Zelfbeschadiging

  • Dit onderwerp bevat 15 reacties, 3 deelnemers, en is laatst bijgewerkt op 07/11/2020 om 20:42 door Luka.
16 berichten aan het bekijken - 1 tot 16 (van in totaal 16)
  • Auteur
    Berichten
  • #216056
    LSG
    Beheer
    Topic starter

    In dit topic vind je websites en online artikelen met informatie over:

    Zelfbeschadiging

    Wil je zelf een website of online artikel toevoegen? Plaats dan eerst de url en daaronder eventueel een korte beschrijving.

    #216181
    Luka
    Moderator

    Zelfbeschadiging

    Zelfbeschadiging is een uiting van psychische pijn, boosheid of verdriet. Het betekent dat je verwondingen of letsel aan je eigen huid of lichaam toebrengt, zonder dat je daarbij de intentie hebt je leven te willen beëindigen.

    Vormen van zelfbeschadiging zijn snijden, krassen, krabben, branden, haren trekken, hoofdbonken, schadelijke stoffen innemen, of voorwerpen in het lichaam brengen. Andere termen die je kunt tegenkomen in plaats van de term zelfbeschadiging zijn ‘zelfverwonding’, ‘zelfverminking’, ‘auto-agressie’ en ‘automutilatie’.

    Uit internationale cijfers blijkt dat 17.2% van de jongeren, 13.4% van de jongvolwassenen en 5.5% van de volwassenen zichzelf beschadigt. Uit cijfers van VeiligheidNL blijkt dat 15.000 mensen in 2015 op de spoedeisende hulp werden behandeld voor letsel nadat zij zichzelf beschadigd hadden. Ruim tweederde hiervan is vrouw.

    Lees hier ook over:

    • Oorzaken zelfbeschadiging
    • Stoppen met zelfbeschadiging
    • Hulp bij stoppen met zelfbeschadiging
    • Informatie voor familie en naasten

    Bron: wijzijnmind.nl

    #218495
    Luka
    Moderator

    Men Struggle With Self-Harm Too

    I thought I knew what self harm looked like. I thought it was streams of tears, running mascara and rage. I thought it was teenage angst turned sour. I thought it was for people visibly falling apart, for people hitting rock bottom.

    I didn’t think I would struggle with self-harm as a 33-year-old man. Third time father, happily married with a decent job. I didn’t think it was calm, borderline emotionless, with an almost scientific curiousness.

    But it is. Or rather, it can be. Because it’s me. I am not an “attention-seeking 15-year-old” or any of the other painful generalizations there are. I’m an adult. I’m a man. Aren’t I?

    Lees verder op the mighty.com >>

    #218991
    Luka
    Moderator

    Seksueel misbruik en automutileren
    Seksueel misbruik plaatst je als kind in een positie van machteloosheid. Je kunt je niet verweren omdat de volwassene (of soms het oudere kind) de macht heeft en jou volledig onderdrukt. De dader heeft er groot belang bij dat jij niet gaat praten. Dat je je onderwerpt en overgeeft. Dat kan op allerlei manieren, van grof geweld tot verfijnde manipulatie, van dreigementen tot het ‘medeplichtig maken’ van het kind.

    Je autonomie heroveren
    Automutilatie kan een (wanhopige) manier zijn om je autonomie te heroveren. Dit is iets waar jij controle over kunt hebben. Soms is het een signaal naar buiten toe. Als je op zichtbare plekken snijdt, hoop je misschien dat iemand het opmerkt en dat je hulp krijgt. Soms is het jouw eigen geheim, een wereld waar niemand bij mag. Een plek waar alleen jij van weet en ervaar je daar een soort controle.

    Automutilatie heeft een doel!
    In de hulpverlening gaat men er doorgaans van uit dat het stoppen van het automutilerend gedrag de eerste stap is. Hiermee gaat men voorbij aan het feit dat het gedrag een doel heeft. Het is een symptoom, geen stoornis. Het is een poging om iets op te lossen, hoe onhandig en schadelijk ook. Een andere manier om met automutileren om te gaan is, om te kijken welk doel het gedrag dient en dat op te lossen.

    Onderzoek wat het doel van de automutilatie is
    Wanneer je het doel van het automutileren bij die persoon, want het betekent niet voor iedereen hetzelfde kunt achterhalen, kun je gericht kijken naar andere manieren om hetzelfde te bereiken. Manieren die niet (of minder) schadelijk zijn voor de gezondheid.

    Mogelijke doelen van automutileren
    Ik verken hieronder een aantal mogelijke doelen van automutileren en doe suggesties voor vervangende handelingen/mogelijkheden om de spanning op te lossen.

    Gaat het om bestraffen?
    Bij straf hoort pijn. Je kunt jezelf te pijnigen op manieren die geen schade doen aan je lijf, zoals je handen in een bak met ijsblokjes steken. Doe dat lang genoeg en als je ze eruit haalt zullen ze nog een poos pijn doen.

    Gaat het om voelen dat je leeft?
    Sport kan een uitkomst bieden, heel hard lopen of fietsen bijvoorbeeld (pas op: extreem veel sporten kan juist weer een risico opleveren). Extreme sporten waarbij veel adrenaline vrijkomt kan je een gevoel geven dat je leeft en kan automutilatie vervangen.

    Vlucht je voor gedachten, herbelevingen en paniek?
    Ademhalingsoefeningen kunnen je daar bij helpen, mindfulness of andere aandachtsoefeningen. Je kunt ook kijken of afleiding soelaas biedt. Zit je in een herbeleving of dreig je daar naar toe te gaan? Neem heel bewust je omgeving waar. Welke kleur heeft je stoel? Hoe groot is het patroon op je kleding.

    Ben je gedissocieerd?
    Ben je letterlijk uit je lijf? Ga heel bewust voelen hoe je zit, elke zenuw elke spier. Of neem een huisdier/hulphond. Huisdieren zijn in wisselende mate gevoelig voor paniek en dissociatie en kunnen enorm helpen doordat ze oordeelvrij aanwezig zijn. Hulphonden zijn speciaal getraind (op maat) om dissociatie te herkennen en kunnen leren om jou weer terug te brengen.

    Andere oplossingen ipv automutilatie geven je rust en ruimte
    Door te experimenteren met andere oplossingen voor hetzelfde probleem, kom je uiteindelijk bij een manier die werkt voor jou. Een manier die de cyclus van zelfbeschadiging doorbreekt en die je de rust en ruimte geeft. Dat geeft je de tijd om te gaan werken aan het echte probleem.

    Het probleem achter de automutilatie aanpakken
    De automutilatie deed je ergens voor. Dat is het stuk wat je op te lossen hebt. Als je dat oplost verdwijnt uiteindelijk de noodzaak om jezelf te beschadigen. Het aanpakken van je verleden van seksueel misbruik kan je helpen om de regie over je eigen leven weer in handen te krijgen.

    Bron: Helen van seksueel misbruik >>

    #218992
    Luka
    Moderator

    Kenza sneed zichzelf: ‘Stiekem hoopte ik dat iemand het zou ontdekken’

    Jezelf snijden om maar wat te voelen. Of om even helemaal niets te voelen. Naar schatting doet 1 op de 6 jongeren het weleens. Sommigen willen met blogs, vlogs en voorlichting zelfbeschadiging uit de taboesfeer halen. Maar hun online foto’s en filmpjes werpen ook de vraag op of ze hiermee niet juist anderen op een idee brengen. “Het is een overlevingsstrategie, niet per se een roep om aandacht.”

    Ze was 11 jaar, ongelukkig, alleen en verdrietig. Naar de buitenwereld toe gedroeg ze zich ‘gewoon’ of ‘blij’. Vanbinnen was ze boos en de nare gevoelens kropten zich op. “Op een dag sneed ik mijzelf. Ik dacht dat ik enige op de wereld was die zoiets deed en dat ik knettergek was. Maar voor heel even stopten al die negatieve gedachten en werd het rustig in mijn hoofd.”

    Nicole ter Moche is inmiddels 27 jaar, moeder van een kind en oprichter van Zebra Voorlichting. Een stichting in oprichting die lotgenoten, familie, artsen en verpleegkundigen voorlicht over zelfbeschadiging. Steeds meer jongeren die zichzelf snijden, blijkt uit een rondgang op internet, bloggen en vloggen openlijk over de verminkingen die ze zichzelf aan doen.

    De oorzaak van automutilatie verschilt per geval. Sommigen kampen met een depressie, anderen met angsten als gevolg van een trauma als seksueel misbruik of hebben een psychische stoornis. Snijden geeft dan rust of een gevoel van controle, vertelt psycholoog Dominique Maciejewski. Zij voegt eraan toe dat snijden nooit als doel heeft dood te willen, al is er onder mensen die zichzelf beschadigen wel een grotere kans op zelfmoord.

    Het uit de taboesfeer halen van zelfbeschadiging is nodig, vindt ervaringsdeskundige Nicole. “Jongeren die zichzelf beschadigen durven er niet over te praten. Veel mensen, is mijn ervaring, denken dat mensen zichzelf snijden omdat ze aandacht willen. Zelfs hulpverleners.”

    Zij denkt niet dat de foto’s van armen vol krassen en benen vol littekens jongeren juist aanzet tot dit gedrag. “Ik vergelijk het soms met die pro-anorexiasites. Jongeren kijken daarnaar, sommigen gaan misschien een paar dagen niet eten, maar de meesten zullen daarna weer ‘gewoon’ gaan doen.” Bovendien, zegt ze: “Toen ik begon, had je dat hele sociale media gebeuren nog niet. En toch deed ik het.”

    Maciejewski vindt het goed daar er blogs en fora zijn waarop ervaringen uitgewisseld kunnen worden. Plaatjes op Instagram van wonden vindt ze wel gevaarlijk. “Dat kan mensen er toe zetten zichzelf te snijden of ze op nieuwe ideeën brengen om zichzelf te verwonden. Ergens is het ook vreemd dat blote vrouwenborsten van sociale media sites worden verwijderd maar dat deze plaatjes wel worden toegelaten.”

    Kenza (22): ‘Jezelf snijden is geen schreeuw om aandacht. Oordeel niet, maar luister’

    Een mooie jonge vrouw met lange, blonde haren, een open en eerlijke blik en een linkerarm die van boven tot onder vol littekens zit. Littekens die inmiddels bij haar horen en waarvoor ze zich niet wil schamen. “Mijn lichaam is goed zoals het nu is. Met streepjes, zonder streepjes. Ik woon in mijn huid en dan kun je het maar beter liefhebben dan haten.”

    Kenza is student geschiedenis aan de universiteit en kampt al tien jaar met depressie en zelfbeschadiging. Op haar twaalfde begon ze met snijden. “Ik weet het nog heel goed. Het was maandagavond, ik zat boven in de badkamer en mijn ouders waren beneden. Ze hadden ruzie over mij. Over iets onbenulligs. Ik zat op die badkamer en ineens zette ik een schaartje in mijn huid. Ik dacht er niet over na. Op de een of andere manier vond ik mezelf te veel. Ik had bedacht dat ik een probleem was. En ik moest gestraft worden. Het snijden zelf gaf mij niet per se een opgelucht gevoel, maar bracht eerder een soort van rust. Nu was het goed. Nu kon ik weer verder. Ik en de wereld stonden quitte.”

    Ze probeerde haar littekens en het snijden voor iedereen verborgen te houden. Haar geheim. “Maar stiekem, heel stiekem, hoopte ik dat iemand het ontdekte zodat ik alles niet meer in mijn eentje hoefde te verdragen.” Uiteindelijk ontdekte een docent op de middelbare school haar littekens. Die waarschuwde een afdelingsleider “en toen ben ik in de wereld van de geestelijke gezondheidszorg terecht gekomen”.

    Daar is ze door allerlei therapeuten gezien en gehoord. “Ik heb veel therapeuten gehad, een paar goede mensen, enige prutsers en vaak mensen die niet wisten wat ze met mij aan moesten. Mensen die bang waren voor mijn problemen omdat mijn zelfbeschadiging zo heftig was. Gelukkig heb ik veel goede vriendinnen die mij door dik en dun steunen en daar dank ik God op mijn blote knieën voor.”

    Kenza is heel actief op social media. Ze heeft vlogs gemaakt over de eetstoornis die ze een tijd heeft gehad, over het seksueel misbruik in haar jeugd en over hoe mensen haar benaderen. In een filmpje op YouTube somt ze de verwijten aan haar adres op als mensen de littekens op haar arm zien: engerd, aandachtstrekker, dom wijf, psychopaat. Allemaal aannames die pijn doen, vertelt ze.

    Onder @stronglikeafighter op Instagram (11.600 volgers) en op Facebook (875 likes) deelt Kenza haar goede en minder goede dagen. Soms op confronterende wijze (‘ik ben breekbaar, slachtoffer, kapot’ en ‘soms neemt de verwarring het over’), soms met kracht (‘je hoeft niet te blijven wie je bent’).

    “Ik ben ooit begonnen met een soort fitgirl-account voor mensen die net als ik toen bezig waren met clean eating en trainen met gewichten. Ik postte blije dingen, recepten en was het meisje dat fit en gezond was maar op een gegeven moment kon ik het niet meer. Hoe kon ik op dat schermpje een blij, fit, vrolijk meisje zijn terwijl ik het zelf zo zwaar had? Langzaam ben ik meer over mijzelf gaan loslaten.”

    Daarnaast wil ze op deze manier ook het taboe op zelfbeschadiging doorbreken. “Ik wil dat er over gepraat kan worden. Ik wil dat er begrip is.” Sinds kort is ze, ‘dankzij twee fantastische psychiaters’, helemaal gestopt met snijden. “Ik doe dit zelf maar die steun die ik krijg via social media, dat is echt mooi om te zien. Zelfbeschadiging is een groot probleem dat je vaak niet in je eentje kan oplossen.”

    Hoeveel jongeren zichzelf beschadigen, is lastig te zeggen. Het Nederlands Jeugdinstituut heeft het over één op de tien middelbare scholieren, gebaseerd op een onderzoek van tien jaar geleden. Volgens de meest recente van cijfers, uit 2012, van Veiligheid.nl worden gemiddeld 3600 jongeren tot 25 jaar jaarlijks in het ziekenhuis behandeld voor verwondingen door zelfbeschadiging. Een kwart daarvan heeft zich verminkt met een scherp voorwerp.

    Psycholoog Dominique Maciejewski zegt dat uit internationaal onderzoek blijkt dat 15 tot 20 procent van de adolescenten zich wel eens gesneden of gekrast heeft. “Het komt vaker voor dan je denkt, alleen durven veel jongeren niet om hulp te vragen.” Ze denkt dat dit door stigmatisering komt. “Het wordt gezien als aanstellerig gedrag.”

    Wat de behandeling van zelfbeschadiging lastig maakt, is dat er zo weinig over bekend is. Sinds twee jaar geldt het binnen de psychiatrie pas als ‘zelfstandige conditie’. Daarvoor werd het alleen als symptoom van de persoonlijkheidsstoornis borderline gezien. “Er is veel meer onderzoek naar zelfbeschadiging nodig.”

    Door het gebrek aan kennis krijgen mensen die zichzelf snijden niet altijd de goede hulp. Nicole van Stichting Zebra Voorlichting is acht van de tien keer onverdoofd gehecht in het ziekenhuis. Marcia Kroes, die hieronder haar verhaal vertelt, heeft de dezelfde ervaring. “Ik herinner mij een schreeuwende arts die zei dat hij zijn verdoving niet aan mij ging verspillen.” Niet ondenkbaar, vindt Maciejewski: “Er is veel onbekendheid over het zelfbeschadiging. Ook op de eerste hulp. Sommige hulpverleners stigmatiseren ook en vinden het aanstellerij. Dus ook dat er onverdoofd gehecht is, zou kunnen.”

    Marcia Kroes (47): ‘Als ik een foto zie van iemand die zich heeft gesneden, komt dat verlangen terug’

    Ze was een jaar of 5, 6 toen ze zichzelf pijn deed. “Knijpen, kleine wondjes maken. Toen ik tien jaar was ging dat over in krassen en niet veel later in snijden. Je huid opgesneden zien worden, het bloed zien stromen, het was fijn en gaf rust.”

    Marcia heeft een lange geschiedenis van automutilatie achter de rug. Vijftig keer moest ze naar de Eerste Hulp van een ziekenhuis om gehecht te worden. Een nare ervaring maar niet vanwege de diepe wonden die ze met name aanbracht op haar benen. “Eén keer ben ik daar aardig behandeld. Meestal reageerden verpleegkundigen boos omdat ik ze extra werk gaf en zeiden ze dat ze hun tijd liever besteedden aan ‘echte patiënten’. “Mensen snappen automutilatie niet. Zijn onwetend.”

    Marcia groeide op met een aan alcohol verslaafde moeder en een vader die, als hij er was, gewelddadig was. “Ik heb altijd voor mijn moeder gezorgd en gedacht dat haar verslaving mijn schuld was.” Het maakte van haar “een eenzaam meisje dat heel ongelukkig was”. Zichzelf pijn doen haalde voor even alle stress weg. “Maar die rust was altijd maar voor heel even.”

    Haar littekens heeft ze nooit verborgen gehouden voor de buitenwereld. “Wel droeg ik soms een zwarte trui zodat je de bloedende wonden niet goed kon zien.” Niemand greep volgens haar in. “Mijn familie werd boos, op school zeiden ze alleen dat ik er mee moest stoppen.”

    Op haar twaalfde kwam ze wel een keer in contact met het Riagg, een instelling voor geestelijke gezondheidszorg in die tijd. “Dat was er in de categorie ‘kopje thee drinken en dan gaat het wel weer’. Ik had daar niets aan.” Toen ze 22 was, ‘crashte’ Marcia. “Ik trok mij steeds meer terug op mijn kamer, ging niet meer naar college. Mijn huisgenoten hebben toen de GGZ gebeld.”

    Er volgden jaren van therapie en talloze psychische diagnoses. Het snijden ging echter door. Bij een stichting voor lotgenoten kwam ze voor het eerst ‘in een warm bad’. Ze begrepen mij. Snapten dat snijden een uiting van mijn trauma is.”

    De laatste automutilatie is nu een jaar geleden. “Ik heb voor het eerst echt goede hulp van een traumapsycholoog.” De verleiding om te snijden blijft op de loer liggen. “Als ik een plaatje zie van littekens of iemand die zichzelf snijdt, komt dat verlangen weer terug.” Net als op momenten van veel stress.

    Dat met name jonge meiden die zich snijden hiervan foto’s delen op sociale media vindt Marcia heel kwalijk. “Jonge meiden steken elkaar aan in een groep. En dan wordt zo’n bericht geliked en toegejuicht terwijl jezelf snijden niet iets positiefs is. Het betekent dat je jezelf waardeloos vindt.”

    Wat wel helpt, zegt Nicole, is vragen stellen en vragen: waarom doet iemand dit? Psychologe Maciejewski: “Het behandeltraject is er ook op gericht het ‘waarom’ te achterhalen. Het heeft geen zin om iemand te bestempelen als aansteller of te eisen dat iemand met snijden stopt. Dat kan zelfs averechts werken.” Nicole: “Ouders zijn soms geneigd om het gedrag te willen controleren en halen dan soms alle scherpe voorwerpen in een huis weg. Maar daarmee geven ze een kind het gevoel het niet te vertrouwen.”

    Nog een goede hulpmethode is het maken van een zogeheten ‘coping box’ zegt Maciejewski. Dit is een doos met daarin bijvoorbeeld foto’s waar je blij van wordt of een lijst met dingen die je vrolijk maken of een briefje met het advies: ga eerst tien minuten heel hard rennen voordat je jezelf snijdt. “Uiteindelijk gaat het om omgaan met negatieve gevoelens en een alternatieve uitlaatklep vinden.”

    Lastig is dat wel, beaamt ze. Niet voor niets komen sommige mensen pas na tien of twintig jaar van het snijden af. “Op korte termijn is het een oplossing voor al die opgebouwde spanning. Daardoor werkt het zo en daardoor is het zo verslavend.”

    Nicole heeft zichzelf inmiddels al vijf jaar niet meer gesneden. Haar advies aan ouders en familieleden? “Word geen hulpverlener, maar blijf ouder en blijf leuke dingen doen met je kind. Vraag bijvoorbeeld ook eens naar vriendjes of dingen die op school zijn gebeurd. Steun en liefde is wat je nodig hebt.”

    Bron: RTL Nieuws >>

    #224824
    Luka
    Moderator

    Waarom het verbieden van zelfverwonding zelden werkt

    In verschillende residentiële afdelingen waar ik verbleef, onder andere twee paaz-afdelingen, werd zelfverwonding verboden. Ze werkten er met een systeem van ‘gele kaarten’. Verwondde je jezelf één keer, dan kreeg je een gele kaart. De tweede keer had je een rode kaart aan je been, en werd je op ontslag gestuurd. Door het gedrag te verbieden, dacht men dat ik het niet meer zou doen. Wat dus niet werkte.

    Ik verwondde mezelf en biechtte dit met veel schaamte op aan een verpleegkundige. Ze zei letterlijk: ‘als je aandacht nodig hebt, kom het gewoon zeggen.’ Ik was verbouwereerd en stamelde dat zelfverwonding veel functies kan hebben. Zoals het zichzelf afreageren, zelfbestraffing, psychische pijn omzetten in lichamelijke,…’ Ze zei: ‘ik werk hier al dertig jaar en weet dat jullie dit puur voor de aandacht doen.’ Dit kwetste me enorm.

    Voortaan ging ik mezelf dus stiekem verwonden. Ik schaamde me teveel en wilde geen dergelijke reacties meer krijgen, of op ontslag gestuurd worden. Dus ik deed het in het geniep. De wonden liet ik niet verzorgen, waardoor ze lelijk infecteerden, en ik zorgde niet voor mezelf. De schaamte en het schuldgevoel waren zo groot. Verdiende ik wel dat verpleegkundigen hun tijd in mij staken? Verdiende ik hun zorg wel? En waarom werd ik als een aandachtzoeker afgeschilderd? De kennis over opzettelijke zelfverwonding was gering in deze instanties. Achteraf gezien heeft deze aanpak mij totaal niet geholpen. Ik ging mezelf enkel ernstiger verwonden, en voelde steeds meer schaamte om medische en psychologische hulp te zoeken.

    Tijdens een volgende opname op diezelfde afdeling, luidde het dreigement dat ik ‘in de isoleercel zou belanden als ik mezelf nog sneed.’ Opnieuw ging ik het stiekem doen. De drang was zo groot en als het bij hulpverlening niet bespreekbaar was, dan loste ik het wel op mijn manier op. Het was een eenzame periode. Ik was opgenomen om hulp te krijgen, maar die ondersteuning was er gewoon niet voldoende. Of niet op de manier die ik nodig had.

    Achteraf gezien ben ik best wel kwaad. Ik had nood aan een ander beleid. Ik had geen baat bij stigmatiserende reacties over mensen die zichzelf verwonden. Ik had geen nood aan gebrekkige wondzorg omdat ik ‘het toch zelf had gedaan.’ Ik had nood aan respect. Aan zorg.

    Deze ervaring heeft me meer geschaad dan dat ik er baat bij had.

    Gelukkig ben ik nu omringd door een team van hulpverleners die het anders aanpakt. Ze juichen zelfverwonding niet toe, maar ze verbieden het ook niet. Ze gaan samen met mij op zoek naar manieren hoe het anders kan. En dat helpt.

    Bron: Verwonderd.be

    #227184
    Luka
    Moderator

    Imke zag mensen snijden op Tumblr: “Misschien werkt het?”

    Ik ken Imke (20) al sinds we bij elkaar op dansles zaten op de basisschool, maar we hebben het eigenlijk nooit open gehad over zelfbeschadiging, terwijl we allebei van elkaar weten dat we ermee geworsteld hebben. Daarom nodigde ik haar bij mij thuis uit, om te vragen hoe zij zelfbeschadiging ervaart en wat de dingen zijn die haar hebben geholpen.

    Tessa: Hoe begon je met jezelf beschadigen?
    Imke: Het is de eerste keer dat ik zo open over zoiets praat. Ik denk dat ik… (pauze) – Het ging niet goed met me, en toen ik zag plaatjes op Tumblr van mensen die zichzelf aan het snijden waren en verhalen erbij plaatsten. Dus ik dacht, ik weet nu nog niet hoe, maar misschien werkt het.

    De eerste keer was heel dubbel. Aan de ene kant voelde het fijn en kon ik mijn agressie kwijt. Aan de andere kant dacht ik ook: ik heb dit nu gedaan, maar hoe verstop ik het? Moet ik nu altijd lange mouwen dragen, of bijvoorbeeld armbandjes omdoen?

    Ik dacht ook: ik heb dit uitgeprobeerd, dus we zullen zien hoe het verder gaat. En het ging op een negatieve manier verder. Op een gegeven moment dacht ik elke dag: ik moet dit nu doen, ik moet dit nu doen. Ik wist dat het niet hoorde, maar dat boeide me niet zoveel. Het gaf me namelijk wel, al was het tijdelijk, een goed gevoel.

    Als je geen Tumblr had gehad, denk je dan dat je ooit begonnen was met jezelf beschadigen?
    Ik denk het wel, omdat ik er ook in geïnteresseerd was geraakt omdat jij het aan mij had verteld. Ik voelde mezelf ook niet goed, en omdat ik wist dat jij er op deze manier mee omging, dacht ik: misschien is dit ook iets voor mij. Daardoor ging ik op zoek naar meer informatie en zo kwam ik op Tumblr terecht.

    Had je toen het op zijn ergst was het idee dat je er iets aan moest doen?
    Nee, daar heb ik nooit aan gedacht. Als ik dit maar lang genoeg blijf doen, gaat het vanzelf een keer mis, dacht ik. Deze gedachte was op dat moment goed, omdat ik ook echt wilde stoppen met leven.

    Er waren ook momenten dat ik gewoon helemaal los ging. Het interesseerde me toen niet wat er zou gebeuren.

    Hoe ging je om met de littekens op je armen, heb je ze al die tijd verborgen gehouden?
    Ik vond het moeilijk, alles werd anders en afstandelijker. Ik kon niet meer gewoon van de badkamer naar boven lopen om me om te kleden, omdat ik bang was dat iedereen in huis het zou zien.

    In de zomers ging het steeds wat beter, dus dan was het makkelijker om korte mouwen te dragen, maar dat deed ik dan alleen in huis. Buiten was het nog moeilijk. Uiteindelijk heb ik dat wel gewoon gedaan: als het zo warm is heb je niet echt een keuze.

    Dan is het makkelijker om te denken fuck it, ik draag gewoon korte mouwen. Ik had wel altijd het idee dat mensen staarden. Dus ik stond, als ik dan geen lange mouwen aanhad, wel vaak met mijn armen over elkaar heen gevouwen.

    Ik heb er nooit reacties op gehad. Ik denk er wel nog altijd over na, en houd er rekening mij. Bij mijn oppasbaantje doe ik bijvoorbeeld altijd lange mouwen aan. Ik zorg in sommige situaties ook gewoon dat ik geen reacties kan krijgen.

    Heb je het aan je ouders verteld?
    Niet echt. Ik denk dat ze het gewoon op een gegeven moment gezien hebben, omdat ik binnen dus wel korte mouwen droeg. We hebben het er ook nooit echt over gehad.

    Ik denk ook niet dat het makkelijker was geweest als we het er wel over hadden gehad. Ik heb het altijd lastig gevonden om het met familie over dit soort dingen te hebben, omdat ze heel dichtbij staan. Dan is het toch makkelijker om het er met een therapeut over te hebben, waar je geen persoonlijke band mee hebt.

    Wat was het moment waarop het beter ging met zelfbeschadiging?
    Toen ik in therapie ging. Dat hielp wel. Ik ging er toen steeds meer over praten en beter bijhouden. Ik leerde hoe ik zelfbeschadiging tegen kon gaan, hoe ik mezelf kon afleiden en meer van dat soort dingen. Voor mij werkte het bijvoorbeeld heel goed om op mijn armen te tekenen, in plaats van snijden.

    Ik teken op mijn armen

    In het begin was het moeilijk. Ik gaf snel op als ik het gevoel had dat het niet hielp. Dan was ik op mijn armen aan het tekenen en dan dacht ik toch op een gegeven moment: dit helpt niet, en dan pakte ik er alsnog een mesje bij.

    Ook een boek lezen helpt. Dan dook ik heel erg in het verhaal en dat bood afleiding. Daarnaast keek ik eindeloos filmpjes. Ik was niet bezig met bewust kijken, maar de tijd uitzitten. Ik dacht dan: ik kijk er nog een, en nog een, en nog een.

    Daarnaast gaf mijn psycholoog aan dat ik altijd mag bellen, mocht ik de behoefte voelen om mezelf te snijden. Dit heb ik nooit gedaan, want dat vind ik eng. Na de winter van ons eindexamenjaar (2016 – Tessa) had ik wel echt het idee dat het beter ging. Ik mocht toen stoppen met therapie en ik voelde me een stuk beter en kon het ook steeds langer volhouden.

    Heb je het idee dat er veel vooroordelen of misverstanden zijn over mensen die zichzelf beschadigen?
    Ik heb het zelf niet gemerkt of meegemaakt. Daardoor vind ik het lastig om me voor te stellen dat mensen er ook vooroordelen over hebben. Steeds meer mensen beginnen het ook serieus te nemen, en in te zien dat er mensen zijn die hier echt last van hebben. Ik weet natuurlijk wel dat er vooroordelen zijn door het internet; dat alleen emo’s zichzelf snijden en dat soort dingen.

    Hoe voelde het als je weer een terugval had?
    Heel naar. Je bent al zo ver gekomen, en dan ben je ineens weer bij nul. Alsof alles voor niets was. Je moet weer helemaal opnieuw beginnen.

    Ik heb ook een maand geleden gevierd dat ik een jaar clean ben, wat heel dubbel voelt. Het kan op twee manieren eindigen: het gebeurt nooit meer, of het gaat sowieso nog een keer gebeuren. Hoe ga ik me dan voelen als er een jaar tussen heeft gezeten? Daar ben ik wel bang voor.>

    Zijn er dingen die je aan anderen wilt meegeven?
    Het is belangrijk om te onthouden dat het niet helpt jezelf af te vragen waarom je het doet, zelfs als je weet dat het ergens niet klopt. Het is belangrijk om te proberen met stoppen, en ook te weten dat dat niet in één keer gaat.

    Bron: Commen.nl >>

    #227187
    Luka
    Moderator

    Waarom zelfbeschadiging hetzelfde is als een verslaving

    En waarom je het dus ook zo moet behandelen.

    Inmiddels ben ik gestopt met zelfbeschadiging. Ik telde hiervoor het aantal dagen dat ik mijzelf niet had bezeerd om het vol te houden. In mijn zoektocht naar apps die hierbij konden helpen, kwam ik erachter dat het aantal dagen tellen dat je ‘clean’ bent ook wordt ingezet bij andere verslavingen.

    ‘Als de manier van behandelen hetzelfde is, waarom wordt zelfbeschadiging dan niet ook als een verslaving gezien?’, zo vroeg ik me af. En, wat kunnen we nog meer leren van de behandelmethodes van andere verslavingen? Op die vragen geef ik in dit artikel antwoord.

    (Voordat ik verder ga is het belangrijk om te weten dat zelfbeschadiging een bepaald stofje in je hersenen aanmaakt, endorfine, waardoor je brein verslaafd raakt. Hiernaast heeft ook het gevoel van opluchting een verslavende werking. Eerder schreef ik hierover waarom het normaal is om een terugval bij zelfbeschadiging te hebben. Lees dit artikel even door voor je aan deze begint.)

    1. Duidelijke doelen stellen
    Om van een verslaving af te komen moet je doelen stellen. Deze moet zo duidelijk mogelijk zijn: wat wil je bereiken, en wanneer?

    Verwar duidelijkheid hierbij niet met hardheid. Of je de doelen nou haalt of niet is niet per se van belang. Het gaat er uiteindelijk om dat je ergens naar toe werkt, dus wees niet te hard voor jezelf. Begin daarom makkelijk: een week jezelf niet beschadigen, dan twee weken en het zo steeds verder rekken. Je zou ook als doel kunnen hebben om tijdens de volgende zomer te kunnen zwemmen of met korte mouwen rond te kunnen lopen.

    Daarnaast is het ook belangrijk om duidelijke redenen te hebben voor waarom je wil stoppen. Motivatie is ontzettend belangrijk.

    Als je alleen wil stoppen met het beschadigen van jezelf omdat je het idee hebt dat dat zo hoort of moet, dan is het een stuk lastiger om dat ook echt te doen.

    Het is ook goed om te onthouden dat mocht je het niet voor jezelf kunnen doen, er ook mensen om je heen zijn die trots op je zullen zijn als je stopt met jezelf beschadigen. Voor mij werkte het goed om een lijstje te maken met mensen die ik trots zou maken als het me zou lukken. Ik wist dat ik mezelf niet belangrijk genoeg vond om het voor mezelf te doen.

    Het helpt om deze doelen en motivatie op een plek te hangen of neer te leggen waar je er makkelijk bij kunt als je even een reminder nodig hebt waar je naartoe werkt en waarom je daarheen werkt.

    2. Voor- en nadelen
    Ook kwam ik tegen dat het voor sommigen helpt om de voor- en nadelen van hun verslaving naast elkaar te zetten.

    Waar helpt zelfbeschadiging je bij, en wat maakt zelfbeschadiging juist naar? Door die twee dingen tegenover elkaar te zetten krijg je hopelijk een beter idee van waarom je het doet, en waarom het beter is om ermee te stoppen.

    Mochten er meer voordelen aan lijken te zitten, dan kun je jezelf ook afvragen waarom zelfbeschadiging dan zoveel voordelen lijkt te hebben. Wat doet het voor je dat andere dingen niet kunnen? Zo kun je ook bij jezelf beter nagaan wat de dingen zullen zijn die je kunnen helpen, en welk alternatief voor zelfbeschadiging het beste die behoefte kan vullen.

    3. Haal triggers weg
    Wat ook belangrijk is om te weten is wat je triggers zijn. Beschadig je jezelf iedere keer als je veel stress hebt? Of juist als je boos wordt? Gebeurt het vaker als je moe bent?

    Sommige triggers zijn niet te ontwijken, maar als je weet waar de behoefte om jezelf te beschadigen vandaan komt, ben je in ieder geval al een stap verder. Je bent er namelijk op voorbereid. Zorg er ook voor dat je geen depressieve of pro-self harm accounts op social media volgt als je je daardoor nog slechter gaat voelen. Dit is denk ik een van de grootste triggers die relatief makkelijk weg te halen is.

    4. Gooi je tools weg
    Ik kan me herinneren dat mijn vader rookte toen ik vroeger klein was, tot het moment dat hij zijn shag en vloeitjes in de prullenbak gooide en daarmee het een stuk moeilijker voor zichzelf maakte om weer te gaan roken.

    Weer roken zou betekenen dat hij naar de winkel zou moeten gaan om nieuwe shag en vloeitjes te kopen, wat de stap om zijn verslaving weer op te pakken groter maakte.

    Hij kon nu niet even naar de kast lopen om zijn spullen te pakken en te gaan roken. Ik denk dat zo’n aanpak ook kan helpen bij zelfbeschadiging.

    Door je vertrouwde spullen (de scheermesjes die je altijd gebruikt bijvoorbeeld) weg te gooien, maak je de stap groter om het weer op te pakken.

    Natuurlijk kun je elk scherp voorwerp oppakken als je je echt niet goed voelt, maar voor mij in ieder geval voelde het altijd prettiger en veiliger om de dingen te gebruiken die ik altijd gebruikte en ook altijd op dezelfde plek te verstoppen. Doordat gevoel van gewenning en vertrouwen te verwijderen maak je de stap naar een terugval groter, waardoor het hopelijk niet meer of minder vaak gebeurt.

    5. Praat met mensen die je snappen
    Alcoholverslaafden komen bijeen bij de Anonieme Alcoholisten (AA) om over hun verslaving te praten. Dit soort steungroepen zijn er voor zelfbeschadiging maar nauwelijks.

    Dit terwijl ik uit ervaring weet dat het heel erg helpt om te praten met mensen die weten waar je doorheen gaat. Omdat het voor mensen die er nooit doorheen zijn gegaan lastig te begrijpen is, voelt het heel tegennatuurlijk aan om om te gaan met je problemen door je zelf pijn te doen.

    Daarom hielp het mij heel erg om te kunnen praten met mensen die wisten hoe het werkt en voelt. Totdat er daadwerkelijk supportgroepen worden opgericht speciaal voor zelfbeschadiging, kun je terecht op het forum van de landelijke stichting zelfbeschadiging, waar je, weliswaar online, je verhaal kunt delen met mensen die herkennen waar je doorheen gaat.

    Ook organiseert de landelijke stichting zelfbeschadiging twee keer per jaar een lotgenotendag.

    Dus
    Dus probeer zelfbeschadiging eens te benaderen als een verslaving en probeer de volgende vijf dingen:

    Stel doelen;

    1. Zet de voor- en nadelen van zelfbeschadiging tegenover elkaar;
    2. Haal triggers weg;
    3. Gooi je tools weg;
    4. Praat erover met mensen die weten waar je doorheen gaat.

    Bron: Commen.nl

    #230242
    Luka
    Moderator
    #240619
    Luka
    Moderator

    Waarom beschadigen mensen zichzelf?

    Zelfbeschadiging is een verzamelnaam van verschillende manieren om jezelf pijn te doen. Het verschilt per persoon welke vorm zelfbeschadiging aanneemt en wat de achterliggende redenen zijn.

    Waarom zelfbeschadiging? 4 redenen
    Je doet dit immers niet zomaar. Er zijn een hele hoop redenen waarom iemand zichzelf beschadigt, en in dit artikel passeren een aantal de revue. Hierbij wil ik benadrukken dat zelfbeschadiging nooit een gezonde manier is van met problemen omgaan. Wel wil ik als ervaringsdeskundige laten zien hoe het werkt en zo meer begrip creëren.

    Omgaan met negatieve emoties
    De eerste reden achter zelfbeschadiging is omgaan met negatieve emoties. Denk hierbij aan verdriet, woede, angst of een algeheel gevoel van spanning. Zelfbeschadiging werkt hierbij als een ontlading. Door jezelf fysiek pijn te doen verdwijnen de emoties voor even naar de achtergrond. Je voelt je hierdoor opgelucht.

    Mensen die zich vooral vanwege deze reden beschadigen, voelen zich dan ook vaak lichter na de daad. Het haalt als het ware de last van hun schouders en ze hoeven emotioneel niets te voelen. Daarnaast laat je eventuele woede op deze manier los.

    Doorbreking van leegte of dissociatie
    Daarnaast is zelfbeschadiging voor sommigen een manier om de leegte in hun leven te doorbreken. In plaats van leegte voelen, of niets voelen, ervaar je fysieke pijn. Je vult hierbij dus het gat op met prikkels. Dit kan opnieuw zorgen voor een gevoel van opluchting, mede door de endorfine die hierbij vrijkomt.

    Doorbreking van dissociatie, waarbij je als het ware de ‘feeling’ met je lichaam mist, lijkt hier heel erg op. Mensen die zelfbeschadiging om deze reden gebruiken proberen zo als het ware terug te keren in hun eigen lichaam. Dankzij de fysieke pijn voelen ze weer connectie met hun lijf, al is het maar voor even.

    Een schreeuw om hulp
    Niemand beschadigt zichzelf om alleen maar aandacht te trekken. Wel denk ik dat het een manier is om om hulp te vragen. Fysieke pijn, met de eventuele bewijzen hiervan, zijn toch makkelijker uit te leggen dan iets wat in je hoofd zit. Dit punt gaat overigens niet alleen op voor automutilatie, maar ook voor mensen die bijvoorbeeld kampen met depressies of angststoornissen.

    Bij zelfbeschadiging is het voor iedereen – jijzelf, eventuele vrienden en kennissen en hulpverleners – direct duidelijk dat er wat aan de hand is. Dit is fijn, want zelf kun je het misschien niet uitleggen. Wanneer je toch zo ver bent dekt je verklaring wellicht niet de lading. Zelfbeschadiging kan dus een schreeuw om hulp zijn wanneer mensen hun gevoelens niet onder woorden kunnen brengen.

    Straf en onderliggende problematiek
    Een laatste manier waarop zelfbeschadiging vaak wordt ingezet is als iemand zichzelf wil straffen. Dit komt vaak voor bij mensen met een laag zelfbeeld of rasechte perfectionisten. Als ze in hun eigen ogen ‘gefaald’ hebben kan dat een heftige reactie uitlokken, zoals zelfbeschadiging.

    Zelfbeschadiging is vaak een symptoom van iets anders, of een aanwijzing dat er meer aan de hand is. Zelfbeschadiging begint vaak als een uiting van onderliggende problematiek, zoals een laag zelfbeeld, niet om kunnen gaan met negatieve emoties of psychische aandoeningen.

    Dit betekent niet dat zelfbeschadiging ook direct stopt wanneer de onderliggende problemen verdwenen zijn. Zelfbeschadiging is namelijk een veelomvattend begrip, en er is behoefte aan één duidelijke definitie. Nu praten we nog teveel langs elkaar heen.

    Bron: Commen.nl

    #240620
    Luka
    Moderator

    Littekens en zelfbeschadiging: hoe ga je er mee om?

    Littekens zijn vaak een direct en zichtbaar gevolg van zelfbeschadiging, en sommigen zullen ook nooit meer weggaan. Ik kan je van alles gaan vertellen, bijvoorbeeld over hoe je het best littekens kunt bedekken, tot oliën en crèmes die je erop kunt smeren in de hoop dat ze een beetje wegtrekken.

    Eigenlijk wil ik het in dit artikel over iets anders hebben: over het accepteren van je lichaam en het doorbreken van schaamte. De keuze die je hebt als mensen naar je littekens vragen en de controle nemen over de reacties die je krijgt. Waarom?

    Omdat het bedekken van littekens heel persoonlijk is. Voor de een werkt het, de ander denkt al snel ‘fuck it’: ik heb geen zin om me mijn hele leven mijn lichaam te moeten bedekken. Bovendien kunnen ze overal zitten, wat het verbergen des te lastig maakt. Ook make-up werkt niet altijd, omdat het ligt aan de dikte en kleur van de littekens. Bovenal denk ik niet dat dit het belangrijkste is wat je moet weten over schade overhouden aan zelfbeschadiging.

    Littekens vallen minder op dan je denkt
    Dit geldt voornamelijk voor kleinere, lichtere littekens. Omdat jij weet waar ze zitten, let jij er wel op. Maar de kans dat het je tante opvalt is vrij klein. Het is bijna niet zichtbaar, of mensen registreren het niet als belangrijk. De littekens vallen weg in het algehele beeld van jou: mensen letten minder op details dan je zal verwachten.

    Iemand vraagt naar je littekens. Hoe reageer je?
    Dit werkt voor iedereen anders. Neem je iemand in vertrouwen en vertel je eerlijk over hoe je aan je littekens komt, of niet? Wat je ook doet, onthoud dat je jezelf nooit hoeft te verantwoorden richting anderen. Het is jouw lichaam en jouw negatieve ervaringen. Als je het er niet over wil hebben, dan is dat prima.

    Ik vind het persoonlijk vooral lastig wanneer mensen vragen naar littekens die duidelijk niet het gevolg zijn van zelfbeschadiging. Er zijn immers overblijfselen (denk aan een serie rechte lijnen op een pols of een hele boel rechte littekens op dezelfde plek) die vrij duidelijk zijn waar ze vandaan komen. Maar er kunnen ook littekens ontstaan die wat vager zijn. Dan vind ik het lastig om in te schatten of mensen weten waar ze naar vragen, en of dit het juiste moment is om te beginnen over iets als zelfbeschadiging.

    Dat ligt meestal ook aan de omgeving en of ik verwacht dat iemand gaat schrikken, of niet. Zelfs als je je littekens geaccepteerd hebt en er heel open over kunt praten, is het altijd goed om te bedenken hoe iemand gaat reageren. Daar kun je dan weer op in spelen. Verwacht je een schrikreactie? Ga dan niet op een drukke verjaardag ineens uitweiden over je verleden.

    Hoe reageer je op een feestje over vragen?
    Als ik zelf op een feestje sta zal ik er sowieso niet zo snel voor kiezen om iemand te vertellen hoe ik aan een litteken kom. Soms, zelfs al is het een goed moment met een persoon die ik vertrouw, heb ik ook gewoon geen zin om erover te praten. Soms beloof ik dan om erop terug te komen. Op andere momenten vertel ik een smoesje, of zeg ik eerlijk dat ik het er niet over wil hebben.

    Ik weet het: smoesjes verzinnen is waarschijnlijk niet de beste manier van hiermee omgaan. Bovendien is het in principe liegen. Wel weet ik dat het voor mij makkelijker is om mensen zo afstand te houden. Soms voel ik me hierna echter wel schuldig.

    Reacties expres niet uitlokken
    Bedekkende kleding dragen is ook een manier om controle te hebben over de reacties. Als je geen zin hebt om tekst en uitleg te geven is dit een goede optie. Ook is het een veilige optie wanneer je voor het eerst naar een nieuwe school of baan gaat.

    Accepteren van littekens
    Het allerbelangrijkste is leren omgaan met littekens. Sommigen zullen namelijk nooit meer wegtrekken, en je wil ook niet de rest van je leven alles uit de kast trekken om ze te verbergen. Ik weet echter ook dat je neerleggen bij het feit dat je oud verdriet aan de buitenkant draagt, makkelijker gezegd is dan gedaan.

    Ik zie mijn littekens nu als een deel van mij. Ze horen bij mij en op mijn huid. Ja, het is vervelend dat sommigen nooit meer zullen wegtrekken, maar het is nu eenmaal zo, ik kan het niet terugdraaien. Voor mij helpt dat idee heel erg – dat ik het niet kan terugdraaien – dus het beste wat ik kan doen voor mezelf is accepteren dat ze er zijn en met ze samenleven. Het is ook een bewijs dat je ergens doorheen bent gekomen. Misschien was dit niet de meest prettige manier, maar je bent er nog en dat is meer waard.

    Bron: Commen.nl

    #240625
    Luka
    Moderator

    Zelfbeschadiging uitstellen in 4 stappen

    Zelfbeschadiging is niet alleen een daad, maar ook een gevoel. Een manier van hiermee omgaan is de door de actie, jezelf verwonden, uit te stellen. Dit is natuurlijk geen blijvende oplossing, maar het kan in noodsituaties wel helpen.

    Tijdens het interview met mijn vriendin Imke over zelfbeschadiging kwam deze ‘tactiek’ naar voren, en vandaag ga ik er verder op in.

    Zelfbeschadiging uitstellen
    Vooropgesteld: ik weet hoe moeilijk het is om ergens anders aan te denken op het moment dat je de neiging hebt om jezelf te beschadigen. Het voelt alsof je in een soort tunnel belandt die maar op één manier open te breken is, en we weten allemaal wat ik daarmee bedoel. Gelukkig is het wél mogelijk om jezelf te trainen zodat je beter met dit gevoel om kunt gaan. Dit is hoe je dat doet.

    1. Leid jezelf af
    Wanneer ben jij normaal gefocust? Wanneer zit je ‘in’ het moment? De eerste stap bij het uitstellen van zelfbeschadiging is het vinden van iets waar je je normaal goed op kunt focussen. Je gaat er compleet in op en wordt er blij van. Dit is voor iedereen verschillend.

    Denk aan het lezen van een goed boek, het kijken van YouTube-filmpjes, series bingen of mijn persoonlijke favoriet: compilaties van katten die lieve dingen doen. Het belangrijkste is dat het je volledige aandacht nodig heeft. Bovendien is het handig om iets lichts of grappigs te kijken, en vooral ver weg te blijven van zware, duistere content.

    2. En opnieuw, en opnieuw
    Niemand raakt in een volledige focus van een YouTube-video van 5 à 6 minuten. Deze vorm van afleiding is daarom iets voor de korte termijn. Toch is het een handige manier van uitstellen, juist omdat je steeds bezig bent. Na afloop van iedere video moet je een volgend filmpje uitkiezen, en juist dit keuzeproces is een goede vorm van uitstellen.

    Hetzelfde kun je doen bij een boek of tv-serie. Lukt het je niet om je compleet te verliezen in een verhaal? Stel het dan stukje bij beetje uit. Neem je voor om de situatie per hoofdstuk of afgekeken aflevering te bekijken, of zelfs per bladzijde en gekeken minuut. Je maakt de doelen daarmee klein, en dus haalbaar. Bovendien knap je sowieso op van dingen die je normaal leuk vindt om te kijken of lezen.

    3. Creabea
    Ben je meer creatief ingesteld? Ga dan tekenen, schilderen of kleuren. Op deze manier kijk je niet alleen passief naar een beeldscherm of boek, maar ben je actief bezig met het maken van iets. Wederom: het draait om jezelf bezighouden. Compleet stoppen met zelfbeschadiging is een lang proces, dus iedere stap – hoe mini die ook is – is mooi meegenomen.

    Probeer daarom je activiteit op te breken in kleine, behapbare stukjes. Kleur eerst de helft van een kleurplaat in en focus je tijdens het schilderen eerst op één specifiek object. Denk bij jezelf “Ik doe eerst dit” waardoor de neiging om jezelf te verwonden op een gegeven moment hopelijk vanzelf weggaat.

    4. Bouw het op
    Op een gegeven moment is het mogelijk om te kunnen uitstellen zonder afleiding. Wanneer je de neiging voelt om jezelf te verwonden moet je het dan met een X aantal minuten afhouden. Ik denk bijvoorbeeld altijd bij mezelf “Ik wacht nog 5 minuten”. Dit proces herhaal ik totdat ik de neiging niet meer voel.

    Dit is natuurlijker veel makkelijker gezegd dan gedaan, maar ook jij kunt het opbouwen. Het is logisch dat de techniek niet in een keer werkt, maar met kleine tussenstapjes kom je er wel. Hield je het de vorige keer 10 minuten of 2 bladzijdes vol? Ga dan de volgende keer voor een minuut of bladzijde meer. Hierdoor krijg je niet alleen meer controle over je zelfbeschadiging-neigingen, maar wordt de tijd tussen de keren dat je jezelf verwondt ook groter.

    Bron: Commen.nl

    #240626
    Luka
    Moderator

    Hulpverleners moeten leren omgaan met zelfbeschadiging: dit moet veranderen

    Er is iets wat ik niet begrijp aan de hulpverlening. Dit heeft te maken met het gebrek aan kennis over zelfbeschadiging. Ik heb zelf te maken gekregen met een aantal hulpverleners die naar mijn idee niet echt wisten hoe ze met mij, en mijn problemen om moesten gaan. Ze leken ook niet door te hebben dat hun reactie totaal niet behulpzaam was. Dit moet veranderen.

    Mijn ervaringen staan niet op zichzelf. Het internet staat vol met gelijksoortige verhalen: hulpverleners die zo reageerden dat patiënten zich afgewezen of onveilig voelden. Wat ik me afvraag is: waarom zijn de reacties soms zo naar en onbegripvol? Zij zijn juist degenen die moeten helpen. Als iemand zou weten hoe je zonder vooroordelen in zo’n situatie zou moeten reageren, zijn het hulpverleners.

    De reactie vanuit hulpverleners hangt vaak samen met vooroordelen. Zelfbeschadiging zou tegennatuurlijk zijn, een puberteitsfase, een reactie op alle veranderingen in je lichaam en hersenen en iets waar je wel overheen groeit.

    Dit is simpelweg niet waar.

    Inderdaad: zelfbeschadiging onder jongeren komt vaker voor dan op latere leeftijd, zo blijkt uit internationale cijfers. Ruim 17 procent van de jongvolwassenen beschadigt zichzelf, tegenover 13,4 procent van de jongvolwassenen en 5,5 procent van de volwassenen. Op basis van deze cijfers zou je inderdaad concluderen dat zelfbeschadiging een fase is. Toch klopt dit niet, zo stelt ook Nienke Kool.

    Zij is gepromoveerd op dit onderwerp, met als specifiek thema het verbeteren van de zorg rondom zelfbeschadiging. Het onderzoek is ontzettend interessant en hier kun je een samenvatting lezen. Alleen al in de eerste twee voorbeelden wordt duidelijk aangetoond waarom het van belang is dat hulpverleners opgeleid worden om goed te reageren op zelfbeschadiging.

    ‘Onnatuurlijk gedrag’
    Ook al vinden zij dit gedrag persoonlijk ‘onnatuurlijk’, er is een groot verschil in de manier waarop wordt gereageerd tussen hulpverleners die wél, en geen training hebben gekregen. Patiënten die behandeld werden door een getrainde professional voelden zich positiever tijdens de behandeling dan de groep waarbij de hulpverlener geen cursus had gevolgd. Verder blijkt dat 33,2 procent van de mensen met een psychische aandoening op een gegeven moment in hun leven met zelfbeschadiging in aanraking komen.

    Ik schreef al eerder, in dit artikel, dat het belangrijk is om te onthouden dat je jezelf niet hoeft te bewijzen, ook niet tegenover hulpverleners. Dit komt voort uit een eigen ervaring.

    Ik moest in 2013 naar de schooldokter voor een verwijzing naar een psycholoog. Het gesprek verliep, in hoeverre ik me kan herinneren, goed, tot het moment dat ze vroeg of ik mijn mouwen kon oprollen. Ik had gewild dat ik me toen al had beseft dat ik me niet hoefde te bewijzen, dat mijn woorden genoeg zouden moeten zijn. Ik vond het enorm beschamend om me op die manier te moeten bewijzen, om mijn littekens en wonden op die manier te moeten delen. Jaren later kan ik nog steeds niet helemaal begrijpen waarom ze het vroeg, behalve dus als bewijs. Maar ze vragen toch ook niet aan iemand met depressies om bewijs? Waarom is het dan wel belangrijk om wel bewijs te zien van wat ik mezelf aandoe?

    ‘Je bent te oud voor zelfbeschadiging’
    Door die eerdere ervaring maakte het voor mij lastiger om zelfbeschadiging weer te benoemen bij hulpverleners. Ik wist immers niet wat er zou gebeuren: zou ik weer mijn mouwen moeten oprollen voor een doorverwijzing? Zou ik me weer moeten bewijzen? Ik had inmiddels ook veel meer horrorverhalen gelezen op het internet, en die droegen ook niet bij aan een positief beeld van de hulpverlening.

    Een aantal jaar later stapte ik de spreekkamer van mijn huisarts in voor een doorverwijzing naar een psycholoog. Ik vertelde onder andere dat ik bang was dat ik zou terugvallen in mijn zelfbeschadiging. Het antwoord van mijn huisarts was: ‘Zelfbeschadiging is iets waarmee jonge meisjes hun emoties uiten.’ Op dat moment wist ik echt niet wat ik moest zeggen. Ik wist dat de huisarts het bedoelde als een geruststelling: ‘Wees maar niet bang, zelfbeschadiging is een fase.’ Maar het voelde eerder alsof mijn beleving zo van de tafel werd geveegd: het kan niet dat ik ga terugvallen, ik ben geen vijftien meer.

    Het kon niet dat ik ooit nog zou toegeven aan zelfbeschadigend gedrag, daar was ik te oud voor. Waar dit idee vandaan komt begrijp ik niet. Ja, zelfbeschadiging komt meer voor onder jongeren, maar in de cijfers die ik eerder noemde komt toch duidelijk naar voren dat er ook genoeg volwassenen kampen met dit probleem. Alles wat invloed heeft op een terugval, staat los van leeftijd. Naarmate je ouder bent is de kans groter dat je beter leert omgaan met je emoties en ook met zelfbeschadiging, maar de reactie van de huisarts was een enorme versimpeling van die gedachte.

    Uit het onderzoek van Kool blijkt net als uit mijn voorbeeld dat er op verschillende – vaak negatieve – manieren gereageerd wordt als hulpverleners geconfronteerd worden met zelfbeschadiging. Denk hierbij aan teleurstelling, machteloosheid, ongeloof en frustratie. Daarbij komt nog dat het voor hulpverleners moeilijk is om in te grijpen bij zelfbeschadiging. Dit zorgt voor een negatieve wisselwerking: hulpverleners vinden het moeilijk om opbouwend te reageren op patiënten die aan zelfbeschadiging doen, waardoor zij zich weer niet veilig voelen om hun verhaal te doen.

    Een heftig onderwerp
    Dit terwijl het juist bij een onderwerp als zelfbeschadiging belangrijk is dat hulpverleners speciale training ontvangen. Ik kan het me namelijk voorstellen dat het nogal wat van je vergt. Zelfbeschadiging is een heftig onderwerp en voelt als iets tegen natuurlijks, omdat ‘gezonde’ mensen zich goed verzorgen en zich waarschijnlijk niet kunnen voorstellen waarom je iets scherps in je eigen huid zou zetten. Hulpverleners moeten daarom niet handelen vanuit die gedachtegang. Kool pleit daarom voor extra trainingen tijdens de opleiding van verpleegkundigen, zorg- en maatschappelijk werk-professionals.

    Wij, als patiënten, verwachten een hoop van zorgverleners, terwijl het uiteindelijk ook gewoon mensen zijn. Het valt hen daarom eigenlijk niet te verwijten dat ze niet weten om te gaan met zelfbeschadiging: ze zijn er niet voor opgeleid. Hierdoor baseren ze hun reacties op vooroordelen, en dat is problematisch. De hulpverlening zou daarom een stuk beter zijn als er wordt voorbereid op zelfbeschadiging: het is namelijk een probleem van iedereen.

    Bron: Commen.nl

    #244594
    Mark
    Moderator

    ‘JARENLANG WAS MIJN ENIGE GEDACHTE DAT IK KAPOT MOEST’

    Kenza (24) hield voor iedereen verborgen dat ze ­seksueel misbruikt werd. Omdat ze niet wist hoe ze met haar verdriet om moest gaan, sneed ze in haar lichaam. ‘Ik wilde mezelf straffen.’

    ‘Ik was twaalf toen ik mezelf voor het eerste beschadigde. Het was maandagavond en ik baalde van de slechte cijfers die ik had gehaald. Ik ging naar de badkamer, pakte een schaar en voor ik het wist, zette ik die in mijn huid. Ik had geen idee wat ik aan het doen was. Over zelfbeschadiging had ik nog nooit iets gelezen of gehoord. Nu, jaren later, doe ik dit nog steeds.
    Ik groeide op in een heel warm en hecht gezin. Samen met mijn ouders en twee broers woonde ik in een mooi huis in Amsterdam. Ik was dol op leren en had het naar mijn zin op het gymnasium.

    Mijn onbezorgde leventje hield op toen ik voor het eerst in aanraking kwam met seksueel misbruik. Ik kan en wil er niet te gedetailleerd over vertellen, behalve dan dat ik op het verkeerde moment de verkeerde mensen tegenkwam die me dwongen seks met ze te hebben. Het misbruik is tien jaar lang doorgegaan.

    Al die tijd heb ik er niet over durven praten. Als mensen vragen waarom niet, weet ik niet zo goed wat ik moet zeggen. Er rust veel schaamte en schuldgevoel op, denk ik. Ik wist niet hoe ik met het misbruik moest omgaan. De enige oplossing die ik kon bedenken, was mezelf straffen. Ik voelde me zo walgelijk in mijn eigen lijf dat ik het probeerde weg te snijden, meerdere keren per dag. Jarenlang was mijn enige gedachte dat ik kapot moest. Ik had de vreselijkste beelden in mijn hoofd over hoe ik mezelf moest beschadigen en die beelden moest ik uitvoeren. Ik raakte ervan overtuigd dat ik geboren was om misbruikt te worden en mezelf kapot te maken. Zelfbeschadiging was een manier om daaraan te voldoen en me beter te voelen. Voor even dan, daarna voel ik me altijd nog veel slechter.’

    Lees dit premium artikel verder op viva.nl of als lid van LSG in het ledendeel.

    #244689
    Luka
    Moderator

    NPO TNR
    Beschadigd

    “Eén op de vier jongeren beschadigt zichzelf”

    Uit recent onderzoek blijkt dat één op de vier Nederlandse en Vlaamse jongeren tussen de 12 en 19 jaar zichzelf wel eens opzettelijk beschadigt. In Nederland gaat dit om ruim vierhonderdduizend jongeren. Vanaf donderdag 12 februari start de NCRV met de nieuwe vierdelige serie Beschadigd. Programmamaker Jessica Villerius volgt jongeren én volwassenen die dagelijks vechten tegen de dwang of behoefte om zichzelf te snijden, branden of op een andere manier te verwonden. Ze doorbreken de schaamte en het taboe door er openlijk over te praten, hun littekens en hun verdriet te laten zien.

    In de serie Beschadigd staan mensen centraal die zichzelf beschadigen en er is aandacht voor ouders en ziekenhuizen. Het gaat om meisjes én jongens maar ook om volwassenen. In tegenstelling tot de beeldvorming gaat het niet altijd om mensen met een borderline stoornis. In veel gevallen is er sprake van een combinatie van factoren zoals depressie, eetstoornis, angststoornis, trauma of PTSS. In de eerste aflevering vertelt Cindy (33) over haar ervaring op de Eerste Hulp: “Ik ben meerdere malen gewoon weggestuurd, dan zeiden ze: ‘We helpen hier mensen die het echt nodig hebben.’ Ik ben meerdere malen zonder verdoving gehecht. Wat artsen niet begrijpen, is dat we dit op het moment van aanbrengen inderdaad niet voelen: het gebeurt soms in een roes. Maar wanneer er gehecht moet worden, dan zijn we bij ons volle verstand en doet het net zo veel zeer als bij ieder ander.”

    Programmamaker Jessica Villerius ontdekte dat ziekenhuizen slecht zijn ingesteld op deze problematiek. “Mensen die met veel pijn en schaamte naar de Eerste Hulp gaan krijgen daar te horen dat ze maar even moeten wachten want ze hebben het immers zelf gedaan. In het ergste geval krijg je 47 hechtingen aangebracht zonder verdoving. Dat nodigt niet uit om er later opnieuw hulp te zoeken.”

    In deze serie sneuvelt ook het vooroordeel dat het alleen maar jonge meiden zijn die zichzelf beschadigen. Zo is er een openhartig portret van de 22-jarige Niels, hij snijdt zichzelf dagelijks. Hij ziet het moment dat zijn armen ‘helemaal vol’ zijn rap naderen: “Maar wat moet ik dan?”, is zijn wanhoopskreet in Beschadigd. De 49-jarige Maurice kon pas na jarenlange therapie stoppen met zichzelf verwonden met onder andere chemische middelen. En ook de 37-jarige vader Arnold voldoet niet bepaald aan het cliché-beeld dat mensen hebben van mensen die zichzelf snijden.

    Beschadigd voert ook gesprekken met de naaste omgeving van mensen die zichzelf beschadigen. Hoe gaan partners of ouders hiermee om? Hoe ingrijpend is het in een gezin als iemand zichzelf regelmatig iets aandoet? Wat kunnen gezinsleden doen om te helpen? Beschadigd is aanwezig bij familiebijeenkomsten, lotgenotenbijeenkomsten en laat deskundigen aan het woord die inzicht geven in oorzaken, behandelingen en oplossingen.

    Maar Beschadigd biedt met intieme portretten en openhartige gesprekken vooral een nieuwe blik op mensen die zichzelf beschadigen. Want zoals ze zelf zeggen: „Stop met staren. Ik ben niet gek, ik ben niet ziek, ik ben gewond.”

    Bekijk de afleveringen hier >>

    #254519
    Luka
    Moderator

    Waarom zelfbeschadiging hetzelfde is als een verslaving

    Inmiddels ben ik al een aantal jaar gestopt met zelfbeschadiging. Het was een lange weg, maar een van de dingen die erg goed hielp was het bijhouden van het aantal dagen dat ik mezelf niet had bezeerd. In de zoektocht naar apps die hierbij konden helpen kwam ik erachter dat het tellen van het aantal dagen dat je ‘clean’ bent ook wordt ingezet bij verslavingen. Is automutilatie dan ook een verslaving? Een soort van.

    De link tussen zelfbeschadiging en verslaving
    Verslaving wordt vastgesteld aan de hand van 11 criteria. De DSM-V spreekt overigens niet van alcoholverslaving of een drugsprobleem, maar van “stoornissen in het gebruik van middelen.” Dit kan ontstaan door het gebruik van middelen als drank, cannabis of andere stimulerende goedjes. Technisch gezien is zelfbeschadiging dus geen verslaving, want het heeft in principe niks te maken met het toedienen van middelen.

    Maar toch komen de behandelmethoden voor zelfbeschadiging aardig overeen met de manier waarop verslavingen doorgaans worden behandeld. Hierdoor leek het me interessant om eens te kijken naar wat we kunnen leren van de behandelmethodes van andere verslavingen.

    1. Duidelijke doelen stellen
    Om van een verslaving af te komen moet je doelen stellen. Deze moeten zo duidelijk mogelijk zijn: wat wil je bereiken, hoe en wanneer? Verwar duidelijkheid hierbij niet met hardheid. Of je de doelen nou haalt of niet is minder van belang. Het gaat er uiteindelijk om dat je ergens naar toe werkt, dus wees niet te hard voor jezelf. Omhoog klimmen gaat immers vaak met vallen, en weer opstaan.

    Begin daarom makkelijk: een week jezelf niet beschadigen, dan twee weken en het zo steeds verder oprekken. Je zou ook als doel kunnen hebben om tijdens de volgende zomer te kunnen zwemmen of met korte mouwen rond te durven lopen.

    Daarnaast is het ook belangrijk om duidelijke redenen te hebben voor waarom je wil stoppen. Motivatie is ontzettend belangrijk. Als je alleen wil stoppen met het beschadigen van jezelf omdat je het idee hebt dat dat zo hoort of moet, dan is het een stuk lastiger om dat ook echt te doen.

    Het is ook goed om te onthouden dat mocht je het niet voor jezelf kunnen doen, er ook mensen om je heen zijn die trots op je zullen zijn als je stopt met jezelf beschadigen. Voor mij werkte het goed om een lijstje te maken met mensen die ik trots zou maken als het me zou lukken. Ik wist dat ik mezelf niet belangrijk genoeg vond om het voor mezelf te doen.

    Het helpt om deze doelen en motivatie op een plek te hangen of neer te leggen waar je er makkelijk bij kunt als je even een reminder nodig hebt waar je naartoe werkt (en waarom).

    2. Voor- en nadelen
    Ook helpt het voor sommigen om de voor- en nadelen van hun verslaving op te schrijven. Waar helpt zelfbeschadiging je bij, en wat maakt het juist vervelend? Door die twee dingen tegenover elkaar te zetten krijg je hopelijk een beter idee van waarom je het doet, en waarom het beter is om ermee te stoppen. Inzicht in je eigen gedrag is ontzettend belangrijk.

    Mochten er meer voordelen aan lijken te zitten, dan kun je jezelf ook afvragen waarom? Wat doet zelfbeschadiging voor je dat andere dingen niet kunnen? Waarom werken deze alternatieven niet? Heb je ze wel een eerlijke kans gegeven? Probeer van hieruit op zoek te gaan naar een alternatief dat minder beschadigend is voor je lichaam (en geest).

    3. Haal triggers weg
    Wat zijn je triggers? Beschadig je jezelf iedere keer als je veel stress hebt? Of krijg je juist de drang in verdrietige of boze tijden? Speelt het gevoel vaker op als je moe bent? Oftewel: welke situaties, scenario’s, mensen of gedachten zorgen ervoor dat bij jou de emmer overstroomt?

    Sommige triggers zijn niet te ontwijken, maar als je weet waar de behoefte om jezelf te beschadigen vandaan komt, ben je in ieder geval al een stap verder. Je bent er namelijk op voorbereid. Zorg er ook voor dat je geen depressieve of pro-self harm accounts op social media volgt als je je daardoor nog slechter gaat voelen. Dit is denk ik een van de grootste triggers die relatief makkelijk weg te halen is.

    4. Gooi je tools weg
    Ik kan me herinneren dat mijn vader rookte toen ik vroeger klein was, tot het moment dat hij zijn shag en vloeitjes in de prullenbak gooide en daarmee het een stuk moeilijker voor zichzelf maakte om weer te gaan roken. Hij verwijderde de middelen tussen hem en z’n verslaving. Om weer te kunnen roken zou hij namelijk eerst naar de winkel moeten gaan om nieuwe ‘tools’ in huis te halen.

    Ik denk dat zo’n aanpak ook kan helpen bij zelfbeschadiging. Door je vertrouwde spullen (de scheermesjes die je altijd gebruikt bijvoorbeeld) weg te gooien, maak je de stap groter om het weer op te pakken. Natuurlijk kun je elk scherp voorwerp oppakken als je je echt niet goed voelt, maar voor mij voelde het altijd prettiger en veiliger om vertrouwde dingen te gebruiken. Door dat gevoel van gewenning en vertrouwen te verwijderen maak je de stap naar een terugval groter, waardoor het hopelijk niet meer of minder vaak gebeurt.

    5. Praat met mensen die je snappen
    Alcoholverslaafden komen bijeen bij de Anonieme Alcoholisten (AA) om over hun verslaving te praten. Dit soort steungroepen zijn er voor zelfbeschadiging maar nauwelijks. Dit terwijl ik uit ervaring weet dat het heel erg helpt om te praten met mensen die weten waar je doorheen gaat. Omdat het voor mensen die er nooit doorheen zijn gegaan lastig te begrijpen is, kun je er waarschijnlijk niet met iedereen over praten.

    Daarom hielp het mij heel erg om te kunnen levelen met mensen die wisten hoe het werkt, en voelt. Totdat er daadwerkelijk supportgroepen worden opgericht speciaal voor zelfbeschadiging, kun je terecht op het forum van de landelijke stichting zelfbeschadiging, waar je, weliswaar online, je verhaal kunt delen met mensen die herkennen waar je doorheen gaat. Ook organiseert de landelijke stichting zelfbeschadiging twee keer per jaar een lotgenotendag.

    Bron: Commen >>

16 berichten aan het bekijken - 1 tot 16 (van in totaal 16)
  • Je moet ingelogd zijn om een reactie op dit onderwerp te kunnen geven.
gasten online: 29 ▪︎ leden online: 0
No users are currently active
FORUM STATISTIEKEN
topics: 2.759, berichten: 14.841, leden: 1.609
Scroll Up