herman betrokken voor ondersteuning van de cliënt en om te kijken of het met de hond goed gaat. De honden gaan in principe na zes jaar met pensioen, maar het is nog niet duidelijk wat er dan gebeurt. “Sommige cliënten hebben al aangegeven dat ze hun buddyhond dan als gezinshond willen houden.”

    Wat als pilot begon, is inmiddels een groot succes. Door de buddyhond komen deze mensen weer buiten, verbetert hun nachtrust en kunnen ze deelnemen aan het leven, zoals het ophalen van hun kinderen van school. Door de hond komen ze weer tot leven, maar ook de gezinnen. “Deze cliënten hebben zich als politieman/-vrouw of veteraan enorm ingezet voor onze maatschappij en grote persoonlijke offers gebracht. Het is mooi als wij hen nu kunnen helpen met een goed opgeleid maatje.”

    Bron: Nieuws.nl >>

    #233488
    Luka
    Moderator

    Onderzoek: genen spelen mogelijk rol bij ontstaan van posttraumatische stressstoornis
    Dna-veerkracht lijkt mede te bepalen of mensen posttraumatische stressstoornis krijgen

    Uit een langlopend onderzoek onder Afghanistan-veteranen blijkt dat het aanpassingsvermogen van dna mogelijk een rol speelt bij het al dan niet optreden van een posttraumatische stresstoornis.

    Veerkracht in het dna lijkt mede te bepalen of mensen posttraumatische stressstoornis (ptss) krijgen na schokkende ervaringen. Dat blijkt uit een langlopend onderzoek onder 93 Nederlandse Afghanistan-veteranen van wie bloedmonsters werden genomen. Mogelijk is de ene mens in biologisch opzicht kwetsbaarder voor ptss dan de ander.

    Lees verder op volkskrant.nl >>

10 berichten aan het bekijken - 11 tot 20 (van in totaal 42)
  • Je moet ingelogd zijn om een antwoord op dit onderwerp te kunnen geven.
gasten online: 12 ▪︎ leden online: 5
Matthias30m, Rosa, Leentje, Ratna, Dragonfly
FORUM STATISTIEKEN
topics: 3.285, reacties: 17.837, leden: 2.129