Seksueel misbruik onder studenten: wat is de rol van de universiteit?

Forum Lotgenoten Seksueel Geweld Achtergrond & Informatie Opinie & actualiteit Seksueel misbruik onder studenten: wat is de rol van de universiteit?

Dit onderwerp bevat 1 reactie, heeft 2 stemmen, en is het laatst gewijzigd door Luka 10/11/2019 om 20:44.

2 berichten aan het bekijken - 1 tot 2 (van in totaal 2)
  • Auteur
    Berichten
  • #239275

    Mark
    Moderator

    Meiden en vrouwen tussen de 12 en 24 jaar lopen het meeste risico op seksueel misbruik. Dat blijkt uit de cijfers van het Centrum Seksueel Geweld (CSG). Onder die groep slachtoffers vallen ook studenten. Wat is de impact van seksueel misbruik? En hoe moeten universiteiten hiermee omgaan?

    Cece Dao (21), een Vietnamese studente van de International Bachelor Communication & Media aan de Erasmus Universiteit, zegt deel uit te maken van die groep. Ze zou aangerand zijn door een medestudent in 2017. Cece meent dat de universiteit niet genoeg actie ondernomen had nadat ze het ongewenste gedrag gemeld had bij studentencoördinatoren. Ze besloot een petitie te starten waarin ze eiste dat de vermeende aanrander van de universiteit verwijderd wordt. De petitie is inmiddels bijna 3.000 keer ondertekend. De universiteit besloot begin april om de medestudent thuis online college’s te laten volgen.

    Shockerend en traumatiserend
    Omdat Cece problemen had met haar studentenkamer, zou ze een paar dagen bij een goede vriend overnachten. “Het gebeurde toen ik sliep,” vertelt Cece. “Ik voelde zijn handen op mijn lichaam toen ik wakker werd. Het was ongeveer drie uur ’s nachts. Hij bleef me betasten. Hij raakte mijn geslachtsdelen aan en probeerde mijn shirt uit te trekken. Dat ging door totdat het licht werd. Ik wist niet hoe ik moest reageren, want ik was verward. Ik was bang, want het was donker en shockerend. Het is erg heftig wanneer een vriend zoiets doet.”

    Cece maakte de ‘freeze’-reactie mee, een bekend fenomeen bij slachtoffers van seksueel misbruik. Bij verkrachting voelt zelfs 50% van de slachtoffers zich ‘verlamd’, meldt het CSG.

    Met steun van vrienden, waaronder een vriendin die ook seksueel misbruik heeft meegemaakt, besloot Cece haar verhaal een dag later openbaar te maken op Facebook, zonder de naam van de dader te noemen. In een privébericht bood de vermeende aanrander zijn excuses aan en beweerde hij te gaan stoppen met de opleiding.

    ‘Pas na de petitie kwam ik erachter dat de universiteit een juridische commissie heeft’

    In het nieuwe collegejaar kwam ze hem echter tegen tijdens colleges. “Dat was traumatiserend en ik kreeg angstaanvallen. Ik besloot om hulp te vragen bij de studentencoördinatoren, die mij vervolgens naar de decaan stuurden. Maar er werd beweerd dat de universiteit geen maatregelen kon treffen, zolang ik geen politierapport had opgesteld en bewijs had. Pas na de petitie kwam ik erachter dat de universiteit een juridische commissie heeft. De universiteit had dus wel de autoriteit om onderzoek te doen en maatregelen te treffen. Maar niemand had mij hierover geïnformeerd. Daarnaast ondernam de universiteit wel actie toen de petitie onder de aandacht kwam. Dat kwam mij verdacht over,” zegt Cece.

    Een jaar na het misbruik is Cece met hulp van de decaan naar de politie gestapt. Het onderzoek is nog steeds gaande, ondanks dat ze berichten heeft getoond waarin de veronderstelde aanrader zijn daden toegeeft en zijn excuses aanbiedt. Ondertussen heeft ze ook een klacht ingediend bij de juridische commissie van de universiteit. Cece: “Dit is een erg problematisch en bureaucratisch proces. Het duurt ontzettend lang. Het voelt soms alsof het machines zijn in plaats van mensen.”

    Geheimhouding
    Seksueel geweld en seksuele grensoverschrijding komen veel voor, blijkt uit het anonieme bevolkingsonderzoek van Rutgers, het kenniscentrum van seksualiteit. Het centrum meldt dat 22% van alle vrouwen en 6% van alle mannen in Nederland weleens tegen hun wil penetratie of manuele seks hebben meegemaakt en/of is gedwongen om seksuele handelingen te doen tegen hun wil. Rutgers noemt deze vormen van seksueel misbruik seksueel geweld. Een veel hoger percentage is slachtoffer geworden van seksueel grensoverschrijdend gedrag: 53% van de vrouwen en 19% van de mannen is (ook) weleens gezoend of seksueel aangeraakt terwijl ze dit niet wilden.

    Van deze slachtoffers hebben ruim 33% van de mannen en 25% van de vrouwen hun ervaring(en) met seksueel misbruik nooit aan iemand verteld. Maar een klein gedeelte, 4% van de mannen en 11% van de vrouwen, heeft aangifte gedaan.

    ‘Er zijn veel redenen om seksueel misbruik stil te houden. Voorbeelden daarvan zijn schuld, schaamte, taboe, angst voor victim blaming en chantage’

    “Hoewel het onderzoek van Rutgers anoniem is uitgevoerd en verwacht wordt dat mensen daarin eerdere onthullingen zullen doen, verwacht het CSG dat de cijfers die bekend zijn nog steeds niet alle gevallen van seksueel misbruik dekken,” zegt Janna Teeuwen, casemanager CSG Utrecht. “Er zijn voor slachtoffers veel redenen om seksueel misbruik voor zich te houden. Voorbeelden daarvan zijn schuld, schaamte, taboe, angst voor victim blaming en chantage. Daarnaast hebben slachtoffers van langduring misbruik het geweld vaak voor een lange tijd voor zich moeten houden en zichzelf voorgenomen om het nooit tegen iemand te vertellen. Er kan ook een loyaliteitsconflict ontstaan wanneer de dader een bekende is. Vaak is het stereotype beeld van een verkrachting nog altijd ‘de man uit de bosjes’, terwijl bekend is dat de dader meestal een bekende is: onder studenten is dit vaker een vriend of vriendin, kennis of date. Een andere reden kan zijn dat mensen datgene wat hen overkomen is niet zien als seksueel misbruik en daarom het niet zo benoemen en/of geen hulp zoeken.”

    Victim blaming
    Cece heeft haar verhaal een dag na het misbruik openbaar gemaakt. Toch heeft zij vanwege victim blaming haar familie een jaar lang niks verteld. “Vietnam is behoorlijk conservatief. Ik ben daar vaak verbaal lastiggevallen op straat. Mijn ouders gaven mij dan de schuld. Ze zeiden dat het waarschijnlijk lag aan de manier waarop ik me kleed, mijn neuspiercing of de manier waarop ik me gedraag. Toen ik een politierapport had ingediend, besloot ik om het te vertellen aan mijn ouders en zus. Direct gaven ze mij de schuld. Ik hoopte dat mijn zus progressiever zou zijn. Ik heb besloten om het er niet meer met ze over te hebben om mezelf geen pijn te doen. Ook al doet geen steun krijgen van mijn familie ook pijn.” CSG meldt dat het beschuldigen van het slachtoffer meestal pijnlijker is voor hem of haar dan het misbruik zelf.

    Twee op de drie slachtoffers van verkrachting maakt zonder therapie opnieuw seksueel geweld mee

    Ook buiten de familie heeft Cece negatieve reacties gehad. “Ik kreeg negatieve reacties op de Facebookpagina van de petitie, in de reacties onder artikelen van het universiteitsmagazine en zelfs op mijn persoonlijke Facebookpagina. Zo noemde iemand mij een ‘attention piece of shit’ op mijn Facebook-tijdlijn. Veel mensen vergeten vaak dat het slachtoffer een trauma doormaakt. Het vergt veel werk om deze negatieve mentaliteit te veranderen.” Toch demotiveren deze negatieve reacties haar niet. Integendeel: het geeft haar meer motivatie om verandering te brengen in hoe er in het algemeen over seksueel misbruik gedacht wordt. “Het gaat niet alleen om mij, maar ook om heel veel andere slachtoffers.”

    Hulp van de universiteit
    Het meemaken van seksueel geweld heeft bij een groot deel van de slachtoffers ingrijpende gevolgen, meldt Rutgers. Meer dan de helft van de vrouwen en bijna de helft van de mannen geven aan dat ze problemen hebben als gevolg van seksueel geweld. Het gaat hierbij met name over psychische, seksuele en relationele problemen. Enkele voorbeelden zijn beschadiging van het zelfvertrouwen en/of zelfrespect, (sterke) vermindering van behoefte aan seks, en bindingsangst. Daarnaast geeft het CSG aan dat twee op de drie slachtoffers van verkrachting zonder therapie opnieuw seksueel geweld meemaken. Professionele hulp is dus cruciaal.

    “Een reden voor het verhoogde risico op seksueel misbruik onder studenten is hun bovengemiddelde alcoholconsumptie,” laat Teeuwen weten. Onder invloed van alcohol kan een slachtoffer zijn of haar grenzen niet meer goed aangeven, waar misbruik van gemaakt kan worden. Aan de andere kant zou het kunnen zijn dat de dader grenzen niet meer goed aanvoelt.

    ‘Universiteiten zouden moeten erkennen dat seksueel misbruik in meerdere vormen voorkomt onder studenten’

    Annelies Aquarius, studentenpsycholoog en vertrouwenspersoon van Tilburg University, zegt dat studenten die ongewenst gedrag (in algemene zin) meemaken of hebben meegemaakt, vertrouwenspersonen doorgaans weten te vinden. “Meestal nemen studenten contact op met vertrouwenspersonen, studentendecanen, studentenpsychologen of opleidingscoördinatoren. Dit zijn allemaal medewerkers van de universiteit waar studenten doorgaans terecht kunnen voor laagdrempelige hulp. Ook buiten de universiteit nemen studenten contact op met hulpverleners, zoals huisartsen, psychologen of de politie. Het indienen van een klacht is ook een mogelijkheid voor studenten. Dit staat duidelijk op website van de universiteit.” Ook voor internationale studenten lijkt het helder te zijn waar ze hulp kunnen vinden omtrent ongewenst gedrag. Aquarius: “Bij de studentenpsychologen komen inmiddels bijna 40% van de aanmeldingen van internationale studenten. Wij kunnen studenten helpen wegwijs te worden in het Nederlandse zorgsysteem.” Informatie over het werk en de bereikbaarheid van hulpverleners staat ook duidelijk op de website. “Maar meer specifieke informatie over seksueel misbruik staat er niet op,” aldus Aquarius.

    Nodige veranderingen
    Teeuwen vindt dat universiteiten een belangrijkere schakel zouden moeten zijn: “Universiteiten zouden moeten erkennen dat seksueel misbruik in meerdere vormen voorkomt onder studenten en uitspreken dat dit niet getolereerd wordt. Laat het op universiteiten duidelijk zijn dat er een vertrouwenspersoon is bij wie studenten hun verhaal kwijt kunnen. Laat deze vertrouwenspersonen ook bekend zijn met het CSG om daar advies te vragen over mogelijke hulp. Ook is het van belang dat de vertrouwenspersonen een slachtoffer binnen zeven dagen na het misbruik verwijzen naar het CSG.” Volgens het CSG is er binnen die zeven dagen de meeste kans op psychisch herstel, het voorkomen van geslachtsziektes en zwangerschap, en het veiligstellen van DNA-sporen. Cece hoorde over het bestaan van het CSG van de politie. Hulpverleners van de Erasmus Universiteit hadden haar hier niets over verteld.

    Bron: universonline.nl

    Zie ook: ‘Sabotage, kleinering en seksuele intimidatie op Nederlandse universiteiten’

    #246237

    Luka
    Moderator

    Lisa (27) werd geïntimideerd door haar begeleider: ‘Hij stuurde ‘s nachts berichtjes’

    Van intieme details over zijn seksleven tot nachtelijke appjes en agressief gedrag. Lisa’s begeleider op de universiteit intimideerde haar een jaar lang. “Pas toen hij agressief werd, dacht ik: hier klopt iets niet.”

    Op vrijwel alle universiteiten in ons land zijn vrouwelijke wetenschappers het slachtoffer van MeToo-praktijken en wangedrag. Dat blijkt uit onderzoek van het Landelijk Netwerk van Vrouwelijke Hoogleraren.

    Berichtjes
    Een van hen is Lisa*. Zij was 25, net gepromoveerd en druk met een wetenschappelijk onderzoek aan een universiteit. Haar leidinggevende, een man van in de 50, maakt continu seksuele toespelingen. “Hij vroeg bijvoorbeeld of ik nog aan hem gedacht had. Hij nodigde me uit om ergens iets te gaan drinken, of stuurde midden in de nacht berichtjes of hij langs kon komen.”

    Ook vertelde de man regelmatig dat hij ruzie had met zijn partner. “Zij vond dat hij te veel tijd met mij doorbracht. Dan kreeg ik te horen dat zijn vrouw echt een ongelofelijke hekel aan me had.”

    Oversekst
    Eerst zocht Lisa er niet echt iets achter en dacht ze dat hij haar juist in vertrouwen nam. “Op het moment zelf denk je: hij moet even zijn ei kwijt, het zal wel, het was vast een grapje, hij bedoelde het niet zo, ik heb het verkeerd begrepen. Maar steeds vaker kwam de gedachte: heb ik dit goed begrepen? Wat is eigenlijk zijn intentie hiermee?”

    Dat was een dilemma waar ze mee kwam te zitten, zegt ze. “In gedachten beschuldigde ik hem ervan dat hij oversekst was, terwijl je het natuurlijk ook om zou kunnen draaien, dat ik blijkbaar alles op een seksuele manier interpreteerde.”

    Vermijden
    Het was vooral de hoeveelheid opmerkingen die de man maakte die Lisa op een gegeven moment dwars begon te zitten. “Het werden er wel heel veel. Ik polste andere vrouwen, studentes die hij begeleidde. Van hen hoorde ik ook vaak dat hij opmerkingen maakte.”

    Haar oplossing: die situaties zoveel mogelijk vermijden. “Of ik vroeg hem wat hij precies bedoelde. Dan kreeg ik van hem te horen dat ik mijn werk niet goed deed. Pas toen hij agressief werd, dacht ik: hier klopt iets niet. Vooral omdat ik daardoor zeker wist dat het niet mijn eigen interpretatie was.”

    Voorkomen
    De chef van Lisa’s begeleider had door dat er iets niet goed liep en praatte met haar. Mede daardoor diende Lisa uiteindelijk een officiële klacht in – ook omdat ze wist dat andere vrouwen last van hem hadden.

    “Mijn doel was nooit om hem te laten ontslaan. Ik wilde enerzijds laten merken dat ik zijn gedrag niet tolereerde. Dat ik mezelf recht aan kan blijven kijken, dat ik mijn mannetje heb gestaan. Anderzijds wilde ik voorkomen dat andere studentes hetzelfde zou overkomen.”

    Intimiderend
    Vorige week kwam de conclusie van de universiteit in de klachtenprocedure: Lisa’s klacht is ongegrond. Wat zij als grensoverschrijdend heeft ervaren, is niet genoeg om strafbaar te zijn. Toch wil ze haar verhaal graag delen. “Ik schaam me niet, ik ben niet teleurgesteld in het oordeel. Ik begrijp heel goed dat de regelgeving ervoor zorgt dat dit de uitkomst is van de procedure. Dan gaat er dus iets mis.”

    Blijkbaar houdt de regelgeving niet voldoende rekening met ervaringen die op zichzelf niet als ernstig worden bestempeld, zegt ze. “Maar door hun frequentie zijn ze het wel. De totaliteit van al die berichten en opmerkingen is intimiderend.”

    Werk kwijt
    Lisa werkt inmiddels op een andere universiteit. Het onderzoek waar ze een jaar aan werkte onder de begeleider, kan ze nooit meer afmaken. “Ik ben voor m’n gevoel heel veel kwijtgeraakt. Omdat het onderzoek het allerbelangrijkste voor me was. Dat is voor mij het pijnlijkste punt. Niet eens dat ik dit allemaal heb meegemaakt, maar dat ik m’n werk kwijt ben geraakt.”

    Bron: RTL Nieuws >>

2 berichten aan het bekijken - 1 tot 2 (van in totaal 2)

Je moet ingelogd zijn om een reactie op dit onderwerp te kunnen geven.

gasten online: 15 ▪︎ leden online: 0
No users are currently active
FORUM STATISTIEKEN
topics: 1.715, reacties: 9.769, actieve leden: 574