Alcohol, drugs en verslaving

  • Dit onderwerp bevat 27 reacties, 3 deelnemers, en is laatst geüpdatet op 07/06/2022 om 16:51 door Luka.
8 berichten aan het bekijken - 21 tot 28 (van in totaal 28)
  • Auteur
    Reacties
  • #249600
    Luka
    Moderator

    Wanneer obsessief sporten gevaarlijk wordt (en wat je moet weten over te streng zijn voor jezelf)

    Zodra ik bezweet en met een rood hoofd de sportschool uitloop, voel ik me fantastisch. Dat is niet zo gek, want sporten zorgt ervoor dat ik tjokvol endorfine zit na een lekkere training. Dat gevoel zou je bijna verslavend kunnen noemen – maar als krachttrainer weet ik ook dat er een andere kant aan het sporten zit. Ik heb het over obsessief sporten en te streng voor jezelf zijn, waarbij de term ‘overtrainen’ om de hoek komt kijken.

    Ik houd ontzettend veel van fitness. Mijn doel is om vier tot vijf keer per week in de sportschool met gewichten te gooien. Maar daarnaast zorg ik er ook altijd voor dat ik elke week minstens twee rustdagen inplan, om zo mijn spieren voldoende rust te geven en te laten herstellen van de heftige trainingen. Waarom dat nodig is? Ik wil niet dat mijn lichaam overtraind raakt.

    De symptomen van overtrainen
    Er is geen ‘juiste’ hoeveelheid om te trainen. Voor de één is vijf uur per week intensieve inspanning al te veel, terwijl dit aantal uur bij de ander veel hoger ligt. Dit aantal uur is voor iedereen dus heel persoonlijk.

    De symptomen van overtraining zijn daarom ook niet persé af te vinken als checklist. Oftewel: er hoeft geen sprake van overtraining te zijn als je de onderstaande symptomen herkent. De vaststelling en definitie van overtraining is lastig. Daarom wordt het altijd aangeraden om dit door een (sport)arts vast te laten stellen.

    Maar omdat we tóch benieuwd waren naar de overkoepelende symptomen van overtrainen, speurden we het internet af. We vonden op deze website een omvangrijk lijstje met de bekende symptomen:

    • Vermoeidheid
    • Slapeloosheid
    • Eetproblematiek
    • Depressie
    • Prikkelbaarheid
    • Gewichtsverlies
    • Gebrek aan concentratie
    • Verlies van motivatie
    • Stijve spieren
    • Hogere bloeddruk
    • Angst
    • Rusteloosheid en niet uitgerust wakker worden.

    Niet iets om heel vrolijk van te worden dus. En daarnaast komen ook de volgende gevolgen van overtrainen er nog bovenop.

    Overtrainen kan botten en spieren beschadigen
    Train je te veel voor wat je eigenlijk aankan? Dan kan je riskeren dat je botten beschadigen. Dit komt door de verhoogde hoeveelheid cortisol die in je lichaam komt door een inspannende training. Cortisol is een steroïde hormoon dat veel processen in het lichaam reguleert, waaronder het metabolisme en de immuunrespons.

    Wanneer er te veel cortisol in je bloedbaan aanwezig is, wordt er meer botweefsel afgebroken in het lichaam. Dit draagt bij aan stress, waardoor je weer meer kans krijgt op blessures. Hoe vaker je traint (en dan spreken we over dagelijks), hoe groter de kans is dat je jouw gymsessie eindigt met gescheurde spieren en verlies van botdichtheid. En laten we eerlijk zijn, dat wil natuurlijk niemand.

    Te veel trainen kan het moeilijker maken om zwanger te raken
    Het is misschien nu nog niet iets waar je al actief over nadenkt: zwanger worden. Ben je er al wel mee bezig, maar lukt het niet? Kijk dan eens met een streng oog naar jouw trainingsschema. Een studie uit 2012 liet weten dat vrouwen die minimaal vijf uur per week in de sportschool stonden, maar liefst 42 procent minder kans hadden om zwanger te worden dan vrouwen die veel minder vaak naar de sportschool gingen.

    We raden nu niet aan om helemaal te stoppen met sporten als je zwanger wilt worden – integendeel zelfs. Lichaamsbeweging is onderdeel van een gezonde levensstijl. Zorg ervoor dat je sporten wel in je wekelijkse routine opneemt, maar zet het op een lager pitje. Ga bijvoorbeeld eens voor een lesje pilates in plaats van boxen, en maak je hoofd leeg met yoga in plaats van een heftige tabata-workout. En niet vergeten: plan minstens twee rustdagen per week in om je lichaam rust en kracht te geven.

    Waarom je niet al te streng voor jezelf moet zijn
    Ga je vijf, zes of zelfs zeven keer per week naar de sportschool? En heb je geen specifiek doel als een fitnesswedstrijd op de planning staan, maar doe je het vooral ‘omdat het moet van jezelf’? Schakel een tandje terug. Wees niet zo streng voor jezelf, en luister naar je lichaam.

    Dat betekent overigens niet dat je dagenlang op de bank moet gaan zitten. Juist niet! Je spieren zullen een stuk gelukkiger zijn als je het heftige trainen in de sportschool combineert met LISS, Low Intensity Steady State. Denk aan een lange (strand)wandeling, baantjes trekken in het zwembad of een lekker stuk fietsen. Het gaat erom dat je een relatief lage inspanning lang volhoudt, maar wel consequent.

    Echt, je lichaam zal je er dankbaar voor zijn.

    Bron: Bedrock >>

    #249602
    Luka
    Moderator

    REPORTAGE NATIONALE DRUG MONITOR
    Bas stak jarenlang drie joints per dag op: ‘Ik kan het niemand aanraden’

    Het aantal dagelijkse blowers is in twee jaar tijd fors toegenomen. Zorgwekkend, vinden experts. ‘Hun brein wordt als het ware gekidnapt door de cannabis.’

    Het gevoel dat Bas kreeg toen hij voor het eerst een paar hijsjes van een joint nam, was overweldigend. Zijn lichaam ontspande, alles wat om hem heen werd gezegd klonk hilarisch. Lustig babbelde hij erop los met de twee mooie meiden van de middelbare school, die hem hadden meegevraagd naar de coffeeshop. Zeg daar als 17-jarige maar eens nee tegen.

    Twee jaar later blowde Bas (niet zijn echte naam) nog steeds. Zo’n drie joints per dag en het liefst in zijn eentje. Hij woonde inmiddels op zichzelf, in een klein kamertje op loopafstand van de supermarkt en coffeeshop. ‘Ideaal was dat’, zegt hij over de telefoon. ‘Rond vier uur ’s middags werd ik wakker. Dan haalde ik wat eten en mijn wiet en bleef ik de rest van de dag op mijn kamer, afgezonderd met films, porno en muziek.’

    Nederland telt naar schatting 220 duizend dagelijkse tot bijna dagelijkse blowers, blijkt uit de vorige week gepubliceerde Nationale Drug Monitor van het Trimbos-instituut. Het aantal ligt fors hoger dan in 2017, toen nog sprake was van 140 duizend gebruikers in die categorie. Het is te vroeg om te spreken van een trend, zegt Margriet van Laar, programmahoofd Drug Monitoring. ‘Maar het is zeker een signaal waar we alert op zijn.’

    Opvallend is dat het aantal Nederlanders van 18 jaar en ouder dat het afgelopen jaar heeft geblowd – iets meer dan een miljoen – niet significant is toegenomen. ‘Dit zou kunnen betekenen dat een groter deel van de regelmatige gebruikers frequenter is gaan gebruiken’, aldus Van Laar.

    Zo’n 40 procent van de dagelijkse blowers is verslaafd. Of iemand aan die diagnose voldoet, hangt onder meer af van de genuttigde hoeveelheid, genetische aanleg en gebeurtenissen die in het verleden hebben plaatsgevonden. Van Laar: ‘Op een moment dat iemand cannabis gebruikt om problemen te vergeten, is de kans veel groter dat diegene uiteindelijk verslaafd raakt.’

    Hoog THC-gehalte
    Dat het aantal dagelijkse blowers toeneemt, heeft mogelijk te maken met het hoge THC-gehalte in nederwiet (de in Nederland meest verkochte variant van wiet), stelt gz-psycholoog Bjarne Timonen, werkzaam bij verslavingskliniek Trubendorffer. Het gehalte van THC, de werkzame psychoactieve stof in cannabis, ligt momenteel op 16,7 procent. Zorgwekkend hoog, vindt Timonen. ‘De THC zorgt ervoor dat het beloningssysteem in de hersenen wordt gestimuleerd. Met een hoger THC-gehalte raak je sneller verslaafd en heb je steeds meer nodig om diezelfde dopamineroes te creëren.’

    De gemiddelde cannabisverslaafde die bij Timonen aanklopt voor hulp is rond de 30 jaar en man. ‘Het begon allemaal redelijk onschuldig, tegen het eind van hun middelbareschooltijd. Tijdens de studie werd blowen een manier om met stress om te gaan en in hun eind-twintiger jaren beseffen ze dat ze echt verslaafd zijn en hulp nodig hebben.’

    Ook voor Bas was blowen een manier om met zijn onzekerheden om te gaan. Hij is van nature een piekeraar. De overgang van middelbare school naar een zelfstandig leven als student, met de daarbij horende verantwoordelijkheden, bezorgde hem de nodige kopzorgen.

    ‘Blowen was een manier om die gevoelens te dempen, om mijn zelfreflectie uit te schakelen. Het voordeel is dat het blowen je diezelfde avond nog plat kan leggen. Het nadeel is dat je het de dag daarna dubbel en dwars terugkrijgt. Je beseft dat je dingen vermijdt, wat voor meer angst zorgt.’

    Bas staakte vroegtijdig zijn studie, zijn sociale netwerk dunde steeds verder uit. Niets kon hem nog motiveren. ‘Je bedenkt allerlei excuses om je gedrag goed te praten. Ergens heb je het besef dat je kansloos bent geworden, maar dat wil je niet erkennen.’

    Bij cannabisverslaafden staat hun ontwikkeling vaak stil, zegt gz-psycholoog Timonen. ‘Hun brein wordt als het ware gekidnapt door de cannabis. Blowen is op dat moment de enige manier om het dopaminesysteem weer op gang te brengen.’

    Verslavingszorg
    Door de privacywetgeving is niet bekend hoeveel Nederlanders met een cannabisverslaving momenteel worden behandeld. De laatste cijfers dateren van 2015: toen meldden zich zo’n 11 duizend mensen bij de verslavingszorg. In 2006 was dit nog ongeveer de helft.

    Dat steeds meer gebruikers de weg naar de hulpverlening weten te vinden, heeft mede te maken met de toegenomen aandacht voor de problematische kanten ervan. In de deze maand uitgekomen documentaire De vlucht van Ronnie is te zien hoe de onder jongeren razend populaire rapper Ronnie Flex tijdens het produceren van zijn muziek de ene na de andere ‘jonko’ opsteekt. Het helpt hem om te focussen, zegt hij, maar hij wordt er ook paranoïde van. Kotsend hangt hij boven de wasbak: een paniekaanval. Stoppen wil hij maar al te graag, al is het maar voor zijn 1-jarige dochtertje. Maar het lukt niet.

    De enige manier om ervan af te komen is door de cannabis radicaal de rug toe te keren, zegt gz-psycholoog Timonen. Makkelijk is dit niet. Iemand kan geïrriteerd raken, slaapproblemen krijgen of gaan trillen. Het goede nieuws is dat de effecten van overmatig cannabisgebruik omkeerbaar zijn. ‘Het natuurlijke dopaminesysteem komt naar verloop van tijd weer op gang. Daar kan een extra zwengel aan worden gegeven door te sporten of vrienden te zien.’

    Bij Bas was het uiteindelijk een goede vriend die hem wist te motiveren om te stoppen. ‘Hij zei: wat ben je eigenlijk een klootzak dat je dit doet, terwijl je weet dat het slecht voor je is. Toen ben ik van de ene op de andere dag gestopt.’ Hij is nu 30 en net afgestudeerd. Via een uitzendbureau heeft hij werk gevonden. ‘Blowers komen zichzelf uiteindelijk altijd tegen’, zegt hij. ‘Nee, ik kan het niemand aanraden.’

    Bron: de Volkskrant >>

    #251849
    Luka
    Moderator

    Podcast ‘Onverdoofd’

    Martine Sandifort en Erik Jan Harmens: twee mensen met pijn zijn we

    In de serie ‘Onverdoofd’ praat schrijver Erik Jan Harmens (49) met mensen die net als hij hebben besloten zich niet langer te bedwelmen. In deze laatste aflevering gaan cabaretière en actrice Martine Sandifort (50) en Harmens in gesprek over hun leven zonder roes.

    Martine is bekend van haar duovoorstellingen met Alex Klaasen en Remko Vrijdag en van haar vertolking van Dokter Corrie in de gelijknamige tv-rubriek over puberteit en seksualiteit in het SchoolTV-weekjournaal. Een half jaar geleden mailde ze: “Erik Jan, wat zou jij ervan vinden om zélf geïnterviewd te worden voor de serie ‘Onverdoofd’? Ik ben zelf inmiddels bijna een jaar alcoholvrij!” Het was voor het eerst dat iemand zich niet als gast aanbood voor de reeks interviews in Trouw, maar als gespreksleider. Sympathiek vond ik, al was ik vastberaden om Martine ook dingen te vragen en er een dialoog van te maken over onverdoofd leven en haar depressies, waar ze in alle openheid over spreekt.

    Ik tref haar terwijl ze zoekend door het Trouw-gebouw in Amsterdam loopt; op de vloer geven rode en groene pijlen de gewenste looprichting aan. Na een begroeting op afstand tappen we allebei twéé kopjes koffie uit de automaat, waar ik met mijn talent voor overdrijving uit afleid dat we nog altijd zoeken naar kicks. Ze vraagt of ik me nog herinner hoe mijn leven was voor ik begon met mezelf verdoven, hoe mijn kindertijd was en of prikkels toen al net zo hard binnenkwamen als nu.

    “Ik herinner me van toen ik zeven was”, antwoord ik, “hoe mijn ouders ruzie hadden en dat ik dat geluid zo verschrikkelijk vond, die harde stemmen, die agressieve toon van mijn vader. Ik deed een maillot aan en trok deze tot mijn oksels op, toen ben ik naar beneden gerend om voor hun ogen de horlepiep te dansen, in de hoop dat het ophield. Ik was een clown, een nar, maar het hielp wel!”

    Beluister de podcast van deze aflevering via bekende kanalen als Spotify, Apple, Google podcasts.

    Bron: Trouw >>

    #258915
    Luka
    Moderator

    Lisa (32) was verslaafd aan seks: ‘Ik leidde jarenlang een dubbelleven’

    Seksverslaving bij vrouwen komt steeds vaker voor, zien seksuologen. Lisa (32) leed eraan, en zal de rest van haar leven naar bijeenkomsten moeten gaan om te voorkomen dat ze een terugval krijgt. “Tijdens mijn huwelijk zag ik soms meerdere andere mannen per dag.”

    Lisa (32, niet haar echte naam) noemt zich een seksverslaafde in herstel. Al bijna vier jaar is ze nu ‘nuchter’, daarvoor had ze geen controle over haar seksuele uitspattingen. “Terugkijkend was dat al vanaf mijn puberteit zo. Ik wilde altijd heel graag aandacht van mannen hebben. Van mijn vriendje kreeg ik het naar mijn mening niet genoeg, dus daarnaast zocht ik contact met andere mannen.”

    In 2009 trouwde ze met haar jeugdliefde, die niets wist van haar stiekeme chatsessies met andere mannen. In datzelfde jaar had ze een seksueel traumatische ervaring op haar werk, waar ze een posttraumatische stressstoornis aan overhield. “Vanaf dat moment is mijn seksverslaving zo getriggerd dat ik ook begon af te spreken met mannen om seks te hebben. Ik ging dus keihard vreemd. Jarenlang lang leidde ik een dubbelleven.” In 2014 biechtte ze haar man in grote lijnen alles op en zette ze een punt achter haar huwelijk.

    Ze is de tel kwijtgeraakt, zegt ze, van met hoeveel mannen ze seks heeft gehad. “Ik denk wel meer dan 100, inclusief chatten en webcam. Toen ik nog getrouwd was, zag ik soms meerdere keren per dag andere mannen. Vaak via de webcam. Dan masturbeerde ik voor mannen die meekeken. Hoeveel pijn mijn vagina ook deed na verloop van tijd, ik bleef ermee doorgaan. Alles om die mannen te pleasen, want ze moesten wel bij me blijven natuurlijk. Afspreken deed ik als ik me slecht voelde twee, drie keer per week, als ik me goed voelde was het minder. Daarnaast had ik ook nog seks met mijn man.”

    Dat laatste was meer een moetje dan een bron van genot. “Het was niet de meest bevredigende seks. Andere mannen lieten me veel meer vrouw voelen dan mijn eigen man. Zij zorgden er wel voor dat ik klaarkwam en dat de seks spetterde. Als je steeds nieuwe invloeden krijgt, krijg je steeds een nieuwe high. Daar was ik continu naar op zoek. De seks was fijn, maar die high nog fijner.”

    ‘Het was heel fout wat we deden, maar ook ergens heel erg prettig’

    Ergens wist ze wel dat ze ermee moest stoppen. Maar de verslaving was sterker. “Als mijn man eerder thuiskwam van zijn werk en mij in een sexy pakje aantrof, schoof ik snel de laptop onder het bed en deed ik alsof ik me voor hem zo had gekleed.” Ze bedroog hem waar hij bij stond. “Ik had bijles van een van zijn vrienden omdat ik weer terug zou gaan naar school. Maar voor ik het wist, lag ik met die jongen in bed. We hebben een half jaar een affaire gehad. Het was heel fout wat we deden, maar ook ergens heel erg prettig.”

    Schuldgevoelens
    Nooit voelde ze zich schuldig over haar gedrag. “Pas toen ik ‘nuchter’ was, zag ik in hoe achterlijk mijn gedrag was. Nu voel ik me wel schuldig. Dat ik mijn man bedroog, dat ik zijn vriendschap met die vriend heb verpest, dat ik met zoveel mannen seks heb gehad. Ik ben er niet trots op en ben blij dat ik het niet meer hoef te doen. Het was geen leuke periode in mijn leven.”

    Lisa verwarde seks met liefde, zegt ze. “Ik wist niet wat liefde was, dat heb ik van huis uit niet meegekregen. Ik dacht dat die mannen me leuk vonden. Ik was verslaafd aan hun aandacht. Uiteindelijk had ik door dat ze me leuk vonden omdat ik seks gaf, en nog gratis ook. Wat wil je als man nog meer?”

    Dat haar omgang met seks en liefde problematisch was, zag Lisa vijf jaar geleden in. Tegelijk kwam het besef dat ze verslaafd was aan eten en alcohol. “Mijn verslavingen hielden me zo in hun greep dat ik niet meer wist hoe ik eruit moest komen.” Iemand raadde haar het twaalfstappenprogramma aan, dat oorspronkelijk was bedoeld voor de Anonieme Alcoholisten (AA), maar nu ook breder wordt ingezet bij verslavingen. Ze ging naar vrijblijvende bijeenkomsten toe van de SLAA (anonieme seks- en liefdeverslaafden), waar zij en andere verslaafden hun ervaringen deelden. “Het gevoel dat je het niet meer alleen doet is heel fijn. Aan het einde van mijn verslavingstijd was ik zo sociaal geïsoleerd, ik had niemand meer over. Er rust een groot taboe op seks- en liefdeverslaving. Mensen denken dat alleen mannen eraan lijden. Ik dacht ook dat ik de enige was. Door die bijeenkomsten merkte ik dat er heel veel anderen – mannen én vrouwen – zijn met hetzelfde probleem.”

    ‘Vier jaar geleden zat ik thuis met een uitkering en chatte en webcamde ik mezelf het ongans’

    Die meetings waren de eerste stap naar herstel, al moest Lisa eerst nog dieper zinken voordat ze beter kon worden. Het absolute dieptepunt kwam voor haar toen ze drie maanden in het twaalfstappenprogramma zat en een bericht kreeg van haar ‘obsessieman’, zoals ze hem zelf noemt. “Ik vergat op slag alles wat het programma mij leerde. Binnen 24 uur na zijn berichtje lag ik bij hem in bed. Daarna voelde ik me afschuwelijk. Ik kon er niet van genieten, wilde het eigenlijk helemaal niet. Mijn verslaving had toch gewonnen.”

    Dieptepunt én keerpunt
    Het bleek achteraf naast het dieptepunt ook het keerpunt voor Lisa. “Vanaf dat moment ben ik nooit meer met een andere man naar bed gegaan en heb ik nooit meer geflirt of iets anders met andere mannen gedaan.”

    Na bijna vijf jaar volgt ze nog steeds het programma bij de SLAA. “Ik durf mijn hand ervoor in het vuur te steken dat als ik het programma niet had gevonden, ik nog steeds zo bezig was of in een psychiatrisch oord terecht was gekomen. Het heeft mijn leven gered. Vier jaar geleden zat ik thuis met een uitkering en vrat ik mezelf suf, zoop ik mezelf klem en chatte en webcamde ik mezelf het ongans. Nu heb ik een baan in de zorg, heb ik al een tijd dezelfde vriend en zijn we sinds een half jaar trotse ouders. Ik ben heel blij met hoe mijn leven er nu uitziet. Zonder behandeling had ik dat nooit voor elkaar gekregen.”

    De meetings zal Lisa altijd blijven bezoeken. “Ik weet hoe snel je weer terugvalt, dat hoor ik ook van mensen in het programma. Dat ze toch weer naar alcohol grijpen of seks hebben met mannen terwijl ze dat niet willen. Dat is wat een verslaving doet. Ik zal de rest van mijn leven verslaafd blijven. Ik hoef nooit meer alcohol te drinken, nooit meer slechte dingen te eten en nooit meer vreemd te gaan. Het verlangen is weg. Masturberen is oké, zolang het maar niet dwangmatig wordt. Porno kijken kan niet meer, en ook de webcam is nu verboden terrein. Ik kan nog steeds seks hebben met mijn vriend, maar niet meer dwangmatig vijf keer per dag. Eén of twee keer per week is gezond, weet ik nu.”

    Snoepwinkel voor je brein
    Seksuologe Eveline Stallaart van praktijk ESSH in Amsterdam ziet op haar spreekuur steeds meer vrouwen zoals Lisa. “Ook cijfers van over de hele wereld laten zien dat seksverslaving bij vrouwen steeds vaker voorkomt.” Volgens Stallaart is dat te verklaren doordat porno zo makkelijk voor handen is. “Porno is een snoepwinkel voor je brein, zeg ik altijd tegen cliënten. Je kunt er seks bekijken in elke smaak of vorm die je wilt, wanneer je maar wilt. Dat is superlekker voor je brein, je dopaminegehalte gaat ervan omhoog. Je brein gaat de link leggen tussen seksueel actief zijn, porno kijken en dat dopamineshot, waaraan je verslaafd raakt. Je brein wil steeds die hoeveelheid dopamine.”

    Het probleem met zo’n pornoverslaving is dat je steeds moeilijker opgewonden raakt van ‘normale’ seks. “Geen normaal mens kan diezelfde hoeveelheid dopamine bij je teweegbrengen, zelfs al ligt Doutzen of Brad Pitt naast je in bed. Dan merk je dat je problemen krijgt met je opwinding.” Vrouwen worden bijvoorbeeld onzeker of hun partner nog wel de juiste is, omdat ze minder voelen, minder vochtig worden en minder makkelijk klaarkomen. Mannen ontwikkelen vaak een erectieprobleem. “Je partner is maar een dropjeswinkel – saai. Je brein wil die hele snoepwinkel, heeft dopaminetekort en wordt minder blij. Mensen kunnen er echt depressieve gevoelens van krijgen.”

    ‘Je bent verslaafd wanneer je meer met het verkrijgen van seks – dus niet de seks zelf – bezig bent dan met je basisbehoeften’

    De Vlaamse seksualiteitscoach Leen Vangeebergen heeft moeite met de term seksverslaving. Wat Lisa omschrijft als een seksverslaving, is volgens haar in feite een verslaving aan aandacht. Je kunt namelijk niet verslaafd zijn aan seks op zich, zegt zij. Een zogenoemde seksverslaving komt volgens Vangeebergen vaak neer op een verslaving aan porno, of een verslaving aan het veroveren van een partner. “Als mensen te veel porno gebruiken naar de normen van de maatschappij, of meer dan gemiddeld seks hebben, dan noemen we dat al snel een verslaving. Terwijl dat niet het criterium is. Het is pas een verslaving als je gezondheid erdoor in gevaar komt. Je bent verslaafd wanneer je meer met het verkrijgen van seks – dus niet de seks zelf – bezig bent dan met je basisbehoeften. Als je zo vaak en zo veel porno kijkt dat je vergeet te eten, niet meer slaapt, je niet verzorgt, afspraken ervoor afzegt en vereenzaamt. Dan heb je een probleem met porno kijken, maar dus niet met seks an sich.”

    Hele dag bezig met seks
    Volgens Eveline Stallaart kun je echter wel degelijk verslaafd zijn aan seks. “Bij Jellinek en andere afkickklinieken is het een erkende verslaving, vergelijkbaar met drugs en alcohol. Het is een bloedserieuze verslaving die echt gevolgen kan hebben.” Seksverslaving en pornoverslaving zijn twee verschillende dingen, zegt zij. “Seksverslaving is de grote noemer, pornoverslaving is daar een onderdeel van. Als je seksverslaafd bent, ben je de hele dag bezig met seks en afhankelijk van alles wat ermee te maken heeft. Je dagelijks leven lijdt eronder. Je komt niet meer de deur uit, wil alleen maar seks en niks anders.”

    Met alcohol of drugs kun je helemaal stoppen, maar nooit meer seks hebben is niet wenselijk. Hoe kick je dan af van een seksverslaving? Stallaart: “Als je stopt met het kijken van porno of veelvuldig seks hebben, merk je dat het dopaminelevel zich neutraliseert. Zo, en met cognitieve gedragstherapie, kan je er weer voor zorgen dat het goed komt. Op termijn kun je het dan mogelijk weer met mate introduceren, maar het blijft een valkuil. Het verschil tussen seksverslaving en op een natuurlijke manier seks consumeren heeft alles te maken met extreme hoeveelheid. Als je één of twee keer per week seks hebt, gaat er in principe niets mis.”

    Bron: RTL Nieuws >>

    #258916
    Luka
    Moderator

    ‘Bij een pornoverslaving is seks niet de werkelijke behoefte’

    Therapeut Wilbert Weerd over pornoverslaving

    Wilbert Weerd is oprichter van Dichterbij Herstel in Veenendaal. Dit is een christelijke hulpverleningspraktijk voor psychosociale- en relatietherapie. Hij heeft als therapeut al zo’n 600 mannen met een pornoverslaving in zijn praktijk gehad.

    Hoe groot is naar schatting het probleem van pornoverslaving in Nederland?
    Harde cijfers zijn er niet omdat er geen wetenschappelijk onderzoek naar gedaan is. Maar naar schatting gaat het om 1 op de 20 mannen, ruwweg zo’n 300.000 mannen en dan verschilt de mate van verslaving.

    Officieel is pornoverslaving geen verslaving in het handboek van de psychologie of psychiatrie. Wat is de beste definitie?
    Ervaart iemand het porno kijken als dwangmatig; dus je wilt eigenlijk stoppen, maar het lukt niet. En daarbij; is je werkelijke behoefte geen seks, maar iets anders en gebruik je daar seks voor. Dan spreek je mijns inziens van pornoverslaving.

    Waarom kunnen verslaafden het geen halt toeroepen?
    Meestal omdat ze zelf denken dat het met zelfbeheersing te maken heeft. Ze nemen zich dus heel sterk voor om het niet meer te doen, zeker na een orgasme. Dat voelen ze schuld en schaamte en zijn ervan overtuigd dat het lukt om niet meer te kijken.
    Maar de eerstvolgende keer dat die aandrang weer komt, voelt dat overweldigend en weten ze zich niet te verzetten. Ze zijn ook geheel niet bezig met waardoor die aandrang er is. Dus het mislukt weer met als gevolg falen en geen eigenwaarde.
    Je komt in een spiraal terecht waarin je minder grip hebt op je eigen emoties en afhankelijk wordt van seks om met die emoties om te gaan.

    Ligt er altijd een ander probleem aan ten grondslag?
    Als het gaat om pornoverslaving, wel. Dat kunnen grote problemen zijn: enorme eenzaamheid, stress, huwelijksproblemen, onzekerheid over je lichaam. Maar soms over latent aanwezige gevoelens, gemoedstoestanden: frustraties, verveling. Er zijn niet altijd hele grote oorzaken, maar in de hoop dit gevoel weg te krijgen ga je porno kijken. Openheid is de eerste voorwaarde om ervan af te kunnen komen.

    Wat zijn hele praktische gevolgen van een pornoverslaving?
    Die verschillen sterk. In die zin is het een vreemd soort verslaving. Het raakt altijd je emotionele welbevinden. Maar het kan ook leiden tot erectiestoornissen, niet genoeg opgewonden raken tijdens de gewone seksualiteit.
    Het kan ook dat ze sociale contacten gaan vermijden. Dus ze trekken zich steeds meer terug achter hun computerscherm.
    Wat ook vaak gebeurt is dat deze mannen hun emoties niet meer kunnen uiten, of voor zichzelf kunnen opkomen op het werk of thuis. Dat zie je bij die groep die steeds extremere vormen van porno gaat kijken.
    En heel vaak zie je dat andere vormen van ontspanning, zoals sporten of lezen, verdwijnen.

    Uit een peiling van Libelle bleek dat 70 procent van de vrouwen het porno kijken van de man als vreemdgaan ziet. Herkenbaar?
    Zeer zeker, zonder meer. Zeker bij langdurige relaties wordt seks gekoppeld aan exclusiviteit binnen die relatie. En dus niet aan andere vrouwen. Dus alleen al het kijken naar ander vrouwen en daarmee een orgasme beleven, wordt door veel vrouwen gezien als een emotionele verbinding met andere vrouwen. Vrouwen voelen dat meer dan mannen. Dus voor veel vrouwen is het niet zo makkelijk te scheiden en te begrijpen als een man zegt: het heeft niets met jou te maken.

    Als het om pornoverslaving gaat, zijn het vrijwel alleen mannen en geen vrouwen. Hoe komt dat?
    Een verklaring is dat de porno sterk op mannen is gericht. Maar los daarvan: ook de kleinere groep pornoverslaafde vrouwen groeit.

    Komt pornoverslaving meer voor onder christelijke mannen?
    Christelijk mannen ervaren het als een veel groter probleem. Ze worstelen veel meer met het schuldgevoel. Het gedrag komt geheel niet overeen met hun levensopvatting.
    Ze hebben het idee dat seksualiteit door God anders bedoeld is. Ze zijn dus eerder geneigd het gedrag te willen stoppen en dus hebben ze eerder het gevoel te verslaafd te zijn.
    Ook is het bij deze groep meer gekoppeld aan geheimzinnigheid. Dus moeilijker bespreekbaar in de christelijke wereld. Je ervaart dan ook meer eenzaamheid.

    Begrijp jij de opvatting van bijvoorbeeld Linda Duits dat porno ook nuttig kan zijn? Bijvoorbeeld voor seksuele voorlichting, of als impuls voor je seksleven?
    Ik vind dat best lastig om zwart/wit te beantwoorden. Uiteindelijk gaat porno om een industrie die als doel heeft er geld aan te verdienen. Dus het is geheel niet gericht op communicatie, verbinding, liefde, maar enkel gericht op het veroorzaken van een heftige seksuele opwinding. Die wellicht sterker is dan seks met je partner.
    Als je dat als inspiratiebron neemt, is het zeer de vraag of het je helpt om seksualiteit met iemand te beleven op z’n mooist.
    Stel dat een koppel seksuele problemen heeft, dan geeft dat iets anders weer: bijvoorbeeld onoplosbare conflicten of geheimen voor elkaar. Dus als seks dan niet lukt, heb je het eerst nodig om je emotioneel bloot te geven voordat je je lichaam blootgeeft.

    Dus jij raadt het af, porno kijken?
    Ik denk niet dat een mens porno nodig heeft om geïnspireerd en seksueel opgewonden te raken. Of dat het verrijkend is voor wat dan ook, dat geloof ik echt niet. Ik denk juist dat het je seksualiteit rooft en verarmt.

    Hoe help jij iemand van zijn pornoverslaving af?
    Mijn aanpak is er niet op gericht om direct het gedrag te laten stoppen, want dat heeft iemand zelf eindeloos en kansloos geprobeerd.
    Het gaat erom iemand erachter te laten komen wat zijn werkelijke behoefte is. Is dat seks of iets anders. Vaak dat laatste. En daar zit pijn, die ruimte moet krijgen. Zodra het eigenlijke probleem helder aan het licht is gekomen, dan is driekwart van het probleem al opgelost. Vervolgens gaan we praten over hoe iemand met het onderliggende probleem om kan gaan. Ik zie dan in therapie dat de behoefte aan porno vanzelf afneemt.

    Moet je als ouder voorkomen dat mijn kinderen ooit porno gaan kijken?
    Dat is een illusie. Probeer wel te voorkomen dat ze op te jonge leeftijd, 9 of 10, al dit soort filmpjes en foto’s zien. Want op die leeftijd heb je nog een enkel besef van seks.
    Maar met de smartphone en de appgroepen en het delen, gaan ze porno zien. Dat is onontkoombaar. Het mooiste is dat je als ouder kan en durft te vertellen aan je kinderen wat porno kijken met jou als volwassene doet. Ook waarom je het niet fijn vindt en wat is dan wel jouw beeld van seksualiteit. Zo gebruik je porno als voorlichting en volgt een gesprek.

    Bron: Nieuw Licht / EO >>

    #264527
    Luka
    Moderator

    What causes addiction 

     

    #272926
    Luka
    Moderator

    Waarom kan een jeugdtrauma leiden tot (alcohol)verslaving?

    Een traumatische ervaring tijdens je jeugd kan leiden tot alcoholisme en andere verslavingen als je volwassen bent. Dat is uit talloze onderzoeken gebleken. Maar waarom is dat zo? Waarom kan een jeugdtrauma leiden tot (alcohol)verslaving?

    Traumatische ervaringen zoals fysiek, emotioneel of seksueel misbruik, huiselijk geweld, verwaarlozing, verlies van een ouder of leven met een familielid met een psychische aandoening lijden vaak op latere leeftijd tot verslaving.

    Verslaving door jeugdtrauma
    Een verslaving als gevolg van een jeugdtrauma is een welbekend gegeven. Trauma en chronische stress kunnen leiden tot een ontregeld stresssysteem, waardoor individuen kwetsbaarder kunnen worden voor verslavend gedrag. Ons stresssysteem wordt grotendeels bepaald door de hypothalamus-hypofyse-bijnier, die ons voorbereidt om goed op gevaar te reageren. Maar als gevaar langer aanblijft, en de dreiging dus niet verdwijnt, raakt dit stresssysteem in de war. Maar wat heeft dat met verslaving te maken?

    1. Plezier
    De voornaamste reden om alcohol of drugs te gebruiken, is vanwege de onmiddelijke psychologische effecten. Alcohol en drugs veranderen de manier waarop individuen zich voelen, omdat ze een roes of plezier produceren. Dit tempert een sombere of prikkelbare stemming.

    Voor personen met een ontregeld stressysteem als gevolg van trauma, kunnen overmatig alcohol en drugsgebruik uitstel en vertraging van angst bieden. Alcohol en cannabisproducten hebben bijvoorbeeld een kalmerend en bedwelmend effect, waarvan sommige zelfs het centrale zenuwstelsel vertragen. Bovendien brengt gokken (vooral met elektronische gokmachines) spelers in een soort trance waarin ze alles behalve de machine vergeten.

    2. Kwetsbaarder
    Mensen met een jeugdtrauma zijn mogelijk kwetsbaarder voor verslaving als middel om hun stemming te reguleren, opdringerige gedachten te kalmeren en stress te onderdrukken. Een verslaving – drank, drugs, gamen, gokken – maakt het makkelijker om even niets te voelen, ook al is het maar tijdelijk.

    3. Niets voelen
    Het kan overigens ook de andere kant op werken. Waar de een niets wílt voelen, kan de ander juist als gevolg van een jeugdtrauma niets voelen. Er is dan sprake van een dissociatieve stoornis. Uit een soort van zelfbescherming voelen deze personen zich chronisch verdoofd, niet betrokken en emotieloos. Drugs als cocaïne, amfetamine, synthetische drugs en nicotine kunnen de boel wakker schudden, omdat ze een stimulerend bedwelmend effect hebben dat energie en alertheid produceert. Mensen met een jeugdtrauma kunnen verslavingen als zelfverwonding, seks en gamen gebruiken om juist weer even iets te voelen.

    De beste poging om met een jeugdtrauma om te gaan
    Mensen met een jeugdtrauma kunnen dus kwetsbaarder zijn voor verslaving omdat hun gedrag als het ware wordt beloond. Drink je alcohol, dan word je vrolijker. Gebruik je drugs, dan raak je in een roes. Door gamen of gokken vergeet je even de wereld om je heen. Verslavend gedrag is dan vaak de beste poging van een individu om de gevolgen van zijn jeugdtrauma het hoofd te bieden. Dat maakt het verband van een jeugdtrauma en een verslaving een hele complexe relatie.

    Bron: JM Ouders >>

    #272932
    Luka
    Moderator

    Middelenmisbruik en verslaving

    NJI

    Middelenmisbruik gaat over overmatig gebruik van alcohol, nicotine en drugs. Het is normaal dat jongeren hiermee experimenteren. Het wordt gevaarlijk als ze daardoor niet meer goed functioneren of zelfs verslaafd raken. Het gebruik van alcohol en wiet heeft een negatieve invloed op de hersenen. Dat kan betekenen dat het minder goed gaat op school. Jongeren lopen meer risico om verslaafd te raken dan volwassenen. Vaak hebben jongeren met problematisch middelengebruik ook andere problemen.

    Uitgelicht

    Wat werkt bij middelengebruik?
    In de aanpak van middelengebruik gaat het om twee componenten: preventie van middelengebruik en behandeling van middelenmisbruik en verslaving.

    Opvoeding en middelenmisbruik
    De meeste ouders realiseren zich dat hun kind vroeg of laat in aanraking komt met genotmiddelen. Kinderen zien vaak dat volwassenen plezier beleven aan een sigaretje of een glas bier of wijn. Dat er ook risico’s aan zitten, kunnen kinderen zich moeilijk voorstellen. Het is daarom belangrijk dat ouders hun kinderen informeren over de effecten van roken, alcohol en drugs en laten merken hoe zij daarover denken.

    Opgroeien in een kansrijke omgeving
    IJsland heeft het aantal gebruikers van drank, sigaretten en drugs onder jongeren met succes teruggedrongen. Deze aanpak richt zich vooral op het versterken van de beschermende factoren in de omgeving van kinderen en jongeren. Zestien Nederlandse gemeenten omarmen deze werkwijze en doen mee aan het project Opgroeien in een Kansrijke Omgeving.

    Achtergronden

    Hoe zit het?
    Definitie van middelenmisbruik en verslaving
    Risicofactoren
    Gevolgen

    Cijfers
    Cijfers over middelenmisbruik en afhankelijkheid
    Cijfers over alcoholgebruik
    Cijfers over drugsgebruik
    Cijfers over roken

    Hulpmiddelen
    Richtlijnen
    Erkende interventies
    Instrumenten

    Lees meer
    Online bronnen
    Literatuur

8 berichten aan het bekijken - 21 tot 28 (van in totaal 28)
  • Je moet ingelogd zijn om een antwoord op dit onderwerp te kunnen geven.
gasten online: 22 ▪︎ leden online: 5
Lyn, Zonnetje, Gloria, ilene, Dina
FORUM STATISTIEKEN
topics: 3.309, reacties: 17.990, leden: 2.172