Loverboys & prostitutie van meisjes en vrouwen

Forum Lotgenoten Seksueel Geweld Achtergrond & Informatie Informatieve websites & mediaberichten Loverboys & prostitutie van meisjes en vrouwen

  • Dit onderwerp bevat 61 reacties, 5 deelnemers, en is laatst bijgewerkt op 15/06/2021 om 20:36 door Luka.
25 berichten aan het bekijken - 26 tot 50 (van in totaal 62)
  • Auteur
    Berichten
  • #229157
    Mark
    Moderator

    Slachtoffermonitor Mensenhandel 2013 – 2017

    Het zicht op slachtoffers van mensenhandel is in 2017 niet verbeterd. De daling van het aantal slachtoffers dat in beeld is bij CoMensha (coördinatiecentrum tegen mensenhandel) die in 2015 is ingezet, is niet ten goede gekeerd in 2017: er zijn slechts 958 slachtoffers in beeld. Nationaal Rapporteur Mensenhandel Herman Bolhaar: ‘We moeten onze ogen hier niet voor sluiten. Mensenhandel heeft politieke topprioriteit, daarom is het van groot belang dat er meer slachtoffers in beeld komen en dat zij bescherming krijgen.’ Vandaag, op de Europese dag tegen Mensenhandel, publiceert hij de Slachtoffermonitor mensenhandel 2013-2017.

    Vooral Nederlandse slachtoffers van seksuele uitbuiting zijn minder goed in beeld: in 2014-2015 waren er gemiddeld 365 slachtoffers in beeld. In 2017 zijn dit er nog maar 263. Dit terwijl het de meest voorkomende vorm van mensenhandel is. De daling komt mogelijk doordat slachtoffers steeds vaker gedwongen worden te werken in de escortbranche en als ‘thuiswerkers’. Deze sectoren zijn minder goed zichtbaar voor de handhavende instanties. In 2013-2015 was 66 procent van de slachtoffers van seksuele uitbuiting uitgebuit in dit deel van de prostitutiesector. In de laatste twee jaren steeg dit naar 81 procent.

    Bron: nationaalrapporteur.nl >>

    #229197
    Luka
    Moderator

    Monique was 10 jaar lang in handen van een mensenhandelaar

    ‘Monique werd van slachtoffer van mensenhandel. Ze werd mishandeld, bedreigd en werkte gedwongen in de prostitutie. Na haar ontsnapping belandde ze in een juridisch en financieel gevecht.

    Bijna dagelijks werd ik in elkaar geslagen
    ‘Ik was een normale meid, zonder problemen. De ellende begon toen ik op mijn 19e een relatie kreeg met Jeffrey. Eerst leek hij het beste met me voor te hebben. Maar het bleek allemaal een leugen.’

    ‘Onder dwang kwam ik op de Wallen terecht, waar ik als prostituee moest werken. Bijna dagelijks werd ik in elkaar geslagen. Hij dreigde mij en mijn familie iets aan te doen als ik probeerde te vluchten. Een paar jaar lang stond ik achter het raam. Daarna moest ik werken in een restaurant dat op mijn naam was gezet. Ik maakte er werkweken van 80 uur. Lichamelijk en emotioneel was ik een wrak.’

    Uit angst ontkende ik alles
    ‘Na signalen van restaurantbezoekers werd Jeffrey opgepakt op verdenking van uitbuiting en mensenhandel.’

    Toen de politie mij ondervroeg, ontkende ik alles. Uit angst voor mijn eigen veiligheid en die van mijn familie. En omdat ik ondanks alles van hem dacht te houden. Toch besloot ik korte tijd later om te ontsnappen. Omdat mijn ex me steeds meer vrij liet, is dat gelukt.’

    ‘Na 10 jaar was ik eindelijk vrij. Helaas werd mijn leven er niet direct beter op. Ik kwam in de financiële problemen, omdat alle boetes en openstaande rekeningen van het restaurant naar mij gestuurd werden. Ik ging naar de politie, om te bekennen dat ik eerder meineed had gepleegd. Ik was wél uitgebuit door mijn ex. Mijn bekentenis pakte niet uit zoals ik hoopte. De politie kon niets voor mij doen, de zaak was al gesloten.’

    De juiste ingangen
    ‘Ik klopte aan bij Slachtofferhulp Nederland en kwam in contact met Maartje. Een pittige vrouw, voor niets en niemand bang. Ikzelf was als een klein kind, wereldvreemd en zonder enig toekomstperspectief. Maartje nam me bij de hand, en leerde me tegelijkertijd dat ik voor mezelf moet opkomen. Ze bleef maar benadrukken dat ik een slachtoffer was. Nooit eerder had ik daarbij stilgestaan.’

    ‘Maartje hielp me met een aanvraag bij het Schadefonds Geweldsmisdrijven. Dat geld kon ik goed gebruiken. En ze had de juiste ingangen om juridische zaken rond het restaurant uit te zoeken.’

    Ik blijf ervoor vechten
    ‘Maartje heeft me geholpen mijn leven weer enigszins op gang te krijgen. Maar ik ben er nog lang niet. Ik ben in therapie voor mijn posttraumatische stressstoornis. Mijn advocaat heeft een herzieningsverzoek ingediend bij het Openbaar Ministerie, zodat mijn zaak hopelijk wordt heropend. Inmiddels heb ik wel alle schulden en boetes afbetaald, dankzij geld van mijn moeder en opa. Het is zo vervelend dat dit juridische en financiële gevecht zo lang duurt. Daardoor heb ik nog te weinig rust om mijn leven daadwerkelijk op te pakken. Maar uiteindelijk zal het lukken. Daar zal ik voor vechten.’

    Bron: slachtofferhulp.nl

    #229565
    Luka
    Moderator

    ‘Jarenlang had hij me in zijn greep.’
    Tessa werd slachtoffer van een loverboy. Uiteindelijk werd hij opgepakt.

    ‘Op haar dertiende werd Tessa door een 18-jarige jongen gedwongen tot seksuele handelingen voor de webcam. Dat ging jarenlang door, tot Tessa op haar zeventiende aangifte durfde te doen.’

    Hij ging heel ver
    ‘Het chatcontact met Johnny – zo noemde hij zichzelf – vond ik spannend. Ik voelde me speciaal door de aandacht die hij me gaf. Zelfs toen de gesprekken een seksueel tintje kregen. De eerste keer heb ik me vrijwillig ontbloot voor de webcam. Maar omdat ik het eigenlijk helemaal niet prettig vond, verbrak ik daarna het contact. Een halfjaar later stuurde hij een foto van mij, bloot voor de webcam. Hij dreigde die foto openbaar te maken, als ik niet weer uit de kleren zou gaan.’

    ‘Toen is het begonnen. Jarenlang had hij me in zijn greep. Ik moest vergaande seksuele handelingen verrichten. Tegen mijn ouders durfde ik niks te zeggen, uit angst dat ze van me zouden walgen. Het werd steeds heftiger. Ik raakte op mijn veertiende zwaar aan de drugs en stopte met school.’

    Er bleken nog 150 andere slachtoffers te zijn
    ‘Op een dag – ik was inmiddels zeventien – knapte er iets. Ineens besloot ik mijn moeder te vertellen wat er speelde. Ze nam me direct mee naar het politiebureau.’

    ‘Er bleken ruim honderdvijftig andere slachtoffers te zijn en al snel deden andere meisjes ook aangifte. Uiteindelijk werd hij opgepakt. De politie vroeg of ik slachtofferhulp wilde. Ik twijfelde. Door mijn drugsgebruik had ik al te maken met allerlei instanties, maar dat contact verliep nooit prettig.’

    Dankbaar voor haar hulp
    ‘Uiteindelijk vroeg ik toch om hulp, omdat ik het toen écht nodig had. Mariëtte werd mijn casemanager. Eerst stond ik totaal niet voor haar open. Maar ze bleef energie in me steken. In de pauze van de pro-formazitting raakte ze ineens een gevoelige snaar, door wat ze zei en vroeg. Ik brak en vertrouwde haar daarna volledig.’

    ‘Mariëtte deed alles wat ik en mijn moeder nodig hadden. Ze regelde alle afspraken met onze advocaat, zorgde voor een parkeerplaats bij het Paleis van Justitie, kwam bij ons thuis langs om te kijken hoe het met me ging.’

    ‘Ze bereidde ons voor op het juridische traject en legde uit wat er tijdens de zittingen werd besproken. Ook hielp ze me met het opstellen van de slachtofferverklaring die ik tijdens de zitting heb voorgelezen. Dat was heel moeilijk, maar ik wilde het wel.’

    Bron: Slachtofferhulp.nl

    #229620
    Luka
    Moderator

    ‘Loverboy 3.0’ dwingt Nederlandse meisjes tot werk in Belgisch bordeel

    Het Schipperskwartier in Antwerpen, de enige wijk in de stad waar prostituees achter ramen staan

    Loverboys zetten vaker Nederlandse meisjes in als prostituee in België. Daar controleert de politie minder streng dan in Nederland, zegt hulporganisatie Terre des Hommes. De organisatie sprak vandaag met het Belgisch Openbaar Ministerie en de gemeente Antwerpen over een gezamenlijke aanpak.

    Politie en hulpverleners zien dat minderjarige meisjes worden geronseld via sociale media en vervolgens binnen enkele dagen in de prostitutie belanden. Volgens Terre des Hommes heeft deze vorm van uitbuiting de afgelopen twee jaar een vlucht genomen.

    De loverboy neemt geen weken de tijd meer om een meisje te verleiden met cadeautjes, maar dwingt slachtoffers soms al binnen 24 uur tot prostitutie.

    “Ze spreken het slachtoffer aan via Facebook en zij heeft diezelfde dag al seks met een klant. Zo snel kan het gaan”, zegt Ron Ampersen van de politie-eenheid Zeeland-West-Brabant in radioprogramma Nieuws en Co. Hij houdt zich al jaren bezig met de bestrijding van deze vorm van criminaliteit.

    Mannen die volgens deze methode werken, worden ook wel ‘loverboys 3.0’ genoemd. Zij hebben het vaak gemunt op kwetsbare meisjes, met bijvoorbeeld een licht verstandelijke beperking of psychische stoornis.

    Uit een recent rapport blijkt dat in Nederland jaarlijks zo’n 6250 mensen slachtoffer zijn van mensenhandel. Ook loverboys zijn mensenhandelaars, zei Nationaal Rapporteur Corinne Dettmeijer.

    Seksuele uitbuiting is in Nederland de meest voorkomende vorm van mensenhandel. Per jaar zijn zo’n 1300 meisjes hier slachtoffer van.

    De pooiers zoeken contact via sociale media en vragen slachtoffers om een naaktvideo of -foto. Daarmee chanteren ze meisjes en dwingen ze hen tot prostitutie.

    “We kennen zaken waarbij meisjes seks hebben met 20 klanten per dag en dus 20 keer per dag worden verkracht”, vertelt Gideon van Aartsen in Nieuws en Co. Van Aartsen is projectleider bij Watch Nederland, een onderdeel van Terre des Hommes.

    Loverboys bieden de meisjes aan op internet. Per klant krijgt de pooier zo’n 50 euro. Hij verdient op deze manier dus zo’n 1000 euro per dag. Het meisje ziet niets van dat geld terug.

    Doordat de meisjes de grens over worden gebracht, zijn ze nog afhankelijker van de loverboy. Ze komen vaak in bordelen terecht in Antwerpen. “Daar belanden ze in een isolement”, legt Van Aartsen uit. “Ze zijn in een vreemd land en volledig in de ban van een vreemde man.”

    De gevolgen van gedwongen seks kunnen groot zijn voor de meisjes. Sommigen worden ongewenst zwanger, anderen verliezen zich in zelfverminking. Politieman Ampersen zag de meest schrijnende situaties bij minderjarige meisjes. “Dan ben je 17 jaar oud en ligt je hele leven al aan diggelen.”

    In Nieuws en Co zou ook een slachtoffer aanschuiven om haar verhaal te vertellen. Het meisje in kwestie is 18 jaar oud. Ze belandde op haar 16e in de prostitutie. Het meisje is van Marokkaanse afkomst. Net als veel andere slachtoffers is ze gechanteerd met een seksvideo.

    Het meisje kwam niet opdagen voor de uitzending van Nieuws en Co. Ze was ook niet meer bereikbaar.

    “Meisjes met zo’n achtergrond zijn extra kwetsbaar”, vertelt Van Aartsen. Ze loopt het risico dat ze door haar familie wordt verstoten of dat ze slachtoffer wordt van eerwraak. “Een loverboy heeft haar daardoor volledig in zijn macht. Bij dit soort meisjes is de kans op terugval groot.”

    Bron: NOS.nl >>

    #232963
    Luka
    Moderator

    Loverboys maken jonge meisjes binnen een dag prostituee

    Waar loverboys vroeger maanden over deden, lukt ze nu in één dag: jonge meisjes in de prostitutie krijgen. “En je schaamt je zo, dat je niets durft te vertellen”, vertelt slachtoffer Xandra.

    Hulpverleners zien het steeds vaker gebeuren. Binnen een paar dagen worden onschuldige meisjes door loverboys gedwongen de prostitutie in te gaan. Sommige meisjes zijn nog maar 11 jaar oud. Dat zeggen organisaties die slachtoffers van loverboys helpen tegen RTL Nieuws.

    Prostitutie
    Loverboys zoeken hun slachtoffers tegenwoordig steeds vaker op via het web. Ze benaderen meisjes via chats en vragen ze bijvoorbeeld om foto’s. Als een meisje een foto instuurt, kan het chanteren beginnen.

    Celine Verheijen van hulporganisatie Defence for Children ziet dit steeds vaker gebeuren. Ze helpt slachtoffers van loverboys: “Door gebruik van sociale media kan het zo zijn dat iemand naar school gaat, ‘s middags contact heeft met een loverboy, een naaktfoto stuurt en direct daarmee wordt bedreigd. Waardoor ze dus diezelfde avond al in de prostitutie terecht kan komen.”

    Xandra werd verkracht en verhandeld, nu waarschuwt ze voor nieuwe loverboytactieken


    Lokken
    Een loverboy is iemand die probeert om een slachtoffer op de een of andere manier in de val te lokken. Vroeger werden de meisjes maandenlang gevleid en met cadeaus verwend. Tegenwoordig gaat het er harder aan toe. Binnen een paar uur wordt het slachtoffer al uitgebuit. Op een gegeven moment wordt het meisje gedwongen tot seks. Vaak eerst met de loverboy zelf en al snel ook met andere mannen. Daarmee worden soms honderden euro’s verdiend.

    Door schaamte of angst zijn er maar weinig slachtoffers die zich durven te melden bij hulporganisaties of politie. Ze zeggen dat het geen zin heeft, ook omdat de politie tegen ze zegt dat de daders toch niet gestraft worden vanwege gebrek aan bewijs. Vorig jaar hebben 139 slachtoffers zich gemeld, blijkt uit recente cijfers.

    Het werkelijke aantal slachtoffers is naar schatting vele malen hoger. Het gaat in de meeste gevallen om meisjes (134 van de 139). De meesten zijn jong.

    Verkracht
    Zoals Xandra. Vanwege privacy doet ze onder een andere naam haar verhaal. Xandra was 15 jaar toen ze in handen viel van haar loverboy. “Het was niet eens een heel knappe jongen die me met cadeaus verwende. In de supermarkt zou ik hem voorbij lopen”, zegt ze in een interview met RTL Nieuws.

    Xandra wilde er als puber graag bij horen. Ze ging om met mensen die stiekem drugs verhandelden en kwam daardoor in contact met haar loverboy. Ze verhandelde zelf ook drugs.

    Hij deed er maanden over om Xandra zover te krijgen dat ze in de prostitutie ging werken. Tegenwoordig gaat dat vaak veel sneller. Eerst verkrachtte hij haar, daarna moest ze met andere mannen seks hebben. “Ik kreeg dan een sms’je waarin hij me opriep. Dan moest ik seks hebben hebben met andere mannen.”

    Schaamte
    Xandra durfde het niet te vertellen. De schaamte was zo groot. En de angst dat haar ouders boos op haar zouden worden. “Hij dreigde met teksten dat als ik het zou vertellen, mijn ouders zo boos zouden worden dat ik straf zou krijgen.”

    Hulpverlener Celine Verheijen ziet die schaamte heel vaak terug: “Die is vaak zo groot. Ze willen niet dat hun ouders er achter komen. Ze willen niet dat anderen op school die foto’s zien. Meisjes denken dat als ze met een persoon naar bed gaan, ze er vanaf zijn. Ze zien niet dat de uitbuiting dan pas begint.”

    Verdwenen
    Xandra’s loverboy verdween. Ze verbrak alle contact en vluchtte naar een instelling. Waar hij is of wat er met hem is gebeurd? Ze heeft geen idee.

    Xandra heeft uiteindelijk alles verteld aan haar ouders. Ze helpt nu andere meisjes. Uit angst heeft Xandra haar loverboy nooit bij de politie aangegeven. “Straffen is vaak lastig omdat er geen bewijs is. Een verkrachting vindt niet plaats bij de ingang van de supermarkt. Dat hij nooit een passende straf heeft gekregen, blijft frustrerend.”

    Bron: rtlnieuws.nl

    #232974
    Lautrec
    Lid LSG

    ‘Seks is aandacht, en een pak slaag eigenlijk ook’

    Met een meldpunt hoopt Payoke begin volgend jaar al een beter zicht te krijgen op het fenomeen van de tienerpooiers. Hoe gaan die ‘loverboys’ tewerk en wie zijn hun slachtoffers?

    Een mensenhandelaar die tieners aanhankelijk maakt om hen vervolgens uit te buiten in de prostitutie. Dat is de definitie van een tienerpooier. Volgens Child Focus en Payoke bevinden minstens een honderdtal meisjes zich op dit moment in de klauwen van zo’n tienerpooier. ‘Maar mijn gut feeling zegt dat het er veel meer zijn’, waarschuwt Klaus Vanhoutte, directeur van Payoke.

    Lees dit een premium artikel verder op standaard.be of als lid van LSG in het ledendeel.

    Lees ook het premium artikel “Ik heb nooit durven tellen hoeveel handen mijn lichaam hebben betast”: een slachtoffer (19) van loverboys getuigt op demorgen.be of als lid van LSG in het ledendeel.

    #233029
    Luka
    Moderator

    Brabants slachtoffer loverboy roept mannen ter verantwoording: ‘Ook als een prostituee ‘nee’ zegt, moet je stoppen’

    De Brabantse Sandra (18) werd twee jaar geleden ingepalmd door een loverboy en gedwongen tot prostitutie. Toen ze haar klanten zei dat de seks tegen haar zin in gebeurde, negeerden ze haar. Dat moet veranderen, hoerenlopers kunnen niet langer wegkijken bij misstanden.

    Het verhaal van de Brabantse past in dat van de klassieke loverboy. Sandra is in haar jeugd jarenlang gepest, terwijl thuis de problemen zich opstapelen. Als ze door een vriendin wordt voorgesteld aan een jongen, valt ze al snel voor zijn charmes. ,,Hij zei lieve dingen tegen me, dat ik knap was. Ik kreeg van hem de aandacht die ik thuis miste. We werden verliefd op elkaar, ik tenminste wel op hem…”

    Lees verder op de site van het Eindhovens Dagblad >>

    #233031
    Luka
    Moderator

    #233786
    Mark
    Moderator

    ‘Dit is geen uitbuiting, maar een gezin’

    SLACHTOFFERS VAN TIENERPOOIERS ZIEN ZICHZELF ZELDEN ZO

    Het parket ziet een pooier en een slachtoffer. Zij ziet geen pooier, maar haar vriend, die ze bezoekt en zakgeld geeft in de cel, en van wie ze zoveel houdt dat ze uit liefde voor hem ‘uit het raam zou springen’. En dan bevalt ze van een kind.

    Lees dit premium artikel op standaard.be of als lid van LSG in het ledendeel.

    #234215
    Luka
    Moderator

    Hoe Amanda werd gered uit de handen van een pooier

    Als minderjarige werd Amanda slachtoffer van mensenhandel. Ze werd gedwongen te werken in de prostitutie. Nu, ruim 15 jaar later, heeft ze weer uitzicht op een normaal leven. Door keihard te werken, en een intensief hulptraject.

    De hulp die vanaf komend jaar aan Twentse prostituees wordt geboden, heeft de afgelopen periode al gezorgd voor een radicale omslag in het leven van Amanda*. Want waar ze jarenlang gedwongen werd om in de prostitutie te werken, leert ze nu weer op eigen benen te staan. „Ik denk eindelijk weer dat ik een mooie toekomst voor me heb.”

    Lees verder op de site van Tubantia >>

    #234781
    Mark
    Moderator

    Hoe een tbs-therapeut een 16-jarig meisje aanbood voor seks op de parkeerplaats

    Arjan B. (49) werkt ruim vijftien jaar als therapeut in de Drentse tbs-kliniek Boschoord, waar onder anderen zedendelinquenten worden behandeld. Tot hij op een parkeerplaats langs de N375 een meisje van 16 voor seks aanbiedt. Justitie eist vijf jaar cel tegen hem.


    De N375 bij Ruinen en Koekange, waar de parkeerplaats is waar Lucy voor seks werd aangeboden. ©Harry Cock

    ‘Er is politie, kom snel hier, ik ben je nichtje.’ Ondanks haar paniek appt ‘Lucy’, zoals ze wordt genoemd, nog vlug een alibi naar de 48-jarige Arjan B. in Steenwijk. Het is zaterdagavond 7 juli 2018. Het loopt tegen middernacht als agenten haar aantreffen in de auto van B., voor de deur van zijn woning. Hij is binnen, zij is zijn nichtje helemaal niet. B. biedt Lucy aan voor parkeerplaatsseks. Op haar initiatief, zegt hij.

    Lees dit artikel verder op volkskrant.nl of als lid van LSG in het ledendeel.

    #239149
    LSG
    Beheer
    Topic starter

    Wat is mensenhandel? En wat kan je er zelf aan doen?
    In deze podcast lopen we met officier van justitie Warner ten Kate over de Amsterdamse Wallen, dé plek waar mensenhandel en uitbuiting misschien wel het meest zichtbaar is.

    #242659
    Luka
    Moderator

    Jongeren geronseld voor prostitutie of drugshandel: hoe criminele bendes grip hebben op scholen in Nederland

    Schoolmeisjes worden geronseld voor prostitutie, jongeren ingezet als drugskoeriers: criminele bendes zijn actief op scholen. Maar veel van die scholen kijken weg.


    Is het waar dat scholen duiken? Wat weet de politie? Wat weten burgemeesters? Beeld Robert G Fresson

    ‘Laatst hadden we een schoolfeest. Een van onze bewakers kwam naar me toe, hij zei: ‘Ik laat net een jongen binnen en die heeft een tiet met geld.’ Het bleek dat de leerling bankbiljetten bij zich had in een grote rol, ongelofelijk was het, geld in een enorme bundel. Het was zoals je het in de film ziet. Maar dan in het echt. Een joch van 15, 16 jaar.’

    We zitten op een zonnige namiddag op de kamer van de directrice van een vmbo-school in de provincie Utrecht. Specifieker, zo hebben we afgesproken, zullen we het niet opschrijven. In ruil voor anonimiteit zegt de directrice openhartigheid toe over een onderwerp dat voor elke school verwoestend kan zijn: hoe criminele bendes actief zijn op scholen in Nederland. Hoe schoolmeisjes worden geronseld voor de prostitutie, hoe drugsbendes jongeren werven voor koeriersdiensten. En hoe de betrokken scholieren aanvankelijk over duizenden euro’s beschikken en al snel schaakmat worden gezet.

    De directrice weet er alles van. Ze is een vrouw met een lange staat van dienst. Je schuift haar niet zomaar opzij. En toch stond ook zij te kijken toen de scooters van de dealers op haar schoolplein verschenen. Alsof ze daar hoorden. Met behulp van de wijkagenten heeft zij de dealers verjaagd. ‘Je moet eropaf’, zegt ze. Het is alsof ze meer zichzelf toespreekt dan ons. ‘Ook als ze aan de openbare weg staan, moet je eropaf. Je moet ze wegsturen. Nu zijn ze buiten ons gezichtsveld. Dat is nodig voor de school. Maar daarmee hebben we nog niet bereikt dat het niet meer gebeurt. Die illusie heb ik niet. Het verplaatst zich. Natuurlijk verplaatst het zich. Ik kan niet voorkomen dat leerlingen worden geronseld, als koerier of als hoertje.’

    Een paar weken eerder waren we in een debatcentrum in de binnenstad van Tilburg. We waren uitgenodigd voor een discussiemiddag tussen mbo-scholieren. Een donkere zaal, half gevuld met ruim honderd jonge mensen; op de achterwand van het toneel is in grote letters de reden van de samenkomst geprojecteerd: ‘De lokroep van het illegale geld.’

    In de val
    Van discussie is amper sprake. Sommigen leggen statements af die de anderen niet echt lijken te beroeren. ‘Ik merk dat het taboe eraf is’, had een begeleidende docente ons al gezegd. ‘De laatste tijd zie ik dat leerlingen er gewoon open over zijn, over de drugsindustrie als interessante bron van bijverdiensten.’

    We ontmoeten AJ, spreek uit EeDzjie, 17 jaar. ‘Ik ga er niet al te diep op in’, zegt hij ernstig, ‘maar je mag gerust aannemen dat veel jongens erin worden geluisd. Een opdrachtgever stelt 10 duizend euro in het vooruitzicht. Het is voor één keer, zegt hij erbij. De jongen wordt met cocaïne op pad gestuurd, de opdrachtgever laat hem onderweg in elkaar slaan en het spul wordt gestasht. De jongen komt terug, vertelt dat hij is overvallen, de opdrachtgever zegt: jammer voor je, dit kost me duizenden euro’s, zorg maar dat ik het terugkrijg. Dan zit je in de val, dan moet je wel blijven runnen, want anders zijn de gevolgen bloederig.’

    In het debatcentrum lopen we ook Aïsha tegen het lijf. Ze is klein en frêle. Ze studeert sociaal-cultureel werk op een mbo in Brabant. 19 is ze; toen ze 16 was, werd ze voor het eerst benaderd: ‘Ik kende hem niet, hij zag eruit als een gewone jongen, een T-shirt, een spijkerbroek. Hij vroeg of ik een pakketje cocaïne van Tilburg naar een adres in Amsterdam kon brengen. Ik zou 2.000 euro krijgen. Het is heel verleidelijk, ik heb het niet gedaan.’

    Aïsha heeft zich vastgebeten in de kwestie. Dat komt, zegt ze, doordat dealers haar verstandelijk gehandicapte broertje te grazen hebben genomen. Eerst hebben ze in het geniep zijn jaszakken volgestopt met wiet en daarna hebben ze hem geïntimideerd en bedreigd en hebben ze hem gezegd: je staat bij ons in het krijt.

    Het heeft haar zo kwaad gemaakt dat ze nu bijna in haar eentje actie voert. Ze wil gastlessen geven op scholen. Ze verwijt scholen duikgedrag. Ze zegt: ‘Scholen zwijgen, scholen kijken weg. Er is veel verzuim van leerlingen die op pad zijn, er wordt veel verdoezeld. Controles van kluisjes op drugs worden een week van tevoren aangekondigd. Logisch dat zo’n school naderhand kan zeggen: wij zijn clean. Ouders moeten ook veel alerter zijn. Ze zijn naïef. Ze hebben geen flauw benul als hun 12-jarig kind grof aan het bijverdienen is.’

    Het is een leerzame middag, maar intussen zitten we met tal van vragen. De belangrijkste is natuurlijk: als ronselen zo’n wijd en zijd verbreide praktijk is, door het gehele land, waarom horen we daar zo weinig van? Is het waar dat scholen duiken? Wat weet de politie? Wat weten burgemeesters? Zijn er cijfers, heeft iets of iemand een algemeen beeld?

    De docente van de mbo-leerlingen praat met veel empathie over haar leerlingen. Ze zegt dat we ons niet kunnen voorstellen hoe kwetsbaar tegenwoordig opgroeiende kinderen zijn. Met een gemoed dat zweeft tussen hoop en wanhoop probeert ze de scholieren waakzaamheid bij te brengen. Ze weet waarover ze spreekt: ‘Ik had op school een conflict met een meisje dat altijd te laat kwam. Ze was niet hygiënisch, ze leverde haar werk niet in. Op een gegeven moment werd ze heel boos op mij, ze schreeuwde: ‘Jij weet niet hoe moeilijk ik het heb. Als ik gewoon over straat loop, kan ik een kogel door mijn kop krijgen.’ De aap kwam uit de mouw. Ze werd serieus bedreigd. Ze had schulden, ze is cocaïne en wiet gaan rondbrengen, 17 was ze. Eerst kreeg ze goed betaald, daarna stopte de betalingen. Ze kon geen kant meer op, ze zat in de greep van de dealers.’

    Verstrengeling
    De Achterkant van Nederland noemden wij het boek dat we een paar maanden geleden publiceerden. Het gaat over de toenemende verstrengeling van onder- en bovenwereld. We probeerden een werkelijkheid van Nederland te laten zien die naar ons idee nog veel te weinig onderkend wordt. De miljarden van de drugsindustrie corrumperen de maatschappelijke verhoudingen, veel meer dan we geneigd zijn aan te nemen. In volkswijken zijn criminelen de baas; de financiële, de economische en zelfs de bestuurlijke wereld worden geïnfiltreerd. Wie niet meebuigt, wordt bedreigd.

    We dachten dat wij aan de argeloosheid voorbij waren. Totdat, weliswaar in fragmenten, maar voor ons onmiskenbaar kwam vast te staan dat in Nederland ook schoolkinderen in de greep zijn van de georganiseerde criminaliteit. We gingen verder op onderzoek. Vaker dan ons lief was liepen we tegen muren. Een landelijk beeld is er domweg niet, niet in het onderwijs en evenmin bij de politie. Tegelijk zijn er ernstige signalen en overrompelende verhalen die allemaal in een en dezelfde richting wijzen: criminele bendes zijn actief onder scholieren.


    ‘Er zijn jongens van 16, 17 jaar die 10 duizend euro per maand te besteden hebben.’Beeld Robert G Fresson

    We treffen op onze speurtocht de burgemeester van het Zuid-Limburgse Brunssum. Ooit was het een ijzersterke gemeente met de Hendrik en de Emma als staatsmijnen. Brunssum is de sluiting van de kolenmijnen ondanks de komst van een Navo-hoofdkwartier nooit echt te boven gekomen.

    De burgemeester heet Luc Winants. Hij is een vat vol dadendrift. Hij gaat voorop in een ambitieus programma tegen jeugdcriminaliteit. Wake Up heeft hij het genoemd, wakker worden. Winants: ‘Iedereen weet wat hier speelt. Iedereen weet dat kinderen worden geronseld. Maar er wordt veel verzwegen in de hechte gemeenschappen.’

    Na een jaar voorbereiding was het begin januari Grote Klapdag in Brunssum. Met 250 man militairen, politie en recherche zijn ze binnengevallen op tal van adressen. Winants: ‘Hoe vaak vanuit scholen niet tegen mij is gezegd: wij kunnen informatie niet met u delen vanwege de privacy van de kinderen. Dat ik dacht: sodemieter op, hoe kom je erbij, privacy van kinderen! Als ik drie keer een melding krijg dat kinderen aan het handelen zijn in kalasjnikovs, kinderen van 15 jaar, een ander hooguit 21, dan gaan toch alle bellen rinkelen. Dan zeg je toch: weg met je privacy, ik moet nu alle puzzelstukken hebben.’

    In Brunssum heeft de politie een groep van 75 jongeren in beeld gebracht. Er zijn lijnen naar motorclub Satudarah. ‘Er gaat in die wereld gigantisch veel geld om’, zegt de burgemeester. ‘We treffen jonge jongens met grote stapels bankbiljetten in hun zakken. We zijn bijna kinderlijk naïef. We hebben vaak geen idee van wat er echt speelt. En we zijn geen geoefende tegenpartij. Dat is heel zorgelijk.’

    Winants spreekt van een piramide: twintig scholieren in de top, de rest verleent hand- en spandiensten. Hij zegt: ‘Ouders vragen niet door. Ze lijken bang te zijn voor hun kinderen. Vaak genoeg hoor ik ouders zeggen: als ik doorvraag, wordt hij zo kwaad – ik doe het maar niet. De scholen willen vaak de aap niet op de schouder hebben. Ze willen geen reputatieschade. Maar ik verlang betrokkenheid van iedereen, ook van de scholen.’

    Generatie
    De burgemeester lijkt door roeien en ruiten te gaan. Dat heeft een reden, zegt hij: ‘Vaak denk ik: hier gaat een generatie de vernieling in. Als wij niet met z’n allen de zaak oppakken en alle informatie die we hebben met elkaar uitwisselen, dan gaat deze generatie naar de mallemoer.’

    In haar eigen woorden had de mbo-docente uit Tilburg ons eigenlijk al hetzelfde voorgehouden. Waar komt het vandaan, wat zegt het over deze tijd, vroegen wij. Ze zei: ‘We kampen in het onderwijs met ongelofelijk moeilijke lichtingen van leerlingen. Je hoort het niet alleen op mbo’s, ook op hbo’s. Het lijkt alsof ze niet langer dan drie minuten kunnen luisteren. Ze zien niet in waarom ze in zichzelf zouden moeten investeren. We kweken een type scholier zonder intrinsieke wens om iets te bereiken. Het gaat alleen om uiterlijkheid. Ze hebben veel nodig. Het maakt ze tot een makkelijke prooi van dealers.’

    We bellen lukraak met scholen. Zinloos tijdverdrijf. Directies laten weten dat het probleem zich op hun school niet voordoet. Ook noteren we als reactie dat men zich ‘niet wil associëren met het onderwerp’. De VO-raad, koepel van het voorgezet onderwijs, is niet bekend met het fenomeen. De directeur van de Algemene Vereniging van Schoolleiders spreekt van ‘zeer serieuze problematiek. We zien kwetsbare kinderen met weinig zelfvertrouwen die op allerlei manieren beïnvloedbaar zijn.’ Maar de vereniging heeft geen idee hoe wijdverbreid de greep van georganiseerde criminelen op leerlingen is. De stichting School en Veiligheid meldt dat het thema ‘buiten onze scope’ valt.

    Een ander geluid komt van Ingrado, de landelijke vereniging van leerplichtambtenaren. Voorzitter Roozemond zegt dat medewerkers van de vereniging signalen krijgen uit het land. ‘Het staat absoluut vast dat er geronseld wordt onder scholieren’, zegt ze. ‘Ik weet dat honderd procent zeker.’

    Een overzicht, een totaalbeeld heeft ook deze vereniging niet. De voorzitter: ‘Ik weet dat er op veel scholen niet gemakkelijk over wordt gesproken. Toch pleit ik ervoor dat de directies het probleem gaan benoemen. Het is de enige manier om in samenwerking met gemeenten en politie deze naargeestige toestand te doorbreken.’

    Chantage
    We krabbelen voort. We treffen een directeur van een scholengemeenschap ‘ergens in de Randstad’. Liever geen nadere aanduidingen. Hij vertelt hoe hij, pas begonnen als directeur, getroffen werd door bovenmatig veel scooters rondom zijn school. Hij had snel door dat het om drugs ging.

    Zijn verhaal: ‘Wat wij zien is dat jongens die niet ouder zijn dan 14, 15, 16 jaar jongere leerlingen ronselen. Ze zetten die jongere kinderen onder druk. Die moeten drugs gaan verhandelen, ze moeten koeriersdiensten gaan verrichten, ze moeten actief worden in het loverboycircuit of ze moeten van medeleerlingen dure spullen stelen zoals iPads en smartphones.

    ‘Ze dreigen hen in elkaar te slaan. Soms doen ze dat ook daadwerkelijk. We hebben meegemaakt dat jonge kinderen, brugpiepers, op straat werden aangevallen, in elkaar werden gerost.

    ‘Het gebeurt dat slachtoffers opdracht krijgen andere slachtoffers te maken. Meisjes die in de macht zijn van loverboys worden onder druk gezet om andere meisjes op school te ronselen. De jongens beschikken over foto’s van het meisje, naaktfoto’s. Als ze zou weigeren om andere meisjes te werven, worden die foto’s als chantagemiddel ingezet.’

    Hij ziet het onder zijn ogen gebeuren. Hij zegt de kwetsbare kinderen te herkennen. Als een nieuwe lichting binnenkomt, kan hij ze zo aanwijzen. Het zijn de meisjes die al redelijk volgroeid zijn. En onder de jongens zijn het de kleine guppies, die vol bravoure zijn. Die worden volgens de directeur eruit gepikt. ‘Ze zijn geschikt omdat ze gemakkelijk beïnvloedbaar zijn; ze willen erbij horen.

    ‘Wij krijgen nu signalen van basisscholen dat het steeds vroeger begint. Dan komen ze bij ons op school, in de brugklas, en dan zijn ze al geronseld. Voor koeriersdiensten. Alles brengen ze weg, pillen, cocaïne, crack. Zo blijven de dealers buiten beeld. En wie verdenkt nou een jong kind?’

    De directrice van de vmbo school in de provincie Utrecht had ons al verteld geen greep te hebben op wat zich afspeelt buiten de hekken. Hetzelfde geldt voor deze directeur: ‘Op wat er buiten de school gebeurt, hebben wij totaal geen vat. Ik maak me zorgen over de graad van organisatie onder de criminelen. Die wordt steeds beter, steeds professioneler. Het betekent dat wij er minder greep op krijgen, van jaar op jaar. Als school kun je het amper voorkomen. Er zijn zoveel contactmomenten tussen leerlingen. Ze wisselen telefoonnummers uit; als leerkracht kom je daar niet bij.

    ‘Wij hebben in het team afgesproken dat we teruggaan naar waar wij als school voor bedoeld zijn. Terug naar de basis. Dat betekent goed onderwijs. Niet alleen didactisch, ook pedagogisch. We willen binnen de school rust, regelmaat en reinheid. Er zijn opstandjes geweest tegen die lijn. Er was een groep die als houding had: we zullen nog wel even zien wie hier de baas is. Dat hebben we achter de rug, lijkt het.’

    We treffen nog een burgemeester die voorop gaat. ‘Als jongeren liever als drugskoeriertjes rondknorren dan de vakken vullen, heb ik niet de luxepositie om weg te kijken.’ Elly Blanksma is burgemeester van Helmond, industriestad van inmiddels 90 duizend inwoners.

    ‘Voor sommige kinderen begint hun criminele carrière al tussen de 10 en 12 jaar. Die zitten nog op basisscholen. Het houdt me enorm bezig. Hoe kun je ingrijpen?

    ‘Alles is drugsgerelateerd. Ze gebruiken. Ze dealen. En ze zijn koerier. Er zijn jongens van 16, 17 jaar die 10 duizend euro per maand te besteden hebben. Toen ik dat besprak met onze politiemensen zei een van hen: ‘Met tien mille zit je echt aan de onderkant, er wordt veel meer verdiend.’ Een jongen van 16 die meer dan een ton per jaar binnenhaalt zal niet denken: het is zaak dat ik mijn opleiding afmaak.’

    Stigmatisering
    De burgemeester is met drie schooldirecteuren, die meer dan tienduizend leerlingen onder zich hebben, aan tafel gaan zitten. Ze komt op voor de scholen. ’90 procent, 95 procent gaat goed’, zegt ze. ‘Maar de rotte plekken moeten eruit.

    ‘Die directeuren kunnen mij de namen noemen van ten minste tien gezinnen waar het fout gaat, want dat zie je gewoon, je voelt het als schooldirectie. Als wij die gegevens nu eens leggen naast een top-10 van onze kant, zouden we misschien een keer echt achter de voordeur kunnen komen. De wet verbiedt het delen van deze informatie. Dat is een probleem. Beeldvorming – ik laat mijn school niet zomaar stigmatiseren – is een volgend probleem. De directeuren zeggen tegen mij: één negatief bericht betekent honderd aanmeldingen minder. Maar dat we een groot probleem hebben, erkennen ze allemaal.’

    Het geldt ook voor de politie. Wat is het beeld dat daar bestaat? Een politiechef uit de regio Zeeland West-Brabant schrijft ons: ‘Ik maak me zorgen. Maar ik schrik er niet van, want het is herkenbaar. Ik herken het aan de verhalen van mijn wijkagenten die kinderen van 14 in extreem dure kleding zien rondlopen, in jassen van 900 euro.’

    De teamchef haalt voor ons een aantal wijkagenten en jeugdrechercheurs bij elkaar. We zitten in een vergaderzaaltje op een bureau in Sprang-Capelle. De politiemensen vertellen dat jongeren onderlinge informatie steeds vaker via games uitwisselen. In gecodeerde vorm geven ze via het spel berichten door aan elkaar. Daar krijg je als wijkagent geen vinger achter.

    Op in beslag genomen telefoons zien de agenten hoe jongens van 15 elkaar berichten over een halve kilo coke, over een hele kilo coke. Vol trots wisselen ze beelden uit van wapens en van stapels geld.

    Op papier houden politie, jeugdzorg, gemeenten en Openbaar Ministerie elkaar op de hoogte. In de praktijk is de materie weerbarstiger. ‘Het probleem is’, zegt een van de agenten, ‘dat het probleem van niemand is. Het gebeurt maar zelden dat in het overleg met partners iemand de vinger opsteekt en zegt: oké, die zaak is van mij.’

    De directrice van de vmbo-school in de provincie Utrecht had ons eerder hetzelfde voorgehouden: ‘Ik maak herhaaldelijk mee dat we met tien, twaalf instanties om een tafel zitten. Er gebeurt niks. En waarom niet? Omdat niemand de regie neemt.

    Onmacht
    ‘De een kijkt naar de ander en iedereen verschuilt zich achter de ander. Ik noem het altijd het gelulder-delulder aan zo’n tafel, je wordt er heel droevig van. Het vervelende is: als school ben je niet een instantie die zorg levert. Wij doen het onderwijs. Ik heb herhaaldelijk meegemaakt dat buurtteam naar zorgteam wijst en zorgteam wijst naar hulpteam en niemand zegt: nu is het afgelopen, nu gaan we dit probleem als volgt aanpakken.

    ‘Ik sla dan met de vuist op tafel. Dan zeg ik: nu is het klaar, we hebben hier meisjes met stapels problemen, zo groot dat je je afvraagt hoe het in hemelsnaam mogelijk is dat ze nog opgroeien. Het zijn kwetsbare kinderen, ongelofelijk kwetsbare kinderen. De gezinnen waaruit die meisjes komen krijgen hulp, zeker krijgen die hulp. Weet je van wie? Van de kant van de dealers, van de kant van criminelen.

    ‘Hou toch op, jongens, hou toch op. Ik vind het zo lamlendig, zo verschrikkelijk lamlendig. Begrijp me goed, ik vind het van mezelf ook lamlendig. Je ziet dat kinderen eraan gaan, je weet dat je nu moet ingrijpen en je zit erbij en het gebeurt niet. Dan voel je heel sterk je eigen onmacht.’

    Bron: de Volkskrant >>

    #245824
    Luka
    Moderator

    Twee jaar lang gedwongen tot seks: ‘Geef me de tijd om mijn verhaal te doen’

    Steeds meer slachtoffers van seksuele uitbuiting verdwijnen in de anonimiteit, zo blijkt uit een rapport over mensenhandel in Nederland. Zo ook de 24-jarige Anna, die twee jaar lang door een jongen werd gedwongen om seks te hebben met andere mannen. Dankzij een anonieme chatbox durfde ze uiteindelijk hulp te vragen.

    Het begon met dreigementen. Als Anna niet wilde dat haar naaktfoto’s en -video’s zouden worden verspreid, dan moest ze gehoorzamen. Dat gehoorzamen hield in: naar bed gaan met allerlei mannen die ze niet kende, waar haar pooier geld mee verdiende.

    Verstand op nul
    “In het begin weiger je”, zegt ze tegen RTL Nieuws. “Niemand wil zoiets. Pas als je denkt dat er geen andere uitweg meer is, dan doe je het. Verstand op nul en gaan.”

    Anonieme chat biedt hulp
    Jonge slachtoffers van seksuele uitbuiting in Nederland raken steeds meer uit beeld. Dat zegt de rapporteur Mensenhandel in de nieuwe slachtoffermonitor mensenhandel.

    Er worden minder slachtoffers gemeld en geregistreerd, terwijl seksuele uitbuiting niet minder voorkomt. Een anonieme chat biedt slachtoffers nu hulp.

    Niet aan terugdenken
    In haar flatje op drie hoog vertelt Anna (niet haar echte naam) haar verhaal. Ze vertelt het rustig, duidelijk: ze weet precies wat ze wil zeggen. Dat kostte haar wel tijd en therapie. Want het is niet een wereldje waar je zomaar even uitstapt, als je er eenmaal in verzeild bent geraakt.

    “Er was niemand naar wie ik toe durfde te gaan voor hulp, ik schaamde me. Ik was heel angstig, ik voelde me eenzaam en onbegrepen.”

    Hoge drempel
    De drempel om hulp te zoeken was heel hoog, weet Anna nog, vooral door die eenzaamheid en schaamte. In totaal heeft ze dit gedwongen werk twee jaar lang gedaan.

    Hoe vaak, hoe veel? Dat weet ze niet meer. “Dat zijn dingen waar ik niet graag aan terugdenk.”

    Trauma’s
    Ze kreeg elke keer een adres van haar pooier, of ‘loverboy’ zoals ze zelf zegt, en als ze niet ging, dan volgden er mishandelingen. Of hij dreigde met haar foto’s, of zei dat haar familie haar iets aan wilde doen.

    Het is ook de reden dat Anna niet met haar echte naam genoemd wil worden.

    Onvoorwaardelijk
    Maar: het gaat wel weer goed met haar. “Ik heb mijn trauma’s verwerkt, veel therapie gehad, ik woon lekker op mezelf.”

    Dat heeft ze, zo zegt ze zelf, te danken aan CKM-Fier, een organisatie die is gespecialiseerd in onder andere mensenhandel, loverboyproblematiek en seksueel geweld. CKM-Fier biedt slachtoffers de mogelijkheid om te chatten met een medewerker. Anoniem. “De drempel is minder groot, en de schaamte daardoor ook”, zegt Anna.

    “Ze zijn er onvoorwaardelijk voor mij geweest. Elke avond kwam ik terug thuis en sprak ik met chatmedewerkers. Ze hebben me nooit gepusht dingen te doen die ik niet wilde vertellen, ondanks dat ze wisten dat ik die volgende avond weer dat werk zou gaan doen.”

    Míjn proces
    Dat ze zelf haar tempo kon bepalen, was heel fijn. “Jongens en meiden in mijn situatie voelen zich vaak al zo gepusht”, zegt ze. “Die chat laat je er vrij in.”

    Uiteindelijk heeft ze zeven maanden lang met Fier-medewerkers gechat, voordat ze hulp durfde te zoeken. “Op mijn eigen manier kon ik uit die wereld komen. Want het was míjn proces.”

    Eigen tempo
    Dat wil Anna graag ook andere hulpverleners, en de politie, duidelijk maken. “Ik ben naar de politie gegaan, maar dat vond ik heel lastig vanwege die schaamte en omdat je in één keer heel veel moet vertellen. Zo’n gesprek gaat vaak niet op eigen tempo.”

    Voor Anna voelde het een beetje geforceerd, haar verhaal doen bij de politie was ‘onhaalbaar op dat moment’. “Mensen snappen niet altijd hoe moeilijk het voor ons is om ergens naartoe te gaan en in een keer alles open en bloot op tafel te leggen.”

    Tijd, geduld, begrip. Dat hebben Anna’s lotgenoten die nu nog in soortgelijke situaties zitten, nodig. “Ik heb er zeven maanden voor nodig gehad.”

    Vanwege haar privacy, is de naam Anna gefingeerd. Haar echte naam is bekend bij de redactie.

    Bron: RTL Nieuws >> 

    #246118
    Luka
    Moderator

    Slachtoffers van loverboys en -girls worden steeds jonger. Dat blijkt uit onderzoek van het Jeugdjournaal. Hulporganisaties maken zich hier grote zorgen over. Wij spraken met de 15-jarige Loes. Zij werd ook op jonge leeftijd slachtoffer.

    #249304
    Luka
    Moderator

    HOE KWAM SHALINI IN HANDEN VAN EEN MENSENHANDELAAR?

    Als vijftienjarige VWO-scholier kwam Shalini een twintigjarige jongen tegen. Na vier jaar, twee zwangerschappen en gedwongen prostitutie weet ze pas van ‘m los te komen.

    In een winkelcentrum komt Shalini (dan vijftien jaar oud) een jongen van twintig tegen. Ze wordt verliefd op hem. Haar tante, bij wie ze op dat moment woont, wil niet dat de twee met elkaar omgaan. Ze wordt het huis uitgezet, Shalini gaat bij de jongen wonen en daar beleeft ze een heerlijke maand.

    En dan begint het.

    Schelden. Slaan. ‘Er begonnen steeds vaker vrienden over de vloer te komen’, zegt ze tegen BNNVARA-dj Sander Hoogendoorn. ‘Hij begon ook aan mij te zitten waar zijn vrienden bij waren. Op een gegeven moment bracht hij me naar boven. Dan kwamen de vrienden mee, die mochten dan ook aan me zitten van hem.’ Een van hen mag vervolgens van hem ook seks met d’r hebben, maar als de vrienden daarna weg zijn, slaat hij Shalini in elkaar.

    Prostitutie
    En daar blijft het niet bij. Hij spuugt haar onder. Hij zet haar naakt op straat. Hij zet haar naakt uit de auto, wanneer ze een trio weigert. ‘Dan kwam hij even later terugrijden en verkrachtte me. Dan zei hij: “Dat had ik even nodig.”’ Na een zwangerschap wordt ze gedwongen in de prostitutie te werken. ‘Ik had het gevoel: dit wilde hij allang met me doen, maar die zwangerschap had in de weg gezeten. Op dat moment kon ik alleen maar huilen.’

    Na haar tweede zwangerschap, ook van hem, besluit ze dat het genoeg is geweest. ‘Het geweld begon direct weer. Ik durfde nu de politie te bellen. Ik durfde ook terug te vechten. Ik had zoveel haat voor hem. En ik was op het punt gekomen waarop ik dacht: oké, dit gaat gewoon fout. Hij gaat mij vermoorden, of ik ga hem vermoorden.’

    Inmiddels gaat het een stuk beter met Shalini; ze heeft een huis voor haar en haar twee kinderen. En ze volgt een opleiding waarin ze leert haar ervaringen te delen met anderen.

    Bron: BNN Vara >>

    #249588
    Luka
    Moderator

    RECHERCHEUR SCHRIJFT INDRUKWEKKEND BETOOG OVER MENSENHANDELZAAK

    De politie Nederland deelt wel vaker blogs over echte zaken geschreven door eigen politiemensen. En helaas zijn dit meestal niet de meest vrolijke verhalen. Ook dit blog van rechercheur Edith komt binnen, vooral ook omdat ze zich in het slachtoffer herkent.

    Bron: The Best Social Media >>

    #251374
    mara
    Lid LSG

    ‘Ik moest met honderden mannen naar bed’

    Sameena van der Mijden (28) was slachtoffer van een loverboy en belandde op haar 18de gedwongen in de prostitutie. Ze wil nu graag met haar verhaal andere jonge meiden beschermen.

    #251393
    Luka
    Moderator

    Bonnie werd slachtoffer van seksuele uitbuiting

    Bonnie werd op jonge leeftijd seksueel uitgebuit. Het is een verhaal om stil van te worden, in aanloop naar de ‘Week tegen mensenhandel’ in Tilburg.


    Bonnie, Clustermanager Judith Martens, Joyce en Hadeline Vorselaars van gemeente Tilburg bij ‘Sterk Huis’ over de week van de mensenhandel. © Pix4Profs-Ron Magielse

    En plots hangt de politie aan de telefoon. Ze doen onderzoek naar een zware crimineel, van wie ze het mobieltje hebben nageplozen. Daaruit blijkt dat de man contact heeft gehad met Bonnie, destijds sekswerker. Of ze eens langs mogen komen voor een gesprekje. ,,Ze wilden die jongen vangen. En ze vroegen me om namen van pooiers te geven. Mij zouden ze niet achterna komen.”Tijdens het gesprek, inmiddels jaren geleden, wijzen de agenten Bonnie erop dat ze andere kansen heeft. Het blijkt voor haar, na vele jaren in de prostitutie, hét moment om uit te stappen.

    Het relaas van Bonnie is om stil van te worden. Opgegroeid in een dorpje in de Betuwe wordt ze op twaalfjarige leeftijd door, zoals ze zelf zegt, ‘een kamper’ gedwongen om seks met hem te hebben. ,,Daarna ook met zijn vrienden. Ze vielen mijn ouders lastig. Reden ze met knuppels door de straat en riepen: ‘Bonnie kom je buiten spelen’. Na twee jaar hield het plots op. Maar ik heb levenslang gekregen.”

    Na twee jaar hield het plots op. Maar ik heb levenslang gekregen

    Bonnie
    In de jaren daarna kampt ze met ernstige psychische problemen. Als twintiger komt ze weer in de greep van foute vriendjes en krijgt schulden. ,,Ik was een zombie, kreeg 24 pillen op een dag. Op een gegeven moment zat ik in de schuldsanering en had veertig euro in de week. Toen ben ik weer de sekswereld ingestapt. Eerst vanuit huis, later ook via een escortbureau. Maar dat voelde onveilig, het schoot niet op.” Tot die dag kwam, dat de politie belde.

    Voorzitter Seksworks
    Bonnie is sinds kort voorzitter van de klankbordgroep Seksworks, die de positie van sekswerkers in Tilburg en omgeving wil verstevigen. Ze adviseren de gemeente als het gaat om zaken die spelen binnen en rond de seksbranche. Seksworks was ook betrokken bij het nieuwe prostitutiebeleid. Dat Tilburg mét en niet over sekswerkers praat over beleid is bijzonder, elders in het land doen gemeenten dit nauwelijks.

    Enerzijds heeft dit als doel om seksuele uitbuiting aan te pakken, anderzijds om het stigma rond sekswerk weg te nemen. Hadeline Vorselaars, specialist veiligheid bij de gemeente: ,,Want door het stigma dat op sekswerk zit, blijft er veel onzichtbaar. Bonnie en de andere klankbordleden zijn ervaringsdeskundigen, zij kunnen sekswerkers beter bereiken. Die zien de plekken waar het niet pluis is.”

    Uitbuiting
    In haar strijd tegen mensenhandel bracht de gemeente afgelopen jaar vijftig zaken aan het licht waarbij sprake was van uitbuiting. Hoofdzakelijk ging het om seksuele uitbuiting. Bonnie: ,,Daar schrik ik niet van, het daadwerkelijke aantal is veel hoger.”

    Het topje van de ijsberg is blootge­legd. We hebben een fundament gemaakt

    Judith Martens, Sterk Huis

    De gemeente Tilburg werkt nauw samen met Sterk Huis, dat de slachtoffers opvangt. Clustermanager Judith Martens: ,,Het topje van de ijsberg is blootgelegd. We hebben een fundament gemaakt en steeds meer vrouwen weten ons te vinden. Overigens willen ze niet allemaal uitstappen.”

    Veel sekswerkers doen hun werk vrijwillig, benadrukt ook Bonnie. In Tilburg is thuiswerken, mits er geen overlast wordt veroorzaakt, toegestaan. ,,Ik vind dat je je daar niet voor hoeft te schamen. En ook deze vrouwen en mannen kunnen bij ons om hulp vragen.”

    Bron: ED.nl >>

    #252747
    Luka
    Moderator

    Nathalie (37) werd slachtoffer van een loverboy: “Ik zag hem als de ware. Maar hij werd mijn pooier”

    Geheimen. We steken ze weg, houden ze stil, bewaken ze met ons leven. Redactrice Sabine Vermeiren luisterde naar Vlamingen die wél praten. Eén keer alles op tafel. En dan nooit meer. Vandaag: Nathalie (37) was zestien toen ze ­verliefd werd. Alles zou ze voor hem ­gedaan hebben. Dééd ze ook. Zelfs haar lichaam verkopen. Nathalie zou ­uiteindelijk meer dan tien jaar in de greep van loverboys blijven. Tot ze hulp vond, zich vrijkocht en een nieuw leven begon – als bankbediende.

    Ze valt al van ver op in de Gentse koffiebar waar we afspreken. Een beeld van een vrouw. ­Gekleed in stijlvol kasjmier, ­met gebrushte lange haren. Zo ­iemand die ­klasse uitstraalt. “Ik kom van mijn werk”, zegt ze. ‘Haar werk’, dat is de bankensector. Nathalie heeft een goeie, administratieve job. Veel klantencontact, fraai visitekaartje, aardig loon. Zouden ze op de bank weten wat haar verleden was, geen mens zou het geloven.

    “Ik ben opgegroeid in een heel net gezin in de rand van Gent. Mooi huis, ouders met goeie jobs, veel geld. Ik kreeg alles wat ik wou. Het perfecte gezin.” Maar zo leek het alleen. Het was voor Nathalie ook een thuis waar door één van haar opa’s seksueel misbruik werd gepleegd. Niet één keer, maar aanhoudend. De gevolgen waren ernaar: van een braaf, gewoon meisje transformeerde Nathalie in iemand die onhandelbaar werd. Een rebelse tiener, met wie geen huis te houden was. Iemand die lak had aan structuur en thuis meer dan eens haar koffers pakte. Een onhoudbare situatie. Waarvoor Nathalie op haar zestien een uitweg zag.

    Op een dag zei m’n vriend dat twee van z’n nonkels uit Marokko op ­bezoek kwamen. ‘Als jij nu ’ns zou willen slapen met hen, dan geven ze ons daar vast geld voor’

    “Ik trok al een tijdje op met hele foute vrienden, toen ik op mijn zestien halsoverkop verliefd werd. Hij was wat ouder dan ik en beloofde me de hemel op aarde. ‘Kom bij me wonen’, zei hij. Er woonden in zijn appartement nog een paar andere mensen, maar ik was te naïef om te zien wat dat wilde zeggen. Hij was het beste dat ik in jaren was tegengekomen en ik heb niet getwijfeld. Ik pakte thuis m’n boeltje en ik was weg.”

    3.000 euro per dag
    “Op het appartement kwam ik in aanraking met drugs. Eerst gewoon hasj. Maar nog voor m’n zeventien ook al harddrugs. Dat kostte natuurlijk veel geld en dat hadden we niet. Op een dag zei m’n vriend dat twee van z’n nonkels uit Marokko op ­bezoek kwamen. ‘Als jij nu ’ns zou willen slapen met hen, dan geven ze ons daar vast geld voor en kunnen we weer een tijdje verder’, zei hij. Dat klinkt natuurlijk verknipt als ik het nu vertel, maar op de een of andere manier ging ik erin mee. En zo was ik dus pas zestien toen ik mezelf voor het eerst prostitueerde.”

    “Erna gebeurde het steeds vaker. Ik besefte dat het niet normaal was, maar ik was intussen zo verslaafd aan drugs dat ik me er niet tegen ­verzette. Ik geloofde ook nog altijd dat we, ondanks alles, een goed ­koppel waren. Ik was de vrouw van z’n leven, zei hij. Ik voelde dat net zo aan. Dat hij me ­misbruikte en dat ik ten prooi was gevallen aan een loverboy had ik niet door. Dat gebeurde pas later.”

    Nathalie was achttien, had de school al opgegeven en zat twee jaar in de prostitutie toen ze besefte hoe ziek haar relatie was. Maar de volgende man op wie ze verliefd werd was zo mogelijk nog erger. Nu ziet Nathalie dat de start van hun relatie een copy-paste was van hoe het ook op haar zestien al was gegaan. Maar daar was ze toen blind voor. “Hij beloofde me alle luxe van de wereld. Iedereen keek naar hem op. In de hiërarchie van het wereldje stond hij helemaal aan de top. En nu was ik zíjn vriendin. Dat was… wauw.” Wat hij echt van haar wou, waren haar diensten. Hij werd haar pooier.

    Mijn zelfbeeld wás al laag door het seksueel misbruik thuis en het was door die eerste jaren in de ­pros­ti­tu­tie alleen nog maar verder afgekalfd

    “En ik, ik deed het allemaal opnieuw. Hoe kan dat, vraag jij je dan natuurlijk af. Ik geloof dat ik op dat moment iemand was die elk zelfrespect had verloren. Fatsoen, ik kende dat niet meer. Mijn zelfbeeld wás al laag door het seksueel misbruik thuis en het was door die eerste jaren in de ­prostitutie alleen nog maar verder afgekalfd. Ik wijt het trouwens ook aan dat seksueel misbruik dat ik twee keer op dit type man ben ­kunnen vallen. Ze zagen het aan me. Ze hebben er een neus voor. Ze merken het als je kwetsbaar bent en ze weten exact hoe ze daarop moeten inspelen. Was ik thuis niet misbruikt, ik zou nooit in die ­situatie van toen zijn beland.”

    “Mijn nieuwe vriend leerde me cocaïne kennen. Ik raakte onmiddellijk ­verslaafd. Elke dag gebruikten we voor 200, 300, soms 500 euro. Om dat te bekostigen, sliep ik met mannen. Eerst deed ik dat in bars. Zes tot zeven klanten op een avond. Erna als luxe-escorte. Dat leverde op de beste dagen tot 3.000 euro op. Op ­zeker ogenblik ging ik zelfs achter het raam in Antwerpen zitten. Niet in Gent, want daar woonde ik en dat vond ik te riskant. Achter zo’n raam moest je véél klanten afwerken om aan wat geld te geraken, maar ik deed het. Wat ik verdiende, gaf ik ’s avonds af aan mijn vriend. En dat vond ik oké. Waarna we het meteen opgebruikten. Ik leefde een luxeleven. Drugs. Alcohol. Chique feesten. Seks. Als in de film. Maar dan echt.”

    Eén grote roes
    “Met mijn ouders had ik in die ­periode nog amper contact. Ik loog dat ik als telefoniste werkte en als we elkaar zagen, merkten ze weinig aan me. Dat is het verraderlijke aan ­cocaïne. Je ziet er al bij al best ­normaal uit. Ik wist exact hoe ik me moest gedragen zodat niemand merkte hoe verslaafd ik was. ­Vrienden van vroeger had ik niet meer. Die was ik toen allang kwijt. En nieuwe vrienden? In het ‘milieu’ bestáát zoiets als vrienden niet eens. Je bent allemaal elkaars concurrent.”

    “Op de paar heldere momenten die er waren, ben ik weleens weggegaan bij mijn vriend. Maar elke keer kwam ik terug. Omdat de nood aan cocaïne zo groot was en ik het zelf niet kon betalen. Dan ging ik terug, gebruikten we en ging ik me de volgende dag weer voor hem prostitueren.”

    Ik heb intussen een vriend. Hij kent m’n verleden en heeft dat ­ge­ac­cep­teerd. Dankzij hem weet ik nu ook hoe sek­su­a­li­teit hoort te zijn

    “Het heeft, alles samen, meer dan tien jaar ­geduurd. Jaren die volledig verloren zijn gegaan en die ik in een grote roes heb beleefd. Tot één van m’n klanten verliefd op me werd. Hij was een pak ouder en was getrouwd. Een hele ­rijke, chique meneer. ‘Ik ga weg bij m’n vrouw en kies voor jou’, zei hij. Ik heb het spel meegespeeld en heb hem 8.000 euro laten betalen om me vrij te kopen. Dat klinkt nu gemeen, maar ik zag het als m’n enige kans om uit dat milieu te geraken. Ik dacht: ‘Jij ­gebruikt mij als prostituee, dan ­gebruik ik jou om dit te laten ophouden.’ We zijn nu ruim tien jaar verder en ik beschouw die man nog altijd als mijn held. Hij heeft mijn ­leven gered. Het is natuurlijk nooit iets geworden tussen ons. Dat was ook nooit mijn bedoeling. Maar zo nu en dan hebben we nog contact. Ik ben hem enorm ­erkentelijk en hij is blij dat het goed met me gaat. Hij heeft nu een ­vriendin, hij is gelukkig. Als ik ooit de Lotto win, betaal ik hem terug.”

    Meisjes: jullie kúnnen het
    “Toen ik vrijgekocht was, was ik ­zesentwintig en had ik niks of ­niemand. Ik ben naar mijn ouders ­gegaan en heb ze alles opgebiecht. Ik ben ook naar de politie gegaan om een klacht neer te leggen tegen m’n ex, maar ze hebben me daar niet ­serieus genomen omdat ik een ‘drugsverslaafde hoer’ was. Er is nooit een onderzoek gekomen. Mijn ­ouders hebben me met open armen ontvangen. Ik heb hen veel verweten en heb hen gezegd dat het hún schuld was, door dat seksueel ­misbruik toe te laten. En dat ze er nooit genoeg voor me waren. Ze ­waren enkel met zichzelf bezig. Dat hebben ze erkend. Ze voelen zich enorm schuldig en hebben zich ­geëxcuseerd.”

    “Vrijwel onmiddellijk hebben ze me op het vliegtuig gezet naar Zuid-­Afrika. Ik ben drie maanden gaan ­afkicken in een speciale kliniek in Kaapstad. Daar is voor mij een wereld opengegaan. Ik zag natuur. Vogels! Kleuren! Dat had ik ervoor allemaal gewoon niet gezien. Ik heb nooit nog drugs aangeraakt. Toen ik thuiskwam, ben ik gaan studeren. Ik heb mijn diploma hoger onderwijs gehaald en werk nu in de banksector. Soms kom ik — op straat of zo — nog oude klanten tegen uit mijn prostitutietijd. Meestal kijken ze ­alleen maar. ‘Huh? Is zij dat?’”

    “Ik heb intussen een vriend. Hij kent m’n verleden en heeft dat ­geaccepteerd. Dankzij hem weet ik nu ook hoe seksualiteit hoort te zijn. Pas nu ervaar ik hoe mooi dat kan zijn. Ik heb natuurlijk spijt van wat er gebeurd is, maar ik laat het m’n ­verdere leven niet bepalen. Ik denk er ook niet elke dag aan. Wel ben ik triest als ik in de media lees dat dit soort verhalen ook vandaag de dag nog bestaan. Dat is verschrikkelijk. Aan meisjes die het meemaken, wil ik zeggen: je kán eruit. Als je het maar graag genoeg wil, kan alles.”

    Nathalie is een fictieve naam.

    Bron: HLN.be >>

    #253638
    Mark
    Moderator

    Elif werd door een vriendin onder druk gezet om seks te hebben met mannen

    Elif* was begin twintig toen ze slachtoffer werd van seksuele uitbuiting. Ze werd door een vriendin gedwongen in de prostitutie te werken. Elif wil haar heftige verhaal vertellen om anderen te waarschuwen.

    In Brabant en Zeeland kwamen er bijna 300 politiemeldingen binnen over slachtoffers van mensenhandel in de afgelopen vier jaar. Dat blijkt uit de Slachtoffermonitor van Nationaal Rapporteur Mensenhandel die deze week is uitgebracht. Dit wil niet zeggen dat dit alle slachtoffers van mensenhandel zijn. Zo doen ook hulpverleningsinstanties meldingen en het merendeel van de slachtoffers blijft zelfs uit beeld. Landelijk gaat het in bijna de helft van de gevallen om minderjarigen. Ook de daders zijn vaak jong.

    Elif werd tegen haar zin uitgehuwelijkt en ze liep weg bij haar man. Ze kwam terecht in een opvang van Sterk Huis, maar haar familie bedreigde haar en ze was bang voor eerwraak. Daarom nam ze haar intrek bij een vriendin die ze via social media ontmoette.

    Elif: ”Ik wist niet dat zij in dat soort werk zat. Ze zei dat ze een bedrijf had. En ik dacht: oké, dat is wel goed. Dan kan ze mij helpen met werk misschien.”

    “Ik zat in de stress omdat ik mijn vaste lasten niet kon betalen.”

    Maar het werk dat Elif kon doen, bleek prostitutie te zijn. Eerst dacht ze nog dat ze het gewoon één keer zou doen om wat geld te verdienen, maar uiteindelijk werd het haar werk.

    De zogenaamde vriendin was haar pooier aan wie ze een groot deel van het verdiende geld moest afgeven. Via social media maakte ze afspraken met mannen. “Ik zat in de stress omdat ik mijn vaste lasten niet kon betalen”, zegt Elif. Als ze er iets van zei, dreigde haar pooier dat ze een andere slaapplaats moest zoeken.

    “Dit is gewoon niet goed, ik word gewoon gebruikt.”

    Uiteindelijk wist een andere vriendin Elif te overtuigen te stoppen met het werk. Elif: ”Na een tijd dacht ik: dit is gewoon niet goed, ik word gewoon gebruikt.” Ze kon gelukkig weer terecht bij Sterk Huis en heeft haar leven weer een beetje op de rails.

    “Wat er is gebeurd, gaat zich niet herhalen”, zegt Elif met volle overtuiging. “Mijn leven is veranderd. Zeker wat social media betreft. Ik weet dat ik toen heel veel contact had met mensen. Nu is het gewoon maar met een paar mensen. Daar ben ik heel blij mee.”

    Ga naar omroepbrabant.nl  om de verhalen van Elif, nog een slachtoffer, een hulpverlener, een politieagente en een Officier van Justitie te beluisteren.

    * Elif is niet de echte naam van dit slachtoffer van mensenhandel. Vanwege haar veiligheid gebruiken we een andere naam.

    Bron: omroepbrabant.nl

     

    #253642
    Mark
    Moderator

    Slachtoffermonitor mensenhandel 2015-2019

    We moeten ons ernstig zorgen maken om jonge Nederlandse slachtoffers van seksuele uitbuiting en buitenlandse slachtoffers van seksuele en criminele uitbuiting. In de Slachtoffermonitor mensenhandel 2015-2019 die vandaag verschijnt, concludeert Nationaal Rapporteur Mensenhandel en Seksueel Geweld tegen Kinderen Herman Bolhaar opnieuw dat er structureel aandacht nodig is voor de meest kwetsbare slachtoffergroepen: ‘Anders bestaat niet alleen het gevaar dat we slachtoffers onvoldoende beschermen, maar ook dat we de daders onbedoeld in de kaart spelen.’

    Download ‘Slachtoffermonitor mensenhandel 2015-2019
    PDF document | 64 pagina’s | 1,5 MB
    Rapport | 16-10-2020

    Hoewel het aantal meldingen van slachtoffers van mensenhandel bij CoMensha (het Coördinatiecentrum tegen Mensenhandel) in 2019 is toegenomen, zijn bepaalde kwetsbare slachtoffergroepen nog steeds slecht in beeld. Zo worden Nederlandse slachtoffers van seksuele uitbuiting juist steeds minder gemeld. Het is daarbij niet aannemelijk dat het daadwerkelijke aantal slachtoffers is afgenomen.

    ‘Het gaat hier om een groot aantal kinderen en jongeren van wie de persoonlijke integriteit ernstig wordt aangetast. Dit heeft vaak ernstige en langdurige gevolgen voor de toekomst van deze jongeren, met alle mogelijke maatschappelijke gevolgen van dien’, zegt Nationaal Rapporteur Bolhaar.

    Het probleem van uitbuiting
    Ondanks het feit dat het aantal meldingen is gestegen, blijft het zicht op de groep minderjarige slachtoffers van seksuele uitbuiting ontzettend beperkt. Bolhaar: ‘Daar mogen we ons niet bij neerleggen. We moeten weten wie het zijn en wat ze meemaken. Om de meest kwetsbare groepen optimaal te kunnen beschermen, is verdiepend inzicht in de omstandigheden waarin zij uitgebuit worden cruciaal.’

    De aanbeveling aan de staatssecretaris van Justitie en Veiligheid om het inzicht in en de integrale aanpak van deze groep slachtoffers te verbeteren is een herhaling van de aanbeveling van vorig jaar. ‘Het gaat hier niet om een simpel probleem dat je met een eenvoudige interventie kan oplossen’, zegt Bolhaar. ‘Je moet daarom vasthoudend blijven. Door te blijven leren en ontwikkelen, zijn organisaties beter in staat om het zicht op aard en omvang en de aanpak te verbeteren. Zodat het mogelijk wordt om optimale bescherming en zorg te bieden aan slachtoffers.’

    Mensenhandel binnen migratiestromen
    De stijging van het aantal meldingen komt vooral door het groeiende aantal voornamelijk Nigeriaanse slachtoffers. Ondanks het grote aantal meldingen, is echter nog weinig bekend over de daadwerkelijke inhoud van deze meldingen. Zaken stranden vrijwel altijd voortijds of worden overgedragen aan buitenlandse opsporingsdiensten, terwijl we niet weten wat er met deze groep slachtoffers is gebeurd, en hoe kan worden voorkomen dat er nieuwe slachtoffers worden gemaakt.

    Volgens de Nationaal Rapporteur is het noodzakelijk om daarom de aard van het fenomeen en de mensenhandelgerelateerde oorzaken van de toename van deze groep slachtoffers te kennen. ‘Dit is nodig om mensenhandel binnen de migratiestromen effectief tegen te gaan, criminele organisaties te stoppen, en daarmee ook slachtoffers te beschermen.’

    Technologische ontwikkelingen
    Technologie biedt een kans om kennis en bewustwording over mensenhandel te creëren en kan daarmee een preventieve werking hebben. ‘We zien dat technologische ontwikkelingen een groot effect hebben op zowel de mogelijkheden om slachtoffers uit te buiten als de mogelijkheden om daders aan te pakken’, zegt Bolhaar, ‘Onderzoek naar de verschillende rollen die online platforms, zoals websites, sociale media, en (dating) apps, kunnen spelen in het faciliteren maar ook in het aanpakken van mensenhandel in Nederland is daarom belangrijk, zeker nu de belevingswereld van jongeren zich grotendeels daar afspeelt en ze dus ook daar kwetsbaar zijn.’

    Bron: nationaalrapporteur.nl

    #255487
    Luka
    Moderator

    Gedwongen prostitutie in hotels: ‘Sommige mannen besprongen me meteen’


    Sameena van der Mijden spijbelde veel, haalde slechte cijfers en kwam met onverklaarbare blauwe plekken op school, maar niemand trok aan de bel. BEELD SANNE ZURNÉ

    Een hardnekkig probleem, goeddeels uit het zicht: jongeren die worden geronseld om tegen betaling seks te hebben in hotels. De coronapandemie verergert het probleem, zo vreest het Coördinatiecentrum tegen Mensenhandel. ‘Ik was afhankelijk van hem.’

    “Soms moest ik bij een appartement zijn, soms werd ik afgezet voor een hotel. Vaak was het bij een Van der Valk, een Fletcher Hotel of bij Mercure in Amsterdam, Utrecht of Amersfoort,” zegt Sameena van der Mijden, terugblikkend op de periode dat ze als net 18-jarige op meerdere sekssites tegelijk werd aangeboden.

    Ze was verliefd geworden op een man die haar uiteindelijk dwong seks te hebben met anderen voor geld. Ze kreeg een kamernummer te horen en liep keer op keer schaars gekleed voorbij de receptie naar de klant die haar had geboekt, zonder te weten wat ze met haar zouden doen. “Sommigen boden me eerst een drankje aan, sommige mannen besprongen me meteen.”

    Op sites geven sekswerkers vaak aan wat ze wel en niet doen – bijvoorbeeld geen seks zonder condoom of geen anale seks. Bij Van der Mijden konden alle mannen, zolang ze betaalden, alles krijgen. Dat bepaalde haar loverboy.

    Verkracht
    Haar klanten betaalden per uur, maar zelf zag ze geen cent van het geld dat ze verdiende. Dat ging rechtstreeks naar de man die ze had ontmoet toen ze achter de bar stond tijdens een technofeest in de Jaarbeurs in Utrecht. “We ­gingen gewoon daten. Eerst wat drinken, een keertje naar de film. Het waren echt normale ­dates. Hij was altijd heel complimenteus en werd uiteindelijk mijn vriend.”

    Ze ontmoette hem in een moeilijke periode – thuis was sprake van geweld. Ze spijbelde veel, had geen contact meer met haar vader en wilde niet bij haar moeder wonen. “Ik sliep vaak bij mijn ‘vriend’. Hij vroeg of hij geld mocht lenen. Dat leek me geen probleem, want ik was vaak bij hem. Het begon met 20 euro. Uiteindelijk stond ik elke maand mijn hele salaris af. Daardoor was ik afhankelijk van hem.”

    Hij was vanaf het begin al agressief, maar ‘pas nadat hij mij verkrachtte en dat filmde, zat ik echt in zijn val’, zegt Van der Mijden. “Hij had de opnames en dreigde elke keer om die naar buiten te brengen als ik niet zou doen wat hij wilde.”

    Ze moest in eerste instantie een paar keer naar bed met vrienden van vrienden van hem. Dat gebeurde bij hem thuis of in appartementen van anderen. Beetje bij beetje moest ze steeds vaker opdraven, tot ze dagelijks seks had met mannen in hotels voor geld.

    Chantabel
    Het verhaal van Van der Mijden, dat speelde rond 2010, staat niet op zichzelf. Jaarlijks zijn er in Nederland circa duizend geregistreerde slachtoffers van seksuele uitbuiting, een grote meerderheid van hen is vrouw. Het gaat om minder- en meerderjarige slachtoffers. “Maar dat is slechts het topje van de ijsberg,” zegt Ina Hut, directeur-bestuurder van het Coördinatiecentrum tegen Mensenhandel (CoMensha).

    De Nationaal Rapporteur Mensenhandel, ­Herman Bolhaar, schat dat bij mensenhandel zo’n 5000 tot 7500 slachtoffers per jaar worden gemaakt. Hut: “Ik denk dat het er meer zijn. Andere schattingen hebben het zelfs over 30.000 slachtoffers per jaar. Het is nog altijd een onzichtbaar probleem.”

    Beiden noemen mensenhandel en hotelprostitutie een probleem van alle tijden, maar internet heeft loverboys meer macht gegeven. Hut: “Slachtoffers zijn chantabel met foto’s en video’s die op internet staan. Hoe meer materiaal online circuleert, hoe meer mensenhandelaren in handen hebben.”

    Door de groei van sociale media, waar vraag en aanbod gemakkelijk bij elkaar komen, is seksu­ele uitbuiting verplaatst van het openbaar, zoals raamprostitutie en bordelen, naar minder zichtbare plekken zoals in hotels, zegt Bolhaar.

    Herkennen
    Hut en Bolhaar vrezen dat sinds de coronapandemie meer jongeren in deze situaties ­terechtkomen. Door de coronamaatregelen zit iedereen meer thuis en besteedt meer tijd on­line. Bovendien zijn hotelkamers nu stukken goedkoper door een gebrek aan toeristen. Bolhaar waarschuwt hoteleigenaren: “Let op wie nu je nieuwe klanten worden.”

    Bij de overheidscampagne ‘No Room for Sex Trafficking’ zijn inmiddels 85 hotels betrokken, waarvan 47 in Amsterdam. De hotels krijgen een lespakket voor medewerkers om illegale en ­gedwongen prostitutie te leren herkennen. Als een man met een jong meisje binnenkomt, moet bij de receptie een lampje gaan branden. Of bij schoonmakers die veel condooms in de prullenbak vinden, of tissues. Of als een schaars ge­klede vrouw alleen het hotel inloopt. Hut: “Dat zijn allemaal signalen. Door melding te maken kunnen zij zo echt iemand redden.”

    Anders dan Fletcher en Mercure wil van Van der Valk, dat drie hotels heeft in Amsterdam, wel reageren. “Wij werken nauw samen met de politie en het OM,” zegt een woordvoerder van de hotelketen. “Onze medewerkers zijn getraind om verdachte situaties te herkennen en spelen daar ook op in. We hebben vaker meldingen gedaan en meermaals is de politie een kamer binnengevallen. De schoonmakers letten extra goed op het verloop in kamers. Het is verdacht als er veel verschillende mensen dezelfde kamer in- en uitlopen. Of als een kamer een week lang is geboekt en er niet mag worden schoongemaakt, bijvoorbeeld. Dat zijn voor ons signalen dat iets anders is dan anders.”

    Samenwerken
    Een garantie dat elke misstand wordt gezien is er niet, zegt de woordvoerder. “Dat kan alleen als je camera’s ín kamers ophangt. Dat kan uiteraard niet vanwege privacyredenen.”

    Burgemeester Femke Halsema liet in februari onderzoeken of ze net als bij raamexploitanten op de Wallen hotels een meldplicht kan opleggen. Dat is nog altijd een optie, aldus een woordvoerder van Halsema. “Als blijkt dat het nodig is, komt de vraag weer op tafel of bestuurlijke maat­regelen ingezet kunnen worden.” Maar het uitgangspunt is om in samenwerking met de branche, die heeft aangegeven hulp te kunnen gebruiken, overlast tegen te gaan en seksueel grensoverschrijdend gedrag te signaleren.

    Ook als dat lukt, is dat nog niet genoeg, vindt CoMensha, dat iedereen oproept melding te doen bij een vermoeden van uitbuiting.

    In Amsterdam krijgen jonge vrouwen in de meest complexe situaties onder de noemer ­‘Rosa-aanpak’ een regisseur die regie voert op de samenwerkende instanties. En in de stads­delen West en Nieuw-West wordt geëxperi­menteerd met een vernieuwende manier van samenwerken door instanties rond kwetsbare meiden in een zo vroeg mogelijk stadium.

    Dat had Van der Mijden ook graag gewild. Ze spijbelde veel, haalde slechte cijfers en kwam met onverklaarbare blauwe plekken op school, maar niemand trok aan de bel. Ze rondde haar havo niet af en was uit het zicht van de school. Pas toen het gezin waar ze een kamer huurde een bebloed shirt vond onder de kast – haar vriend had zijn naam met een mes in haar buik gekerfd – kon ze ontsnappen. Twee jaar nadat de uitbuiting was begonnen.

    Verstrikt
    Van der Mijdens aangifte leidde door gebrek aan bewijs niet tot een veroordeling. Dat neemt de noodzaak van opsporing van uitbuiting bepaald niet weg, zegt ook Nationaal Rapporteur Bolhaar. Hij deed onderzoek naar Amsterdamse tienermeisjes die verstrikt raken in een web van seks, straatcultuur en geweld. Als jong meisje loskomen uit die wereld is een enorme opgave, constateerde hij. “Het basale gevoel van bescherming ontbreekt. Als je geen normenkader meer hebt, kun je zelf ook ver gaan.”

    “Er zijn slachtoffers die veranderen in daders en zelf gaan ronselen. Ze zijn ontzettend verhard en veranderen snel. Het allerbelangrijkste is daarom dat we met z’n allen continu aandacht blijven houden voor deze onzichtbare problematiek. Daarmee laat je zien als maatschappij, als gemeente en overheid: hier trekken we een streep. Dit laten we niet passeren.”

    Van der Mijden heeft met hulp een nieuw leven opgebouwd in het zuiden van het land. Ze maakte haar school en studie af en volgde een post-hbo-opleiding om lezingen te geven over mensenhandel. “Ik kan vertellen hoe snel het mis kan gaan, welke signalen je kunt herkennen en dat het goed kan komen.”

    Het Landelijk Meldpunt Uitbuiting Minderjarigen is bereikbaar via 0800 – 0034 en via de website melduitbuitingminderjarigen.nl

    Dit artikel kwam tot stand met medewerking van Anouk Suntjes en Patrick Antwi

    Bron: Parool >>

    #256048
    Luka
    Moderator

    Sameena werd de prostitutie in gedwongen met beelden verkrachting

    Achttien jaar was ze, toen haar toenmalige vriend Dennis haar samen met een paar vrienden verkrachtte, dat filmde en daarmee chanteerde. Het was haar eerste seksuele ervaring. Nu is Sameena het Arnhemse boegbeeld van ‘Orange the World’, een campagne om geweld tegen vrouwen te stoppen. Tegen Omroep Gelderland vertelt ze over haar ervaring met huiselijk geweld en prostitutie, die haar tot de dag van vandaag tekent.

    De oorspronkelijk uit India afkomstige Sameena (29) is openhartig over haar verleden, waarin het huis van haar strengchristelijke adoptieouders in Tiel haar te heet onder de voeten werd.

    Haar moeder zoekt na een vechtscheiding troost op de bodem van de fles, met losse handen als gevolg. Haar broertje belandt in de jeugdzorg, haar moeder in de cel. Sameena ziet zich genoodzaakt het huis te ontvluchten.

    Dennis tegen het lijf
    Zwervend van slaapplek naar slaapplek loopt Sameena Dennis tegen het lijf. “Hij had een eigen appartement en bood de veiligheid waar ik naar op zoek was”, leek het toen.

    “Ik had geen ervaring met seks en hij deed voorkomen alsof hij dat respecteerde. Wel werd hij steeds agressiever en sloeg me. Ik realiseerde me wel dat dat niet normaal was, maar hij zei ook steeds weer sorry. Ook voelde ik me schuldig dat ik daar zo vaak bleef zonder te betalen, tot ik uiteindelijk mijn hele salaris direct aan hem gaf”, blikt de Arnhemse terug.

    ‘Hij bood mij aan vrienden aan’

    Vanaf het moment dat Dennis haar op gewelddadige wijze verkrachtte en dat op camera vastlegde, veranderde ook zijn gedrag. “Het lieve was er toen helemáál vanaf. Hij had een chantagemiddel. Dus ik moest maar doen wat hij zei. Eerst bood hij me aan bij zijn vrienden, maar dat breidde zich steeds verder uit.”

    De prostitutie gebeurde onder meer via advertenties op websites. “Ze lieten constant merken dat ze wisten waar ik was. Dan werd ik meestal naar de klant toegebracht en bleef er iemand buiten wachten, die ook het geld aannam.”

    In het begin verzette Sameena zich nog. “Ik gaf zo’n klant wel eens een klap. Maar dan werd er weer agressief tegen me opgetreden. Uiteindelijk doe je dan maar wat je verteld wordt.”

    Geweld op jonge leeftijd
    Geweld, daarmee had Sameena al jong te maken. Het gedrag van haar moeder is door de depressie en drankzucht onvoorspelbaar. “Ze kon boos worden om niets, bijvoorbeeld als we de deur iets te hard dichtdeden of als er een schoen verkeerd stond.”

    Ik ben altijd bang voor mijn moeder geweest

    Dat botste, met name met haar broertje. “Dan vlogen de spullen door de kamer, werden er gaten in deuren geslagen en vielen er klappen over en weer. Ik ben altijd bang voor haar geweest. Ik misdroeg me op school, maar thuis liep ik op eieren om haar rustig te houden”, gaat de Arnhemse verder.

    De schooldokter ontdekte haar blauwe plekken. “Maar de eerste jaren waren er twijfels bij mijn verhaal. Mijn moeder kon zich namelijk heel goed voordoen. Pas toen mijn broertje op school kwam en ze bij hem dezelfde dingen zagen, gingen er alarmbellen af.”

    ‘Ik wilde daar niet blijven’
    Toch is er volgens Sameena vanuit school nooit doorgepakt en waren het uiteindelijk de managers van de supermarkt waar zij werkte die met de wijkagent gingen praten. Dat leidde tot de arrestatie van haar moeder. Dat het zo lang duurde, vindt Sameena onbegrijpelijk. “Mijn moeder had ook zomaar een keer een mes kunnen pakken om ons neer te steken.”

    Haar broertje is toen begeleid door jeugdzorg. Sameena zelf werd weer naar huis gebracht, waar ze vooral vreesde dat haar moeder weer thuis zou komen. Dus pakte zij haar spullen en leidde vanaf dat moment een soort zwervend bestaan, waarin zij afwisselend slaapplekken zocht bij vrienden en collega’s. Een bestaan dat haar in de armen van Dennis dreef.

    ‘Niet één klant zag van de seks af’
    En het was dus die Dennis die haar na de brute verkrachting de prostitutie in dwong. Ondanks dat ze meerdere malen aan klanten aangaf dat ze gedwongen werd dit werk te doen, was er volgens Sameena nooit één die afzag van de seks waar hij voor kwam.

    “Als je als man een normale prostituee wilt bezoeken: prima. Maar als je in een garagebox een meisje onder de blauwe plekken treft, dan bedenk je toch met je logische verstand dat er iets niet klopt.”

    ‘Mannen veranderen in beesten’
    Sameena heeft het gevoel dat veel mannen juist kickten op die situatie. “Het is misschien allemaal wat spannender en minder gebruikelijk. Als mannen een seksfantasie hebben, veranderen ze in beesten. Dan is er alleen nog maar lust en verdwijnt het respect.”

    Klanten legden hun telefoon neer met daarop foto’s van hun vrouw of dochter

    Veel van haar klanten hadden pasjes bij zich van grote vooraanstaande bedrijven, zag Sameena. “Of ze legden hun telefoon neer met daarop foto’s van hun vrouw of dochter. Ik heb me altijd afgevraagd hoe zij dat dan wél met mij konden doen”, vertelt ze met geëmotioneerde verafschuwing.

    Het gezin waar zij destijds verbleef, zag dat Sameena er steeds slechter uit ging zien. Onder meer door de drugs die zij kreeg. “Ze gaven me cannabis, MDMA, XTC of GHB. Soms omdat klanten het wilden, maar ook om me verslaafd te maken en de schuld die ik bij ze had verder op te drijven.”

    ‘Hij kerfde zijn naam in mijn buik’
    Op een gegeven moment kerfde haar toenmalige vriend zijn voornaam in haar buik. “Die wond ging irriteren. Het bebloede shirt verstopte ik onder een kast. Die vonden de mensen waar ik woonde. Toen gingen we de volgende dag naar de huisarts die ons doorstuurde naar het Centrum Seksueel Geweld.”

    Daar werd volgens Sameena wel hulp in gang gezet, maar haar situatie veranderde niet echt. “Uiteindelijk werd ik gewoon weer naar huis gestuurd. Met wat adviezen die ik zelf ook wel kon bedenken.”

    Omdat ze ook nog een eetstoornis ontwikkeld had, gingen instanties naar elkaar wijzen, zag Sameena. “Omdat niemand de juiste combinatie van expertises in huis had. Er is wat dat betreft niet veel in Nederland.”

    Via de kerk kwam zij bij een stichting die hulpverlening zou bieden. “Maar de man die dat begeleidde, kon op dag één zijn handen al niet thuishouden. Dus daar ben ik de volgende dag meteen weggegaan.”

    ‘Ik wilde alleen maar dood’
    Zij had het gevoel nergens meer terecht te kunnen, terwijl er ‘vuurwapengevaarlijke mannen’ achter haar aanzaten. Daarop is zij zelf een kamer gaan zoeken en kwam in Den Bosch terecht. “Dat eerste half jaar raakte ik heel depressief en wilde alleen maar dood, waar ik ook meerdere malen een poging toe deed. Uiteindelijk besloot ik toch iets van mijn leven te gaan maken.”

    Wat mij is gebeurd, kan iedereen overkomen

    Sameena wist zichzelf uit haar situatie te onttrekken. Waar de instanties van wie je de hulp zou mogen verwachten, in haar ogen faalden. Ze ging sporten, maakte haar havo af en ging daarna naar het mbo.

    Ze werkt nu in een verpleeghuis waar ze haar hbo-opleiding aan het afronden is en geeft vanuit haar eigen ervaring en een opleiding in de bestrijding van mensenhandel voorlichting over onder meer seksuele uitbuiting. “Wat mij is gebeurd, kan iedereen overkomen.”

    ‘Dennis spoorloos’
    Ondertussen loopt Dennis vrij rond. Volgens Sameena is hij spoorloos, maar is er in dit soort zaken ook al snel een gebrek aan bewijs. Na een aantal vervelende ervaringen met rechercheurs heeft ze de aangifte wel afgerond.

    “Er werd zo de nadruk op gelegd dat een valse aangifte strafbaar is. Daar kreeg ik een vervelend gevoel bij. Ook moest ik precies vertellen waar het gebeurde en met wie: maar met zeven klanten per dag, weet je dat echt niet meer. Vervolgens kreeg ik te horen dat ik eerst maar eens in therapie moest voor ik aangifte deed, omdat ik er zo moeilijk over kon praten.”

    Reactie politie
    De moeder van Sameena laat via haar dochter weten niet te willen reageren op dit artikel. Omdat Sameena verder geen behoefte heeft om nadere details over haar aangifte te delen, is de politie niet in staat om een inhoudelijke reactie te geven.

    “Dat is spijtig. Wij nemen deze vragen namelijk zeer serieus”, laat een woordvoerder weten. “Wij hebben niet de mogelijkheid om het verhaal te checken en dat vinden we een zeer kwalijke zaak, want dit gaat over het vertrouwen van mensen in de politie.”

    Wel geeft de politie aan dat zedenzaken zonder uitzondering gevoelig zijn en veel vragen van de rechercheurs die zich ermee bezighouden. “Het zijn specialisten die deze moeilijke onderzoeken doen en het contact onderhouden met vaak getraumatiseerde slachtoffers. Voor hen is veel zorg. In de gesprekken die zedenrechercheurs voeren, benoemen zij de mogelijkheden die slachtoffers hebben, maar ook wat de gevolgen zijn van een valse aangifte.”

    “Niet vanuit wantrouwen, maar om ervoor te zorgen dat mensen een weloverwogen keuze maken. We kunnen ons voorstellen dat deze mevrouw is geschrokken van die vraag, maar hij moet gesteld worden. Want zedenzaken hebben een gigantische impact op alle betrokkenen. Overigens adviseren wij mensen niet om in therapie te gaan voordat wij een zaak oppakken. Als er in deze zaak therapie is geadviseerd, dan is dat gedaan vanuit zorg voor het welzijn van het slachtoffer.”

    Bron: Omroep Gelderland >>

    #256873
    Mark
    Moderator

    Iris werd gedwongen om als prostituee te werken: ‘Hij zette seksadvertenties en bepaalde wie mijn klanten waren’

    ,,Hij had me gebrandmerkt. In mijn lies stond zijn naam. De naam die ik nooit meer wil uitspreken. Ik noem hem nu de pooier, die flikker of de klootzak. Ik zág zijn naam dus wel elke dag in de spiegel. En elke keer voelde het dan alsof hij had gewonnen.” © John Back

    Anno 2021 heerst er nog altijd een levensgroot taboe op seksueel geweld. Dat moet anders en daarom doen vijf slachtoffers hun verhaal aan deze krant. Deel 1: Iris* (28) uit Den Bosch werd gedwongen om als prostituee te werken. Haar pooier kreeg vier jaar cel.

    ,,Hij had me gebrandmerkt. In mijn lies stond zijn naam. De naam die ik nooit meer wil uitspreken. Ik noem hem nu de pooier, die flikker of de klootzak. Maar ik zág zijn naam dus wel elke dag in de spiegel. En elke keer voelde het dan alsof hij had gewonnen.

    Wat moest ik?
    Twee jaar lang heeft hij me gedwongen als prostituee te werken. Elke dag. Met meerdere mannen. Al het verdiende geld pakte hij af. Hij sloeg me, maar nooit op plekken die in het zicht zaten. Ja, een paar keer. Ik had me opgesloten in de badkamer na een ruzie. Ik was bang, zo bang. En ineens: bam, zo de deur tegen mijn wenkbrauw. Het litteken zie je nog. Hij bedreigde me zo dat ik in het ziekenhuis niks durfde te zeggen.

    Hij kon me wel helpen aan een huis, zei hij. En hij hield woord
    Iris*

    Ik leerde hem kennen op een feestje. Ik was begin 20 en wanhopig. Na een lastige jeugd – ik werd gepest en mijn ouders belandden in een vreselijke vechtscheiding – was ik een opstandige puber. Op mijn 18de werd ik moeder. De vader bleek nóg een liefje te hebben. We hebben het nog wel geprobeerd samen, maar het ging niet. Mijn dochter ging bij mijn moeder wonen. Ik had geen werk, geen huis, wel schulden.

    Wat moest ik? Een paar dagen heb ik toen als escort gewerkt, maar ik kon het niet. Al die mannen … Op dat feestje was het leuk. Het klikte. Dacht ik. Hij kon me wel helpen aan een huis, zei hij. En hij hield woord. Niet veel later had ik een eigen plek, hier in Brabant. Wat naïef van mij om te denken dat hij dit zomaar deed. Ik stond bij hem in het krijt.

    Met of zonder condoom? Hij bepaalde het
    Hij regelde alles, heeft me meerdere keren door het land verplaatst. Hij zette seksadvertenties en bepaalde wie mijn klanten waren. Zelfs of het met of zonder condoom was. Met mannen van wie ik walgde. Hij isoleerde me van iedereen, zorgde dat ik nooit kans had om te ontsnappen. Ik moest hem ‘meester’ noemen en hem smeken om wat geld voor boodschappen. Om overeind te blijven, begon ik drugs te gebruiken. Ik raakte verslaafd, alleen zo kon ik het volhouden. Maar hij bepaalde wanneer en hoeveel ik mocht gebruiken. Dat was zijn tactiek: zo maakte hij mij nog meer afhankelijk.

    Op het einde kon ik alleen nog maar huilen, ik had kale plekken, woog nog maar 45 kilo. De meeste klanten trokken zich er weinig van aan. Ze hadden toch betaald? Ik herinner me één klant die heel aardig was. Ik hoefde geen seks met hem te hebben. Ik heb gehoopt dat hij een melding zou doen bij de politie. Maar dat deed hij niet.

    Weet je hoe pijnlijk het is om alles tot in detail te moeten vertellen aan een vreemde?
    Uiteindelijk heb ik mijn vader kunnen bellen. De politie heeft me toen, twee weken later pas, weggehaald. Ik wilde alleen maar rust, maar ze bleven erop hameren dat ik aangifte moest doen. Bij de rechtszaak was ik niet aanwezig. Het idee om hem weer te zien, ik werd al misselijk als ik eraan dacht. Maar hij is veroordeeld en heeft vier jaar gekregen. In de krant stond dat ik een ton schadevergoeding van hem kreeg, haha! In werkelijkheid was het 7500 euro, meneer mocht het in maandelijkse termijnen van 20 euro terugbetalen.

    Ik vind ook dat de politie en het OM steken hebben laten vallen. Dagenlang ben ik verhoord, terwijl het overduidelijk niet goed met me ging. Er had niemand oog voor mij, het ging ze er alleen om hém op te pakken. Weet je hoe pijnlijk het is om alles tot in detail te moeten vertellen aan een vreemde? Ik heb daarom niet eens alles verteld. De schaamte was toen nog te groot. Als ik nu mijn verhaal zou mogen doen, draaide hij veel langer de bak in.

    Ik heb niet eens alles tegen de politie verteld. De schaamte was toen nog te groot.
    Iris

    Ik ben schuldenvrij, afgekickt, heb een huisje, een fijne relatie, heb mijn rijbewijs gehaald en het belangrijkste: ik zie mijn kind elke dag. Ik ben aan het studeren, want ik wil als ervaringsdeskundige meiden gaan helpen die in hetzelfde schuitje zitten. Ik krijg zelf nog hulp via de maatschappelijke opvang. Daar hebben ze geregeld dat zijn naam van mijn lijf is verwijderd. Als ik nu in de spiegel kijk, zie ik hém niet meer. Uiteindelijk heb ík gewonnen.”

    *De naam Iris is gefingeerd uit privacyoverwegingen. De echte naam is bekend bij de redactie.

    Bron: bndestem.nl

25 berichten aan het bekijken - 26 tot 50 (van in totaal 62)
  • Je moet ingelogd zijn om een reactie op dit onderwerp te kunnen geven.
gasten online: 19 ▪︎ leden online: 0
No users are currently active
FORUM STATISTIEKEN
topics: 2.759, berichten: 14.841, leden: 1.609
Scroll Up