Seksueel misbruik en seksueel geweld (algemeen)

Forum Lotgenoten Seksueel Geweld Achtergrond & Informatie Informatieve websites & mediaberichten Seksueel misbruik en seksueel geweld (algemeen)

  • Dit onderwerp bevat 138 reacties, 6 deelnemers, en is laatst bijgewerkt op 27/10/2020 om 17:30 door Luka.
14 berichten aan het bekijken - 126 tot 139 (van in totaal 139)
  • Auteur
    Berichten
  • #252637
    Luka
    Moderator

    Hoe ik in bed belandde met m’n behandelaar

    “Of ik spijt heb? Ja en nee. Ik heb spijt dat ik mezelf heb pijn gedaan door mee te gaan in mijn eigen borderline-gedrag. Aan de andere kant was ik natuurlijk helemaal niet in orde toen ik op de psychiatrische afdeling binnenkwam. Hij, als hulpverlener, had de taak om mij op dat moment tegen mijn eigen destructieve gedrag te beschermen, en dat heeft hij niet gedaan.”

    Borderline-flirtgedrag: zo vervagen grenzen
    Vrij vertaald staat borderline voor ‘grenssloper’. Mensen die met de persoonlijkheidsstoornis gediagnosticeerd zijn bewegen zich als geen ander tussen sociale grenzen. Het ene moment zijn ze ongekend charmant en trekken daarmee iedereen aan, terwijl ze het volgende moment van niets of niemand wat willen horen en enkel bezig zijn met afstoten.

    Dit is niet alleen verwarrend voor de persoon zelf, maar ook voor de omgeving, helemaal wanneer het op intieme relaties aankomt. Niemand weet de spelregels van liefde precies en wanneer je tien mensen op straat vraagt naar hun manier van flirten krijg je tien verschillende antwoorden terug. De situatie wordt nog een stuk complexer wanneer het proces van elkaar verleiden, plagende grapjes maken en sexy zijn zich op de werkvloer afspeelt.

    Die chaos is compleet wanneer het flirten niet plaatsvindt tussen collega’s, maar tussen een cliënt en een hulpverlener. Voeg de drie samen – iemand met borderline, flirten en een medisch professional – en je komt in een gebied met meer dan vijftig tinten grijs terecht, waarbij niemand meer weet wat de grenzen zijn.

    Precies dit overkwam Sterre*, die een kortstondige romance beleefde met Kevin*, een psychiatrisch verpleegkundige. Een openhartig gesprek over de ‘borderline-flirtmodus’, grenzen die overtreden worden, spijt en hoe hulpverleners dit kunnen voorkomen.

    Normaal leven
    ‘Ik wil niet zeggen dat ik tijdens mijn lange relatie, die vijf jaar duurde, echt gelukkig was, maar ik had wel een normaal leven’, steekt Sterre van wal. ‘Op mijn zeventiende had ik bijvoorbeeld voor de eerste keer een depressie en op mijn twintigste werd ik daarnaast met Borderline Persoonlijkheidsstoornis gediagnosticeerd. Na het verbreken van de relatie raakte ik wederom depressief.’

    ‘De meeste borderliners zijn extreem bang om verlaten te worden, en zo ook ik. Tijdens de relatie was ik altijd al extreem bang om verlaten te worden en dat was nu dus werkelijkheid geworden. Hierdoor ging ik ‘loco’ en werd ik in de periode na de break-up enorm met mezelf geconfronteerd.’

    Op de achtergrond had Sterre altijd al door dat er een donkere kant in haar schuilde, maar dankzij de ingrijpende gebeurtenissen traden deze naar de voorgrond. ‘Ik voelde de hele tijd neigingen tot zelfbeschadiging, en het lukte me op een gegeven moment niet meer om die te onderdrukken. Het voelde alsof ik op een muur afgleed, en niet kon stoppen.’

    Over de precieze omstandigheden kunnen we geen uitspraken doen, maar Sterre kwam terecht op de afgesloten afdeling van een psychiatrisch ziekenhuis. Hier leerde ze de twaalf jaar oudere verpleegkundige Kevin kennen. Hij zag er net als zij jonger uit dan ‘ie eigenlijk is, had donker haar en bijkleurende ogen. Hij was aantrekkelijk.

    ‘Ik kon er niets aan doen. Ik ging automatisch over in wat ik achteraf herken als de ‘borderline-flirtmodus’. Op dat moment ben ik ineens heel grappig, durf ik allemaal grappen te maken die ik normaal nooit maak en ben ik heel sociaal en gezellig, maar ook een tikkeltje mysterieus en gevaarlijk’, legt Sterre uit. ‘Ik weet op dat moment dat ik leuk ben en Kevin ging er dan ook op in.’

    ‘Een mix van dankbaarheid en flirten’
    ‘Ik voelde me euforisch door zijn aandacht, maar nadat de crisisdienst afgelopen was, en ik weer naar huis ging, dacht ik er weinig over na.’ Sterre ging door met haar leven en dacht dat Kevin gewoon wat liever tegen haar deed vanwege de situatie, tot ze twee dagen later per toeval een toepasselijk kaartje voor ‘m tegenkwam. Ze had spullen van Kevin geleend en dit kaartje kon ze mooi meesturen met de rest van de post. ‘De tekst schudde ik in mijn borderline-flirtbui zo uit mijn mouw: een mix van oprechte dankbaarheid, en een beetje flirten.’

    Vervolgens nam Kevin het initiatief op zich en stuurde een week later een bedankberichtje via Facebook, waar Sterre op inging. ‘De vonken spatten af van onze berichtjes. Allebei messcherp, allebei zó grappig, allebei zó sexy. Dezelfde avond nog zagen we elkaar en er gebeurde iets wat ik nooit voor mogelijk had gehouden: ik kuste met een hulpverlener. Als ik niet een klein beetje gevoel van zelfbehoud had gehad, hadden we direct seks gehad. Hij had echter nachtdienst.’

    ‘Ondertussen ging het niet goed met me, en moest ik een tijdelijke nood-behandelovereenkomst ondertekenen. Ik was ervan overtuigd dat mijn situatie niet heel veel beter ging worden, dus kon ik het maar beter even leuk hebben. Na een paar dates hadden we seks, waarbij ik in een PTSS-ding terechtkwam. Ik had het gevoel dat ik het verpest had. Nu had hij mijn echte, kapotte, waardeloze versie gezien, zo dacht ik.’

    Bescherming
    Dit was echter niet het geval en Kevin troostte Sterre, en dronken samen zelfs nog een wijntje, ‘Gek genoeg hadden we het nog heel leuk’, waarna ze elkaar twee dagen niet meer zagen. Vervolgens kwam Sterre op de spoedeisende hulp terecht waar een kundige psychiater haar geheim ontfutselde.

    ‘Die avond sprak ik Kevin via WhatsApp, waarbij we het hadden over gevoelens en verliefd zijn, terwijl ik al wist dat ik hem de volgende dag moest zeggen wat hem te wachten stond.’ In verband met privacy en een gedragscode kan niet vermeld worden hoe het verhaal afloopt, omdat er een onderzoek loopt.

    ‘Of ik spijt heb? Ja en nee’, zegt Sterre. ‘Ik heb spijt dat ik mezelf heb pijn gedaan door mee te gaan in mijn eigen borderline-gedrag. Ook vind ik het naar voor hem dat hij zoveel problemen heeft gekregen op zijn werk.’ Er is echter ook een keerzijde, aldus Sterre.

    ‘Aan de andere kant was ik natuurlijk helemaal niet in orde toen ik op de psychiatrische afdeling binnenkwam. Hij, als hulpverlener, had de taak om mij op dat moment tegen mijn eigen destructieve gedrag te beschermen, en dat heeft hij niet gedaan.’

    ‘Ik denk dat ik ‘m dat wel kwalijk neem. Hij heeft bijvoorbeeld nooit gezegd dat wat tussen ons speelde niet kon. Sterker nog, ik was degene die dat ter sprake bracht.’ Wel kwamen Sterre en Kevin een keer een collega van hem tegen tijdens een date, waarna hij zei dat ze niet meer in het openbaar konden afspreken.

    ‘Dit neemt niemand meer van me af’
    ‘Voor mij is het vooral verwarrend dat ik niet wist, en nog steeds niet weet, of hij gewoon gebruik van me heeft gemaakt, of dat hij daadwerkelijk gevoelens had.’ Tijdens de kortstondige romance overlaadde Kevin Sterre met complimentjes, maar of deze oprecht waren is onzeker. ‘Ik zal nooit antwoord krijgen op deze vraag, en voor een onzekere borderliner is dat ongeveer het ergste wat je kan overkomen.’

    Sterre: ‘Achteraf realiseer ik me wel dat dit gedrag voortkomt uit hechtingsproblematiek in mijn jeugd. Mijn vader liet me bijvoorbeeld in de steek, zeg maar gerust ‘daddy-issues’, en ook de nieuwe vriend van mijn moeder kampte met problemen, zoals agressiviteit.’

    ‘Ik was het echter gewoon zat om me altijd klote te voelen en wilde gewoon een leuke tijd hebben, waardoor ik verder ging met Kevin. Aan de ene kant wil ik dus dat hij me tegen mezelf had beschermd, maar aan de andere kant was alles het waard. Deze ervaring neemt niemand meer van me af.’

    Hoe moeten hulpverleners hiermee omgaan?
    De gemiddelde hulpverlener moet zich gedragen naar een boekwerk van ethische normen en waarden, dus het is een understatement om te zeggen dat een seksuele relatie met een cliënt of patiënt niet de bedoeling is.

    “Het probleem is dat niet iedere cliënt zich aan de ‘spelregels’ houdt”, aldus psycholoog Donna Petrozzello. “Doktoren zijn ook mensen en voelen zich dus gevleid, maar moeten zich bewust zijn van het ethische dilemma dat ze creëren wanneer ze ingaan op avances.”

    Uiteraard heeft iedere hulpverlener zijn eigen manier van omgaan met flirtende patiënten, maar een algemene best practice is om de versierpogingen direct de kop in te drukken.

    “Als hulpverlener moet je te allen tijde professioneel handelen en integer zijn om zo je eigen rol als hulpverlener te beschermen, maar ook de integriteit van het vakgebied. Ik zeg daarom tegen flirtende patiënten dat ik mij gevleid voel, maar dat ik een figuurlijke grens trek omdat ik hulp moet verlenen”, adviseert hersenonderzoeker Kenneth Altman.

    Laura Hetzler, plastisch chirurg, kiest ervoor om zo snel mogelijk de seksuele lading uit complimentjes te halen. “Wanneer cliënten iets aardigs zeggen over mijn schoenen, kleren of figuur reageer ik helemaal niet, of verplaats ik het gesprek naar iets meer klinisch. Ik ga bijvoorbeeld inhoudelijk over de behandeling praten. Je moet in ieder geval niet over je heen laten lopen en duidelijk maken dat het flirtgedrag niet kan.”

    Bron: Commen >>

    #252779
    mara
    Lid LSG

    Seksueel grensoverschrijdend gedrag neemt toe door dating apps

    Een paar keer swipen en vervolgens de liefde van je leven ontmoeten: daten via een app klinkt misschien romantisch, maar helaas zit er ook een keerzijde aan. Zedenrechercheurs krijgen steeds vaker meldingen over verkrachting en ander seksueel misbruik na afspraakjes via dating-apps.

    Bron: rtlboulevard.nl

    #252795
    Luka
    Moderator

    Nafluiten op straat is niet flirten
    Het is intimidatie (en dat moet stoppen)

    Fietfieuwen naar een voorbijganger of roepen dat iemand er lekker uitziet. Onschuldig flirterig gedrag? Nee, zegt de grootste groep jongeren. Tweederde (67 procent) vindt iemand nafluiten op straat niet kunnen. Toch had de helft van de jonge vrouwen (54 procent) hier het afgelopen jaar mee te maken. Dat blijkt uit onderzoek van 3Vraagt, in het kader van onze serie Het F-woord.

    In de derde aflevering van Het F-woord, onze serie over feminisme vierde golf, is de strijd van de feminist het onderwerp. De verschillende personages vertellen op welke manier en vooral waarvoor zij strijden.

    Eén van die personages is de jonge Ambrien Moeniralam. Zij runt het Instagram-account Catcalls of Ams. Catcalling wil zoveel zeggen als de dingen die (meestal) vrouwen op straat naar hun hoofd krijgen geslingerd door (meestal) mannen, soms relatief onschuldig tot soms hevig intimerend. Ambrien krijt deze catcalls op straat om mensen bewust te maken van de straatintimidatie.

    Uit onderzoek van 3Vraagt blijkt dat afgelopen jaar meer dan de helft van de ondervraagde vrouwen te maken hebben gehad met catcalling. Voordat we de rest van de cijfers van dit onderzoek delen, eerst een video van een vrouw die op straat in New York loopt en onophoudelijk wordt geintimideerd, waarin ook meteen duidelijk wordt hoe ongemakkelijk, irritant, vulgair en soms zelf angstig dit is.

    Compliment versus aandacht
    Acht op de tien vrouwelijke deelnemers (80 procent) vindt catcalling een vorm van intimidatie. Onder jonge mannen is dat zes op de tien (62 procent). Volgens de jongeren geeft catcalling vaak een ongemakkelijk of onveilig gevoel aan de ontvanger. Ook vinden velen het denigrerend om iemand ongevraagd in het openbaar te seksualiseren.

    Iemand schrijft: “Ik loop niet op straat om gekeurd te worden. Het is echt intimiderend als een vreemde je als lustobject ziet en ongepaste opmerkingen gaat maken waarvan je niet weet hoe ver ze zullen gaan.” En iemand anders: “Ook als je ‘alleen maar’ naar iemand fluit op straat zeg je eigenlijk al dat je diegene wel zou willen doen.”

    Een aantal jonge vrouwen vertelt dat de situatie soms grimmig wordt. Zo vertelt een deelnemer: “Ik negeerde wat ze riepen en liep snel door. Dat werd niet gewaardeerd en toen was ik een ‘kuthoer’.” Een ander: “Catcalling draait niet om een complimentje geven, maar om aandacht krijgen. Probeer maar eens het ‘compliment’ af te slaan. Negen van de tien keer word je uitgescholden. Gebeurt dit ook bij een oprecht compliment? Lijkt me niet.”

    Niet in de buurt van je moeder
    Toch zien drie op de tien (29 procent) jonge mannen en negentien procent van de jonge vrouwen catcalling niet meteen als een vorm van intimidatie. “Je moet toch een beetje kunnen flirten,” vraagt iemand zich af.

    Wel is het volgens de meesten afhankelijk van de toon en setting. Een compliment maken over wat iemand aan heeft en vervolgens doorgaan met je leven, oké. Iets zeggen over iemands lichaam, wat je met diegene zou willen doen en opdringerig gedrag, niet. “Alles wat je niet in de buurt van je moeder zou durven zeggen is ongepast,” vat een deelnemer samen.

    Mannen minder gecatcalled
    Naast nagefloten worden, kreeg de helft (52 procent) van de vrouwelijke deelnemers een compliment over hun uiterlijk toegeroepen op straat. Drie op de tien (28 procent) werden het afgelopen jaar eenmaal of vaker achterna gelopen.

    Mannelijke deelnemers kregen in mindere mate te maken met catcalling. Zeventien procent werd een of meerdere keren nageroepen met een compliment over hun uiterlijk. Acht procent werd nagefloten en een even grote groep (acht procent) kreeg een seksueel getinte opmerking toegeroepen. Zeven procent werd eenmaal of vaker achterna gelopen.

    Bron: Human >>

    #253105
    mara
    Lid LSG

    Podcast Nicky de Troije, AFLEVERING 2. SEKSUEEL GEWELD

    Deze podcast gaat over de taboe’s en schaamte rondom seksueel geweld. Wat kun je doen wanneer je seksueel geweld hebt meegemaakt of wanneer je iemand kent die seksueel geweld heeft meegemaakt als hulpverlener en/of als mens? Ik ga in gesprek met klinisch psycholoog en hoofd centrum seksueel geweld Iva Bicanic over dit thema. (…) Het is een verhaal geworden waarvan ik vanuit mijn tenen voel dat ik het moest vertellen. (…) Er is nog een leven na seksueel geweld.

    Beluister de podcast op Spotify >>

    Bron: Kennisweb Haptonomie

    #253166
    mara
    Lid LSG

    Verkrachting is trauma met een hoofdletter: ‘Je denkt alleen aan overleven’


    Klinisch psychologe Iva Bicanic.

    De impact van een verkrachting is enorm: op het slachtoffer, de familie, maar ook op de samenleving. Het politieonderzoek naar de zaak krijgt veel aandacht. Maar, zegt klinisch psychologe Iva Bicanic, er moeten niet alleen sporen veilig worden gesteld, maar ook iemands ziel. “Zonder dat je het wilt, komt iemand in je. Dichterbij kun je niet komen.”

    Je bent aan het hardlopen op klaarlichte dag en wordt door twee mannen gedwongen naar de bosjes te lopen en misbruikt. Het is het scenario waar je ouders je áltijd voor waarschuwden en het overkwam 7 september een 20-jarige vrouw uit Rotterdam.

    Twintig rechercheurs doen onderzoek naar het misdrijf.

    “Dit heet stranger rape en omvat 15 procent van alle zedendelicten”, zegt Iva Bicanic, hoofd van het Centrum Seksueel Geweld. Als klinisch psychologe weet ze wat zo’n gebeurtenis met een slachtoffer doet. “Je wordt letterlijk overvallen. Je bevriest en wilt maar één ding: overleven.”

    1. Wat is je eerste reactie als dit je overkomt?
    “De meeste mensen doen niets en werken mee. Dat is niet iets wat je bedenkt, maar dat doet je lichaam zelf. Mensen kijken de dood in de ogen en het enige wat je brein wil, is de situatie overleven.”

    2. Wat doet een verkrachting lichamelijk en mentaal met iemand?
    “Na de gebeurtenis wil het slachtoffer vaak alleen maar douchen, douchen, douchen en vergeten. Je kunt vaak niet slapen en hebt het gevoel dat de dader nog steeds op of aan je zit. Je voelt de druk van de handen, ruikt ze, voelt ze. De spanning kan zich opkroppen in je lichaam. Als het goed is, wordt dit na een paar weken minder. Alleen soms blijft dit gevoel bestaan, zoals bij gewelddadige verkrachtingen.”

    “De impact van verkrachting moet echt héél serieus worden genomen: niet alleen juridisch en forensisch, maar ook psychologisch en medisch. Het gaat niet alleen om het veiligstellen van sporen, maar ook om het veiligstellen van je ziel en zorg voor je lichaam. Iemand is in je gekomen, dichterbij kan niet.”

    “Het ene moment ben je aan het hardlopen en het andere moment lig je tussen de bladeren en zitten twee mensen op en in jou. Vooral het enge idee ‘dit was het dan’ zorgt ervoor dat mensen gevoelig worden voor het ontwikkelen van PTSS (posttraumatische stressstoornis). Het is een trauma met de hoofdletter T: én je wordt bedreigd met de dood, én het heeft met seks te maken.”

    3. Hoe gaat een traumabehandeling in zijn werk?
    “Ik hoop dat deze vrouw zich meteen heeft gemeld bij het Centrum Seksueel Geweld, want daar werken verschillende professionals met elkaar samen in een team: een verpleegkundige, arts, politie en psycholoog. Als het net is gebeurd, krijg je eerst een sporenonderzoek.”

    “De politie gaat sporen van de verdachte in of op jouw lichaam veiligstellen, zoals bloed, speeksel en haren. Vervolgens krijg je medicijnen om te voorkomen dat je besmet raakt met een soa of HIV of dat je zwanger wordt. Daarna krijg je een hulpverlener toegewezen die jou vanaf dag één uitlegt dat álles wat jij voelt en denkt helemaal normaal is.”

    “De eerste vier weken doen we nog niet aan therapie. We houden het slachtoffer en de ouders nauw in de gaten, geven advies en spreken moed in. Of iemand goed functioneert, een sociaal netwerk heeft en ouders die fungeren als steunbronnen, zijn ook factoren die meespelen in of hij of zij dit te boven komt. Maar ook als het goed gaat, houden we een vinger aan de pols. ”

    “Als de stress na vier weken nog net zo hoog is als in het begin, dan regelen we dat het slachtoffer traumabehandeling krijgt. Dit kan EMDR (Eye Movement Desensitization and Reprocessing) of cognitieve gedragstherapie zijn.”

    4. Wat is de rol van de ouders, andere familieleden en vrienden?
    “Het is heel belangrijk dat zij kalm blijven en begrijpen hoe verwerking in zijn werk gaat. Daardoor kunnen ze hun dochter of zoon het gevoel geven dat alles wat hij of zij denkt en voelt normaal is. Zo’n persoon moet het gevoel hebben veilig te zijn. Maar ook ouders hebben begeleiding nodig over welke ondersteuning zij het beste kunnen bieden. Zij zijn net zo goed geraakt en getraumatiseerd én kunnen emotioneel en kwaad zijn. Je voelt je als ouders totaal machteloos. Dat is normaal.”

    5. Kun je iemand afhelpen van de schuld en schaamte?
    “Dat is één van de hardnekkigste problemen, maar schuld en schaamte zijn zeker te verhelpen. Hoe eerder iemand hulp zoekt, hoe beter. Dan liggen bepaalde overtuigingen nog ‘los’ in iemands hoofd. Hoe meer tijd er overheen gaat en overtuigingen van schaamte en schuld sterker worden, hoe lastiger het is deze te veranderen.”

    Hoe werkt een zedenonderzoek?
    Woordvoerder van de politie Robbert Salome legt uit hoe een zedenonderzoek in zijn werk gaat.

    “Eerst vindt er een gesprek plaats met de zedenrechercheur en vervolgens kan het slachtoffer aangifte doen. Als je aangifte doet, moet je heel gedetailleerd vertellen wat er is gebeurd. Deze verklaringen worden gecontroleerd. Vervolgens stellen we een aantal vragen. Zijn er sporen die veiliggesteld kunnen worden? Is er DNA-materiaal? Zijn er sporen van geweld? Camerabeelden? We proberen alle informatie te vinden die ons kan helpen uit te vinden wat er gebeurd is.”
    “Afhankelijk van onder meer de omvang van het zedendelict bepalen wij hoeveel mensen wij inzetten. In een zaak waarbij iemand de bosjes in wordt gesleurd, worden bijvoorbeeld ook forensisch specialisten ingezet. Wel zijn het uitzonderlijke gevallen waarbij iemand van de fiets wordt gesleurd. De man in de bosjes bestaat, maar dat zien we echt niet vaak.”

    Bron: rtlnieuws.nl

    #253647
    Luka
    Moderator

    Nee, verkrachters bespringen je niet als een roofdier: tien mythes over seksueel geweld doorprikt

    ‘Hij kwam niet aan zijn trekken, zeker?’ of ‘Vrouwen willen toch stiekem verkracht worden?’ Over seksueel misbruik doen nog steeds hardnekkige mythes de ronde. De Morgen doorprikt er tien, met de hulp van een expertenpanel.

    ‘Klaarkomen tijdens een verkrachting? Dan vind je het stiekem lekker’
    Verkrachting en opwinding: het lijken twee onverenigbare termen, maar toch vallen ze soms samen. Tenminste, als het gaat over de lichamelijke reacties die met opwinding geassocieerd worden. Een erectie krijgen, vochtig worden of klaarkomen kan ook op momenten van extreme stress of angst. Slachtoffers voelen zich er doorgaans schuldig om, maar kunnen er weinig aan doen. Zulke reacties worden biologisch aangestuurd en gebeuren buiten hun wil om.

    In het geval van vrouwen is het vochtig worden een natuurlijke reflex van de vagina, om zich tegen verwondingen te beschermen. Ook mannen kunnen ongewenst een erectie krijgen, bijvoorbeeld tijdens een rit over een hobbelige weg of na een aanraking door een arts. Dat heeft helemaal niets met seks te maken. Het zijn gewoon ongecontroleerde reacties op niet-erotische prikkels. Ze staan, zowel bij mannen als vrouwen, volledig los van het mentale en zeggen niets over toestemming of genot.

    ‘Niks zeggen is ja zeggen’
    ‘Ik heb haar niet verkracht, ik heb haar verkeerd begrepen.’ Zo’n uitspraak duikt weleens op als het over seksueel grensoverschrijdend gedrag gaat. Het suggereert dat er een communicatieprobleem is tussen de twee betrokken personen. Iemand die bijvoorbeeld vindt dat de ander niet duidelijk genoeg nee zei tegen een vrijpartij. Of iemand die ervan uitging dat sms’en over orale seks betekent dat je ook orale seks wil.

    Wederzijdse toestemming is nochtans essentieel bij seksuele handelingen. Ze zullen immers mee bepalen of er sprake is van een misdrijf als verkrachting. Ga bij elke nieuwe handeling dus na bij je partner: wil hij of zij dit wel? Dring ik mezelf niet op? Als de ander zijn of haar toestemming niet expliciet duidelijk maakt en zich bijvoorbeeld in stilzwijgen hult, ga dan niet uit van een ‘ja’, maar onderzoek. Vraag ‘Is dit oké?’ of ‘Vind je dit leuk?’

    Iemand kan ook op een non-verbale manier toestemming geven. Maar daar moet je wel omzichtig mee omspringen. Denk bijvoorbeeld niet dat een ‘ja’ een ‘ja’ op alles is. Iemand die gretig tongzoent, heeft niet per se zin in meer. Evengoed wil iemand die strelen toelaat, niet per se zijn of haar kleren uit. Zo’n nee moet je respecteren. Altijd. Dus ook als die vlak voor de handeling ineens verandert. Sowieso: wie onder invloed is van alcohol of drugs kan geen toestemming verlenen.

    ‘Wie verkracht wordt, verweert zich’
    ‘Heb je je dan niet verdedigd?’ Die vraag horen slachtoffers van verkrachting geregeld. Velen denken dat ze zich, zoals in een film, met hand en tand verzetten tegen de dader. Een schop in het kruis, een klap tegen het hoofd, een worsteling over de grond. Maar in de realiteit reageert elk slachtoffer anders.

    Sommigen verweren zich wel degelijk tot ze niet meer kunnen (de fight-reactie), sommigen slaan op de vlucht (flight), maar evengoed zijn er veel mannen en vrouwen die door de grote stress die ontstaat tijdens een verkrachting of aanranding zo angstig zijn dat ze ‘bevriezen’ (freeze). Hun lichaam verlamt op zo’n moment zodanig dat ze zelfs geen nee meer kunnen zeggen. Nog minder bekend is dat sommige slachtoffers reageren door te participeren. Ze doen met de dader mee, in de hoop erge letsels te voorkomen (fawn).

    Niemand kan voorspellen wat zijn of haar reactie zou zijn. Sowieso geldt: geen enkele reactie is ‘juist’ of ‘fout’.

    ‘Verkrachters zijn mensen die niet aan hun trekken komen’
    Ze zijn slaaf van hun hoge libido, hebben te weinig seks en ze kunnen zich op een bepaald moment niet meer inhouden. Vaak wordt aangenomen dat bij een verkrachting of aanranding van de eerbaarheid seksuele motieven spelen. Dat is soms zo. Denk maar aan een date rape: iemand vraagt een jongen of meisje mee op stap, er wordt fijn gebabbeld en geflirt, en daarna ontstaat het idee dat de avond in schoonheid (lees: in bed) moet eindigen. Maar volgens experts is dat zeker niet de meest voorkomende verklaring.

    Haat en wraak liggen veel vaker aan de basis. Zulke gevoelens kunnen bijvoorbeeld ontstaan omdat iemand net is gedumpt, een partner is vreemdgegaan… Als er in zulke gevallen seksueel misbruik volgt, dan heeft dat weinig met een tekort of onweerstaanbare nood aan seks te maken. Het misbruik is dan een uiting van haat of wraak. Een vergelding, als het ware.

    ‘Verkrachters bespringen je als een roofdier vanuit een bos’
    Iemand die zich schuldig maakt aan seksueel geweld, moet wel op de een of andere manier abnormaal of anders zijn. Het is een gangbare gedachte, maar ze klopt niet. Daders zijn meestal geen onbekende of enge mensen. Integendeel. Onderzoek wijst uit dat dader en slachtoffer vaak al een voorgeschiedenis hebben. In drie op de vier gevallen kennen ze elkaar, bijvoorbeeld als partners, familieleden, collega’s of vrienden.

    Toch hebben veel mensen moeite met dat beeld. Een knappe en sympathieke man met een goede job en fijn gezin die seksueel grensoverschrijdend gedrag stelt? Dat krijgen we maar moeilijk gerijmd in ons hoofd.

    Voor alle duidelijkheid: er is niet één profiel van zedenpleger. Het gaat om gewone mensen – dus ook soms vrouwen – met heel verschillende achtergronden en persoonlijkheidskenmerken. Een heel heterogene groep dus: het enige wat ze gemeen hebben is dat ze een seksueel delict hebben gepleegd.

    We weten niet hoe talrijk ze zijn, omdat er amper data bestaan over wie een verkrachting pleegt. We hebben enkel het aantal aangiftes per jaar (een recordaantal van 4.664 in 2019) maar die vormen slechts een beperkt beeld omdat slechts een minderheid van de slachtoffers naar de politie stapt.

    ‘Wie verkracht is, dient meteen een klacht in’
    Het zou goed zijn mochten alle slachtoffers van seksueel geweld naar de politie stappen. Want het kan helpen bij de verwerking en kan voorkomen dat de daders zich opnieuw schuldig maken. Maar de praktijk leert iets anders. Naar schatting doet 90 procent van de slachtoffers geen aangifte.

    Soms vinden ze het ook moeilijk zichzelf als slachtoffer te zien. Omdat ze zich bang, schuldig of beschaamd voelen, of vrezen dat een en ander erger wordt. Je mag dat als buitenstaander onterecht vinden, het verandert weinig voor de slachtoffers zelf. Die geven, zo benadrukken experts, best op hun eigen manier en tempo de feiten een plaats.

    Wie geen aangifte wil doen, wordt wel aangeraden om zo snel mogelijk naar een Zorgcentrum na Seksueel Geweld te gaan. Daar wordt meteen een forensisch onderzoek gedaan en wordt die staalname in beslag genomen. Op die manier heb je als slachtoffer iets van bewijs in handen, moest je later alsnog naar de politie willen. Hierna heb je zes maanden de tijd om klacht neer te leggen.

    ‘Het valt wel mee, dat seksueel geweld in België’
    Helaas, deze reeks gaat niet over een uitzonderlijk fenomeen. Seksueel geweld komt vaak voor, in alle lagen van de bevolking. De kans is reëel dat iemand uit jouw eigen omgeving ooit slachtoffer werd. De afgelopen tien jaar zijn er jaarlijks meer dan 3.000 verkrachtingen bij de politie aangegeven: bijna tien per dag. Voor aanrandingen gelden min of meer dezelfde cijfers.

    Belangrijk om te weten is dat deze aangiftes het topje van de ijsberg vormen. De meeste slachtoffers stappen helemaal niet naar de politie. Veel feiten blijven met andere woorden onder de radar. Een van de meest recente bevragingen naar seksueel geweld in ons land werd eind vorig jaar georganiseerd door Amnesty International. Zij bevroegen 2.300 Belgische 15- tot 75-jarigen. 20 procent van de bevraagde vrouwen en 14 procent van de bevraagde mannen gaf daarin aan ooit verkracht te zijn.

    ‘Er zijn vrouwen die graag eens verkracht willen worden’
    Fantaseren over een man die je dwingt tot seks: er zijn best wel wat vrouwen die dat doen. Dat wil nog niet zeggen dat ze iets gelijkaardigs in het echte leven willen. Nochtans geloven sommige mannen dat wel. Ze zijn ervan overtuigd dat vrouwen ‘diep vanbinnen’ agressieve of denigrerende seks willen, maar dat niet luidop durven zeggen ‘omdat zoiets niet hoort’. Het zorgt mee voor het idee: een vrouw zegt ‘nee’, maar bedoelt eigenlijk ‘ja’.

    Dat is een kwalijke gedachte, want op die manier wordt misbruik goedgepraat. Er is een groot verschil tussen een fantasie- en echte wereld. In haar hoofd kan een vrouw het gespeelde geweld op eender welk moment stopzetten. Zij beslist. Maar bij echt seksueel geweld is dat natuurlijk niet zo. Daar verliest ze net alle controle.

    ‘Een prostituee kun je niet verkrachten’
    Ons land telt duizenden sekswerkers en ook zij kunnen seksueel geweld ervaren. Het is niet omdat ze hun geld verdienen met seksuele handelingen, dat alles kan en mag. Pooiers en klanten kunnen zich wel degelijk schuldig maken aan grensoverschrijdend gedrag. Sekswerkers kunnen dus even goed verkracht of aangerand worden. Rechtbanken hebben in ons land al verschillende veroordelingen uitgesproken.

    ‘Wie als kind misbruikt is, gaat later zelf misbruiken’
    Een kind misbruiken: wie doet dat in godsnaam? Voor wat onbegrijpelijk is, gaan mensen op zoek naar verklaringen. Een van de zogenaamde verklaringen is dat daders van seksueel misbruik als kind zelf slachtoffer zijn geweest. Daarbij gaan mensen ervan uit dat iemand via misbruik op jonge leeftijd leert dat seksueel grensoverschrijdend gedrag normaal is. En dus later precies hetzelfde zal doen.

    Deze redenering gaat te kort door de bocht. Zeker niet elke zedenpleger is ooit zelf misbruikt. De impact van seksueel geweld als kind op latere leeftijd is trouwens heel moeilijk in kaart te brengen. Er zijn misbruikte kinderen die later feiten plegen, maar er zijn ook misbruikte jongens en meisjes die als volwassene opnieuw slachtoffer worden. Maar het is even goed mogelijk dat er later nooit opnieuw sprake is van seksueel geweld.

    (Bronnen: gesprekken met experts, verslagen van de Hoge Raad van Justitie, ‘Alleen ja telt’ van Liesbeth Kennes, ‘Hoe legaal te flirten’ van Liesbet Stevens, seksueelgeweld.be, allesoverseks.be)

    Bron: De Morgen >>

    #253663
    Mark
    Moderator

    Marina werd als kind jarenlang door dorpsgenoten verkracht: ‘Nu besef ik pas dat het mijn schuld niet was’


    Beeld © Esther Maas/ Maasmaker

    Een kleuter was Marina (49) toen ze voor het eerst werd verkracht door een jongen uit de buurt. Jaren van verkrachtingen volgden, en daarna tientallen jaren met PTSS. Een loodzware therapiesessie, gefilmd voor een tv-programma, hielp haar van haar PTSS af. “Ik keek naar mezelf als meisje van 4 en dacht: ik was onschuldig, dit kan helemaal niet mijn schuld geweest zijn.”

    Wat is normaal gedrag richting een kind en wat niet? Het is een vraag waar Marina mee worstelt sinds ze zelf kinderen heeft.

    Marina is zelf het jongste kind uit een groot gezin. Ze was vier of vijf, toen ze tijdens het buitenspelen door een oudere jongen uit het dorp werd verkracht. Tot ze een jaar of 15 was ging dat door. Niet steeds door dezelfde dader, een keer zelfs door een groep. Het waren ‘vrienden’ met wie ze op straat speelde en voetbalde.

    Samen douchen?
    Pas sinds kort weet ze dat ze daardoor lange tijd rondliep met PTSS, posttraumatische stressstoornis. Het zorgde ervoor dat ze continu probeerde te voorkomen dat iemand haar opnieuw pijn zou doen, en dat ze niet wist wat normale grenzen zijn voor haar zoon en dochter, nu 7 en 5 jaar oud.

    Haar kinderen samen laten douchen toen ze nog peuters waren bijvoorbeeld? Hele discussies had ze daarover met haar vriendin. Marina vond dat het echt niet kon, haar vriendin zei dat dat heel normaal is.

    Of die keer dat haar dochter zei: ‘Mama, als jij mij inzeept, mag ik jou dan inzepen?’ Marina schoot in de stress. Of haar zoontje, dat naar haar borsten wees en vroeg wat dat waren. “Vreselijk vond ik dat, ik had geen idee hoe ik moest reageren.”

    Depressieve moeder
    De verkrachtingen (seksueel misbruik vindt ze een te zwak woord voor wat er gebeurd is), het verdriet, de pijn. Marina sprak er als kind nooit over. En ook later deed ze dat alleen bij een therapeut of wanneer dat moest. Thuis was daar geen ruimte voor. Haar moeder was depressief en werd boos als Marina moest huilen, haar vader was als vrachtwagenchauffeur zelden thuis.

    En ze voelde enorm veel schaamte. “Ik heb altijd gedacht dat het mijn schuld was”, vertelt ze. “Waarom ging ik steeds terug naar diezelfde speelplek, ik wist toch dat het dan weer kon gebeuren?”

    “Waarom ging ik steeds terug naar diezelfde speelplek, ik wist toch dat het dan weer kon gebeuren?”

    Alleen vage beelden
    Daarnaast bedreigden de verkrachters haar. Als ze het zou vertellen, dan zou er iets vreselijks gebeuren. “Ik stopte het daarom maar weg, zo diep dat ik uiteindelijk alleen nog vage beelden had van wat er was gebeurd.”

    De verkrachtingen stopten pas toen ze als tiener doorkreeg dat ze haar niets deden als ze een vriendje had. “Dan was ik ‘van hem’. Het werd een overlevingsmechanisme. Ik zorgde dat ik altijd verkering had. Die jongen mocht dan met me doen wat hij wilde, zodat ik bij de anderen veilig was.”

    Ze zocht wel een keer hulp voor haar psychische klachten. Toen ze 18 was ging ze naar de huisarts. Die verwees haar door naar een maatschappelijk werker, en later naar het Riagg.

    Maar nooit zag ze iemand die echt verstand had van seksueel geweld of PTSS. “Die behandelaren gingen ook steeds na een paar maanden weer weg, en dan kwam er weer een ander. Nadat ik een aantal keer opnieuw hetzelfde verhaal verteld had, dacht ik: ik ben er klaar mee.” Marina stopte met de therapie, haar pijn en verdriet werden weer iets van haar alleen.

    Geboorte zoontje
    Jarenlang leefde Marina haar leven zo goed en zo kwaad als het ging. Totdat zij en haar vriendin zeven jaar geleden een zoontje kregen. De angst dat ze niet goed genoeg was om moeder te zijn, sloeg haar vol in het gezicht. Ze zocht opnieuw hulp. Dit keer stuurde de huisarts haar naar een psycholoog die haar echt vooruit kon helpen.

    Maar de echte omslag kwam gek genoeg door een tv-programma. Anderhalf jaar geleden bedacht Marina dat ze voldoende ‘genezen’ was om andere slachtoffers van seksueel geweld te gaan helpen. Ze ging naar een bijeenkomst voor mensen die hetzelfde doel hadden, en ontmoette daar Nina, een redacteur van Kale Jakhals Producties, de productiemaatschappij van Beau van Erven Dorens.

    “Ik dacht dat de psychische problemen die ik had bij mij hoorden. Dat ik de genen had van mijn depressieve moeder”

    “In de pauze raakten Nina en ik aan de praat. Ik vertelde mijn verhaal, gewoon zoals ik dat ook aan een psycholoog zou vertellen. Nina vertelde dat zij research aan het doen was voor een programma over seksueel geweld en PTSS. ‘Als ik kan helpen, dan moet je het maar zeggen’, zei ik. Ik gaf mijn gegevens en we spraken een paar keer af. Toen vroeg Nina of ik niet als deelnemer mee wilde doen.”

    Complete verrassing
    Nina raadde Marina aan om een test te doen waarmee kon worden vastgesteld of ze PTSS had. De uitslag was een complete verrassing. “Ik dacht dat de psychische problemen die ik toen nog had, bij mij hoorden. Dat ik de genen had van mijn depressieve moeder. Maar ik scoorde heel hoog op die test.”

    Marina twijfelde nog, besprak het met haar vriendin, en besloot toen dat ze mee zou doen aan het programma. “Ik zag het als een kans. Ik dacht: ik ga daarheen en dan kan ik het afsluiten, dan is het klaar. En ik was blij dat er iets te doen was aan mijn problemen. Maar eerlijk, ik dacht ook: ik stond met mijn grote mond op die bijeenkomst, nu moet ik wel.”

    Loodzware week
    Inmiddels een jaar geleden begon die week, die ‘echt loodzwaar’ was, maar ook heel veel veranderde. Zoals ze altijd dacht alles alleen te moeten doen, vertrok ze op 19 oktober 2019 met een taxi naar het vliegveld. “Ik zei tegen mijn vriendin: je ziet me over een week wel weer verschijnen.”

    Met vijf andere slachtoffers van seksueel geweld, presentatrice Geraldine Kemper, therapeuten en de crew van het tv-programma Geraldine en de Vrouwen zou ze die loodzware week in Kroatië doormaken. “Hele dagen kregen we therapie- en sportsessies, we moesten onze telefoons inleveren, mochten niet met elkaar praten over wat we hadden meegemaakt, elkaar niet troosten of een knuffel geven, ons niet tussendoor terugtrekken op onze kamer.” Alles om ervoor te zorgen dat ze de confrontatie met hun trauma echt aan zouden gaan.

    Beerput ging open
    Al op de eerste dag, tijdens de eerste therapiesessie, ging de beerput open. “Ik moest letterlijk alles benoemen wat er met mij was gebeurd. Daardoor kwamen er steeds meer weggestopte herinneringen boven aan het trauma. Nadat het eerste trauma was behandeld, op de eerste dag, dacht ik: yes, het is weg! Ik was zo opgelucht! Maar toen ging ik slapen en kwam het volgende trauma omhoog. Omdat daar ruimte voor was. En zo ging het door.”

    Wat Marina tijdens de reis vooral leerde, is hoezeer haar gedrag het gevolg was van haar trauma, en niet van haar karakter. “Als we bij elkaar zaten, dan keek iedereen om als we ergens geluid hoorden. En we hielden allemaal de uitgang in de gaten. Ik was verbaasd, doe ik dat echt daardoor?”

    “Mijn dochter was 4, en ik realiseerde me dat het nooit haar schuld kan zijn als zoiets met haar gebeurt”

    Niet haar schuld
    En ze leerde ook: het was niet haar schuld. “Dat besef kwam na een paar dagen. Mijn dochter was toen 4, en ik realiseerde me dat het nooit haar schuld kan zijn als zoiets met haar gebeurt. Als ik terugdacht aan mezelf als kleuter, dan was het alsof ik toen al als een volwassene kon nadenken. Waarom ging ik steeds terug naar diezelfde speelplek, terwijl ik wist dat het dan weer kon gebeuren? Omdat ik een kind was dat gewoon zin had om buiten te spelen en ik daarvoor op die plek moest zijn.”

    “Waarom gebeurde het keer op keer? Omdat ik na de eerste keer zo beschadigd was dat mijn grenzen weg waren, waardoor ik een makkelijke prooi was. En waarom had mijn lichaam tijdens de verkrachtingen van onder het signaal gegeven dat ik het wel fijn vond, terwijl mijn hoofd zei dat ik het niet wilde? Omdat dat een normale fysieke reactie is, die veel slachtoffers van seksueel geweld hebben. Dat maakte het niet mijn schuld. Ook dat besef was een grote last die van mijn schouders viel.”

    Het programma was zo heftig, dat Marina op de vierde ochtend wakker werd met overal pijn. “Het was alsof ik door een vrachtwagen was overreden. Ik kon mijn armen niet eens optillen. Alle opgekropte spanning van 45 jaar kwam eruit.” Marina zag het meisje dat zij was met andere ogen: “Ik zie mezelf niet meer als een dom of schuldig kind, maar ik zie het verdriet, de eenzaamheid en de pijn en vind het nu heel verdrietig voor dat meisje dat ze dat allemaal heeft moeten meemaken.”

    Heel hard huilen
    Op de laatste dag besloot Marina: ik wil dat mijn vriendin me ophaalt van het vliegveld. Een grote verandering voor de vrouw die altijd vond dat ze alles alleen moest doen. Nina begon te bellen en kwam terug met goed nieuws: haar vriendin zou op het vliegveld staan. “Ik begon te huilen. Wilde ze echt voor mij helemaal naar Schiphol rijden?”

    Dat huilen, dat is sindsdien wel een dingetje. Terug op het vliegveld stroomden de tranen rijkelijk. “Ik heb nog nooit zo hard gehuild als toen.” En ook thuis gaan de sluizen een stuk makkelijker open. “Ik kan nu naar mijn kinderen kijken en in tranen uitbarsten omdat ik zo gelukkig ben. Voor de reis voelde ik geen pijn, maar ook geen geluk.”


    Marina heeft haar schild afgeworpen en voelt zich vrouwelijker dan ooit. © Esther Maas/ Maasmaker

    Vrouwelijker dan ooit
    Ook qua uiterlijk is er heel veel veranderd. De stoere, harde, bijna mannelijke Marina die in de eerste aflevering te zien was, heeft plaatsgemaakt voor een mooie vrouw. “Het was een soort schild. Ik droeg wijde kleren, geen make-up. Alles om ervoor te zorgen dat ik niet aantrekkelijk was, want dan voelde ik me geen prooi. Nu draag ik make-up, vrouwelijke kleding, laat ik mijn haar groeien. Ik voel me vrouwelijker dan ik me ooit heb gevoeld.”

    En de kinderen? Nog steeds weet Marina niet altijd wat gezonde grenzen zijn. Maar ze leert. Door erover te praten met haar vriendin of haar psycholoog bijvoorbeeld. “Als mijn dochter nu vraagt of ze me mag inzepen, zeg ik: pak maar een washandje. Ze straalt dan helemaal.”

    ‘Laat maar komen’
    Natuurlijk zijn er nog wel triggers, zoals een zwembad. Nou net de plek waar jonge kinderen graag heen gaan. “Maar ik weet nu dat ik het aan kan gaan, dus dat doe ik. En de tweede keer wordt het al makkelijker.”

    De strijd van Marina te zien in het programma Geraldine en de Vrouwen. Voor iedereen. Ook voor de daders, tegen wie ze nooit aangifte durfde te doen en dat nu door verjaring niet meer kan. “Ik hoop dat zij kijken, en dat ze zelf jonge dochters hebben, zodat ze beseffen wat ze mij hebben aangedaan. En verder? Laat maar komen. Laat mensen maar zien hoe moeilijk het is geweest. Ik ben klaar met de schaamte, ik heb niets verkeerd gedaan.”

    Bron: rtlnieuws.nl

    #253698
    Skye
    Moderator

    Lara schreef een brief naar haar jongere zelf over haar ongewenste seksuele ervaring. Wij lezen de boodschap die ze voor zichzelf heeft voor.

    Let op: deze video bevat beschrijvingen van ongewenste seksuele ervaringen.

    #253700
    Skye
    Moderator

    LYNELLE (27) WERD MISBRUIKT DOOR HAAR STIEFVADER: ‘HIJ ZEI DAT HET MIJN STRAF WAS’

    In de nieuwe LINDA.meiden serie ‘De Seks Die Ik Niet Wilde’ spreken we mensen die te maken hebben gehad met seksueel geweld. In deze aflevering Lynelle, die jarenlang misbruikt werd door haar stiefvader.

    Rond het elfde levensjaar van Lynelle begint haar stiefvader haar zo nu en dan aan te raken.

    TWEE KANTEN
    “Dat werd uiteindelijk steeds erger”, vertelt Lynelle in de video. “Hij had een kant die heel aardig en lief was. Maar aan de andere kant zat hij aan mij. Hij zei dan wel: ‘Het spijt me heel erg’, waarna hij ging huilen. Maar daarna deed hij het gewoon weer.”

    THERAPIE
    Toen Lynelle vijftien jaar was vertelde ze aan haar moeder wat zich al die jaren had afgespeeld. “Aan het begin heb ik veel therapie gehad, maar ik vond het te zwaar en ben daar lang mee gestopt.” Daarna is ze overgestapt op psychomotorische therapie. “Dat heeft mij super erg geholpen. Ik ben nu ergens in mijn leven waarvan ik nooit had verwacht dat ik daar zou komen.”

    Bron: linda.nl

    #253947
    Luka
    Moderator

    ELLEN WERD GEDWONGEN TOT SEX: ‘HET GEKKE WAS DAT MIJN LICHAAM MEEWERKTE’

    Ellen werd door haar ex-partner Philip gedwongen tot sex. Dat ze daarbij klaarkwam, maakte haar aan het twijfelen. Wilde ze het dan toch? Maar waarom voelde ze zich dan zo slecht?

    Ze zocht hulp en vond haar antwoord bij het Centrum Seksueel Geweld.

    EX
    Ellen was al acht jaar weg bij Philip, toen hij opeens voor haar deur stond met de boodschap dat zij de liefde van zijn leven was. De twee spraken af om op een rustig moment verder te praten. “Ik gaf direct aan dat wat hij zich ook in z’n hoofd haalde, ik niet langskwam voor sex.”

    Bij Philip thuis vertelde hij over zijn erectiestoornis. “Hij had daarom wat speeltjes in huis gehaald en liet me een voorbinddildo zien. Daarop liet ik hem wéér weten dat ik er niet was voor sex.” Omdat Ellen zich niet lekker voelde, besloot ze die avond bij Philip te blijven slapen. De volgende ochtend ging het echter mis.

    GEDWONGEN TOT SEX
    Philip lag bovenop haar toen ze wakker werd en probeerde haar te zoenen. “Ik duwde hem van me af, maar hij ging met zijn mond naar mijn tepels en zoog eraan. Dat deed zó’n pijn. Hij ging maar door.” Opeens zag Ellen dat hij de voorbinddildo om had. “Hij kwam in mij en het gekke was dat mijn lichaam meewerkte. Ik kwam zelfs klaar. Dat was zo’n shock.”

    Ellen reed direct naar huis, maar de gebeurtenis liet haar niet los. “Waarom duwde ik wel zijn tong uit mijn mond, maar bevroor mijn lichaam toen hij in me kwam? Ik stond er iedere ochtend mee op en ging ermee naar bed.”

    CENTRUM SEKSUEEL GEWELD
    Toen Ellen een vriendin in vertrouwen nam, kreeg ze niet de reactie waar ze op hoopte. “Ze zei dat ik maar moest proberen om er overheen te komen.” Ellen begon aan zichzelf te twijfelen. “Ik was klaargekomen. Wilde ik misschien toch sex met Phillip? Maakte ik het achteraf groter dan het was?”

    Pas een jaar later hoorde ze bij Centrum Seksueel Geweld dat meer vrouwen klaarkomen bij een nare seksuele ervaring. “Alle puzzelstukjes vielen op z’n plek”, zegt ze over dat moment. “Ik werd gedwongen tot sex en moest aangifte doen. Al was het alleen al voor de erkenning dat mij iets is aangedaan wat nooit had mogen gebeuren.”

    PSYCHOLOGISCHE HULP
    Door de gebeurtenissen kreeg ze last van nachtmerries en concentratieverlies en ontwikkelde ze een eetstoornis. “Ik voelde zoveel onzekerheid en schaamte, dat ik niet meer de onbevangen Ellen van vroeger was. Het kwam zelfs zo ver dat het leven van mij niet meer hoefde.” Dat was het moment dat Ellen besefte dat ze hulp nodig had.

    Een psycholoog liet haar inzien dat ze een posttraumatische stressstoornis (PTSS) had overgehouden aan die ochtend met Philip. Ze werkte onder andere aan haar zelfvertrouwen en het ging stap voor stap beter. “De nare beelden, waarvan ik wakker schrok, kan ik dankzij de therapie niet meer voor me halen. Ik slaap beter en heb weer zin in het leven.”

    WAT KAN MIJ HELPEN?
    Een ongewenste seksuele ervaring doet veel met je. Wat er ook is gebeurd, hoe je ook twijfelt; als het niet goed voelt, heb je reden om hulp te zoeken. Om antwoorden te vinden op je vragen en je weer rust te geven. Dus voelt voor jou een seksuele ervaring niet oké? Je kunt er direct iets mee doen. Op watkanmijhelpen.nl lees je wat anderen heeft geholpen en wat jou kan helpen.

    Disclaimer: Dit verhaal is waargebeurd. Om privacyredenen zijn de namen en foto niet van de werkelijke personen.

    Bron: Linda.nl

    #253948
    Luka
    Moderator

    LYNN (30) WERD DOOR TWEE MANNEN VERKRACHT: ‘MIJN LEVEN STOND VIER JAAR ON HOLD’

    Lynn (30) werd vijf jaar geleden opgesloten en verkracht door twee mannen. Ze hield er een posttraumatische stressstoornis (PTSS) aan over. Ze vertelde zondag haar verhaal in ‘Geraldine en de Vrouwen’.

    Lynn maakte iets verschrikkelijks mee, zo werd zondag duidelijk in het door bijna anderhalf miljoen mensen bekeken programma. Ze vertelt aan LINDA.nl waarom voor heel Nederland haar zwartste momenten wilde delen.

    Ze zat er na het gebeuren, nu vijf jaar geleden, zo doorheen dat ze nog maar één lichtpuntje had: een chat met lotgenoten. Daar zag ze vorig jaar een oproep van een redacteur die research deed voor het nieuwe RTL4-programma Geraldine en de Vrouwen. Ze kwam in contact met de redactie en werd gevraagd of ze mee naar Kroatië wilde. Daar zou ze kunnen meedoen aan een week vol intense therapieën met vijf andere vrouwen die ook met seksueel geweld te maken hebben gehad. “Met tranen in mijn ogen zei ik direct ‘ja’. Mijn familie en vrienden waren terughoudend, maar ik voelde: ik heb dit nodig.”

    VOOROPGEZET PLAN
    Het is op dat moment vier jaar geleden dat Lynn, die zangeres is, na een optreden door twee mannen wordt meegenomen naar een huis. Omdat er nog een rechtszaak loopt, kan ze niet in specifieke details treden, maar eenmaal daar aangekomen blijkt het te gaan om een vooropgezet plan. De ramen zijn afgeplakt met vuilniszakken, op de deuren zitten grote sloten. De mannen hebben wapens, waaronder een pistool. Lynn zit in de val.

    De twee mannen verkrachten haar urenlang, zo vertelt ze: “Ik heb geen besef van tijd meer. Op een gegeven moment gaat een van de daders weg en blijf ik met de andere over. ‘Ik ga naar huis’, zeg ik. Maar dat mag niet.”

    AFSCHEID
    Naarmate de uren verstrijken, begint ze de moed op te geven. “Je realiseert je dat dit het einde kan zijn. In het begin denk je nog: ik werk maar mee, dan is het sneller voorbij. Maar naarmate het langer duurt en steeds hardhandiger wordt, begin je afscheid te nemen van de mensen die je lief hebt. Je weet niet waartoe deze mensen in staat zijn.”
    ’s Ochtends laat één van de daders haar dan toch vrij. “In één nacht ben je compleet veranderd. Alles is anders. Je verkeert in shocktoestand. Dat heeft bij mij jaren geduurd.”

    KROATISCHE ZON
    Haar ouders zijn aanvankelijk bezorgd over haar deelname aan het televisieprogramma. “Maar na een gesprek met de redactie stonden ze er helemaal achter.” Samen met vijf andere dames en presentatrice Geraldine Kemper vertrekt Lynn richting de Kroatische zon. “Mijn ouders brachten me naar het vliegveld. Ik was er zo ontzettend klaar voor. Natuurlijk was ik gespannen. Het klinkt raar, maar ik had er echt zin in. Ik moest dit doen.”

    UITVLUCHT
    Het leven van de voormalige zangeres staat op dat moment al vier jaar lang on hold. “Ik zong niet meer, vermeed het om naar mijn familie en vrienden te gaan omdat het dicht bij de plaatsdelict lag, kon niet zonder muziek over straat vanwege alle geluiden. Ik zocht uitvluchten in alcohol en ook in – ja, ik weet dat dit onbespreekbaar is – seksuele contacten. Dan denk je: nu heb ik de macht, nu bepaal ik het.”

    Ook slaapt ze amper, heeft nachtmerries, gaat niet in het donker over straat, loopt niet langs deuren, kan geen sirenes aanhoren. Uiteindelijk vlucht ze zelfs naar het buitenland. Naar Engeland. “Daar probeerde ik zoveel mogelijk te werken, om maar niet na te hoeven denken.”

    TOVERMIDDEL
    In Kroatië leert ze eindelijk weer bij haar gevoel te komen, dat al die tijd was afgevlakt. De therapie geeft antwoord op de vraag waarom ze niet tegen de daders vocht. Iets waar ze zich al die tijd voor schaamde en zich schuldig over voelde. Maar ook niet geheel onbelangrijk in het herstel is het contact met de andere dames. “We wisten elkaars verhaal niet, maar ik voelde zo’n band. We hoefden maar één blik te wisselen en we wisten wat de ander voelde.”

    OPGEBLOEID
    De therapie blijkt een ‘tovermiddel’. “Mijn ouders zeiden dat ze de oude Lynn weer terug hebben, dat ik weer kan lachen. ”Ze zingt weer, schrijft weer muziek en kan weer over straat zonder constant alert en waakzaam te zijn. “Ik ga weer naar buiten, fietsen en wandelen. Ik ga weer naar de supermarkt en kan daar ook van genieten. Ik durf mensen weer in de ogen te kijken. Het voelt alsof ik opgebloeid ben.”

    Bron: Linda.NL >>

    #253949
    Luka
    Moderator

    LINDSAY (27) WERD VERKRACHT OP TINDER-DATE: ‘HIJ ZETTE TWEE HANDEN OP MIJN KEEL’

    In de nieuwe LINDA.meiden serie ‘De Seks Die Ik Niet Wilde’ spreken we mensen die te maken hebben gehad met seksueel geweld. In deze aflevering Lindsay, die verkracht werd op een Tinder-date.

    DE DATE
    Lindsay en haar date spreken af in een café. ‘Er was niet een bepaalde spanning, maar meer een vriendschappelijke klik.’ Lindsay vraagt of hij met haar mee naar huis wil, voor een drankje of om een film te kijken. ‘Dat is iets wat je wel vaker met vrienden doet’, legt Lindsay uit. Eenmaal thuis slaat de sfeer om en wordt Lindsay verkracht.

    BEHANDELING
    Lindsay stopt de gebeurtenis weg, en praat er met niemand over. Maar op een gegeven moment breekt ze. ‘Uiteindelijk ben ik bij een therapeut in Amsterdam terechtgekomen en heb ik EMDR-therapie gehad. Hulp zoeken heeft ervoor gezorgd dat ik het een plekje kon geven, minder argwanend naar de wereld ben gaan kijken en dat ik mijn leven weer leuk ben gaan vinden.’

    Bron: Linda.nl >>

    #253950
    Luka
    Moderator

    MEERA (30) HAD SEX TEGEN HAAR WIL: ‘DAT WAS MIJN ONTMAAGDING’

    Een ongewenste seksuele ervaring doet veel met je. In de nieuwe LINDA. original serie ‘Sex tegen mijn wil’ gaat Tess Milne in gesprek met ervaringsdeskundigen.

    In de eerste aflevering van Sex tegen mijn wil vertelt Tess – uit eigen ervaring – dat hulp zoeken na een ongewenste seksuele ervaring vaak lastig is. Toch is het wel heel belangrijk, weet ook Meera. Zij werd verkracht door een vriend en zocht jaren later hulp.

    MEERA
    “In 2009 ben ik verkracht. Door, destijds, een vriend van mij. Dat was ook gelijk mijn ontmaagding”, begint Meera haar verhaal. “Ik wist gewoon niet wat ik moest doen. Ik was zo erg in de war.” Toch besloot ze niet direct hulp in te schakelen. “Ik had zoiets van: het gaat prima met me, ik schuif het nu gewoon opzij. Het stelt misschien toch niet zo heel veel voor.”

    Na seksueel geweld lijkt hulp soms heel ver weg. Gelukkig is die hulp er wel en dus gaat Tess ook in gesprek met Iva Bicanic (47). Zij is hoofd van het landelijk psychetraumacentrum van het UMCU en weet alles over dit onderwerp. “Als het gaat om seksueel geweld dat korter dan zeven dagen geleden plaatsvond, hoop ik dat iemand de moed vat om te bellen naar het Centrum Seksueel Geweld (0800-0188),” legt Bicanic uit.

    ‘OERSTERK’
    Binnen deze zeven dagen liggen namelijk unieke kansen. Denk bijvoorbeeld aan: sporen van de verdachte op of in het lichaam van het slachtoffer of medicatie tegen soa’s en het voorkomen van zwangerschap, maar ook aan acute psychologische hulp. “Mensen zeggen weleens: ‘Je moet voorzichtig zijn, die mensen zijn kwetsbaar.’ Ik denk dan: die mensen zijn oersterk.”

    In bovenstaande video vertelt Meera meer over wat zij heeft meegemaakt en legt Iva Bicanic uit waarom praten zo belangrijk is.

    Bron: Linda.nl >>

    #253951
    Luka
    Moderator

    HANNAH WERD OP JONGE LEEFTIJD MEERDERE KEREN SEKSUEEL MISBRUIKT: ‘IK WAS ALLES KWIJT’

    Hannah werd op jonge leeftijd meerdere keren slachtoffer van seksueel misbruik. Als baby, in haar tienerjaren en op negentienjarige leeftijd. Ze vertelt haar heftige verhaal in ‘Geraldine En De Vrouwen’.
    “Ik heb zelfmoordpogingen gedaan en heb in het ziekenhuis gelegen. Maar ik ben er nog”, vertelt ze.

    SEKSUEEL MISBRUIK
    In Geraldine En De Vrouwen reist Geraldine Kemper samen met zes vrouwen die te maken hebben gehad met seksueel geweld naar Kroatië. Daar volgen de vrouwen intense therapiesessies. Ook Hannah is mee op reis. Volgens sommige artsen is ze uitbehandeld. “Maar ik ga 1000 procent geven.”

    Aan Geraldine vertelt ze wat er in haar jeugd is gebeurd. “Ik was een baby toen het voor het eerst gebeurde, maar daar wil ik verder niet op ingaan. Ik weet wat er is gebeurd en de dader heeft bekend. Op latere leeftijd ben ik opnieuw misbruikt, door iemand uit onze familie. Ik ben daarna uit huis geplaatst.”

    GERALDINE EN DE VROUWEN
    “Ik heb veel moeite met hechten aan mensen en heb verlatingsangst. In mijn hoofd heb ik plaatjes van het misbruik en daar heb ik veel last van”, vertelt Hannah. “Ik heb mezelf niet kunnen ontwikkelen zoals ik had gewild. Ik had het idee dat iemand anders de macht had over mijn lichaam, dat ik zelf niet mocht bepalen wat ik wilde. Als iemand iets van me wilde, moest ik het gewoon geven.”

    Bron: Linda.NL >>

14 berichten aan het bekijken - 126 tot 139 (van in totaal 139)
  • Je moet ingelogd zijn om een reactie op dit onderwerp te kunnen geven.
gasten online: 17 ▪︎ leden online: 1
Liz4321
FORUM STATISTIEKEN
topics: 2.437, reacties: 13.309, leden: 1.210
Scroll Up