‘JARENLANG WAS MIJN ENIGE GEDACHTE DAT IK KAPOT MOEST’
Kenza (24) hield voor iedereen verborgen dat ze seksueel misbruikt werd. Omdat ze niet wist hoe ze met haar verdriet om moest gaan, sneed ze in haar lichaam. ‘Ik wilde mezelf straffen.’
‘Ik was twaalf toen ik mezelf voor het eerste beschadigde. Het was maandagavond en ik baalde van de slechte cijfers die ik had gehaald. Ik ging naar de badkamer, pakte een schaar en voor ik het wist, zette ik die in mijn huid. Ik had geen idee wat ik aan het doen was. Over zelfbeschadiging had ik nog nooit iets gelezen of gehoord. Nu, jaren later, doe ik dit nog steeds.
Ik groeide op in een heel warm en hecht gezin. Samen met mijn ouders en twee broers woonde ik in een mooi huis in Amsterdam. Ik was dol op leren en had het naar mijn zin op het gymnasium.
Mijn onbezorgde leventje hield op toen ik voor het eerst in aanraking kwam met seksueel misbruik. Ik kan en wil er niet te gedetailleerd over vertellen, behalve dan dat ik op het verkeerde moment de verkeerde mensen tegenkwam die me dwongen seks met ze te hebben. Het misbruik is tien jaar lang doorgegaan.
Al die tijd heb ik er niet over durven praten. Als mensen vragen waarom niet, weet ik niet zo goed wat ik moet zeggen. Er rust veel schaamte en schuldgevoel op, denk ik. Ik wist niet hoe ik met het misbruik moest omgaan. De enige oplossing die ik kon bedenken, was mezelf straffen. Ik voelde me zo walgelijk in mijn eigen lijf dat ik het probeerde weg te snijden, meerdere keren per dag. Jarenlang was mijn enige gedachte dat ik kapot moest. Ik had de vreselijkste beelden in mijn hoofd over hoe ik mezelf moest beschadigen en die beelden moest ik uitvoeren. Ik raakte ervan overtuigd dat ik geboren was om misbruikt te worden en mezelf kapot te maken. Zelfbeschadiging was een manier om daaraan te voldoen en me beter te voelen. Voor even dan, daarna voel ik me altijd nog veel slechter.’
Lees dit premium artikel verder op viva.nl of als lid van LSG in het ledendeel.
