Seksueel misbruik en seksueel geweld (algemeen)

Forum Lotgenoten Seksueel Geweld Achtergrond & Informatie Informatieve websites & mediaberichten Seksueel misbruik en seksueel geweld (algemeen)

Dit onderwerp bevat 98 reacties, heeft 4 stemmen, en is het laatst gewijzigd door Luka 26/05/2019 om 13:34.

24 berichten aan het bekijken - 76 tot 99 (van in totaal 99)
  • Auteur
    Berichten
  • #232983

    Mark
    Moderator

    Factsheet ‘SEKSUEEL GEWELD TEGEN VOLWASSENEN DOOR ONBEKENDEN’ *

    Seksueel geweld is wat in de wet als aanranding en verkrachting is gedefinieerd, dat wil zeggen penetratie (verkrachting) of andere seksuele handelingen (aanranding) waarbij geweld is gebruikt, dreiging met geweld of gebruik is gemaakt van een situatie of toestand waardoor iemand niet in staat was te weigeren (bijv. door middelengebruik).

    In het Istanbul Verdrag wordt de volgende definitie gehanteerd: Het zonder wederzijds goedvinden op seksuele wijze vaginaal, anaal of oraal met een lichaamsdeel of object binnendringen van het lichaam van een ander. Het gaat er hierbij dus om dat de seksuele handeling zonder toestemming van de ander wordt verricht.

    Lees verder >>

    * Deze factsheet is ontwikkeld door Movisie i.s.m. diverse ketenpartners in de strijd tegen seksueel geweld.

    #233027

    Luka
    Moderator

    ‘Nederlanders onderschatten probleem van seksuele intimidatie’

    Zowel vrouwen als mannen in Nederland onderschatten hoe vaak vrouwen seksueel geïntimideerd worden. Dat blijkt uit het jaarlijkse rapport van onderzoeksbureau Ipsos, waarin zo’n 30.000 mensen uit 37 landen worden ondervraagd over hun kijk op de werkelijkheid.

    In Nederland zijn 500 mannen en vrouwen ondervraagd. Op de vraag ‘Van hoeveel van de 100 vrouwen in Nederland denkt u dat ze zeggen dat ze een vorm van seksuele intimidatie hebben ervaren sinds ze 15 jaar werden?’, antwoordden de mannen 38 procent. De vrouwen dachten dat het een fractie meer was. In werkelijkheid ligt het percentage op 73 procent, veel hoger dus.

    Dat is opvallend omdat de Nederlandse inschattingen in dit rapport over onderwerpen als criminaliteit, zonne-energie en werkeloosheid vaak veel te negatief zijn. Als het over seksuele intimidatie gaat, schatten ze de situatie dus juist veel positiever in dan die werkelijk is.

    Hoe kan dat, nu #MeToo al een jaar lang onderwerp van gesprek is en hoog op de agenda staat bij bedrijven, organisaties en de politiek? In een land als Nederland, waar organisaties in samenwerking met de overheid campagnes voeren voor seksuele bewustwording en emancipatie?

    “Nederland is in veel opzichten een modern en progressief land, maar in de samenleving worden mannen en mannelijkheid nog wel hoger gewaardeerd dan vrouwen en vrouwelijkheid”, zegt Jens van Tricht, oprichter van Emancipator. “We vinden het moeilijk om kritisch naar onszelf te kijken en onze blinde vlekken te zien.”

    Van Tricht maakt zich al dertig jaar sterk voor feminisme en de actieve inzet van mannen voor rechtvaardige genderverhoudingen en is niet verbaasd over de uitkomsten. “Dit soort cijfers is al tientallen jaren bekend en er verandert niet zo veel. Ook #MeToo verandert dat niet ineens. Je kunt bewustwordingscampagnes voeren, maar dat is tegen de klippen op werken.”

    Lange adem
    Er is geen snelle oplossing voor het probleem, meent hij. “Voor gedragsverandering is een lange adem nodig. Deze dingen zijn aangeleerd en eeuwenlang geïnternaliseerd en geïnstitutionaliseerd. Om dit op te lossen is toewijding nodig om door te gaan, ons hier voor sterk te maken en niet op te houden. Want er is nog lang geen gelijkheid in behandeling van man en vrouw. Dat is een kwestie van lange adem.”

    Toch ziet Van Tricht ook hoopvolle signalen. “De laatste tien jaar zie ik steeds meer mannen die zich bijvoorbeeld in blogs uitspreken en zich in workshops inzetten tegen geweld tegen vrouwen. Zij nemen de zorg voor hun kinderen serieus en verklaren zich als vanzelfsprekend solidair met de vrouwen. Maar er is ook een sterke tegenbeweging die traditionele mannelijkheid en gezinsnormen wil herstellen.”

    Ook Willy van Berlo van het Rutgers Kenniscentrum is niet verbaasd over de hoge cijfers en de onwetendheid over het probleem. Uit de monitor Seksuele gezondheid in Nederland 2017 blijkt dat meer dan de helft van de vrouwen in Nederland te maken heeft gehad met seksuele intimidatie. “Ondanks #MeToo en campagnes onderschatten mensen het probleem nog steeds. Elke keer als dit soort cijfers naar buiten komt ben ik verbaasd dat mensen het ‘schokkend’ noemen. Dit zou geen nieuws meer moeten zijn.”

    Dat de Ipsos-cijfers zo veel hoger liggen dan de cijfers van Rutgers, ligt volgens haar aan de vraagstelling. “Dat cijfer komt uit Europees onderzoek. Zij tellen seksueel getinte opmerkingen mee, wij niet. En onze ervaring is dat mensen seksuele intimidatie gaan herkennen naarmate je gedragingen specificeert en de vraag explicieter stelt. Dan wordt het percentage hoger.”

    Tijd nodig
    Rutgers rondde afgelopen oktober een landelijke actieweek tegen ongewenst seksueel gedrag af. Zo’n campagne is zeker niet nutteloos, vindt Van Berlo, dat moet juist doorgaan omdat gedragsverandering zo veel tijd nodig heeft. “We werken almaar aan bewustwording. De sociale norm moet veranderen. Het is nu ‘alles moet maar kunnen’ maar het basisprincipe moet respect zijn.”

    Om dat te bereiken moeten de politiek, maar ook ouders en leerkrachten, een veel grotere rol spelen, zegt Van Berlo. “Tot nu toe is de politiek hier veel te versnipperd in. Er moet structureel aandacht komen voor seksuele weerbaarheid in het onderwijs. Het moet vanaf groep 1 tussen de oren komen wat respect is, wat ongewenst gedrag is, hoe om te gaan met genderongelijkheid, zodat het kind gaandeweg leert: ‘Je lichaam is van jou’.”

    Het verschil tussen werkelijkheid en perceptie is ook volgens Ipsos-onderzoeker Sjoerd van Heck goed te verklaren. “Persoonlijke ervaringen gooien meer gewicht in de schaal en maken meer indruk. Over een thema als seksuele intimidatie praat je mogelijk niet zo snel met je familie, terwijl je dat wél doet als je je baan verliest. Dat zijn de verhalen die blijven hangen en waar het verschil tussen werkelijkheid en perceptie ontstaat.”

    Overschat
    “In ons onderzoek zijn er thema’s die worden onderschat en thema’s die worden overschat”, legt Van Eck uit. “De onderschatte thema’s zijn seksuele intimidatie en klimaat. Werkeloosheid en immigratie worden juist overschat.” Volgens Van Heck weerspiegelt dat de zaken waar mensen zich druk om maken. “De cijfers laten zien wat leeft bij de mensen. Hoewel er veel gepraat wordt over seksuele intimidatie, leeft het onderwerp minder.”

    Niet alleen Nederlanders zitten er behoorlijk naast wat seksuele intimidatie in eigen land betreft. Ook in Frankrijk, Duitsland en vooral in Denemarken is het werkelijke probleem veel groter dan de ondervraagden inschatten.

    Bron: NOS.nl

    #233490

    Luka
    Moderator

    Veel vrouwen verstijven bij verkrachting: ‘Intern schreeuwde ik, maar ik kon niets doen’

    “Heb je je niet verzet?” Vrouwen die zijn verkracht, krijgen die vraag vaak te horen. Maar uit nieuw onderzoek blijkt dat vrouwen dat vaak helemaal niet kunnen. Zeven op de tien vrouwen bevriezen als ze worden aangevallen door een verkrachter, zij kunnen zich niet verweren.

    Luna, niet haar echte naam, overkwam het. Toen ze begon met studeren, verhuisde ze naar een studentenhuis. Ze vertrouwde haar huisgenoten, één van hen zag ze zelfs als een soort oudere broer. “Hij was ongeveer 15 jaar ouder dan ik en ik ging vaak naar hem toe als ik advies nodig had.”

    Schaamte te groot
    “Hij is ‘s nachts een keer naar mijn kamer gekomen. Ik gaf hem heel duidelijk aan dat ik het niet wilde, maar kwam in een soort verstijving. Ik raakte mijn stem kwijt. Intern schreeuwde ik keihard, maar er kwam alleen nog een soort gepiep uit mijn keel, en ik kon me niet bewegen. Ik voelde me te verlamd om eruit te komen. Het voelde alsof iemand een glazen stolp over me heen had gezet. Om de pijn aan te kunnen moest ik me van mijn lichaam afsluiten. Ik zag het allemaal gebeuren, maar ik kon er niets aan doen.”

    “Ik reageerde telkens op dezelfde manier als toen. Ik verstijfde.”

    Het bleef niet bij die ene keer. Luna werd meerdere keren verkracht door dezelfde man, iedere keer bevroor ze. “Ik reageerde telkens op precies dezelfde manier als toen. Ik verstijfde.” Ze durfde het tegen niemand te vertellen, en probeerde net zoals de vorige keren gewoon door te gaan met haar leven. “Ik wilde gewoon normaal zijn, en wilde dat het niet gebeurd was. Ik schaamde me dat ik het telkens had laten gebeuren en mezelf niet had kunnen verdedigen, terwijl ik mezelf als zo’n sterke vrouw zag.”

    Uiteindelijk studeerde ze cum laude af en haalde ze twee masters, maar dat betekende niet dat het goed met haar ging. “Voor de buitenwereld leek ik een succesvolle, jonge, enthousiaste vrouw met een groot sociaal netwerk en een goede baan, maar van binnen klopte het niet. Ik raakte in paniek als bepaalde mensen te dichtbij kwamen en een gezonde relatie opbouwen met een man bleek onmogelijk. Ik werd vaak getriggerd en had last van flashbacks en nachtmerries, op een gegeven moment kreeg ik een burn-out.”

    Posttraumatische stress
    Luna is niet de enige. Bevriezen tijdens misbruik blijkt een belangrijke indicatie dat iemand een posttraumatische stressstoornis kan krijgen. Vrouwen die verstijfden tijdens hun verkrachting, hadden een bijna drie keer zo’n grote kans op het ontwikkelen van PTSS, volgens nieuw Zweedse onderzoek. De kans dat ze een zware depressie ontwikkelden, was bijna 3,5 keer zo hoog als bij vrouwen die zich wel enigszins konden verzetten.

    Volgens Iva Bicanic, hoofd van het Landelijk Psychotraumacentrum UMC Utrecht en het Centrum Seksueel Geweld, komt dat doordat verkrachtingsslachtoffers zichzelf de schuld geven dat ze zich niet verzet hebben. “Ze schamen zich ervoor.” Daardoor durven ze ook niet over de verkrachting te praten en komen ze niet tot een normale verwerking.

    Geen normale verwerking
    En dat terwijl het heel normaal is om tijdens een verkrachting te verstijven, zegt Bicanic. “Het is een automatische reactie van je lichaam op extreme stress, het is een overlevingsreactie. Je probeert op zo’n moment levend uit de situatie te komen – liever verkracht dan dood -, en je lichaam denkt dat dat het beste kan door te verstijven.”

    Hoewel ‘niets doen’ tijdens een verkrachting in de praktijk dus normaal slachtoffergedrag is, gaat de wet ervan uit dat diegene die niet wil, gewoon kan stoppen. Bicanic: “Als je naar de politie gaat om aangifte te doen van verkrachting, dan vragen ze of en hoe je je hebt verzet. Een verkrachting wordt volgens de wet pas een verkrachting genoemd als er sprake is van geweld of dwang, terwijl daar vaak geen sprake van is. Als mensen verlammen door de angst, kunnen ze niet terugslaan.”

    Wanneer is er volgens de wet sprake van verkrachting?

    Op de website van het Openbaar Ministerie staat dat er sprake is van aanranding of verkrachting als er seksuele handelingen worden afgedwongen met geweld. Seksuele handelingen zijn ook strafbaar als iemand bijvoorbeeld onder invloed van middelen bewusteloos is of lichamelijk onmachtig, het wordt dan alleen geen aanranding of verkrachting genoemd. Er staat wel evenveel straf op.

    “Een manier om ervoor te zorgen dat je in zo’n situatie niet verstijft, is er eigenlijk niet. Het is een hele primaire reactie van je lichaam, daar kun je je niet op voorbereiden.” Je kunt er achteraf wel voor zorgen dat je de gebeurtenis zo goed mogelijk verwerkt. “Als je het hebt meegemaakt, kun je er het beste met een professional over praten. Bij het Centrum Seksueel Geweld leggen ze je dan bijvoorbeeld uit dat ‘niets doen’ normaal slachtoffergedrag is, en ze helpen je ook de dagen en weken erna door te komen. Ze leggen precies uit welke stressreacties je kunt verwachten en hoe je daarmee om kunt gaan.”

    Flashbacks en paniekaanvallen
    De eerste jaren na haar verkrachting vertelde Luna niemand erover. Uiteindelijk besloot ze om er wel aangifte van te doen. “Maar op het politiebureau voelde ik me niet veilig en ik voelde me ook niet serieus genomen, dus ik zag ervan af.” Door die ervaring vond ze het in de jaren erna nog veel moeilijker om over haar verkrachting te praten.

    Uiteindelijk is ze met een professional van de Blauwe Maan gaan praten, een organisatie die gespecialiseerd is in hulp na onvrijwillige seks en misbruik. “Ik had er nooit mee gedeald, en tijdens mijn burn-out realiseerde ik me dat het zo niet langer kon. De triggers stonden mijn geluk in de weg en maakten de simpelste acties pijnlijker dan nodig.”

    Stilte en schaamte doorbreken
    “Bijvoorbeeld mijn sportlessen. De instructeur had precies hetzelfde parfum als de man die mij verkrachtte. Daar kreeg ik echt last van, tijdens en na elke sportles had ik flashbacks en paniekaanvallen.”

    “De afgelopen anderhalf jaar ben ik er serieus mee aan de slag gegaan, om het te verwerken. De verkrachting had een extreem heftige impact op mijn leven, en ik dacht dat ik het nooit een plek zou kunnen geven. Ik realiseer me nu dat het niet mijn schuld is en het is me gelukt om mijn stilte en schaamte te doorbreken. We moeten er echt voor zorgen dat binnen onze maatschappij mannen en vrouwen zich veilig gaan voelen om hun verhalen op het gebied van seksueel misbruik te delen, want alleen samen staan we sterk.”

    Heb jij hulp nodig?

    Bel dan Centrum Seksueel Geweld: 0800-0188, 24 uur per dag gratis bereikbaar.

    Bron: RTL Nieuws >>

    #233753

    Mark
    Moderator

    Het lichaam vergeet niets

    Het was niet gebeurd. Het was niets © Christopher Anderson / Magnum Photos / HH

    Het was 1964, de Beatles kwamen. Wat volgde deed een leven kantelen. De herinnering verdween nooit en dringt zich nu weer op. Door al die vrouwen die ook beschadigd zijn geraakt.

    Ik heb me lang verzet tegen #MeToo. Ik diskwalificeerde de beweging als een uiting van collectieve hysterie en ergerde me aan het feit dat mannen schuldig werden bevonden zonder enige vorm van proces. Daarbij vond ik dat vrouwen zich te veel als slachtoffer opstelden, terwijl vrouwen moeten leren om zich te verdedigen. Een knietje is in veel gevallen al voldoende. Wat mij ook tegenstond, was dat er nauwelijks verschil werd gemaakt tussen verkrachting, aanranding en ‘grensoverschrijdend gedrag’. Toch maakte die eindeloze rij aangerande en vernederde vrouwen iets in mij wakker waar ik nooit over gesproken heb, maar dat mijn leven en mijn verhouding met mannen voor altijd heeft veranderd.

    Lees verder op Groene.nl >>

    #233772

    Luka
    Moderator

    Als je iets is overkomen, moet je MeToo zeggen
    Stand-up filosoof Laura van Dolron (42) veranderde van mening over #MeToo.

    Oude standpunt
    ‘Ik sluit me niet aan bij de MeToo-beweging. Ik heb ook iets meegemaakt maar er geen last van nu, me aansluiten zou aanstellerig zijn. De MeToo-beweging is overtrokken. Veel gebeurtenissen hebben twee kanten. Het is niet zwart-wit, er is veel grijs gebied als het om MeToo-ervaringen gaat.

    ‘Mijn nichtje vroeg: ‘Waarom sluit jij je eigenlijk niet aan bij de MeToo-beweging, jij bent toch ook lastig gevallen?’ Ik antwoordde: ‘Nee zeg, dat is al zo lang geleden.’

    Lees verder op Volkskrant.nl >>

    #233827

    Mark
    Moderator

    Helft zorgpersoneel kampt met ongewenst gedrag

    Werknemers in de zorg hebben het vaakst last van ongewenst gedrag op het werk door klanten of patiënten. Meer dan de helft van hen kampt met intimidatie, lichamelijk geweld, ongewenste seksuele aandacht of pesten.

    Wat je dan moet doen? “Neem je nekharen serieus”, adviseert Bos, die zelf ook jarenlang als verpleegkundige heeft gewerkt. “Als die overeind gaan staan dan vind je kennelijk iets onprettig. Alleen jij kunt bepalen wat je wel en niet gewenst vindt en op welk moment.” Ze adviseert om daarna concreet het gedrag te benoemen waar je last van hebt, te beginnen met ‘ik’. “Ik vind het vervelend dat… Wil je daarmee stoppen?”

    Als het gedrag dan niet verandert? “Laat je dan vooral niet door cynische opmerkingen uit het veld slaan. Herhaal je boodschap alsof er een kras op de plaat zit.” Wanneer ook dat geen effect heeft, moet je de patiënt of cliënt volgens Bos duidelijk vertellen wat de consequenties zijn.

    Lees het hele artikel op ad.nl >>

    #234042

    Mark
    Moderator

    Seksuele intimidatie in de zorg gaat veel verder dan een tik op de billen

    Een op de drie verpleegkundigen krijgt te maken met seksuele intimidatie, bleek deze week. Waar lopen zij tegenaan? ‘Inge, als ik aan jou denk, moet ik er een nat washandje bijhouden.’

    Verpleegkundigen hebben van alle beroepen het meest te maken met ongewenste ­seksuele aandacht van patiënten in hun werk. Een op de drie verpleegkundigen heeft daar weleens last van, bleek afgelopen week uit ­cijfers van het Centraal Bureau voor de Statistiek. Het aantal verpleegkundigen dat aangeeft te maken te krijgen met ongewenste aandacht is gestegen: in 2014 ging het nog om 26 procent.

    Lees dit premium artikel op trouw.nl of als lid van LSG in het ledendeel.

    #234065

    Luka
    Moderator

    De hoge prijs van gratis porno

    Sinds porno overal op het web voor niets is te zien, worden de video’s extremer en wordt het werk veel slechter betaald. Is het niet eindelijk tijd voor maatregelen?

    Twee jongens lopen door de straten van Boedapest. Ze spreken een jonge vrouw aan. Of ze mee wil, voor 200 euro. Ze accepteert het aanbod, gaat mee naar de hotelkamer en heeft seks met allebei. Ze filmen het avontuur met hun smartphone en zetten hun zelfgemaakte pornofilm op Pornhub, waar de video miljoenen keren wordt bekeken.

    Amateurporno? Ja, maar niet echt.

    In 2005 kwam YouTube, in de jaren daarna ontstonden gratis pornosites als Pornhub en YouPorn. Sinds die jaren is het genre ‘amateurporno’ flink gegroeid. Het zijn video’s die worden gemaakt door de porno-industrie. Met acteurs en cameramensen, make-up, microfoons en lampen. Maar wel met lagere budgetten dan de ‘klassieke’ pornofilm, en met een look die niet te gelikt mag zijn.

    Lees dit premium artikel verder op volkskrant.nl of als lid van LSG in het ledendeel.

    #234076

    Luka
    Moderator

    Safe Streets
    De straat ziet alles

    De strip ‘Safe Streets’ is een pleidooi om de cultuur van geweld en intimidatie tegen vrouwen op straat te veranderen. Vanuit het perspectief van de straat, want die ziet alles.

    Bekijk de strip hier >>

    #234374

    Luka
    Moderator

    Slachtoffers worden nog steeds niet begrepen
    Interview met Toine Lagro-Janssen

    Lange tijd werd seksueel geweld nauwelijks serieus genomen in de medische wereld. Feminist en huisarts Toine Lagro-Janssen (70) zag dit veranderen. Justine van de Beek spreekt haar over de nog altijd schadelijke mythes over seksueel geweld.

    Huisarts? Dat was een man – daar kon je in de jaren ’70 de klok op gelijk zetten. Vrouwen vormden maar een paar procent van de beroepsgroep. Toen Toine Lagro-Janssen in 1975 de deuren van haar Nijmeegse praktijk opende, was ze zelfs de eerste vrouw in de hele regio. Niet verwonderlijk dat haar wachtkamer vol vrouwen zat. Al snel merkte ze dat er in de medische wereld weinig kennis was over de specifieke problemen waar haar patiënten mee worstelden. Ze besloot zich daarin te specialiseren. Haar feministische kant smolt samen met haar medische professie, en langzamerhand werd seksueel geweld een rode draad in haar werk.

    Nu, op haar zeventigste, is ze nog steeds actief als hoofd van het Centrum Seksueel Geweld (CSG) in Nijmegen. In de CSG’s – zestien locaties verspreid over het land – worden slachtoffers geholpen door diverse professionals: artsen, psychologen en rechercheurs. Een mooi voorbeeld van hoe de hulpverlening bij seksueel geweld verbetert en de voorheen versnipperde aanpak tegengaat. Nog steeds maakt in Nederland de helft van de vrouwen fysiek of seksueel geweld mee, volgens onderzoek uit 2014 van de Fundamental Rights Agency, een Europese organisatie die grond-rechten onderzoekt en erover adviseert.

    Voor mij is geweld tegen vrouwen een belangrijk thema en drijvende kracht achter mijn feminisme vanwege de jarenlange mishandeling van mijn oma door mijn opa. Ik was bij een lezing van Lagro-Janssen, raakte geïnspireerd en sprak met haar.

    Lees verder op oneworld.nl >>

    #234842

    Mark
    Moderator

    De emotionele bankrekening van een misbruikte sporter

    Seksueel misbruik in de sport Compensatie en genoegdoening van misbruikte sporters is een heikel onderwerp. Want wie is verantwoordelijk voor het leed? En: wie betaalt als daar behoefte aan is? ‘We zouden voor slachtoffers moeten opkomen.’

    Het nieuws in het kort:

    • Oud-profrenster Petra de Bruin wordt door NOC*NSF gecompenseerd voor het jarenlange misbruik tijdens haar wielercarrière.
    • In een interview met NRC vertelt De Bruin dat NOC*NSF haar haptonomierekeningen betaalt, hulp biedt bij het vinden van een baan en de therapie bij een klinisch psycholoog gaat vergoeden.
    • De Bruin is, voor zover bekend, de eerste (oud-)sporter die van de sportkoepel een vorm van financiële compensatie ontvangt.

    Lees dit premium artikel verder op nrc.nl of als lid van LSG in het ledendeel.

    #235750

    Mark
    Moderator

    Tijdelijke spierverlamming tijdens seksueel misbruik

    Veel overlevers van seksueel misbruik hebben schuldgevoelens, omdat ze niet gevochten hebben, niet hebben gestreden. In plaats daarvan zijn ze bevroren: ze konden zich niet verweren, ze konden niet bewegen.

    Recent onderzoek naar tijdelijke spierverlamming
    Recent is er in Scandinavië onderzoek gedaan naar deze bevriezing. De medische term voor dit verschijnsel is ‘Tonic Immobility’ oftewel: tijdelijke spierverlamming.

    Tijdelijke spierverlamming in de dierenwereld
    Tijdelijke spierverlamming komt veel voor. Een uitstapje in de dierenwereld leert ons dat sommige dieren lijken ‘verlamd te zijn’ als ze in een levensbedreigende situatie verkeren. Een muis die gepakt is door een kat houdt zich dood. De kat slaat er nog een paar keer tegen, maar net als de speelgoedmuis verroert het beestje zich niet. De kat verliest interesse en hup: daar rent het muisje de tuin in. Gered!

    Onderzoek naar tijdelijke spierverlamming bij slachtoffers van verkrachting
    Het onderzoek naar Tonic Immobility, tijdelijke spierverlamming, is gedaan in Scandinavië onder 300 slachtoffers van verkrachting. Het onderzoek is gepubliceerd in de: ‘Acta Obstetricia et Gynecologica Scandinavica’. Wat zij hebben ontdekt is dat tijdelijke spierverlamming tijdens een verkrachting veel vaker voorkomt dan eerder werd aangenomen. Maar liefst 70 procent van de vrouwen gaven aan enige tijdelijke verlamming te hebben ervaren, terwijl dat door 48 procent van hen ‘extreme tijdelijke verlamming’ werd genoemd.

    Lees verder op hulpverleningnaseksueelmisbruik.nl >>

    #237220

    Luka
    Moderator

    Saskia werd misbruikt door een priester, en hij werkt nog steeds in het klooster

    Saskia werd misbruikt door een priester in een klooster. Die zaak is afgehandeld met een schadevergoeding en excuses. Maar ze maakt zich zorgen: de dader werkt nog in het klooster, en de kloosterleiding begrijpt haar niet.

    Ze kwam in het klooster voor rust. In die tijd, Saskia was 21 jaar, en net op kamers gegaan in Rotterdam, ging het niet zo goed met haar. “Ik liep vast in mijn opleiding en ik vond alleen wonen heel moeilijk. Er kwam bij dat ik al niet zulke geweldige romantische en seksuele ervaringen had. Iemand raadde me aan om een tijdje naar het klooster te gaan, dat leek me wel een goed idee.”

    Aangekomen in het Brabantse Heeswijk-Dinther, bij de Abdij van Berne, kalmeerden de stille gangen haar meteen en trof ze een ‘heel aardige’ priester. “Ik kwam daar met m’n verdriet, en hij begeleidde me naar mijn kamer. Het enige wat ik nog weet, is dat ik wakker werd, en hij op de rand van het bed zat. Hij had een slaapmiddel in mijn thee gedaan, zei hij.”

    Lees verder op Trouw.nl >>

    #238268

    Mark
    Moderator

    Dominique (32) raakte op haar 14de verslaafd aan drugs na jarenlang seksueel misbruik door haar pleegvader en -broer

    ‘Toen ik zwanger bleek van mijn pleegvader, werd ik verplicht tot een abortus. Hij keek toe terwijl zijn vrouw mijn hand vasthield en fluisterde dat dit mijn verdiende loon was.’

    Niet elke adoptie of verblijf in een pleeggezin is een succesverhaal… Door omstandigheden kwam Dominique (32) in een verschrikkelijk pleeggezin terecht, waar ze de hel meemaakte

    ‘Ik was maar net geboren toen mijn mama werd gezocht door de politie. Voor ze zich meldde op het politiebureau gaf ze mij aan haar moeder. Omdat ze niet meteen zou vrijkomen, werden de Nederlandse Raad voor de Kinderbescherming en verschillende jeugdinstanties erbij gehaald. In eerste instantie was het de bedoeling dat ik bij mijn oma zou blijven, alleen gaf ze aan dat ze er niet op zat te wachten om haar kleindochter groot te brengen. Ze kon dat zogezegd niet combineren met haar parttime job, waardoor ik naar een kindertehuis moest. Daar werd vastgesteld dat ik slecht reageerde op drukte. Individuele zorg werd aangeraden, en dus werd ik na een verblijf van negen maanden in het kindertehuis geplaatst in een pleeggezin.’

    Bij pleegpapa op schoot
    ‘Mijn pleegouders hadden drie biologische kinderen: twee dochters en een zoon. Ze hadden ook een pleegdochter, die een beetje ouder was dan ik, en jaren later haalden ze nog twee pleegzonen in huis. Ik was nog geen twee toen ik werd geplaatst. Omdat ik zo jong was, kon mijn pleegvader me vormen tot een product om seksueel te misbruiken. Ik zat in de tweede kleuterklas toen ik stilaan begon te beseffen dat bepaalde dingen thuis niet klopten.‘

    Lees verder op flair.be >>

    #238598

    Luka
    Moderator

    “Ik had hem binnengelaten”
    OPENHARTIG 06.09.18

    Enkele weken geleden berichtte de pers dat de radio-dj die in 2016 geen straf kreeg nadat hij een vrouw verkrachtte, opnieuw veroordeeld werd voor verkrachting. Opnieuw werd hij nauwelijks gestraft, ondanks het feit dat hij op zo’n korte tijd voor dezelfde feiten moest voorkomen. De zaak lokte, net als twee jaar geleden, dan ook heel wat reactie uit. Het slachtoffer zelf volgde de mediastorm in stilte mee. Nu gaat ze opnieuw op zoek naar haar stem. De eerste stap in dat proces: haar verhaal vertellen.

    Hier zit ik dan. Kwaad, gefrustreerd, gekwetst, vernederd en nog tal van andere emoties die zich de laatste weken een weg naar buiten aan het banen zijn. Wat ik op dit moment het felst voel, is de nood om mijn stem terug te krijgen. Ik probeer mijn anonimiteit te bewaren, maar heb alles gevolgd. Elk artikel, elke tweet, elke reactie over de zaak heb ik gelezen, gewikt en gewogen. Zoals Ygritte in Game of Thrones zei: “You know nothing, Jon Snow”. De zelftwijfel. Hoe het is om je grenzen zo brutaal genegeerd te zien. De hel van het aangifte doen. En het toch doen, ondanks alles. Omdat het nodig is.
    Die vrijdagavond laat stuurde hij me een berichtje: “Als je wil, kom ik nog af”. Zonder aanleiding. Ik antwoordde dat ik al half lag te slapen en de dag erna moest werken. Dat het geen goed idee was. Ik stuurde mijn collega-vriendin nog een berichtje, dat ik dat een beetje raar vond, en ook om mezelf gerust te stellen. Ik viel in slaap en werd even later gewekt door mijn deurbel. Twee keer, halflang. Slaapdronken liep ik naar de deur. Ik verwenste hem omdat hij me wakker had gemaakt, maar liet hem binnen. Wat moest ik anders doen? Het was middernacht, hij was in een stad waar hij niemand kende, en hij stond daar.

    “Het besef kwam als een mokerslag: ik was verkracht. Ik geloofde het niet echt. Want ik had hem binnengelaten.”

    De volgende ochtend was onwerkelijk. Op automatische piloot maakte ik me klaar om te gaan werken. Ik voelde me erg verward. Ik stuurde een berichtje naar een andere vriendin: “Weet ge nog die gast? Die stond vannacht aan mijn deur.” Haar antwoord: “Ge hebt die toch niet binnengelaten?” Hoe vaak zou ik dat nog moeten horen de weken daarna. Ik schaamde me rot. Rond de middag kwam mijn collega aan op het werk. Lachend vroeg ze hoe het nog was afgelopen met ‘die gast’. Ik voelde me verstijven. Stilletjes gaf ik toe dat hij echt was gekomen. Ze zag meteen dat er meer aan de hand was en vroeg me uit tot ik alles verteld had. In horten en stoten beschreef ik wat er die nacht gebeurd was. Ik heb toen duizend keer ‘sorry’ gezegd. Dat ik wist ‘dat ik de deur niet had mogen opendoen’, terwijl de tranen over mijn wangen stroomden. Het besef kwam als een mokerslag: ik was verkracht. Ik geloofde het niet echt. Want ik had hem binnengelaten.

    Die avond legde ik mijn twee beste vriendinnen een vraagstuk voor. Stel dat je iemand binnenlaat in je huis. Die persoon wil seks, jij niet. Je zegt ‘nee’ en je zegt nog eens ‘nee’. En je zegt ‘ik wil niet’ en ‘stop’ en ‘stop nu, haal hem er NU uit’. Je zegt die dingen met alle kracht die je op dat moment hebt – wat niet veel is. Je zegt het, maar je schreeuwt niet en je lichaam kan zich niet verzetten. Je kan hem niet wegduwen of slaan of wat dan ook. Je bent verlamd. Dan is het toch je eigen schuld? Want je hebt hem zelf binnengelaten. Ze waren het daar allebei niet mee eens, en stelden voor om aangifte te doen van verkrachting.

    “Je lichaam kan zich niet verzetten. Je kan hem niet wegduwen of slaan of wat dan ook. Je bent verlamd.”

    Aangifte? Neen, dat zou ik niet doen. Dat kon niet, het was wellicht toch niet erg genoeg. Het leek me beter om alles zo te laten; om mijn wonden te likken en verder te gaan. Het was vast mijn eigen schuld, ik had hem binnengelaten. Toevallig is de man van mijn vriendin zelf agent. Hij zei me dat ik aangifte moést doen, en wel zo snel mogelijk: de eerste 24 uur zijn cruciaal om nog sporen te vinden op je lichaam. Slik. Ik beloofde hen dat ik het zou doen.

    Een uur en een telefoongesprek later werd voor de tweede nacht op rij aan mijn deur gebeld. Ditmaal slechts één keer, en erg beslist. Mijn vriendin, die bij me was gebleven, deed open. Twee agenten kwamen mijn woonkamer binnen. Ik voelde me alsof ik iets misdaan had. Ik kwam amper uit mijn woorden. Ze namen ons mee naar het politiebureau. Door het raam van de combi keek ik hoe we wegreden. De hele situatie leek zo surreëel.

    De agenten vroegen of ik het oké zou vinden om mee te gaan naar het ziekenhuis om een Seksuele Agressie Set te laten afnemen. Ik stemde toe. De dokter en verpleegster deden hun best om de testen zo vlot mogelijk te laten verlopen. Een derde agent kwam de kit ophalen om naar het parket te brengen. Hij kwam de kamer binnen en verifieerde wie ik was. Toen zei hij: “Verwacht hier niet te veel van. Jullie hadden al eerder seks gehad hé. Je hebt hem gisteren dan nog bij jou laten slapen én je bent gewoon gaan werken. En dan dacht je ‘s avonds laat van ‘ik zal toch maar eens aangifte doen’. Zo erg kan het dan toch allemaal niet geweest zijn.” Ik kon geen woord uitbrengen. Ik zag hoe mijn vriendin haar kwaadheid verbeet. De verpleegster kwam terug binnen en vroeg of ik oké was, waarop ik in huilen uitbarstte. Ze heeft me zachtjes getroost en gezegd dat ik erg moedig was, en dat ik het juiste gedaan had. Daar ben ik haar vandaag nog steeds ongelofelijk dankbaar voor.

    “Ik deed alsof alles oké was en vertelde soms aan iemand wat er gebeurd was. Het voelde niet alsof het over mij ging.”

    De volgende dagen en weken maakte ik mee in een soort waas. Ik stond op en ging werken. Ik deed alsof alles oké was en vertelde soms aan iemand wat er gebeurd was. Het voelde niet alsof het over mij ging. De politie vroeg of ik bijstand wilde van slachtofferhulp. Ergens besefte ik dat ik iets ergs had doorgemaakt, dus besloot ik op het aanbod in te gaan.

    Ik keek oprecht uit naar het gesprek. Ik hoopte er mijn verhaal te kunnen doen aan iemand die het écht zou snappen en me misschien van mijn misplaatste schuldgevoelens af kon helpen. Niet alleen had ik het gevoel dat de hele situatie mijn eigen schuld was, ik voelde me ook schuldig omdat mijn verkrachter inmiddels in de gevangenis zat door mij. Maar het gesprek verliep erg stroef en ik ging er niet buiten met een opgelucht gevoel. Bij de vraag of ik een tweede gesprek wou, antwoordde ik van wel. Misschien lag het aan mij en zou het de volgende keer anders zijn.

    Intussen had ik ook een advocaat. Vergeet pro Deo als je voltijds werkt. Mijn familiale verzekering bood gelukkig een uitweg: ik mocht via hen een advocaat aanstellen. Ik wist niet dat dit een optie was, tot ik het uitzocht. Ook niemand in mijn omgeving wist dat dat kon. Ik geef het dus maar even mee – je weet maar nooit.

    “Mijn manier om ermee om te gaan was zorgen dat alles praktisch in orde was. Emotioneel liep ik mijlenver achter.”

    Ik had dus alles gedaan dat mogelijk was om voor mezelf te ‘zorgen’ in deze periode: ik maakte gebruik van de aangeboden professionele hulp, nam een advocaat onder de arm, had een sociaal netwerk waar ik op kon steunen en wist welke stappen zouden volgen. Telkens er op gerechtelijk vlak iets gebeurde, zoals bijvoorbeeld een zitting van de raadkamer, werd ik op de hoogte gehouden. Ik wilde alles weten: of hij aangehouden bleef, wat hij precies verklaard had. Dat was mijn manier om ermee om te gaan: zorgen dat alles praktisch in orde was. Maar emotioneel liep ik mijlenver achter.

    Tijdens het tweede gesprek met een hulpverlener van slachtofferhulp legde ik mijn hart en ziel bloot. Ik vertelde over de beschuldigende agent; over hoe vernederend zijn uitspraken hadden gevoeld en hoe moeilijk ik me daar kon over zetten. Ik zei dat ik iets wou doen, dat dit toch echt niet zomaar kon. De vrouw vroeg me of ik het niet te drastisch zou vinden om klacht neer te leggen. Ik kon het die agent toch niet kwalijk nemen? Hij kende de context toch niet? Ik slikte even en probeerde het gesprek verder te zetten. De vrouw stelde bijna geen enkele vraag, dus ik ratelde maar door.

    “Deze man heeft zich mijn lichaam toegeëigend. Krijg ik het ooit nog terug?”

    Toen zweeg ik even, om te zien of en hoe ze zou reageren. Ze bleef stil en keek een beetje voor zich uit, door het raam. Ze geeuwde, meermaals, met open mond. Ik werd kwaad – inwendig dan toch. Vond ze mijn verhaal niet spannend of sensationeel genoeg? Maar ik zei niets en knikte toen ze vroeg of het oké was het gesprek vroeger te stoppen. Het was immers heel druk. Of ik nog een derde gesprek wilde vastleggen? Ik bedankte beleefd. Voor de tweede keer voelde ik me in de steek gelaten door iemand die aan mijn kant zou moeten staan.

    De man die mij verkracht heeft, loopt ondertussen terug vrij rond. Tweeëneenhalve maand heeft hij vastgezeten. En ik met hem. Gedurende die tijd had ik geen idee wat er zou gebeuren. Ik stond op en ging slapen met honderden ‘wat als’-vragen die door mijn hoofd spookten. Wat als ze mijn verhaal zouden minimaliseren? Wat als hij onschuldig pleit? Wat als ze zijn woord zouden geloven boven het mijne? Deze man heeft zich mijn lichaam toegeëigend. Krijg ik het ooit nog terug?

    Toen de zaak voorkwam, was de procureur bijzonder hard in zijn betoog. Hij was ook principieel tegen het behandelen van de zaak achter gesloten deuren omdat hij vond dat mensen deze zaak moesten kennen. Toch vorderde hij slechts twintig maanden cel, met enkel de voorhechtenis effectief. Dit is ook de straf die door de rechter werd opgelegd. Daar kan ik nog steeds niet goed bij. Is België dan echt het land waar je als straf voor het verkrachten van niet één maar twee vrouwen slechts tweeëneenhalve maand naar de gevangenis moet en een aantal voorwaarden wordt opgelegd?

    “We kunnen niet verwachten dat er iets verandert als we collectief onze mond houden over wat er tussen onze benen gebeurt.”

    Hij had het al eerder gedaan. Hij had voorwaarden gekregen. Toch verkrachtte hij opnieuw iemand: MIJ. Hoeveel harder kan iemand zijn voorwaarden schenden? Zal de vorige zaak heropend worden nu hij zich tijdens zijn proeftermijn opnieuw schuldig maakte aan verkrachting? Zal zijn opschorting van veroordeling in de vorige zaak dan omgezet worden in een effectieve straf? Moet zijn eerste slachtoffer niet eindelijk erkenning krijgen voor de moed die ze had om aangifte te doen? En zal ik ooit vrede kunnen nemen met wat hem werd opgelegd, ook al voelt het voor mij niet alsof hij echt gestraft werd? Ik vraag het me echt – met een bang hart – af.

    Hoewel ik me heel klein en kwetsbaar voel door alles wat er gebeurd is, en uiteindelijk tot niet zo veel heeft geleid, geloof ik nog steeds dat het nodig is om aangifte te doen. We hopen allemaal dat het ver van ons bed blijft, en ik hoop met jullie mee. Maar elke kleine druppel helpt om de emmer te vullen. Op een dag loopt die over. Die dag is duidelijk niet vandaag, en waarschijnlijk ook niet morgen. Ik weet uit eerste hand hoe moeilijk het is, en als iemand me vraagt of ik spijt heb van mijn aangifte, moet ik altijd mijn best doen om te zeggen van niet. We kunnen niet verwachten dat er iets verandert als we collectief onze mond houden over wat er tussen onze benen gebeurt. Zelfs al kan je het niet de dag zelf, of de dag erna – jouw ervaring is wel degelijk belangrijk in the bigger picture. Dat geloof ik, en dat moet ik geloven. Er zal ooit wel iemand zijn die luistert.

    Bron: Charliemag.be

    #238664

    Mark
    Moderator

    De freeze reactie tijdens een verkrachting

    1 op de 8 vrouwen en 1 op de 25 mannen wordt eens in zijn of haar leven verkracht. Ondanks de hoge cijfers is het voor de meeste mensen moeilijk te begrijpen wat je als slachtoffer doormaakt. Mensen willen graag geloven dat als een verkrachting hen zou overkomen dat ze vechten, vluchten of zich hevig verzetten. De realiteit bewijst echter het tegendeel. Als slachtoffer kan je verstijfd raken van angst en niets doen. Dit wordt ook wel de ‘freeze reactie’ of ‘tonic immobility’ genoemd. De freeze reactie werd in een recente uitzending van Zembla ‘Verstijfd van Angst’ verder onderzocht.

    70% van de verkrachtingsslachtoffers doet niets of werkt mee
    Het is voor heel veel mensen niet te bevatten dat je in een levensbedreigende situatie, zoals een verkrachting, niet vlucht of vecht. Toch is dit vaak de realiteit. De freeze reactie is door klinisch psychologen goed te verklaren. Iva Bicanic, klinisch psycholoog en oprichter van het Centrum Seksueel Geweld, vertelt dat zo’n 70% van de verkrachtingsslachtoffers niets doet of meewerkt tijdens een verkrachting. Het is een overlevingsreactie van het lichaam die iedereen kan overkomen. Door niets te doen wordt de kans dat je als slachtoffer een verkrachting overleeft groter.

    Als een slachtoffer zich niet verzet, is het voor de wet dan wel een verkrachting?
    Officier van Justitie, Eva Kwakman, legt in ‘Verstijfd van angst’ uit, dat wanneer je je niet verzet hebt. Wanneer vanaf de buitenkant niet zichtbaar is geweest dat je het als slachtoffer niet wilde. Het voor de wet moeilijk te bewijzen is, dat sprake is geweest van een verkrachting. Wanneer een verkrachting om verschillende redenen moeilijker te bewijzen is, worden slachtoffers hier tijdens het informatief gesprek met de zedenpolitie op gewezen. In veel gevallen, zo blijkt uit de documentaire, schrikt dit slachtoffers af om een aangifte door te zetten.

    Verwijtende reacties vanuit de omgeving
    Naast dat een bevriezingsreactie een succesvolle aangifte moeilijker maakt, kan je als slachtoffer te maken krijgen met verwijtende reacties vanuit de omgeving. Reacties als: ‘waarom heb je je niet verzet?’, ‘kon je niet vluchten?’, kunnen maken dat je je als slachtoffer schuldig voelt aan wat er gebeurd is. Dit wordt ook wel ‘victim blaming’ genoemd. Naast dat slachtoffers die zich schuldig voelen aan wat er gebeurd is, minder snel aangifte doen bij de politie, lopen zij hierdoor ernstig vast in hun verwerking. Slachtoffers die met niet-steunende en verwijtende reacties vanuit hun omgeving te maken krijgen, kunnen het gevoel hebben voor een tweede keer slachtoffer te worden.

    Steun door de omgeving van essentieel belang
    Verwijtende reacties door de omgeving kunnen voortkomen uit onwetendheid. Mensen kunnen onderwerpen, zoals verkrachting, uit de weg gaan omdat dit als onprettig of zelfs eng ervaren wordt. Hierdoor kan de neiging ontstaan om weg te kijken of een foute situatie goed te praten. Dit terwijl het essentieel is dat je erkenning krijgt en op de best mogelijke manier gesteund wordt.

    Het is van belang dat er op maatschappelijk niveau meer bewustwording komt voor thema’s zoals de bevriezingsreactie. Zodat je je als slachtoffer niet onbegrepen voelt en de steun krijgt die je verdient. Professionele hulp is ontzettend belangrijk, maar steun en erkenning door de omgeving is daarnaast vaak een onmisbaar onderdeel in het verwerkingsproces.

    Ben je slachtoffer van verkrachting, aanranding of seksueel misbruik? Via deze deze pagina op SlachtofferWijzer lees je waar je terecht kunt voor hulp en ondersteuning op emotioneel, praktisch, juridisch en financieel gebied. Je staat er niet alleen voor.

    Bron: slachtofferwijzer.nl

    #239044

    Mark
    Moderator

    Seksueel misbruik op de werkvloer in Tilburg: ‘Stel je niet aan, het was maar een grapje’


    Seksueel intimidatie en misbruik. ,,Het gebeurt op elke werkvloer.” © John Back

    Slachtoffers van seksueel misbruik op het werk worden dubbel gestraft, daders komen er vaak mee weg. In de nasleep van #MeToo en de misbruikaffaire bij Prodemos vertellen drie Tilburgse vrouwen over wat hen overkwam. “Het gebeurt op elke werkvloer.”

    Het gevoel verantwoording te moeten afleggen. In de verhalen van drie Tilburgse vrouwen die op hun werk te maken kregen met seksueel grensoverschrijdend gedrag steekt het steeds de kop weer op. Hadden ze direct anders moeten reageren op opmerkingen? Hebben ze zich voldoende geweerd tegen eerste handtastelijkheden? Had ik me met geweld moeten lostrekken toen hij me vastgreep en meetrok? Steeds weer die vragen; van je chef, collega’s, de politie, je partner, vrienden en kennissen. En van jezelf, tot gekmakens toe.

    Ik was nog jong en naïef, met die chef speelde ik het spelletje zelfs mee. Pas later besefte ik: dat gedrag klopte niet.”

    Eslem, Werd geconfronteerd met ongepaste versierpogingen

    Ze doen hun verhaal bij Blauwe Maan, de Tilburgse organisatie die al bijna drie decennia kosteloos hulp biedt aan mensen die zijn geconfronteerd met onvrijwillige seks of seksueel misbruik. Dat overkomt vooral vrouwen, maar toch: een op de vijf cliënten is man.

    Lees dit een premium artikel verder op bd.nl of als lid van LSG in het ledendeel.

    #239168

    Luka
    Moderator

    “Engagement is naast praten, mijn verwerkingsmechanisme voor misbruik”
    Maxine Willemsen over de nood aan positieve overwinningsverhalen van slachtoffers van seksueel misbruik

    Foto’s: Elodie Kona & Lisalotte Oosterom

    Maxine Willemsen (19) was als vijftienjarige twee keer het slachtoffer van seksueel geweld. Ze moest zichzelf bijeen rapen, meermaals, maar vandaag zet deze studente geschiedenis zich in voor anderen. Preventie van seksuele intimidatie, gelijke kansen en genderdiversiteit staan bovenaan haar politieke to-dolijst. Ze wil de wereld veranderen en begint in Mechelen, als jongste gemeenteraadslid ooit.

    Maxine ziet de permanente aanmeldpunten als een safe zone. “Niet elk slachtoffer kan bij een familielid of vriend terecht. Of wil een ouder of een leerkracht op de hoogte te brengen. Zo’n aanmeldpunt zou een neutrale plek zijn waar slachtoffers – hopelijk weg van alle mogelijke vooroordelen – hun verhaal kunnen vertellen.” Seksuele intimidatie gebeurt op verschillende manieren. Van een ongepaste opmerking tot een ongemakkelijke aanraking. Daar wil Maxine tegen vechten. Maar hoe? “Elke stad moet een permanent aanmeldpunt voor seksuele intimidatie en geweld hebben. “Wat als de politie mij niet serieus neemt en niet gelooft?”, zijn gedachten waarmee slachtoffers vaak worstelen. Dit maakt klacht indienen bij de politie een té grote stap.”

    VERLATINGSANGST
    “Zelf heb ik twee aanrandingen meegemaakt in een jaar tijd. Twee mannen hebben mij aangeraakt en betast. De details zijn onbelangrijk, maar de nasleep weegt door. Ik was vijftien jaar oud en had het mentaal moeilijk. Mama was toen zeven jaar overleden. En haar afwezigheid maakte de puberteit niet gemakkelijker. Ik ontwikkelde verlatingsangst die ook mijn reactie op de aanranding heeft beïnvloed.

    Voor die verlatingsangst – als gevolg van mama’s overlijden – ben ik jaren in therapie geweest. Maar over de aanranding heb ik nooit met een therapeut durven te praten. Ik ben toen eigenlijk gestopt met naar de psycholoog te gaan. Ik probeerde mijzelf te overtuigen dat de aanranding een nare droom was. Een nachtmerrie die mijn geheugen snel ging wissen. Niet dus.

    “Ik had een trauma opgelopen en belandde in relaties waar ik mezelf wegcijferde. Eigenlijk liet ik mezelf opnieuw misbruiken.”

    Ik besefte pas enkele jaren later dat ik een trauma had opgelopen en belandde in een reeks relaties waar ik mezelf wegcijferde. Eigenlijk liet ik mezelf opnieuw misbruiken. Volgens mij kan je – als vrouw – na seksueel geweld twee kanten opgaan: ofwel sluit je mannen volledig uit ofwel laat je ze te gemakkelijk binnen. Dat laatste was ik. Na die aanrandingen geloofde ik dat ik mannen moest pleasen. Mijn zelfvertrouwen ging de diepte in met een depressie tot gevolg.

    Drie jaar heb ik de aanrandingen voor iedereen verzwegen. Ik heb pas mijn huidige vriend op de hoogte gebracht toen eind vorig jaar een artikel in HUMO verscheen. Op hetzelfde moment heb ik het ook aan papa verteld. Ze waren niet boos of teleurgesteld, maar meelevend en begripvol.

    Hun reactie was een opluchting, want het ergste dat kan gebeuren, is dat je omgeving je niet gelooft of je gaat beschuldigen. Vaak beschouwt de maatschappij het slachtoffer als medeplichtige: ze was zat of ze had beter moeten opletten. Maar dit zijn allemaal excuses om seksueel geweld te minimaliseren. Als slachtoffer ben je nooit mededader.

    SPREAD THE WORD
    Dat ik na die aanrandingen niet naar de politie ben gestapt uit angst, is meer dan normaal. Ik heb er soms wel spijt van. Net daarom breng ik mijn verhaal nu naar buiten, om een voorbeeld te zijn voor andere slachtoffers. Ik begrijp dat klacht indienen een immense stap is. Maar de politie moet ook niet per se je eerste toevlucht zijn.

    “Praat met je loved ones of desnoods met een onbekende. Praten is écht key.”

    Door te praten over wat je zelf hebt meegemaakt, leer je omgaan met je trauma. Uiteindelijk ga je anderen in gelijkaardige situaties misschien aansporen om hun verhaal naar buiten te brengen. Velen zitten met een verleden van incest, aanranding of misbruik. Je merkt dan dat je allesbehalve alleen bent. Volgens mij is praten hét beste verwerkingsproces. Praat met je loved ones of desnoods een onbekende. Het maakt niet zozeer uit wie, maar praten is écht key.

    Nog een stap verder: ga in gesprek met een psycholoog. In therapie gaan eens je uit de misbruiksituatie bent geraakt, kan het verwerkingsproces misschien zelfs versnellen. Als je niet psychologisch begeleid wordt of er tenminste met een vertrouwenspersoon over praat, krijg je sowieso de shit achteraf.

    DE ‘WAAROM’-VRAAG
    Eens je een trauma blootlegt, moet je je spijtig genoeg ook verwachten aan onbegrip. “Waarom ben je niet gevlucht?”, is een typische ‘waarom’-vraag. Uhm, excuseer? Je bent bang en reageert op een ongewone situatie. Sommigen gaan vluchten, anderen verstijven. Ik bevroor en kon niet meer bewegen.

    “Waarom ben je niks gaan aangeven?”, is misschien wel the worst. Ten eerste: de dader is vaak iemand die jou kent. Of iemand uit je kennissenkring die je vaak tegen het lijf zal lopen. Ten tweede wil je als slachtoffer het hele gebeuren snel vergeten en liefst dat schaamtegevoel zo snel mogelijk kwijtgeraken. Je hebt duizend en één redenen. En je zou je toch niet moeten verantwoorden?

    “Ook positieve en overwinningsverhalen in de media zijn belangrijk. Slachtoffers hebben nood aan voorbeelden die kracht putten uit hun trauma.”

    Wat het beste werkt om de maatschappij bewust te maken van seksueel geweld, zijn choquerende of verwarrende verhalen. Zoals de man die voor de verkrachting van een 14-jarige twee jaar cel met uitstel kreeg. Maar ook het overwinningsverhaal is belangrijk, vooral voor de slachtoffers. Ze hebben nood aan voorbeelden die kracht putten uit hun trauma. “Hoe gaan andere slachtoffers met hun trauma om?”, is een vraag die zij zichzelf vaak stellen. Maar positieve verhalen komen nauwelijks aan bod in de media.

    De keerzijde van positief nieuws: het creëert minder bewustzijn voor het fenomeen voor zij die nog in denial leven. Om ongepaste reacties op seksueel geweld in te perken, moet er dus ook aandacht zijn voor de negatieve aspecten van seksueel geweld zoals bijvoorbeeld PTSS (posttraumatische stressstoornis, red.). Sommige slachtoffers zijn na hun trauma niet in staat om te gaan werken, laat staan om relaties op te bouwen. Dan is seksueel geweld misschien toch een dwingend maatschappelijk probleem?

    Mijn huidige vriend helpt mij om opnieuw van mezelf te houden. Ik moet mijn eigenwaarde en zelfliefde terugvinden. “Als anderen van jou en je lichaam houden, ga je je beter voelen”, dacht ik. Maar mijn lichaam is van mij en moet ik niet met iedereen delen. Dat mag natuurlijk, zolang het een eigen keuze is.

    Stap voor stap heb ik mezelf omringd met de juiste vrienden. Vrienden die mij onvoorwaardelijk graag zien en ikzelf dolgraag zie. De reactie die je krijgt op het moment dat je over het misbruik vertelt, bepaalt hoe je er zelf uiteindelijk mee omgaat en onthult ook wie je echte vrienden zijn. Bepaalde vrienden, die je al lang kent, gaan afstand van je nemen of zich zelfs helemaal terugtrekken uit je leven, maar je gaat ook vrienden en familie hebben die dichter naar je toegroeien. Dat zijn de keepers.

    Engageer en overleef

    “Engagement is naast praten, mijn verwerkingsmechanisme.”

    Eens ik van mijn depressie verlost was en opnieuw gezonde relaties had opgebouwd, kon ik mij engageren. Engagement is naast praten, mijn verwerkingsmechanisme. Mijn grootste tip aan slachtoffers is dan ook: engageer jezelf. Schrijf je in voor praatgroepen, ga spreken op bijeenkomsten of werk mee aan het beleid.

    Je hebt slachtoffers die vanuit hun ervaring psychologie gaan studeren. Of hun frustraties neerpennen in opiniestukken. Als je niet kan schrijven: teken of schilder. Steek je woede en frustratie in kunst. Of sport het er allemaal uit. Conclusie: let it out!

    Maar neem vooral de tijd om jezelf te vinden. “Je moet doen wat jou gelukkig maakt”, klinkt het cliché. Maar als je jarenlang met jezelf in de knoop hebt gelegen, weet je niet wat jou nu juist gelukkig maakt. Daar moet je zelf naar op zoek gaan. Ik heb alleszins mijn uitlaatklep gevonden: anderen helpen. Niet alleen als politica, maar ook als jonge survivor van een trauma.”

    Bron: charliemag.be

    #239275

    Mark
    Moderator

    Seksueel misbruik onder studenten: wat is de rol van de universiteit?

    Meiden en vrouwen tussen de 12 en 24 jaar lopen het meeste risico op seksueel misbruik. Dat blijkt uit de cijfers van het Centrum Seksueel Geweld (CSG). Onder die groep slachtoffers vallen ook studenten. Wat is de impact van seksueel misbruik? En hoe moeten universiteiten hiermee omgaan?

    Cece Dao (21), een Vietnamese studente van de International Bachelor Communication & Media aan de Erasmus Universiteit, zegt deel uit te maken van die groep. Ze zou aangerand zijn door een medestudent in 2017. Cece meent dat de universiteit niet genoeg actie ondernomen had nadat ze het ongewenste gedrag gemeld had bij studentencoördinatoren. Ze besloot een petitie te starten waarin ze eiste dat de vermeende aanrander van de universiteit verwijderd wordt. De petitie is inmiddels bijna 3.000 keer ondertekend. De universiteit besloot begin april om de medestudent thuis online college’s te laten volgen.

    Shockerend en traumatiserend
    Omdat Cece problemen had met haar studentenkamer, zou ze een paar dagen bij een goede vriend overnachten. “Het gebeurde toen ik sliep,” vertelt Cece. “Ik voelde zijn handen op mijn lichaam toen ik wakker werd. Het was ongeveer drie uur ’s nachts. Hij bleef me betasten. Hij raakte mijn geslachtsdelen aan en probeerde mijn shirt uit te trekken. Dat ging door totdat het licht werd. Ik wist niet hoe ik moest reageren, want ik was verward. Ik was bang, want het was donker en shockerend. Het is erg heftig wanneer een vriend zoiets doet.”

    Cece maakte de ‘freeze’-reactie mee, een bekend fenomeen bij slachtoffers van seksueel misbruik. Bij verkrachting voelt zelfs 50% van de slachtoffers zich ‘verlamd’, meldt het CSG.

    Met steun van vrienden, waaronder een vriendin die ook seksueel misbruik heeft meegemaakt, besloot Cece haar verhaal een dag later openbaar te maken op Facebook, zonder de naam van de dader te noemen. In een privébericht bood de vermeende aanrander zijn excuses aan en beweerde hij te gaan stoppen met de opleiding.

    ‘Pas na de petitie kwam ik erachter dat de universiteit een juridische commissie heeft’

    In het nieuwe collegejaar kwam ze hem echter tegen tijdens colleges. “Dat was traumatiserend en ik kreeg angstaanvallen. Ik besloot om hulp te vragen bij de studentencoördinatoren, die mij vervolgens naar de decaan stuurden. Maar er werd beweerd dat de universiteit geen maatregelen kon treffen, zolang ik geen politierapport had opgesteld en bewijs had. Pas na de petitie kwam ik erachter dat de universiteit een juridische commissie heeft. De universiteit had dus wel de autoriteit om onderzoek te doen en maatregelen te treffen. Maar niemand had mij hierover geïnformeerd. Daarnaast ondernam de universiteit wel actie toen de petitie onder de aandacht kwam. Dat kwam mij verdacht over,” zegt Cece.

    Een jaar na het misbruik is Cece met hulp van de decaan naar de politie gestapt. Het onderzoek is nog steeds gaande, ondanks dat ze berichten heeft getoond waarin de veronderstelde aanrader zijn daden toegeeft en zijn excuses aanbiedt. Ondertussen heeft ze ook een klacht ingediend bij de juridische commissie van de universiteit. Cece: “Dit is een erg problematisch en bureaucratisch proces. Het duurt ontzettend lang. Het voelt soms alsof het machines zijn in plaats van mensen.”

    Geheimhouding
    Seksueel geweld en seksuele grensoverschrijding komen veel voor, blijkt uit het anonieme bevolkingsonderzoek van Rutgers, het kenniscentrum van seksualiteit. Het centrum meldt dat 22% van alle vrouwen en 6% van alle mannen in Nederland weleens tegen hun wil penetratie of manuele seks hebben meegemaakt en/of is gedwongen om seksuele handelingen te doen tegen hun wil. Rutgers noemt deze vormen van seksueel misbruik seksueel geweld. Een veel hoger percentage is slachtoffer geworden van seksueel grensoverschrijdend gedrag: 53% van de vrouwen en 19% van de mannen is (ook) weleens gezoend of seksueel aangeraakt terwijl ze dit niet wilden.

    Van deze slachtoffers hebben ruim 33% van de mannen en 25% van de vrouwen hun ervaring(en) met seksueel misbruik nooit aan iemand verteld. Maar een klein gedeelte, 4% van de mannen en 11% van de vrouwen, heeft aangifte gedaan.

    ‘Er zijn veel redenen om seksueel misbruik stil te houden. Voorbeelden daarvan zijn schuld, schaamte, taboe, angst voor victim blaming en chantage’

    “Hoewel het onderzoek van Rutgers anoniem is uitgevoerd en verwacht wordt dat mensen daarin eerdere onthullingen zullen doen, verwacht het CSG dat de cijfers die bekend zijn nog steeds niet alle gevallen van seksueel misbruik dekken,” zegt Janna Teeuwen, casemanager CSG Utrecht. “Er zijn voor slachtoffers veel redenen om seksueel misbruik voor zich te houden. Voorbeelden daarvan zijn schuld, schaamte, taboe, angst voor victim blaming en chantage. Daarnaast hebben slachtoffers van langduring misbruik het geweld vaak voor een lange tijd voor zich moeten houden en zichzelf voorgenomen om het nooit tegen iemand te vertellen. Er kan ook een loyaliteitsconflict ontstaan wanneer de dader een bekende is. Vaak is het stereotype beeld van een verkrachting nog altijd ‘de man uit de bosjes’, terwijl bekend is dat de dader meestal een bekende is: onder studenten is dit vaker een vriend of vriendin, kennis of date. Een andere reden kan zijn dat mensen datgene wat hen overkomen is niet zien als seksueel misbruik en daarom het niet zo benoemen en/of geen hulp zoeken.”

    Victim blaming
    Cece heeft haar verhaal een dag na het misbruik openbaar gemaakt. Toch heeft zij vanwege victim blaming haar familie een jaar lang niks verteld. “Vietnam is behoorlijk conservatief. Ik ben daar vaak verbaal lastiggevallen op straat. Mijn ouders gaven mij dan de schuld. Ze zeiden dat het waarschijnlijk lag aan de manier waarop ik me kleed, mijn neuspiercing of de manier waarop ik me gedraag. Toen ik een politierapport had ingediend, besloot ik om het te vertellen aan mijn ouders en zus. Direct gaven ze mij de schuld. Ik hoopte dat mijn zus progressiever zou zijn. Ik heb besloten om het er niet meer met ze over te hebben om mezelf geen pijn te doen. Ook al doet geen steun krijgen van mijn familie ook pijn.” CSG meldt dat het beschuldigen van het slachtoffer meestal pijnlijker is voor hem of haar dan het misbruik zelf.

    Twee op de drie slachtoffers van verkrachting maakt zonder therapie opnieuw seksueel geweld mee

    Ook buiten de familie heeft Cece negatieve reacties gehad. “Ik kreeg negatieve reacties op de Facebookpagina van de petitie, in de reacties onder artikelen van het universiteitsmagazine en zelfs op mijn persoonlijke Facebookpagina. Zo noemde iemand mij een ‘attention piece of shit’ op mijn Facebook-tijdlijn. Veel mensen vergeten vaak dat het slachtoffer een trauma doormaakt. Het vergt veel werk om deze negatieve mentaliteit te veranderen.” Toch demotiveren deze negatieve reacties haar niet. Integendeel: het geeft haar meer motivatie om verandering te brengen in hoe er in het algemeen over seksueel misbruik gedacht wordt. “Het gaat niet alleen om mij, maar ook om heel veel andere slachtoffers.”

    Hulp van de universiteit
    Het meemaken van seksueel geweld heeft bij een groot deel van de slachtoffers ingrijpende gevolgen, meldt Rutgers. Meer dan de helft van de vrouwen en bijna de helft van de mannen geven aan dat ze problemen hebben als gevolg van seksueel geweld. Het gaat hierbij met name over psychische, seksuele en relationele problemen. Enkele voorbeelden zijn beschadiging van het zelfvertrouwen en/of zelfrespect, (sterke) vermindering van behoefte aan seks, en bindingsangst. Daarnaast geeft het CSG aan dat twee op de drie slachtoffers van verkrachting zonder therapie opnieuw seksueel geweld meemaken. Professionele hulp is dus cruciaal.

    “Een reden voor het verhoogde risico op seksueel misbruik onder studenten is hun bovengemiddelde alcoholconsumptie,” laat Teeuwen weten. Onder invloed van alcohol kan een slachtoffer zijn of haar grenzen niet meer goed aangeven, waar misbruik van gemaakt kan worden. Aan de andere kant zou het kunnen zijn dat de dader grenzen niet meer goed aanvoelt.

    ‘Universiteiten zouden moeten erkennen dat seksueel misbruik in meerdere vormen voorkomt onder studenten’

    Annelies Aquarius, studentenpsycholoog en vertrouwenspersoon van Tilburg University, zegt dat studenten die ongewenst gedrag (in algemene zin) meemaken of hebben meegemaakt, vertrouwenspersonen doorgaans weten te vinden. “Meestal nemen studenten contact op met vertrouwenspersonen, studentendecanen, studentenpsychologen of opleidingscoördinatoren. Dit zijn allemaal medewerkers van de universiteit waar studenten doorgaans terecht kunnen voor laagdrempelige hulp. Ook buiten de universiteit nemen studenten contact op met hulpverleners, zoals huisartsen, psychologen of de politie. Het indienen van een klacht is ook een mogelijkheid voor studenten. Dit staat duidelijk op website van de universiteit.” Ook voor internationale studenten lijkt het helder te zijn waar ze hulp kunnen vinden omtrent ongewenst gedrag. Aquarius: “Bij de studentenpsychologen komen inmiddels bijna 40% van de aanmeldingen van internationale studenten. Wij kunnen studenten helpen wegwijs te worden in het Nederlandse zorgsysteem.” Informatie over het werk en de bereikbaarheid van hulpverleners staat ook duidelijk op de website. “Maar meer specifieke informatie over seksueel misbruik staat er niet op,” aldus Aquarius.

    Nodige veranderingen
    Teeuwen vindt dat universiteiten een belangrijkere schakel zouden moeten zijn: “Universiteiten zouden moeten erkennen dat seksueel misbruik in meerdere vormen voorkomt onder studenten en uitspreken dat dit niet getolereerd wordt. Laat het op universiteiten duidelijk zijn dat er een vertrouwenspersoon is bij wie studenten hun verhaal kwijt kunnen. Laat deze vertrouwenspersonen ook bekend zijn met het CSG om daar advies te vragen over mogelijke hulp. Ook is het van belang dat de vertrouwenspersonen een slachtoffer binnen zeven dagen na het misbruik verwijzen naar het CSG.” Volgens het CSG is er binnen die zeven dagen de meeste kans op psychisch herstel, het voorkomen van geslachtsziektes en zwangerschap, en het veiligstellen van DNA-sporen. Cece hoorde over het bestaan van het CSG van de politie. Hulpverleners van de Erasmus Universiteit hadden haar hier niets over verteld.

    Bron: universonline.nl

    Zie ook: ‘Sabotage, kleinering en seksuele intimidatie op Nederlandse universiteiten’

    #239374

    Mark
    Moderator

    We zitten als samenleving met een onrealistisch beeld van verkrachting

    Gewelddadige verkrachters, zoals Steve Bakelmans, zijn de uitzondering. De meeste verkrachters zijn net doodnormale mannen, op zoek naar intimiteit, zo doorprikt rechtspsycholoog André De Zutter (46) ons beeld van de meedogenloze bruut. ‘Ze zoenen, fluisteren lieve woordjes of brengen je nadien naar huis.’

    “Ik blijf het moeilijk hebben om daar emotioneel afstand van te nemen. Maar tegelijk denk ik dan: misschien is dat niet eens zo slecht.” Ook bij rechtspsycholoog André De Zutter (46), expert in daderprofielen van verkrachters, komt de moord op Julie Van Espen hard binnen. “Het menselijke aspect blijft je aangrijpen. Dat had ik in mijn onderzoek wel wat onderschat.”

    We spreken elkaar met zicht op zee, in Knokke. In het appartement van zijn ouders, waar André De Zutter deze week zijn vader verzorgt. Zo’n 250 kilometer veraf van de Vrije Universiteit van Amsterdam, waar de Limburger doceert. Voor het proefschrift waarmee hij vorig najaar promoveerde, verdiepte hij zich jarenlang in meer dan vijfhonderd zedendossiers. De Zutter: “In het begin zag ik plots overal daders. Een man alleen in de speeltuin? ‘Vast wel een pedofiel. Die moeten we in het oog houden.’ Op den duur werd mijn vrouw er gek van. ‘André, hou daar nu eens mee op.’ (lacht) En ze had een punt: ik was aan het overschatten. Zo’n 99,9 procent van de mannen verkracht nooit. Laten we dat niet vergeten.”

    Lees dit premium artikel verder op demorgen.be of als lid van LSG in het ledendeel.

    #239480

    Luka
    Moderator

    Wat gebeurt er in je lichaam tijdens een bevriezingsreactie?

    In de ZEMBLA-uitzending ‘Verstijfd van angst’ vertelt Marcelle Bos hoe ze jarenlang worstelde met het feit dat ze niet protesteerde toen ze werd verkracht. Ze kreeg namelijk een freeze-reactie. “Tijdens een levensbedreigende situatie kunnen er drie reacties van je lichaam optreden: vluchten, vechten en bevriezen”, legt psycholoog Agnes van Minnen uit.

    Agnes van Minnen is hoogleraar klinische psychologie aan de Radboud Universiteit en expert op het gebied van PTSS, trauma en angst. Ze heeft eerder het boek ‘Verlamd van angst’ geschreven, dat gaat over verstijven van angst tijdens seksueel misbruik.

    Overlevingsstand
    Vluchten, vechten en bevriezen zijn natuurlijke, automatische reacties die door je hersenen worden ingegeven om je leven te redden. Je brein maakt razendsnel een keuze uit de drie opties in hiërarchische volgorde. “Als het slachtoffer kan vluchten, is dat de eerste reactie, want dat is het makkelijkste. Daarna volgt de optie om te vechten en daarna om te bevriezen.”

    Je lichaam staat tijdens een levensbedreigende situatie in een overlevingsstand, dus de overwegingen worden instinctief gemaakt. “Het is te vergelijken met dat je je vinger brandt en je hand terugtrekt, zo snel gebeurt de handeling”, licht ze toe. “Je kiest er dus niet bewust voor.”

    Verlamming van je spieren
    Een bevriezingsreactie leidt bij sommige mensen tot verlamming van je spieren, bij anderen juist tot stijfheid van de spieren, alsof je letterlijk bevriest. In tegenstelling tot de vlucht- of vechtreactie, daalt de hartslag en ademhalingsfrequentie bij bevriezing. Verder neemt je lichaamstemperatuur af en vernauwen de bloedvaten waardoor je het ijskoud kan krijgen. “Door al die lichamelijke reacties overleef je makkelijker: je hebt minder zuurstof nodig en je verliest minder bloed bij eventuele verwondingen”, zegt Van Minnen.

    Dissociatie, het gevoel dat je wordt ontkoppeld van je lichaam, is een onderdeel van de verlammingsreactie. “Dit heeft als voordeel dat je emoties en pijn blokkeert, waardoor het nog steeds een optie is om te vluchten of te vechten zodra het kan”, aldus Van Minnen. “Maar dat betekent ook dat je het gevoel hebt dat je niet meer zelf kunt beslissen over wat je doet en hoe je reageert.” Een slachtoffer kan zelfs glimlachen tijdens seksueel geweld, terwijl hij of zij in feite doodsbang is.

    Vaak kunnen slachtoffers tijdens de freeze-reactie niet om hulp roepen, omdat hun spieren – dus ook de spieren rondom de stembanden – verlamd zijn. Van Minnen vergelijkt het gevoel met wat mensen in nachtmerries meemaken: “Je wilt heel hard wegrennen of schreeuwen, maar het lukt niet.”

    ‘Meewerken’ aan seksueel geweld
    Ondanks dat de spieren verlamd of verstijfd zijn, is penetratie nog steeds mogelijk. Zelfs als dat met geweld gebeurt, kunnen vrouwen toch vochtig worden. Voor slachtoffers is dit achteraf vaak onbegrijpelijk, ze konden niets doen maar dat gedeelte werkte wel. “Dit kan worden verklaard vanuit het overlevingsperspectief”, vertelt Van Minnen. “Door het vochtig worden van de vagina bereidt de vrouw een penetratie voor, gewild of ongewild.” Dit zorgt ervoor dat minder verwondingen of scheurtjes in de vaginawand ontstaan. “Het lichaam beschermt je dus tegen lichamelijke verwondingen, omdat het ‘meewerkt’ aan het seksueel geweld.”

    Levendige details herinneren
    De ‘bevriezing’ duurt zo lang als de situatie levensbedreigend is. Ook al lijkt het alsof het slachtoffer niet meer reageert, de hersenen zijn super alert. Dit verklaart ook waarom slachtoffers na zo’n reactie vaak nog zoveel levendige details kunnen herinneren, vertelt Van Minnen. “Informatie naar buiten toe wordt afgeremd, waardoor je niet kan bewegen, maar alle informatie van buitenaf komt op een normale manier of zelfs versterkt binnen.”

    Mensen die een verlammingsreactie hebben, houden de dader voortdurend in de gaten om alsnog te kunnen vluchten of vechten zodra het kan. “Je lichaam verandert dan in een milliseconde van een verlamde naar een spieractieve toestand om ervandoor te gaan.”

    De omgeving na een freeze-reactie
    Van Minnen ziet in haar praktijk dat slachtoffers na een freeze-reactie vaker last hebben om deze traumatische gebeurtenis te verwerken. “Dat komt ook door de vragen van de omgeving, zoals ‘waarom heb je niets gedaan?’ waardoor slachtoffers zichzelf gaan afvragen ‘waarom heb ik in godsnaam niets gedaan?'” Maar, vertelt ze, “eigenlijk hebben ze iets goeds gedaan, want ze hebben het overleefd en dat was de bedoeling van je lichaam.”

    Bron: zembla.bnnvara.nl

    #239856

    Mark
    Moderator

    Bij seksueel misbruik kan uit angst een genitale respons optreden

    Hoe komen wetenschappers tot dat ene inzicht dat het verloop van hun hele carrière bepaalt? Daarover vertellen ze in de rubriek Eureka, elk weekend in het AD, verzorgd door de redactie van New Scientist. Deze week: Ellen Laan, hoogleraar seksuologie bij het UMC Amsterdam.

    ‘Mijn onderzoek richt zich op seksualiteitsbeleving van vrouwen, wat hen motiveert en of ze hierin verschillen van mannen. Heteroseksuele vrouwen betalen over het algemeen nog steeds een hoge prijs voor vrijen met een man. Ze hebben minder orgasmes, meer pijn en veel meer last van grensoverschrijdend gedrag door anderen.

    ‘Een van mijn eureka-momenten beleefde ik tijdens mijn promotieonderzoek. Ik onderzocht bij vrouwen de relatie tussen de genitale respons en gevoelens van seksuele opwinding met een vaginale fotoplethysmograaf, een soort elektronische tampon. Deze tampon registreert de doorbloeding van de vaginawand en op deze manier kan de genitale opwinding bij de vrouw zeer nauwkeurig in kaart worden gebracht.

    ‘De genitale respons bleek net zoals bij mannen deels automatisch op te treden bij het kijken naar een erotische film; door bloedstuwing krijgt de man een erectie en de vagina van de vrouw wordt nat en haar clitoris gezwollen. Een eyeopener voor mij was de realisering dat dit dan ook kan plaatsvinden bij een ongewenste seksuele situatie. Als er sprake is van misbruik of van verkrachting, dan kan er een genitale respons optreden. Het optreden van een genitale respons is dus geen bewijs van instemming.

    ‘De laatste jaren is er meer over dit mechanisme bekend geworden en weten we dat dit regelmatig voorkomt. Het mechanisme is waarschijnlijk gebaseerd op angst, waardoor alle bloedvaten open gaan. Een extreem voorbeeld is mannen die met volledige erecties voor een vuurpeloton staan om te worden gefusilleerd. Natuurlijk niet omdat ze opgewonden zijn, maar omdat ze in doodsnood zijn.’

    Bron en reacties: newscientist.nl

    #239973

    Luka
    Moderator

    Een psychologe getuigt: ‘Er zijn heel wat redenen waarom slachtoffers van seksueel misbruik zwijgen’

    Line De Vlamynck, psychologe gespecialiseerd in zedenfeiten, vertelt over de slachtoffers die haar contacteren in de nasleep van Chris Dusauchoit en Valerie Van Peel: ‘Het is de verwarrende mentale spagaat waar slachtoffers vaak lang mee leven: ik heb dit uitgelokt.’

    ‘Er zijn heel wat redenen waarom slachtoffers zwijgen. Ten eerste is er een onlogisch, maar diepgeworteld schuld- en schaamtegevoel bij slachtoffers. De meeste daders verkrachten niet met expliciet geweld. Ze kruipen in het hoofd van het slachtoffer, misbruiken de band die ze vaak al met of haar hebben en maken hun slachtoffer wijs dat ze eraan meedoen of er zelfs schuldig aan zijn. ‘Je bent onweerstaanbaar mooi’, ‘je hebt me verleid’, ‘jij vond het toch ook leuk’ of ‘ik zal je eens iets tonen’, al die uitingen van psychisch geweld bezwaren de slachtoffers met de verantwoordelijkheid over wat er gebeurde.’

    Lees het hele opinie stuk hier: Knack >>

    #239974

    Luka
    Moderator

    Tess Milne praat openlijk over verkrachting

    Tess Milne is te gast bij het YouTube-kanaal van Jurre Geluk. In zijn programma Seksmobiel doet de presentatrice een boekje open over een ingrijpende gebeurtenis in haar leven, waar ze lange tijd niet over kon praten. Op negentienjarige leeftijd werd ze verkracht: “Ik heb daar anderhalf à twee jaar niet over gepraat.”

    In de YouTube-serie worden de meest uiteenlopende seksvragen gesteld. Aan Jurre en zijn gast de taak deze zo openhartig mogelijk te beantwoorden. En openhartig is Tess zeker. “Ik heb nog nooit zoiets gedaan, over seks praten in een progamma”, vertelt ze een tikkie zenuwachtig aan het begin. Voorheen wees ze dit soort vragen altijd af, omdat ze bang was dat het alleen over haar zou gaan. Maar nu hoopt ze anderen te helpen, door haar eigen verleden te delen.

    Tess en Jurre krijgen een vraag voorgeschoteld over een jongen die zich afvraagt waarom zijn vriendin niet met hem wil zoenen. Volgens de blondine kan het zijn dat hier een ingewikkelder antwoord achter schuilt, en geeft het advies zijn lief hiernaar te vragen. “Ik heb zelf ook iets naars meegemaakt met een jongen”, doet ze een boekje open. “Ik heb daar anderhalf à twee jaar niet over gepraat. Daarna wel, en toen was ik er schijnbaar klaar voor.” Jurre vraagt zich hardop af wat ze bedoelt, waarna Tess begint over het feit dat ze op negentienjarige leeftijd is verkracht.

    “Ik kan er nu over praten, gelukkig”, begint ze. “Ik heb een hele nare ervaring gehad met een jongen die mij verkracht heeft eigenlijk. Toen was ik negentien. Ik kon het gewoon niet aan.” Haar tweelingzus was haar steun en toeverlaat. “Ik zag dat ik daar andere mensen mee kon helpen, en dat geeft verlichting.”

    Bron: RTL Nieuws >>

24 berichten aan het bekijken - 76 tot 99 (van in totaal 99)

Je moet ingelogd zijn om een reactie op dit onderwerp te kunnen geven.

Gasten op de site: 7 - Leden op de site: 4
Luka, Angel, LSG_beheer, Lizboa
Forum Statistieken
Aantal topics: 1.244, Gegeven reacties: 5.954, Actieve leden: 336