Seksueel misbruik en seksueel geweld (algemeen)

Forum Lotgenoten Seksueel Geweld Achtergrond & Informatie Informatieve websites & mediaberichten Seksueel misbruik en seksueel geweld (algemeen)

  • Dit onderwerp bevat 167 reacties, 6 deelnemers, en is laatst geüpdatet op 07/06/2022 om 20:43 door Luka.
10 berichten aan het bekijken - 71 tot 80 (van in totaal 168)
  • Auteur
    Reacties
  • #234042
    Mark
    Moderator

    Seksuele intimidatie in de zorg gaat veel verder dan een tik op de billen

    Een op de drie verpleegkundigen krijgt te maken met seksuele intimidatie, bleek deze week. Waar lopen zij tegenaan? ‘Inge, als ik aan jou denk, moet ik er een nat washandje bijhouden.’

    Verpleegkundigen hebben van alle beroepen het meest te maken met ongewenste ­seksuele aandacht van patiënten in hun werk. Een op de drie verpleegkundigen heeft daar weleens last van, bleek afgelopen week uit ­cijfers van het Centraal Bureau voor de Statistiek. Het aantal verpleegkundigen dat aangeeft te maken te krijgen met ongewenste aandacht is gestegen: in 2014 ging het nog om 26 procent.

    Lees dit premium artikel op trouw.nl of als lid van LSG in het ledendeel.

    #234065
    Luka
    Moderator

    De hoge prijs van gratis porno

    Sinds porno overal op het web voor niets is te zien, worden de video’s extremer en wordt het werk veel slechter betaald. Is het niet eindelijk tijd voor maatregelen?

    Twee jongens lopen door de straten van Boedapest. Ze spreken een jonge vrouw aan. Of ze mee wil, voor 200 euro. Ze accepteert het aanbod, gaat mee naar de hotelkamer en heeft seks met allebei. Ze filmen het avontuur met hun smartphone en zetten hun zelfgemaakte pornofilm op Pornhub, waar de video miljoenen keren wordt bekeken.

    Amateurporno? Ja, maar niet echt.

    In 2005 kwam YouTube, in de jaren daarna ontstonden gratis pornosites als Pornhub en YouPorn. Sinds die jaren is het genre ‘amateurporno’ flink gegroeid. Het zijn video’s die worden gemaakt door de porno-industrie. Met acteurs en cameramensen, make-up, microfoons en lampen. Maar wel met lagere budgetten dan de ‘klassieke’ pornofilm, en met een look die niet te gelikt mag zijn.

    Lees dit premium artikel verder op volkskrant.nl of als lid van LSG in het ledendeel.

    #234076
    Luka
    Moderator

    Safe Streets
    De straat ziet alles

    De strip ‘Safe Streets’ is een pleidooi om de cultuur van geweld en intimidatie tegen vrouwen op straat te veranderen. Vanuit het perspectief van de straat, want die ziet alles.

    Bekijk de strip hier >>

    #234374
    Luka
    Moderator

    Slachtoffers worden nog steeds niet begrepen
    Interview met Toine Lagro-Janssen

    Lange tijd werd seksueel geweld nauwelijks serieus genomen in de medische wereld. Feminist en huisarts Toine Lagro-Janssen (70) zag dit veranderen. Justine van de Beek spreekt haar over de nog altijd schadelijke mythes over seksueel geweld.

    Huisarts? Dat was een man – daar kon je in de jaren ’70 de klok op gelijk zetten. Vrouwen vormden maar een paar procent van de beroepsgroep. Toen Toine Lagro-Janssen in 1975 de deuren van haar Nijmeegse praktijk opende, was ze zelfs de eerste vrouw in de hele regio. Niet verwonderlijk dat haar wachtkamer vol vrouwen zat. Al snel merkte ze dat er in de medische wereld weinig kennis was over de specifieke problemen waar haar patiënten mee worstelden. Ze besloot zich daarin te specialiseren. Haar feministische kant smolt samen met haar medische professie, en langzamerhand werd seksueel geweld een rode draad in haar werk.

    Nu, op haar zeventigste, is ze nog steeds actief als hoofd van het Centrum Seksueel Geweld (CSG) in Nijmegen. In de CSG’s – zestien locaties verspreid over het land – worden slachtoffers geholpen door diverse professionals: artsen, psychologen en rechercheurs. Een mooi voorbeeld van hoe de hulpverlening bij seksueel geweld verbetert en de voorheen versnipperde aanpak tegengaat. Nog steeds maakt in Nederland de helft van de vrouwen fysiek of seksueel geweld mee, volgens onderzoek uit 2014 van de Fundamental Rights Agency, een Europese organisatie die grond-rechten onderzoekt en erover adviseert.

    Voor mij is geweld tegen vrouwen een belangrijk thema en drijvende kracht achter mijn feminisme vanwege de jarenlange mishandeling van mijn oma door mijn opa. Ik was bij een lezing van Lagro-Janssen, raakte geïnspireerd en sprak met haar.

    Lees verder op oneworld.nl >>

    #234842
    Mark
    Moderator

    De emotionele bankrekening van een misbruikte sporter

    Seksueel misbruik in de sport Compensatie en genoegdoening van misbruikte sporters is een heikel onderwerp. Want wie is verantwoordelijk voor het leed? En: wie betaalt als daar behoefte aan is? ‘We zouden voor slachtoffers moeten opkomen.’

    Het nieuws in het kort:

    • Oud-profrenster Petra de Bruin wordt door NOC*NSF gecompenseerd voor het jarenlange misbruik tijdens haar wielercarrière.
    • In een interview met NRC vertelt De Bruin dat NOC*NSF haar haptonomierekeningen betaalt, hulp biedt bij het vinden van een baan en de therapie bij een klinisch psycholoog gaat vergoeden.
    • De Bruin is, voor zover bekend, de eerste (oud-)sporter die van de sportkoepel een vorm van financiële compensatie ontvangt.

    Lees dit premium artikel verder op nrc.nl of als lid van LSG in het ledendeel.

    #235750
    Mark
    Moderator

    Tijdelijke spierverlamming tijdens seksueel misbruik

    Veel overlevers van seksueel misbruik hebben schuldgevoelens, omdat ze niet gevochten hebben, niet hebben gestreden. In plaats daarvan zijn ze bevroren: ze konden zich niet verweren, ze konden niet bewegen.

    Recent onderzoek naar tijdelijke spierverlamming
    Recent is er in Scandinavië onderzoek gedaan naar deze bevriezing. De medische term voor dit verschijnsel is ‘Tonic Immobility’ oftewel: tijdelijke spierverlamming.

    Tijdelijke spierverlamming in de dierenwereld
    Tijdelijke spierverlamming komt veel voor. Een uitstapje in de dierenwereld leert ons dat sommige dieren lijken ‘verlamd te zijn’ als ze in een levensbedreigende situatie verkeren. Een muis die gepakt is door een kat houdt zich dood. De kat slaat er nog een paar keer tegen, maar net als de speelgoedmuis verroert het beestje zich niet. De kat verliest interesse en hup: daar rent het muisje de tuin in. Gered!

    Onderzoek naar tijdelijke spierverlamming bij slachtoffers van verkrachting
    Het onderzoek naar Tonic Immobility, tijdelijke spierverlamming, is gedaan in Scandinavië onder 300 slachtoffers van verkrachting. Het onderzoek is gepubliceerd in de: ‘Acta Obstetricia et Gynecologica Scandinavica’. Wat zij hebben ontdekt is dat tijdelijke spierverlamming tijdens een verkrachting veel vaker voorkomt dan eerder werd aangenomen. Maar liefst 70 procent van de vrouwen gaven aan enige tijdelijke verlamming te hebben ervaren, terwijl dat door 48 procent van hen ‘extreme tijdelijke verlamming’ werd genoemd.

    Lees verder op hulpverleningnaseksueelmisbruik.nl >>

    #237220
    Luka
    Moderator

    Saskia werd misbruikt door een priester, en hij werkt nog steeds in het klooster

    Saskia werd misbruikt door een priester in een klooster. Die zaak is afgehandeld met een schadevergoeding en excuses. Maar ze maakt zich zorgen: de dader werkt nog in het klooster, en de kloosterleiding begrijpt haar niet.

    Ze kwam in het klooster voor rust. In die tijd, Saskia was 21 jaar, en net op kamers gegaan in Rotterdam, ging het niet zo goed met haar. “Ik liep vast in mijn opleiding en ik vond alleen wonen heel moeilijk. Er kwam bij dat ik al niet zulke geweldige romantische en seksuele ervaringen had. Iemand raadde me aan om een tijdje naar het klooster te gaan, dat leek me wel een goed idee.”

    Aangekomen in het Brabantse Heeswijk-Dinther, bij de Abdij van Berne, kalmeerden de stille gangen haar meteen en trof ze een ‘heel aardige’ priester. “Ik kwam daar met m’n verdriet, en hij begeleidde me naar mijn kamer. Het enige wat ik nog weet, is dat ik wakker werd, en hij op de rand van het bed zat. Hij had een slaapmiddel in mijn thee gedaan, zei hij.”

    Lees verder op Trouw.nl >>

    #238598
    Luka
    Moderator

    “Ik had hem binnengelaten”
    OPENHARTIG 06.09.18

    Enkele weken geleden berichtte de pers dat de radio-dj die in 2016 geen straf kreeg nadat hij een vrouw verkrachtte, opnieuw veroordeeld werd voor verkrachting. Opnieuw werd hij nauwelijks gestraft, ondanks het feit dat hij op zo’n korte tijd voor dezelfde feiten moest voorkomen. De zaak lokte, net als twee jaar geleden, dan ook heel wat reactie uit. Het slachtoffer zelf volgde de mediastorm in stilte mee. Nu gaat ze opnieuw op zoek naar haar stem. De eerste stap in dat proces: haar verhaal vertellen.

    Hier zit ik dan. Kwaad, gefrustreerd, gekwetst, vernederd en nog tal van andere emoties die zich de laatste weken een weg naar buiten aan het banen zijn. Wat ik op dit moment het felst voel, is de nood om mijn stem terug te krijgen. Ik probeer mijn anonimiteit te bewaren, maar heb alles gevolgd. Elk artikel, elke tweet, elke reactie over de zaak heb ik gelezen, gewikt en gewogen. Zoals Ygritte in Game of Thrones zei: “You know nothing, Jon Snow”. De zelftwijfel. Hoe het is om je grenzen zo brutaal genegeerd te zien. De hel van het aangifte doen. En het toch doen, ondanks alles. Omdat het nodig is.
    Die vrijdagavond laat stuurde hij me een berichtje: “Als je wil, kom ik nog af”. Zonder aanleiding. Ik antwoordde dat ik al half lag te slapen en de dag erna moest werken. Dat het geen goed idee was. Ik stuurde mijn collega-vriendin nog een berichtje, dat ik dat een beetje raar vond, en ook om mezelf gerust te stellen. Ik viel in slaap en werd even later gewekt door mijn deurbel. Twee keer, halflang. Slaapdronken liep ik naar de deur. Ik verwenste hem omdat hij me wakker had gemaakt, maar liet hem binnen. Wat moest ik anders doen? Het was middernacht, hij was in een stad waar hij niemand kende, en hij stond daar.

    “Het besef kwam als een mokerslag: ik was verkracht. Ik geloofde het niet echt. Want ik had hem binnengelaten.”

    De volgende ochtend was onwerkelijk. Op automatische piloot maakte ik me klaar om te gaan werken. Ik voelde me erg verward. Ik stuurde een berichtje naar een andere vriendin: “Weet ge nog die gast? Die stond vannacht aan mijn deur.” Haar antwoord: “Ge hebt die toch niet binnengelaten?” Hoe vaak zou ik dat nog moeten horen de weken daarna. Ik schaamde me rot. Rond de middag kwam mijn collega aan op het werk. Lachend vroeg ze hoe het nog was afgelopen met ‘die gast’. Ik voelde me verstijven. Stilletjes gaf ik toe dat hij echt was gekomen. Ze zag meteen dat er meer aan de hand was en vroeg me uit tot ik alles verteld had. In horten en stoten beschreef ik wat er die nacht gebeurd was. Ik heb toen duizend keer ‘sorry’ gezegd. Dat ik wist ‘dat ik de deur niet had mogen opendoen’, terwijl de tranen over mijn wangen stroomden. Het besef kwam als een mokerslag: ik was verkracht. Ik geloofde het niet echt. Want ik had hem binnengelaten.

    Die avond legde ik mijn twee beste vriendinnen een vraagstuk voor. Stel dat je iemand binnenlaat in je huis. Die persoon wil seks, jij niet. Je zegt ‘nee’ en je zegt nog eens ‘nee’. En je zegt ‘ik wil niet’ en ‘stop’ en ‘stop nu, haal hem er NU uit’. Je zegt die dingen met alle kracht die je op dat moment hebt – wat niet veel is. Je zegt het, maar je schreeuwt niet en je lichaam kan zich niet verzetten. Je kan hem niet wegduwen of slaan of wat dan ook. Je bent verlamd. Dan is het toch je eigen schuld? Want je hebt hem zelf binnengelaten. Ze waren het daar allebei niet mee eens, en stelden voor om aangifte te doen van verkrachting.

    “Je lichaam kan zich niet verzetten. Je kan hem niet wegduwen of slaan of wat dan ook. Je bent verlamd.”

    Aangifte? Neen, dat zou ik niet doen. Dat kon niet, het was wellicht toch niet erg genoeg. Het leek me beter om alles zo te laten; om mijn wonden te likken en verder te gaan. Het was vast mijn eigen schuld, ik had hem binnengelaten. Toevallig is de man van mijn vriendin zelf agent. Hij zei me dat ik aangifte moést doen, en wel zo snel mogelijk: de eerste 24 uur zijn cruciaal om nog sporen te vinden op je lichaam. Slik. Ik beloofde hen dat ik het zou doen.

    Een uur en een telefoongesprek later werd voor de tweede nacht op rij aan mijn deur gebeld. Ditmaal slechts één keer, en erg beslist. Mijn vriendin, die bij me was gebleven, deed open. Twee agenten kwamen mijn woonkamer binnen. Ik voelde me alsof ik iets misdaan had. Ik kwam amper uit mijn woorden. Ze namen ons mee naar het politiebureau. Door het raam van de combi keek ik hoe we wegreden. De hele situatie leek zo surreëel.

    De agenten vroegen of ik het oké zou vinden om mee te gaan naar het ziekenhuis om een Seksuele Agressie Set te laten afnemen. Ik stemde toe. De dokter en verpleegster deden hun best om de testen zo vlot mogelijk te laten verlopen. Een derde agent kwam de kit ophalen om naar het parket te brengen. Hij kwam de kamer binnen en verifieerde wie ik was. Toen zei hij: “Verwacht hier niet te veel van. Jullie hadden al eerder seks gehad hé. Je hebt hem gisteren dan nog bij jou laten slapen én je bent gewoon gaan werken. En dan dacht je ‘s avonds laat van ‘ik zal toch maar eens aangifte doen’. Zo erg kan het dan toch allemaal niet geweest zijn.” Ik kon geen woord uitbrengen. Ik zag hoe mijn vriendin haar kwaadheid verbeet. De verpleegster kwam terug binnen en vroeg of ik oké was, waarop ik in huilen uitbarstte. Ze heeft me zachtjes getroost en gezegd dat ik erg moedig was, en dat ik het juiste gedaan had. Daar ben ik haar vandaag nog steeds ongelofelijk dankbaar voor.

    “Ik deed alsof alles oké was en vertelde soms aan iemand wat er gebeurd was. Het voelde niet alsof het over mij ging.”

    De volgende dagen en weken maakte ik mee in een soort waas. Ik stond op en ging werken. Ik deed alsof alles oké was en vertelde soms aan iemand wat er gebeurd was. Het voelde niet alsof het over mij ging. De politie vroeg of ik bijstand wilde van slachtofferhulp. Ergens besefte ik dat ik iets ergs had doorgemaakt, dus besloot ik op het aanbod in te gaan.

    Ik keek oprecht uit naar het gesprek. Ik hoopte er mijn verhaal te kunnen doen aan iemand die het écht zou snappen en me misschien van mijn misplaatste schuldgevoelens af kon helpen. Niet alleen had ik het gevoel dat de hele situatie mijn eigen schuld was, ik voelde me ook schuldig omdat mijn verkrachter inmiddels in de gevangenis zat door mij. Maar het gesprek verliep erg stroef en ik ging er niet buiten met een opgelucht gevoel. Bij de vraag of ik een tweede gesprek wou, antwoordde ik van wel. Misschien lag het aan mij en zou het de volgende keer anders zijn.

    Intussen had ik ook een advocaat. Vergeet pro Deo als je voltijds werkt. Mijn familiale verzekering bood gelukkig een uitweg: ik mocht via hen een advocaat aanstellen. Ik wist niet dat dit een optie was, tot ik het uitzocht. Ook niemand in mijn omgeving wist dat dat kon. Ik geef het dus maar even mee – je weet maar nooit.

    “Mijn manier om ermee om te gaan was zorgen dat alles praktisch in orde was. Emotioneel liep ik mijlenver achter.”

    Ik had dus alles gedaan dat mogelijk was om voor mezelf te ‘zorgen’ in deze periode: ik maakte gebruik van de aangeboden professionele hulp, nam een advocaat onder de arm, had een sociaal netwerk waar ik op kon steunen en wist welke stappen zouden volgen. Telkens er op gerechtelijk vlak iets gebeurde, zoals bijvoorbeeld een zitting van de raadkamer, werd ik op de hoogte gehouden. Ik wilde alles weten: of hij aangehouden bleef, wat hij precies verklaard had. Dat was mijn manier om ermee om te gaan: zorgen dat alles praktisch in orde was. Maar emotioneel liep ik mijlenver achter.

    Tijdens het tweede gesprek met een hulpverlener van slachtofferhulp legde ik mijn hart en ziel bloot. Ik vertelde over de beschuldigende agent; over hoe vernederend zijn uitspraken hadden gevoeld en hoe moeilijk ik me daar kon over zetten. Ik zei dat ik iets wou doen, dat dit toch echt niet zomaar kon. De vrouw vroeg me of ik het niet te drastisch zou vinden om klacht neer te leggen. Ik kon het die agent toch niet kwalijk nemen? Hij kende de context toch niet? Ik slikte even en probeerde het gesprek verder te zetten. De vrouw stelde bijna geen enkele vraag, dus ik ratelde maar door.

    “Deze man heeft zich mijn lichaam toegeëigend. Krijg ik het ooit nog terug?”

    Toen zweeg ik even, om te zien of en hoe ze zou reageren. Ze bleef stil en keek een beetje voor zich uit, door het raam. Ze geeuwde, meermaals, met open mond. Ik werd kwaad – inwendig dan toch. Vond ze mijn verhaal niet spannend of sensationeel genoeg? Maar ik zei niets en knikte toen ze vroeg of het oké was het gesprek vroeger te stoppen. Het was immers heel druk. Of ik nog een derde gesprek wilde vastleggen? Ik bedankte beleefd. Voor de tweede keer voelde ik me in de steek gelaten door iemand die aan mijn kant zou moeten staan.

    De man die mij verkracht heeft, loopt ondertussen terug vrij rond. Tweeëneenhalve maand heeft hij vastgezeten. En ik met hem. Gedurende die tijd had ik geen idee wat er zou gebeuren. Ik stond op en ging slapen met honderden ‘wat als’-vragen die door mijn hoofd spookten. Wat als ze mijn verhaal zouden minimaliseren? Wat als hij onschuldig pleit? Wat als ze zijn woord zouden geloven boven het mijne? Deze man heeft zich mijn lichaam toegeëigend. Krijg ik het ooit nog terug?

    Toen de zaak voorkwam, was de procureur bijzonder hard in zijn betoog. Hij was ook principieel tegen het behandelen van de zaak achter gesloten deuren omdat hij vond dat mensen deze zaak moesten kennen. Toch vorderde hij slechts twintig maanden cel, met enkel de voorhechtenis effectief. Dit is ook de straf die door de rechter werd opgelegd. Daar kan ik nog steeds niet goed bij. Is België dan echt het land waar je als straf voor het verkrachten van niet één maar twee vrouwen slechts tweeëneenhalve maand naar de gevangenis moet en een aantal voorwaarden wordt opgelegd?

    “We kunnen niet verwachten dat er iets verandert als we collectief onze mond houden over wat er tussen onze benen gebeurt.”

    Hij had het al eerder gedaan. Hij had voorwaarden gekregen. Toch verkrachtte hij opnieuw iemand: MIJ. Hoeveel harder kan iemand zijn voorwaarden schenden? Zal de vorige zaak heropend worden nu hij zich tijdens zijn proeftermijn opnieuw schuldig maakte aan verkrachting? Zal zijn opschorting van veroordeling in de vorige zaak dan omgezet worden in een effectieve straf? Moet zijn eerste slachtoffer niet eindelijk erkenning krijgen voor de moed die ze had om aangifte te doen? En zal ik ooit vrede kunnen nemen met wat hem werd opgelegd, ook al voelt het voor mij niet alsof hij echt gestraft werd? Ik vraag het me echt – met een bang hart – af.

    Hoewel ik me heel klein en kwetsbaar voel door alles wat er gebeurd is, en uiteindelijk tot niet zo veel heeft geleid, geloof ik nog steeds dat het nodig is om aangifte te doen. We hopen allemaal dat het ver van ons bed blijft, en ik hoop met jullie mee. Maar elke kleine druppel helpt om de emmer te vullen. Op een dag loopt die over. Die dag is duidelijk niet vandaag, en waarschijnlijk ook niet morgen. Ik weet uit eerste hand hoe moeilijk het is, en als iemand me vraagt of ik spijt heb van mijn aangifte, moet ik altijd mijn best doen om te zeggen van niet. We kunnen niet verwachten dat er iets verandert als we collectief onze mond houden over wat er tussen onze benen gebeurt. Zelfs al kan je het niet de dag zelf, of de dag erna – jouw ervaring is wel degelijk belangrijk in the bigger picture. Dat geloof ik, en dat moet ik geloven. Er zal ooit wel iemand zijn die luistert.

    Bron: Charliemag.be

    #238664
    Mark
    Moderator

    De freeze reactie tijdens een verkrachting

    1 op de 8 vrouwen en 1 op de 25 mannen wordt eens in zijn of haar leven verkracht. Ondanks de hoge cijfers is het voor de meeste mensen moeilijk te begrijpen wat je als slachtoffer doormaakt. Mensen willen graag geloven dat als een verkrachting hen zou overkomen dat ze vechten, vluchten of zich hevig verzetten. De realiteit bewijst echter het tegendeel. Als slachtoffer kan je verstijfd raken van angst en niets doen. Dit wordt ook wel de ‘freeze reactie’ of ‘tonic immobility’ genoemd. De freeze reactie werd in een recente uitzending van Zembla ‘Verstijfd van Angst’ verder onderzocht.

    70% van de verkrachtingsslachtoffers doet niets of werkt mee
    Het is voor heel veel mensen niet te bevatten dat je in een levensbedreigende situatie, zoals een verkrachting, niet vlucht of vecht. Toch is dit vaak de realiteit. De freeze reactie is door klinisch psychologen goed te verklaren. Iva Bicanic, klinisch psycholoog en oprichter van het Centrum Seksueel Geweld, vertelt dat zo’n 70% van de verkrachtingsslachtoffers niets doet of meewerkt tijdens een verkrachting. Het is een overlevingsreactie van het lichaam die iedereen kan overkomen. Door niets te doen wordt de kans dat je als slachtoffer een verkrachting overleeft groter.

    Als een slachtoffer zich niet verzet, is het voor de wet dan wel een verkrachting?
    Officier van Justitie, Eva Kwakman, legt in ‘Verstijfd van angst’ uit, dat wanneer je je niet verzet hebt. Wanneer vanaf de buitenkant niet zichtbaar is geweest dat je het als slachtoffer niet wilde. Het voor de wet moeilijk te bewijzen is, dat sprake is geweest van een verkrachting. Wanneer een verkrachting om verschillende redenen moeilijker te bewijzen is, worden slachtoffers hier tijdens het informatief gesprek met de zedenpolitie op gewezen. In veel gevallen, zo blijkt uit de documentaire, schrikt dit slachtoffers af om een aangifte door te zetten.

    Verwijtende reacties vanuit de omgeving
    Naast dat een bevriezingsreactie een succesvolle aangifte moeilijker maakt, kan je als slachtoffer te maken krijgen met verwijtende reacties vanuit de omgeving. Reacties als: ‘waarom heb je je niet verzet?’, ‘kon je niet vluchten?’, kunnen maken dat je je als slachtoffer schuldig voelt aan wat er gebeurd is. Dit wordt ook wel ‘victim blaming’ genoemd. Naast dat slachtoffers die zich schuldig voelen aan wat er gebeurd is, minder snel aangifte doen bij de politie, lopen zij hierdoor ernstig vast in hun verwerking. Slachtoffers die met niet-steunende en verwijtende reacties vanuit hun omgeving te maken krijgen, kunnen het gevoel hebben voor een tweede keer slachtoffer te worden.

    Steun door de omgeving van essentieel belang
    Verwijtende reacties door de omgeving kunnen voortkomen uit onwetendheid. Mensen kunnen onderwerpen, zoals verkrachting, uit de weg gaan omdat dit als onprettig of zelfs eng ervaren wordt. Hierdoor kan de neiging ontstaan om weg te kijken of een foute situatie goed te praten. Dit terwijl het essentieel is dat je erkenning krijgt en op de best mogelijke manier gesteund wordt.

    Het is van belang dat er op maatschappelijk niveau meer bewustwording komt voor thema’s zoals de bevriezingsreactie. Zodat je je als slachtoffer niet onbegrepen voelt en de steun krijgt die je verdient. Professionele hulp is ontzettend belangrijk, maar steun en erkenning door de omgeving is daarnaast vaak een onmisbaar onderdeel in het verwerkingsproces.

    Ben je slachtoffer van verkrachting, aanranding of seksueel misbruik? Via deze deze pagina op SlachtofferWijzer lees je waar je terecht kunt voor hulp en ondersteuning op emotioneel, praktisch, juridisch en financieel gebied. Je staat er niet alleen voor.

    Bron: slachtofferwijzer.nl

    #239044
    Mark
    Moderator

    Seksueel misbruik op de werkvloer in Tilburg: ‘Stel je niet aan, het was maar een grapje’


    Seksueel intimidatie en misbruik. ,,Het gebeurt op elke werkvloer.” © John Back

    Slachtoffers van seksueel misbruik op het werk worden dubbel gestraft, daders komen er vaak mee weg. In de nasleep van #MeToo en de misbruikaffaire bij Prodemos vertellen drie Tilburgse vrouwen over wat hen overkwam. “Het gebeurt op elke werkvloer.”

    Het gevoel verantwoording te moeten afleggen. In de verhalen van drie Tilburgse vrouwen die op hun werk te maken kregen met seksueel grensoverschrijdend gedrag steekt het steeds de kop weer op. Hadden ze direct anders moeten reageren op opmerkingen? Hebben ze zich voldoende geweerd tegen eerste handtastelijkheden? Had ik me met geweld moeten lostrekken toen hij me vastgreep en meetrok? Steeds weer die vragen; van je chef, collega’s, de politie, je partner, vrienden en kennissen. En van jezelf, tot gekmakens toe.

    Ik was nog jong en naïef, met die chef speelde ik het spelletje zelfs mee. Pas later besefte ik: dat gedrag klopte niet.”

    Eslem, Werd geconfronteerd met ongepaste versierpogingen

    Ze doen hun verhaal bij Blauwe Maan, de Tilburgse organisatie die al bijna drie decennia kosteloos hulp biedt aan mensen die zijn geconfronteerd met onvrijwillige seks of seksueel misbruik. Dat overkomt vooral vrouwen, maar toch: een op de vijf cliënten is man.

    Lees dit een premium artikel verder op bd.nl of als lid van LSG in het ledendeel.

10 berichten aan het bekijken - 71 tot 80 (van in totaal 168)
  • Je moet ingelogd zijn om een antwoord op dit onderwerp te kunnen geven.
gasten online: 17 ▪︎ leden online: 3
Dina, Gloria, Ivo
FORUM STATISTIEKEN
topics: 3.309, reacties: 17.990, leden: 2.172