Seksueel misbruik en seksueel geweld (algemeen)

Forum Lotgenoten Seksueel Geweld Achtergrond & Informatie Informatieve websites & mediaberichten Seksueel misbruik en seksueel geweld (algemeen)

Dit onderwerp bevat 105 reacties, heeft 6 stemmen, en is het laatst gewijzigd door Mark 05/11/2019 om 22:09.

25 berichten aan het bekijken - 51 tot 75 (van in totaal 106)
  • Auteur
    Berichten
  • #228820

    Luka
    Moderator

    benjeoke.nl

    ZIE JE ONGEWENST SEKSUEEL GEDRAG?
    STEL DE VRAAG!

    Ongewenst seksueel gedrag is niet oké, ook niet bij concerten, op festivals en in de clubs. Als je denkt dat iemand wordt lastiggevallen, vraag dan: ‘Ben je oké?’ Zo hebben we allemaal een mooie tijd.

    Laat iedereen weten dat jij ‘Ben je oké’ vraagt als je ziet dat iemand lastiggevallen wordt.
    Zo laat je weten dat je voor een veilig uitgaan bent en zeg je dat jij oké bent.
    Post je mening, reactie, foto etc. met de #benjeoke

     

    #228824

    Luka
    Moderator

    Nieuwsuur
    ‘Mannen staan tijdens het uitgaan als groepjes hyena’s om vrouwen heen’

    Een overgrote meerderheid van de vrouwen ervaart seksueel grensoverschrijdend gedrag tijdens het uitgaan in Rotterdam. Dat blijkt uit een onderzoek in opdracht van die gemeente, naar seksueel geweld dat plaatsvond in de afgelopen twaalf maanden. Het grootste deel van de incidenten gebeurt buiten op straat.

    Aanleiding voor het onderzoek waren meldingen van elf vrouwen die binnenkwamen bij de politie in de afgelopen jaren. Al deze vrouwen werden tijdens het uitgaan in Rotterdam gedrogeerd en daarna meegenomen naar een hotel of woning. Daar zijn ze verkracht of aangerand.

    Boos
    Nieuwsuur gaat mee stappen met Sulaika en haar nichtje Kristel. Tijdens het uitgaan hebben ze last van jongens die over hun grenzen gaan. “Ze proberen achter je te staan en willen met je dansen, terwijl je dat niet wil”, zegt Kristel. “Als je wegloopt worden ze boos. Dat is eigenlijk een beetje normaal. Het is niet onveilig, maar het is gewoon niet prettig.”

    Ook wordt ze nageroepen als ze langs een groep jongens loopt. “Ze zeggen: ‘hé lekker ding’, en als je niet reageert ben je een hoer. Je kan niets doen, ze zijn toch wel met meer.”

    Raadslid Tanya Hoogwerf van Leefbaar Rotterdam maakt zich ernstig zorgen over seksueel geweld in het uitgaansleven. Ze is blij dat er eindelijk een onderzoek is gedaan. “Je kan het voelen en constateren, maar vaak heb je een onderbouwing nodig om tot maatregelen te komen.”

    Zelf ging ze ook de straat op, samen met de politie. “Dan zie je dat jonge meiden de kroeg uit lopen en mannen als groepjes hyena’s om de vrouwen heen gaan staan.”

    Uit het onderzoek blijkt dat 77 procent van de vrouwelijke bezoekers de afgelopen twaalf maanden last heeft gehad van seksueel geweld. 90 procent past daarom haar gedrag aan. Zo ook Kristel, zij loopt liever niet met hakken op straat.

    “Dat lokt meer reacties uit. Als we bij de deur van de club aankomen, doen we onze hakken aan en lopen we naar binnen. Als ik iets korts aan heb, doe ik een lange jas eroverheen. Dan valt het minder op. Ik probeer niet te uitdagend gekleed te gaan.”

    De helft van de ondervraagden durft in de avond niet naar bepaalde plekken te gaan. Uit de gesprekken met professionals, zoals politieagenten en clubeigenaren, blijkt dat slachtoffers van ernstig seksueel grensoverschrijdend gedrag vaak alleen zijn en kwetsbaar zijn door alcohol, drugsgebruik, emotionele problemen, of een combinatie hiervan.

    Normaal
    Toch lijkt het seksueel grensoverschrijdende gedrag weinig invloed te hebben op het veiligheidsgevoel van het uitgaanspubliek. Een deel van de respondenten ziet dat gedrag als iets wat ‘normaal’ is. Slechts 14 procent van de vrouwen meldt seksuele intimidatie.

    Tanya Hoogwerf verbaast zich hierover. “Blijkbaar is het normaal geworden. Je hoort ook meisjes vragen of het er niet een beetje bij hoort. Nee, het hoort er niet bij!”

    Kristel en Sulaika doen er alles aan om gevaarlijke situaties te vermijden. “Je bent wel meer alert op je drankje. En als ik naar huis ga, probeer ik dat zo snel en veilig mogelijk te doen. Als je wordt aangesproken, loop je snel door. Meisjes moeten echt opletten, jongens doen gewoon hun ding.”

    Bron: NOS.NL

    #228825

    Luka
    Moderator

    Met de nieuwe app StopApp kunnen mensen een melding maken van intimidatie of seksueel overschrijdend gedrag.

    Heb je te maken met seksuele straatintimidatie, oftewel pikpraat? Download de StopApp en we pakken het aan. Nu ook met een boete.

    Als je last hebt van gesis, naroepen of je wordt in het nauw gedreven kun je dat op een veilige manier melden in de StopApp. De gemeente Rotterdam pakt seksuele straatintimidatie aan. Vanaf april 2018 is seksuele straatintimidatie strafbaar waardoor daders een boete kunnen krijgen.

    De StopApp app biedt jou de mogelijkheid om seksuele straatintimidatie te melden. Met één klik stuur je je huidige locatie door waar het gebeurt. Of tik op de gewenste locatie op de kaart om een eerdere situatie aan ons te melden. Wij willen graag weten waar het gebeurt om snel actie te kunnen ondernemen en de straat weer veiliger te maken. Pikpraat moet van straat!

    Download de StopApp en meld Pikpraat >>

    #229317

    Mark
    Moderator

    Misbruikt en toch een orgasme
    Het taboe van lichamelijke opwinding bij seksueel misbruik

    Verkrachting en opwinding lijken mijlenver uit elkaar te liggen. En toch kunnen ze samenvallen. Slachtoffers van seksueel misbruik kampen met schuldgevoelens wanneer hun lichaam anders reageert dan hun geest.

    Het lichaam; in het bijzonder het geslachtsorgaan, reageert op allerlei prikkels. Seksuele reacties kunnen ook ontstaan in een niet-seksuele setting. Ook angst kan bijvoorbeeld deze impulsen geven. Er is veel geschreven over de drie manieren waarop mensen reageren op seksueel misbruik: vluchten, vechten of bevriezen – maar er is nog weinig onderzoek gedaan naar de lichamelijke reactie die kan optreden, en voor verwarring, schaamte en schuldgevoel kan zorgen. Marian van Veluwen (1961) is als seksuoloog en traumatherapeut gespecialiseerd in incest-misbruik, en legt uit: “Mannen kunnen onder invloed van extreme angst een erectie krijgen en bij vrouwen kan lubricatie optreden [de vagina wordt vochtig, red.]. Hier kun je niets aan doen. Dit is een stressreactie en voltrekt zich buiten iemands wil om. Dat het te maken heeft met zin in seks is een belangrijke misvatting.”

    Het fysiek reageren op seksuele prikkels wordt in onze maatschappij vrijwel altijd geassocieerd met ‘zin hebben’

    In Nederland is hierover nog weinig onderzoek gedaan. De Amerikaanse onderzoeker Roy Levin schreef samen met de Nederlandse expert op seksueel geweld Willy van Berlo als een van de weinigen een artikel rondom dit onderwerp: seksuele opwinding en orgasme bij personen die gedwongen of niet-toegestemde seksuele stimulatie ervaren. Hierin komen ze tot de conclusie dat dit zeker voorkomt, maar ze benadrukken dat de lichamelijke opwinding – en zelfs een orgasme – bij seksueel geweld nooit gepaard gaat met het toestemmen hiertoe. Het fysiek reageren op seksuele prikkels wordt in onze maatschappij vrijwel altijd geassocieerd met ‘zin hebben’. Dit fysiek reageren uit zich volgens het artikel bij vrouwen onder andere in een verhoogde bloeddruk en hartslag, verstijven van de tepels, zwelling van de clitoris, lubricatie of een orgasme. Bij mannen komen fysieke reacties ook voor, zoals voorvocht, een erectie of ejaculatie. In een gesprek met Ellen Laan vertelde zij OneWorld dat het vrouwelijk orgasme doorgaans clitoraal is, maar bij een minderheid van de vrouwen bij coïtus bereikt kan worden – wat dus ook kan gebeuren bij seksueel misbruik.

    ‘Ik neem dit geheim mee in mijn graf’
    In september vorig jaar vertelden vier vrouwen in het televisieprogramma Misbruikt over hun ervaringen met seksueel misbruik. Een heftige documentaireserie met als doel het taboe rondom seksueel misbruik te doorbreken. Lynelle Bruins (24) was een van de deelneemsters. Zij was pas 11 toen haar stiefvader haar seksueel begon te misbruiken – en dat nog vijf jaar zou doen. Met het delen van haar verhaal en het taboe dat daarmee wordt doorbreken, speelde er voor haar nóg een groot taboe. Dit wordt in de aflevering neergezet als haar grote geheim. Bruins: “Mijn lichaam reageerde op het misbruik. Niet altijd, maar het reageerde soms alsof mijn lichaam het fijn vond, terwijl mijn hoofd dacht ‘ik wil dit niet’.” In haar woonplaats Haarlem vertelt Bruins opnieuw over het taboe van orgasmes binnen seksueel misbruik.

    “Initieel dacht ik altijd, ik neem dit geheim mee in mijn graf”, vertelt ze. Bruins, die in haar seksleven na het misbruik nog jarenlang hindernissen ervoer, ging op het internet op zoek naar slachtoffers zoals zijzelf, en ontdekte dat ze niet de enige was. “Ik las dat iemand het vergeleek met kietelen. Wanneer iemand je kietelt, reageert je lichaam daarop, net zoals bij mij tijdens het misbruik. Dit soort verhalen hielpen mij begrijpen wat mijn lichamelijke reactie betekende – of vooral niet betekende.” Na Bruins’ onthulling kreeg ze veel berichten van vrouwen die haar bedankten en aangaven soms al tientallen jaren met dit ‘geheim’ rond te lopen. Dat gaf haar weer de motivatie haar verhaal te blijven vertellen.

    ‘Zie je wel dat je wil’
    In situaties met (herhaaldelijk) seksueel misbruik kan de fysieke reactie tegen het slachtoffer gebruikt worden. Door de ‘zie je wel dat je wil’-beschuldiging gaat een slachtoffer zich afvragen of de overtreder misschien gelijk heeft. ‘Wanneer het lichaam blijkbaar positief reageert, vind ik dit dan wel zo erg’? Precies dit was de reactie van Bruins toen zij orgasmes ervoer tijdens het seksueel misbruik: “Vroeg ik er niet zelf om? Heb ik het niet uitgelokt?” In haar hoofd ontstond een enorme tweestrijd, waarbij gevoelens van zelfhaat haar overvielen. Deze gedachten spelen een grote rol in dit taboe. Zo vertelde Bruins dat ‘haar lichaam was niet meer van haar’ was, een gevoel waar haar misbruiker op inspeelde.

    Hoe zit het met mannen?
    Bij het weerleggen van de misvatting dat fysieke opwinding bij seksueel misbruik impliceert dat het slachtoffer ‘stiekem’ zin heeft, komen ook andere misvattingen aan het licht. Zo wordt vaak gedacht dat vrouwen mannen niet kunnen misbruiken. Toch is dat wel degelijk mogelijk, vertelt Bas1. Hij is inmiddels 51, en beseft pas de laatste jaren volledig dat de seks die hij als 17-jarige met zijn lerares had, seksueel misbruik was 2. De misvatting dat een orgasme voor een man altijd fijn is, was voor Bas erg herkenbaar. “Ze vroeg me ooit hoe het voor mij was. Ik antwoordde dat het als een soort ritueel voelde waar ik aan mee moest doen. Dit vond ze geen leuk antwoord.”
    Seksueel misbruik kán gepaard gaan met fysieke opwinding, maar dat verandert niets aan de aard van het misbruik. De lichamelijke signalen zijn biologisch verklaarbaar, maar door bestaande misvattingen kampen slachtoffers van seksueel misbruik nog altijd met verwarring en schaamte wanneer deze signalen optreden. Bewustzijn hierover is de eerste stap naar het doorbreken van dit taboe.

    Om privacy-redenen is Bas een gefingeerde naam. Zijn gegevens zijn bekend bij de redactie.

    Bron: oneworld.nl

    #230259

    Luka
    Moderator

    Mensonterende porno maakt wereld niet beter
    De algemene toegankelijkheid van hardcore porno via internet – met de boodschap dat vrouwen het fantastisch vinden met geweld te worden genomen – is zeer schadelijk.

    Eerst vertelde porno-ster Bobbi Eden dat ze een collega die haar anaal wilde verkrachten van zich af moest schoppen (interview in Volkskrant Magazine van 26 januari). Daarna zei ze dat 60 à 70 procent van de vrouwen in de pornowereld misbruikt of mishandeld is en dat een tijdlang gold: hoe extremer de dingen die je deed, hoe interessanter je was. Je zou verwachten dat de interviewer onmiddellijk zou doorvragen, maar vreemd genoeg vond die dat het tijd werd om over Edens huwelijk en kinderwens te beginnen.

    Lees verder op volkskrant.nl >>

    #230260

    Luka
    Moderator

    De harde waarheid achter porno

    “Voor de normale, pornokijkende man, zijn pornosterren bijna superhelden. Dit weet ik, omdat ik ook ooit zo’n normale, pornokijkende man was.

    Ik herinner me de gedachten die door m’n hoofd schoten: ‘Hoe doet hij dat? Wat een grote penis! Wat een geweldig lichaam heeft zij, ze is niet te houden!’

    En dat is goed. Als regisseur hóóp ik dat kijker dit denken zodra ze één van m’n films zien. Ik plan, cast, schiet, doe de regie en bewerk de films juist om dit soort gedachtes op te wekken. Ik creëer fantasieën.

    Het probleem begint wanneer de kijker vergeet dat dit fantasieën zijn, en het perspectief verliezen. Soms worden ze onzeker over hun eigen seksuele prestaties. Ze denken dingen als: ‘Ik wou dat mijn penis zo groot was’ of: ‘Ik wou dat mijn vriendin deze dingen deed.’

    Raad eens? De porno die jij kijkt geeft geen goed beeld van de werkelijkheid. Het is niet alleen reëel voor jouw sexleven, maar ook tijdens het filmen wordt er iets gecreëerd wat eigenlijk helemaal niet zo is. Je ziet maar een fractie van wat er allemaal op set gebeurt.

    Wees voorbereid op de harde waarheid.

    Grote penissen
    Het klopt dat de meeste acteurs een groot apparaat hebben. Jij bent misschien onder de indruk, maar weet je dat het voor de pornoactrices alleen maar vervelend is?

    Slechts een klein percentage van de vrouwen kan een grote lul hebben en hiervan genieten. Wanneer ik aan het filmen ben, zie ik direct wanneer een vrouw pijn heeft. Ik zie het aan haar gezichtsuitdrukking, maar ook aan de hand die ze op zijn heup legt om te voorkomen dat hij te diep penetreert.

    Ik knip deze ‘pijn-indicators’ er meestal uit, omdat het afleidend werkt voor de kijker. Op deze manier zie je dat het acteurs zijn, die gewoon hun werk doen. Dat wil je niet. Je wilt in die fantasiewereld blijven.

    Marathonsex
    Een 20 tot 60 minuten durende sessie rampetampen is meer regel dan uitzondering in de meeste pornofilms. Wat je niet ziet, is wat er gebeurt voordat de camera begint met draaien. Wat ik zie, is dat 95% van de pornoacteurs erectiepillen slikt of zichzelf met een goedje inspuit voor de opnames.

    Je ziet alleen het eindproduct. Je ziet niet dat de opnames telkens gestaakt worden. Acteurs moeten ook tussendoor eten en drinken, of weer een erectie krijgen. Soms betekent dat wéér een pil, of opnieuw een naald in hun penis.

    Ook wordt de opname soms gestaakt omdat iemand moet plassen, er weer even glijmiddel gesmeerd moet worden of er foto’s gemaakt moeten worden. Het gaat maar door.

    Het gebeurt bijna nooit dat de acteurs zo lang achter elkaar doorgaan als het lijkt. Ze redden het misschien iets langer dan een normaal persoon, maar geloof me: in sommige gevallen wil je dat niet.

    Stel je maar eens voor dat je 6-7 dagen per week lange sexsessies moet hebben, jaren achter elkaar. Dan gebeuren er dingen met je penis waar elke man bang van wordt. Sommigen worden totaal ongevoelig, en kunnen niet meer ejaculeren tijdens de seks. Ze moeten met zichzelf aan de slag om tot een orgasme te komen. Soms gebeurt het dat ze tolerant worden voor erectiepillen, en ‘m helemaal niet meer omhoog krijgen. Thuis niet én op het werk niet.

    Spontane anale sex
    Anale sex gebeurt nóóit spontaan. Voor een scene moet een vrouw zich goed hebben voorbereid. Zo moet ze meerdere klysma’s hebben gehad en eet ze 4 tot 12 uur tot de opname niks meer. Je kunt je indenken wat er gebeurt wanneer ze dat wel doet.

    De eerstvolgende keer dat je kringspier-stretchende porno kijkt, moet je daar maar aan denken. De actrice vergaat waarschijnlijk van de honger – op de set horen we soms magen rommelen – en ze heeft meer klysma’s gehad dan de bewoners van een bejaardentehuis.

    Niet te stillen libido’s
    Tuurlijk zijn er actrices die het alleen doen voor de sex, maar dit zijn er maar weinig. Uit ervaring weet ik dat de meeste dames het puur en alleen voor het geld doen, gevolgd door de hielenlikkerij, dan de vrijheid en dán pas de sex zelf.

    Maar ze doen het, en ze doen het meestal goed. Ze hebben geleerd om te faken.

    Regisseurs boeit het geen reet, zolang een acteur maar kan acteren. Zolang ze doet alsof ze alles leuk vindt, is het goed. We weten dat we met goed film- en editwerk, al heel veel kunnen bereiken. Zelfs als de actrice het niet echt naar haar zin lijkt te hebben.

    Vrouwelijke ejaculatie
    Er bestaat discussie over de echtheid van vrouwelijke ejaculatie. Ik kan je vertellen dat je niet altijd krijgt wat je denkt, als er gesquirt wordt in een pornofilm.

    Het gebeurt namelijk bijna altijd dat de actrice gewoon urineert. Soms wordt het filmen even stopgezet, zodat de actrice haar vagina kan vullen met water.

    Yep, dat gebeurt echt.

    Seks zonder condooms
    Ondanks het feit dat acteurs elke 14 tot 30 dagen getest worden op SOA’s, ken ik genoeg pornosterren die al zo vaak een geslachtziekte hebben gehad dat ze een tolerantie voor de medicijnen hebben ontwikkeld.

    En geloof me: dat is niet zo raar. Elk individu dat zoveel onveilige sex heeft als een pornoster, zal hetzelfde hebben.

    Als je ooit twijfelt, onthoud dan mijn wijze les: heb nooit onveilige sex met iemand waaraan je nog niet durft te vragen of hij/zij zijn/haar anus wil scheren.”

    Bron: menshealth.com

    #230388

    Mark
    Moderator

    De mantel der liefde

    Quickscan naar huiselijk geweld in orthodox-protestantse gezinnen

    Geweld in afhankelijkheidsrelaties, ook wel huiselijk geweld genoemd, komt in alle kringen voor, ongeacht cultuur of religie. Huiselijk geweld is een mondiaal probleem. Wel zijn er verschillen zichtbaar in de achtergrond, de aard en de dynamiek van het geweld binnen verschillende culturele en/of religieuze groepen. Een effectieve aanpak van huiselijk geweld houdt dan ook rekening met deze verschillen.

    Dit rapport gaat over huiselijk geweld binnen orthodox-protestantse gemeenschappen. Het gaat om gemeenschappen die zich in Nederland vooral in kleinere gemeenten bevinden, in een gebied in Nederland die wel de biblebelt (de ‘bijbelgordel’) wordt genoemd.

    Lees het rapport movisie.nl >>

    #230391

    Mark
    Moderator

    jongensvandonrua.nl

    Op deze website vind je o.a. de getuigenissen van mannen en vrouwen die in hun kinderjaren misbruikt zijn door Salesianen, tijdens hun verblijf in Huize Don Rua te ‘s-Heerenberg, of elders. Op verschillende leeftijden, en onder verschillende omstandigheden. Eenmalig of meermalig aangerand, verkracht, gechanteerd, bedreigd. In situaties waarin sprake is van ernstig misbruik van macht, maatschappelijk aanzien, autoriteit en vertrouwen. Mannen en vrouwen, voor het leven getekend, maar niet het leven waar ze als kind voor tekenden.

     

    De NCRV heeft in 2012 en documentaire uitgezonden: ‘De jongens van Don Rua’

    #231121

    Mark
    Moderator

    Podcast “Dark number”: De stilte na verkrachting

    Vorig jaar deden meer dan 4.000 slachtoffers aangifte van verkrachting. Maar volgens experten ligt het echte aantal slachtoffers nog veel hoger, het zogenaamde “dark number”. Guy De Troyer ging op zoek naar enkele slachtoffers die nooit eerder hun verhaal durfden doen en sprak met hen.

    4.157 slachtoffers deden in 2017 aangifte van verkrachting, dat blijkt uit het antwoord van een parlementaire vraag van minister van Justitie Koen Geens aan Carina Van Cauter. Maar volgens experten ligt het werkelijke cijfer verkrachtingsslachtoffers nog aanzienlijk hoger. Veel slachtoffers willen of durven geen aangifte te doen.

    Guy De Troyer ging op zoek naar de vrouwen die hun geheim koste wat het kost verborgen willen houden, en vroeg hen waarom ze dat doen. Vier vrouwen doen hun verhaal voor het eerst in deze podcast. Nooit eerder getuigden ze over wat hen overkwam. Slachtoffers die wel aangifte doen, stoten soms op een muur van onbegrip. Het overkwam onder meer actrice Hilde Van Mieghem. Haar verkrachter werd uiteindelijk toch door het assisenhof van Marseille veroordeeld tot vijf jaar.

    Dat veel slachtoffers geen aangifte durven te doen, heeft vaak te maken met schaamte en schuldgevoelens, maar ook met de te lage strafmaat. Wie veroordeeld wordt voor verkrachting zonder verzwarende omstandigheden, wacht een maximumstraf van vijf jaar. Advocate Nina Van Eeckhaut vindt die strafmaat veel te laag, en pleit voor strengere sancties.

    Luister de podcast op soundcloud.com >>

    Bron: vrt.be

    #231180

    Luka
    Moderator

    Eén jaar #MeToo heeft op de werkvloer vooralsnog bar weinig opgeleverd, zeggen vertrouwenspersonen die door de Volkskrant zijn geënquêteerd. Hoe kan dat? En is er dan helemaal niets veranderd? Toch wel.

    Het gebeurde heel klassiek op de kerstborrel. Met haar collega’s van de Amsterdamse afdeling van ProRail stond ze vorig jaar december om een uur of vier in een café op de Amsterdamse wallen toen een verkeersleider met een slok op over haar uiterlijk begon; dat ze er vroeger nog wel eens leuk uitzag – met mooie jurkjes en zo – maar dat het nu niet veel meer was. Ze wist zich geen houding te geven en zei maar dat ze zes kilo was aangekomen: die jurkjes paste ze niet meer.
    De sfeer werd wat joliger; hij begon haar lichaam omstandig te bekijken en zei dat hij het zich niet kon voorstellen. Waarop ze iets naar voren boog en naar haar billen wees. Daar kreeg ze, zo zou ze later zeggen, ‘onmiddellijk spijt van.’ Want de verkeersleider vatte het blijkbaar op als een uitnodiging om die te bevoelen. Ze duwde zijn hand weg en een collega schoot haar te hulp en waarschuwde: ‘Val dat meisje niet zo lastig.’ Maar even later was het opnieuw raak en zat hij weer aan haar billen. Toen ze duidelijk maakte dat ze daar echt niet van gediend was, begon hij haar te beledigen: dat ze niets voorstelde, niets was. Ze barstte in tranen uit. Een teamleider greep in en de verkeersleider vertrok boos naar huis.

    Lees verder op de site van de Volkskrant >>

    #231461

    Luka
    Moderator

    Seksueel grensoverschrijdend gedrag in de cultuursector: “Het voelde als een machtsstrijd en hij had er lol in”

    Met de Kunstenbond, het Platform voor Freelance Musici en de Nederlandse Beroepsvereniging voor Nederlandse Film- en Televisiemakers stelden we een enquete op over #MeToo in de cultuursector. Bijna de helft van de 550 mensen die de enquete invulden zegt zelf te maken hebben gehad met seksueel grensoverschrijdend gedrag.

    Het is alweer een jaar geleden dat de hashtag #MeToo zich als een lopend vuurtje over het internet verspreidde. De term heeft een hoop mensen die zich wilden uitspreken over en tegen seksuele intimidatie en seksueel grensoverschrijdend gedrag kunnen helpen.

    Met enige regelmaat hebben dansers en cabaretiers van vergelijkbare ervaringen gesproken. We vroegen ons dan ook af: wat is er aan de hand binnen de cultuursector? Is deze branche vruchtbare grond voor seksueel grensoverschrijdend gedrag, of krijgen incidenten uit de kunsten (toevallig) relatief veel publiciteit?

    Om een beeld te krijgen van de omvang van het fenomeen in Nederland besloten we een enquête uit te zetten. Samen met de leden van de Kunstenbond, het Platform voor Freelance Musici en de Nederlandse Beroepsvereniging voor Nederlandse Film- en Televisiemakers stuurden we deze aan bijna 8000 mensen: allemaal professionals in de cultuursector. Van deze groep mensen hebben 550 de enquête ingevuld.

    Wat meteen opvalt: 45 procent van de respondenten zegt zelf te maken te hebben gehad met seksueel grensoverschrijdend gedrag. Bijna de helft! Van louter incidenten kun je dus niet spreken. Een greep uit de ervaringen die mensen bij het invullen van de enquête met ons wilden delen:

    “Een exhibitionistische acteur waarmee ik op tour was. Hij overrompelde me toen hij zijn broek omlaag trok terwijl ik met hem stond te praten. Hij was naakt van onderen. Hij praatte gewoon door en deed of er niets aan de hand was. Hij vond het erg grappig dat ik me er ongemakkelijk bij voelde (hij kon dit aan me zien). Ik probeerde hem in zijn ogen te blijven aankijken en vooral niet omlaag te kijken. Het voelde als een machtsstrijd en hij had er lol in.”

    “Op de opleiding academie voor kleinkunst: naast überhaupt al het manipulatieve gedrag en machtsmisbruik door de artistiek leider hoorde ik vaak seksuele, foute opmerkingen naar jonge studentes om mij heen.”

    “Lang geleden tijdens vakstudie piano door mijn leraar gestreeld en gekust een aantal keren.”

    Één op de vijf mensen laat zelfs weten dat het afhouden van het seksueel contact gevolgen heeft gehad voor zijn of haar loopbaan. Met andere woorden: niet ingaan op avances was bepalend voor hun carrière. Meer dan de helft (57 procent) van de respondenten vindt het dan ook nodig dat er een actieplan komt om dit probleem in hun sector bespreekbaar te maken en aan te pakken.

    We lieten de resultaten van de enquête zien aan de minister van Onderwijs Cultuur en Wetenschap, Ingrid van Engelshoven. Zij zegt geschokt te zijn en wil binnenkort met de sector in gesprek over de stappen die gezet moeten, op weg naar een veilige werkomgeving.

    Je kunt de volledige resultaten van de enquête bij ons opvragen.

    Op donderdag 29 november, om 21:00 bij NPO2, zie je onze tweede reportage over #MeToo in de kunst- en cultuurwereld in Nederland.

    Bron: brandpuntplus.kro-ncrv.nl  (het artikel noch de uitzending is nog te vinden op de site)

    #232398

    Mark
    Moderator
    #232549

    Luka
    Moderator

    Zwangere Guy maakt bikkelhard nummer over hoe zijn moeder misbruikt werd: “Fans leren mij nu écht kennen”

    De Brusselse rapper Zwangere Guy, of Gorik Van Oudheusden in het echte leven, heeft een nieuwe single uit, “Gorik pt. 1”. Daarin rekent hij op een expliciete manier af met zijn gewelddadige stiefvader, die zijn moeder sloeg en misbruikte. “Het werd tijd dat de fans te weten kwamen waar ik vandaan kom”, legde Zwangere Guy uit in “De afspraak”.

    Het nummer en vooral de videoclip van “Gorik pt. 1” hakken er stevig in. Zwangere Guy beschrijft hoe zijn moeder geterroriseerd werd door haar partner, zijn stiefvader. “Ik wou de clip echt hard, dat is het enige dat ik aan de maker gezegd heb”, legt de rapper uit.

    “Ik ben op mijn 14 thuis weggelopen”, doet Zwangere Guy zijn verhaal verder in “De afspraak”. Ik ben wel egoïstisch geweest en heb mijn 3 jaar jongere zus laten zitten. Daar heb ik nog spijt van. Ik heb de eerste 16 zinnen van dit nummer een jaar geleden geschreven, in tranen. Ik ben dan even gestopt met schrijven, maar dit ben ik volledig. Het was tijd om mijn fans te laten zien van waar ik kwam. Het was voor mij een manier van verwerken.”

    De Brusselse rapper raakt duidelijk een gevoelige snaar met het nummer, want de reacties stromen binnen. “De dag dat het lied uitkwam vorige week, heb ik 500 berichten gekregen, waarvan 100 van meisjes en jongens die hetzelfde hebben meegemaakt en zij bedanken mij. Ik ben blij dat het een steun kan zijn voor anderen.”

    Ik mis haar
    Zwangere Guy is nog maar 6 maanden fulltime muzikant. Hij tekende een contract bij platenmaatschappij Universal. “Er komen nog zeker drie delen van dit verhaal. In deel 2 wil ik in de huid van mijn moeder kruipen. Ik wil haar verhaal duidelijk maken, ik wil begrijpen wie ze is.”

    Zijn moeder heeft het nummer ondertussen ook gehoord. “Ze vond het mooi. Ik heb haar al 3,5 jaar niet meer gezien, maar nu hebben we wel weer contact met elkaar, via Facebook en sms. Nu kunnen we misschien zien hoe we elkaar kunnen ontmoeten. Zij wil dat. Ik mis haar, maar daar zijn we nog niet aan toe.”

    Voor de videoclip en een video van het interview: VRT.be >>

    #232608

    Mark
    Moderator

    Verkrachte Andrea (27): ‘Denk nooit dat dit jou niet kan overkomen’

    “Ik had nooit gedacht dat dit mij zou overkomen. Ik ben sterk, slim en onafhankelijk. Niets van dat maakt uit als je overgeleverd bent aan een man die jou wil pijn doen.” Dit vertelt de Amerikaanse Andrea Sicignano (27) nadat zij na een nachtje stappen in Madrid ernstig werd mishandeld en verkracht. Om anderen te waarschuwen, doet zij nu haar verhaal.

    Andrea, oorspronkelijk uit New York, verhuisde zo’n zes maanden geleden naar Madrid om een nieuw en spannend hoofdstuk in haar leven te starten. En dat was het ook. Tot twee weken geleden. De avond begon nog geweldig. Ze ging met een vriendin naar een flamencoshow en later wat drinken op café. Aangeschoten verloren ze elkaar ’s nachts uit het oog in een bar. Andrea ging alleen naar huis, maar nam de verkeerde bus. Ze eindigde in een eindstation in een onbekend deel van de stad.

    Lees verder op ad.nl

    #232983

    Mark
    Moderator

    Factsheet ‘SEKSUEEL GEWELD TEGEN VOLWASSENEN DOOR ONBEKENDEN’ *

    Seksueel geweld is wat in de wet als aanranding en verkrachting is gedefinieerd, dat wil zeggen penetratie (verkrachting) of andere seksuele handelingen (aanranding) waarbij geweld is gebruikt, dreiging met geweld of gebruik is gemaakt van een situatie of toestand waardoor iemand niet in staat was te weigeren (bijv. door middelengebruik).

    In het Istanbul Verdrag wordt de volgende definitie gehanteerd: Het zonder wederzijds goedvinden op seksuele wijze vaginaal, anaal of oraal met een lichaamsdeel of object binnendringen van het lichaam van een ander. Het gaat er hierbij dus om dat de seksuele handeling zonder toestemming van de ander wordt verricht.

    Lees verder >>

    * Deze factsheet is ontwikkeld door Movisie i.s.m. diverse ketenpartners in de strijd tegen seksueel geweld.

    #233027

    Luka
    Moderator

    ‘Nederlanders onderschatten probleem van seksuele intimidatie’

    Zowel vrouwen als mannen in Nederland onderschatten hoe vaak vrouwen seksueel geïntimideerd worden. Dat blijkt uit het jaarlijkse rapport van onderzoeksbureau Ipsos, waarin zo’n 30.000 mensen uit 37 landen worden ondervraagd over hun kijk op de werkelijkheid.

    In Nederland zijn 500 mannen en vrouwen ondervraagd. Op de vraag ‘Van hoeveel van de 100 vrouwen in Nederland denkt u dat ze zeggen dat ze een vorm van seksuele intimidatie hebben ervaren sinds ze 15 jaar werden?’, antwoordden de mannen 38 procent. De vrouwen dachten dat het een fractie meer was. In werkelijkheid ligt het percentage op 73 procent, veel hoger dus.

    Dat is opvallend omdat de Nederlandse inschattingen in dit rapport over onderwerpen als criminaliteit, zonne-energie en werkeloosheid vaak veel te negatief zijn. Als het over seksuele intimidatie gaat, schatten ze de situatie dus juist veel positiever in dan die werkelijk is.

    Hoe kan dat, nu #MeToo al een jaar lang onderwerp van gesprek is en hoog op de agenda staat bij bedrijven, organisaties en de politiek? In een land als Nederland, waar organisaties in samenwerking met de overheid campagnes voeren voor seksuele bewustwording en emancipatie?

    “Nederland is in veel opzichten een modern en progressief land, maar in de samenleving worden mannen en mannelijkheid nog wel hoger gewaardeerd dan vrouwen en vrouwelijkheid”, zegt Jens van Tricht, oprichter van Emancipator. “We vinden het moeilijk om kritisch naar onszelf te kijken en onze blinde vlekken te zien.”

    Van Tricht maakt zich al dertig jaar sterk voor feminisme en de actieve inzet van mannen voor rechtvaardige genderverhoudingen en is niet verbaasd over de uitkomsten. “Dit soort cijfers is al tientallen jaren bekend en er verandert niet zo veel. Ook #MeToo verandert dat niet ineens. Je kunt bewustwordingscampagnes voeren, maar dat is tegen de klippen op werken.”

    Lange adem
    Er is geen snelle oplossing voor het probleem, meent hij. “Voor gedragsverandering is een lange adem nodig. Deze dingen zijn aangeleerd en eeuwenlang geïnternaliseerd en geïnstitutionaliseerd. Om dit op te lossen is toewijding nodig om door te gaan, ons hier voor sterk te maken en niet op te houden. Want er is nog lang geen gelijkheid in behandeling van man en vrouw. Dat is een kwestie van lange adem.”

    Toch ziet Van Tricht ook hoopvolle signalen. “De laatste tien jaar zie ik steeds meer mannen die zich bijvoorbeeld in blogs uitspreken en zich in workshops inzetten tegen geweld tegen vrouwen. Zij nemen de zorg voor hun kinderen serieus en verklaren zich als vanzelfsprekend solidair met de vrouwen. Maar er is ook een sterke tegenbeweging die traditionele mannelijkheid en gezinsnormen wil herstellen.”

    Ook Willy van Berlo van het Rutgers Kenniscentrum is niet verbaasd over de hoge cijfers en de onwetendheid over het probleem. Uit de monitor Seksuele gezondheid in Nederland 2017 blijkt dat meer dan de helft van de vrouwen in Nederland te maken heeft gehad met seksuele intimidatie. “Ondanks #MeToo en campagnes onderschatten mensen het probleem nog steeds. Elke keer als dit soort cijfers naar buiten komt ben ik verbaasd dat mensen het ‘schokkend’ noemen. Dit zou geen nieuws meer moeten zijn.”

    Dat de Ipsos-cijfers zo veel hoger liggen dan de cijfers van Rutgers, ligt volgens haar aan de vraagstelling. “Dat cijfer komt uit Europees onderzoek. Zij tellen seksueel getinte opmerkingen mee, wij niet. En onze ervaring is dat mensen seksuele intimidatie gaan herkennen naarmate je gedragingen specificeert en de vraag explicieter stelt. Dan wordt het percentage hoger.”

    Tijd nodig
    Rutgers rondde afgelopen oktober een landelijke actieweek tegen ongewenst seksueel gedrag af. Zo’n campagne is zeker niet nutteloos, vindt Van Berlo, dat moet juist doorgaan omdat gedragsverandering zo veel tijd nodig heeft. “We werken almaar aan bewustwording. De sociale norm moet veranderen. Het is nu ‘alles moet maar kunnen’ maar het basisprincipe moet respect zijn.”

    Om dat te bereiken moeten de politiek, maar ook ouders en leerkrachten, een veel grotere rol spelen, zegt Van Berlo. “Tot nu toe is de politiek hier veel te versnipperd in. Er moet structureel aandacht komen voor seksuele weerbaarheid in het onderwijs. Het moet vanaf groep 1 tussen de oren komen wat respect is, wat ongewenst gedrag is, hoe om te gaan met genderongelijkheid, zodat het kind gaandeweg leert: ‘Je lichaam is van jou’.”

    Het verschil tussen werkelijkheid en perceptie is ook volgens Ipsos-onderzoeker Sjoerd van Heck goed te verklaren. “Persoonlijke ervaringen gooien meer gewicht in de schaal en maken meer indruk. Over een thema als seksuele intimidatie praat je mogelijk niet zo snel met je familie, terwijl je dat wél doet als je je baan verliest. Dat zijn de verhalen die blijven hangen en waar het verschil tussen werkelijkheid en perceptie ontstaat.”

    Overschat
    “In ons onderzoek zijn er thema’s die worden onderschat en thema’s die worden overschat”, legt Van Eck uit. “De onderschatte thema’s zijn seksuele intimidatie en klimaat. Werkeloosheid en immigratie worden juist overschat.” Volgens Van Heck weerspiegelt dat de zaken waar mensen zich druk om maken. “De cijfers laten zien wat leeft bij de mensen. Hoewel er veel gepraat wordt over seksuele intimidatie, leeft het onderwerp minder.”

    Niet alleen Nederlanders zitten er behoorlijk naast wat seksuele intimidatie in eigen land betreft. Ook in Frankrijk, Duitsland en vooral in Denemarken is het werkelijke probleem veel groter dan de ondervraagden inschatten.

    Bron: NOS.nl

    #233490

    Luka
    Moderator

    Veel vrouwen verstijven bij verkrachting: ‘Intern schreeuwde ik, maar ik kon niets doen’

    “Heb je je niet verzet?” Vrouwen die zijn verkracht, krijgen die vraag vaak te horen. Maar uit nieuw onderzoek blijkt dat vrouwen dat vaak helemaal niet kunnen. Zeven op de tien vrouwen bevriezen als ze worden aangevallen door een verkrachter, zij kunnen zich niet verweren.

    Luna, niet haar echte naam, overkwam het. Toen ze begon met studeren, verhuisde ze naar een studentenhuis. Ze vertrouwde haar huisgenoten, één van hen zag ze zelfs als een soort oudere broer. “Hij was ongeveer 15 jaar ouder dan ik en ik ging vaak naar hem toe als ik advies nodig had.”

    Schaamte te groot
    “Hij is ‘s nachts een keer naar mijn kamer gekomen. Ik gaf hem heel duidelijk aan dat ik het niet wilde, maar kwam in een soort verstijving. Ik raakte mijn stem kwijt. Intern schreeuwde ik keihard, maar er kwam alleen nog een soort gepiep uit mijn keel, en ik kon me niet bewegen. Ik voelde me te verlamd om eruit te komen. Het voelde alsof iemand een glazen stolp over me heen had gezet. Om de pijn aan te kunnen moest ik me van mijn lichaam afsluiten. Ik zag het allemaal gebeuren, maar ik kon er niets aan doen.”

    “Ik reageerde telkens op dezelfde manier als toen. Ik verstijfde.”

    Het bleef niet bij die ene keer. Luna werd meerdere keren verkracht door dezelfde man, iedere keer bevroor ze. “Ik reageerde telkens op precies dezelfde manier als toen. Ik verstijfde.” Ze durfde het tegen niemand te vertellen, en probeerde net zoals de vorige keren gewoon door te gaan met haar leven. “Ik wilde gewoon normaal zijn, en wilde dat het niet gebeurd was. Ik schaamde me dat ik het telkens had laten gebeuren en mezelf niet had kunnen verdedigen, terwijl ik mezelf als zo’n sterke vrouw zag.”

    Uiteindelijk studeerde ze cum laude af en haalde ze twee masters, maar dat betekende niet dat het goed met haar ging. “Voor de buitenwereld leek ik een succesvolle, jonge, enthousiaste vrouw met een groot sociaal netwerk en een goede baan, maar van binnen klopte het niet. Ik raakte in paniek als bepaalde mensen te dichtbij kwamen en een gezonde relatie opbouwen met een man bleek onmogelijk. Ik werd vaak getriggerd en had last van flashbacks en nachtmerries, op een gegeven moment kreeg ik een burn-out.”

    Posttraumatische stress
    Luna is niet de enige. Bevriezen tijdens misbruik blijkt een belangrijke indicatie dat iemand een posttraumatische stressstoornis kan krijgen. Vrouwen die verstijfden tijdens hun verkrachting, hadden een bijna drie keer zo’n grote kans op het ontwikkelen van PTSS, volgens nieuw Zweedse onderzoek. De kans dat ze een zware depressie ontwikkelden, was bijna 3,5 keer zo hoog als bij vrouwen die zich wel enigszins konden verzetten.

    Volgens Iva Bicanic, hoofd van het Landelijk Psychotraumacentrum UMC Utrecht en het Centrum Seksueel Geweld, komt dat doordat verkrachtingsslachtoffers zichzelf de schuld geven dat ze zich niet verzet hebben. “Ze schamen zich ervoor.” Daardoor durven ze ook niet over de verkrachting te praten en komen ze niet tot een normale verwerking.

    Geen normale verwerking
    En dat terwijl het heel normaal is om tijdens een verkrachting te verstijven, zegt Bicanic. “Het is een automatische reactie van je lichaam op extreme stress, het is een overlevingsreactie. Je probeert op zo’n moment levend uit de situatie te komen – liever verkracht dan dood -, en je lichaam denkt dat dat het beste kan door te verstijven.”

    Hoewel ‘niets doen’ tijdens een verkrachting in de praktijk dus normaal slachtoffergedrag is, gaat de wet ervan uit dat diegene die niet wil, gewoon kan stoppen. Bicanic: “Als je naar de politie gaat om aangifte te doen van verkrachting, dan vragen ze of en hoe je je hebt verzet. Een verkrachting wordt volgens de wet pas een verkrachting genoemd als er sprake is van geweld of dwang, terwijl daar vaak geen sprake van is. Als mensen verlammen door de angst, kunnen ze niet terugslaan.”

    Wanneer is er volgens de wet sprake van verkrachting?

    Op de website van het Openbaar Ministerie staat dat er sprake is van aanranding of verkrachting als er seksuele handelingen worden afgedwongen met geweld. Seksuele handelingen zijn ook strafbaar als iemand bijvoorbeeld onder invloed van middelen bewusteloos is of lichamelijk onmachtig, het wordt dan alleen geen aanranding of verkrachting genoemd. Er staat wel evenveel straf op.

    “Een manier om ervoor te zorgen dat je in zo’n situatie niet verstijft, is er eigenlijk niet. Het is een hele primaire reactie van je lichaam, daar kun je je niet op voorbereiden.” Je kunt er achteraf wel voor zorgen dat je de gebeurtenis zo goed mogelijk verwerkt. “Als je het hebt meegemaakt, kun je er het beste met een professional over praten. Bij het Centrum Seksueel Geweld leggen ze je dan bijvoorbeeld uit dat ‘niets doen’ normaal slachtoffergedrag is, en ze helpen je ook de dagen en weken erna door te komen. Ze leggen precies uit welke stressreacties je kunt verwachten en hoe je daarmee om kunt gaan.”

    Flashbacks en paniekaanvallen
    De eerste jaren na haar verkrachting vertelde Luna niemand erover. Uiteindelijk besloot ze om er wel aangifte van te doen. “Maar op het politiebureau voelde ik me niet veilig en ik voelde me ook niet serieus genomen, dus ik zag ervan af.” Door die ervaring vond ze het in de jaren erna nog veel moeilijker om over haar verkrachting te praten.

    Uiteindelijk is ze met een professional van de Blauwe Maan gaan praten, een organisatie die gespecialiseerd is in hulp na onvrijwillige seks en misbruik. “Ik had er nooit mee gedeald, en tijdens mijn burn-out realiseerde ik me dat het zo niet langer kon. De triggers stonden mijn geluk in de weg en maakten de simpelste acties pijnlijker dan nodig.”

    Stilte en schaamte doorbreken
    “Bijvoorbeeld mijn sportlessen. De instructeur had precies hetzelfde parfum als de man die mij verkrachtte. Daar kreeg ik echt last van, tijdens en na elke sportles had ik flashbacks en paniekaanvallen.”

    “De afgelopen anderhalf jaar ben ik er serieus mee aan de slag gegaan, om het te verwerken. De verkrachting had een extreem heftige impact op mijn leven, en ik dacht dat ik het nooit een plek zou kunnen geven. Ik realiseer me nu dat het niet mijn schuld is en het is me gelukt om mijn stilte en schaamte te doorbreken. We moeten er echt voor zorgen dat binnen onze maatschappij mannen en vrouwen zich veilig gaan voelen om hun verhalen op het gebied van seksueel misbruik te delen, want alleen samen staan we sterk.”

    Heb jij hulp nodig?

    Bel dan Centrum Seksueel Geweld: 0800-0188, 24 uur per dag gratis bereikbaar.

    Bron: RTL Nieuws >>

    #233753

    Mark
    Moderator

    Het lichaam vergeet niets

    Het was niet gebeurd. Het was niets © Christopher Anderson / Magnum Photos / HH

    Het was 1964, de Beatles kwamen. Wat volgde deed een leven kantelen. De herinnering verdween nooit en dringt zich nu weer op. Door al die vrouwen die ook beschadigd zijn geraakt.

    Ik heb me lang verzet tegen #MeToo. Ik diskwalificeerde de beweging als een uiting van collectieve hysterie en ergerde me aan het feit dat mannen schuldig werden bevonden zonder enige vorm van proces. Daarbij vond ik dat vrouwen zich te veel als slachtoffer opstelden, terwijl vrouwen moeten leren om zich te verdedigen. Een knietje is in veel gevallen al voldoende. Wat mij ook tegenstond, was dat er nauwelijks verschil werd gemaakt tussen verkrachting, aanranding en ‘grensoverschrijdend gedrag’. Toch maakte die eindeloze rij aangerande en vernederde vrouwen iets in mij wakker waar ik nooit over gesproken heb, maar dat mijn leven en mijn verhouding met mannen voor altijd heeft veranderd.

    Lees verder op Groene.nl >>

    #233772

    Luka
    Moderator

    Als je iets is overkomen, moet je MeToo zeggen
    Stand-up filosoof Laura van Dolron (42) veranderde van mening over #MeToo.

    Oude standpunt
    ‘Ik sluit me niet aan bij de MeToo-beweging. Ik heb ook iets meegemaakt maar er geen last van nu, me aansluiten zou aanstellerig zijn. De MeToo-beweging is overtrokken. Veel gebeurtenissen hebben twee kanten. Het is niet zwart-wit, er is veel grijs gebied als het om MeToo-ervaringen gaat.

    ‘Mijn nichtje vroeg: ‘Waarom sluit jij je eigenlijk niet aan bij de MeToo-beweging, jij bent toch ook lastig gevallen?’ Ik antwoordde: ‘Nee zeg, dat is al zo lang geleden.’

    Lees verder op Volkskrant.nl >>

    #233827

    Mark
    Moderator

    Helft zorgpersoneel kampt met ongewenst gedrag

    Werknemers in de zorg hebben het vaakst last van ongewenst gedrag op het werk door klanten of patiënten. Meer dan de helft van hen kampt met intimidatie, lichamelijk geweld, ongewenste seksuele aandacht of pesten.

    Wat je dan moet doen? “Neem je nekharen serieus”, adviseert Bos, die zelf ook jarenlang als verpleegkundige heeft gewerkt. “Als die overeind gaan staan dan vind je kennelijk iets onprettig. Alleen jij kunt bepalen wat je wel en niet gewenst vindt en op welk moment.” Ze adviseert om daarna concreet het gedrag te benoemen waar je last van hebt, te beginnen met ‘ik’. “Ik vind het vervelend dat… Wil je daarmee stoppen?”

    Als het gedrag dan niet verandert? “Laat je dan vooral niet door cynische opmerkingen uit het veld slaan. Herhaal je boodschap alsof er een kras op de plaat zit.” Wanneer ook dat geen effect heeft, moet je de patiënt of cliënt volgens Bos duidelijk vertellen wat de consequenties zijn.

    Lees het hele artikel op ad.nl >>

    #234042

    Mark
    Moderator

    Seksuele intimidatie in de zorg gaat veel verder dan een tik op de billen

    Een op de drie verpleegkundigen krijgt te maken met seksuele intimidatie, bleek deze week. Waar lopen zij tegenaan? ‘Inge, als ik aan jou denk, moet ik er een nat washandje bijhouden.’

    Verpleegkundigen hebben van alle beroepen het meest te maken met ongewenste ­seksuele aandacht van patiënten in hun werk. Een op de drie verpleegkundigen heeft daar weleens last van, bleek afgelopen week uit ­cijfers van het Centraal Bureau voor de Statistiek. Het aantal verpleegkundigen dat aangeeft te maken te krijgen met ongewenste aandacht is gestegen: in 2014 ging het nog om 26 procent.

    Lees dit premium artikel op trouw.nl of als lid van LSG in het ledendeel.

    #234065

    Luka
    Moderator

    De hoge prijs van gratis porno

    Sinds porno overal op het web voor niets is te zien, worden de video’s extremer en wordt het werk veel slechter betaald. Is het niet eindelijk tijd voor maatregelen?

    Twee jongens lopen door de straten van Boedapest. Ze spreken een jonge vrouw aan. Of ze mee wil, voor 200 euro. Ze accepteert het aanbod, gaat mee naar de hotelkamer en heeft seks met allebei. Ze filmen het avontuur met hun smartphone en zetten hun zelfgemaakte pornofilm op Pornhub, waar de video miljoenen keren wordt bekeken.

    Amateurporno? Ja, maar niet echt.

    In 2005 kwam YouTube, in de jaren daarna ontstonden gratis pornosites als Pornhub en YouPorn. Sinds die jaren is het genre ‘amateurporno’ flink gegroeid. Het zijn video’s die worden gemaakt door de porno-industrie. Met acteurs en cameramensen, make-up, microfoons en lampen. Maar wel met lagere budgetten dan de ‘klassieke’ pornofilm, en met een look die niet te gelikt mag zijn.

    Lees dit premium artikel verder op volkskrant.nl of als lid van LSG in het ledendeel.

    #234076

    Luka
    Moderator

    Safe Streets
    De straat ziet alles

    De strip ‘Safe Streets’ is een pleidooi om de cultuur van geweld en intimidatie tegen vrouwen op straat te veranderen. Vanuit het perspectief van de straat, want die ziet alles.

    Bekijk de strip hier >>

    #234374

    Luka
    Moderator

    Slachtoffers worden nog steeds niet begrepen
    Interview met Toine Lagro-Janssen

    Lange tijd werd seksueel geweld nauwelijks serieus genomen in de medische wereld. Feminist en huisarts Toine Lagro-Janssen (70) zag dit veranderen. Justine van de Beek spreekt haar over de nog altijd schadelijke mythes over seksueel geweld.

    Huisarts? Dat was een man – daar kon je in de jaren ’70 de klok op gelijk zetten. Vrouwen vormden maar een paar procent van de beroepsgroep. Toen Toine Lagro-Janssen in 1975 de deuren van haar Nijmeegse praktijk opende, was ze zelfs de eerste vrouw in de hele regio. Niet verwonderlijk dat haar wachtkamer vol vrouwen zat. Al snel merkte ze dat er in de medische wereld weinig kennis was over de specifieke problemen waar haar patiënten mee worstelden. Ze besloot zich daarin te specialiseren. Haar feministische kant smolt samen met haar medische professie, en langzamerhand werd seksueel geweld een rode draad in haar werk.

    Nu, op haar zeventigste, is ze nog steeds actief als hoofd van het Centrum Seksueel Geweld (CSG) in Nijmegen. In de CSG’s – zestien locaties verspreid over het land – worden slachtoffers geholpen door diverse professionals: artsen, psychologen en rechercheurs. Een mooi voorbeeld van hoe de hulpverlening bij seksueel geweld verbetert en de voorheen versnipperde aanpak tegengaat. Nog steeds maakt in Nederland de helft van de vrouwen fysiek of seksueel geweld mee, volgens onderzoek uit 2014 van de Fundamental Rights Agency, een Europese organisatie die grond-rechten onderzoekt en erover adviseert.

    Voor mij is geweld tegen vrouwen een belangrijk thema en drijvende kracht achter mijn feminisme vanwege de jarenlange mishandeling van mijn oma door mijn opa. Ik was bij een lezing van Lagro-Janssen, raakte geïnspireerd en sprak met haar.

    Lees verder op oneworld.nl >>

    #234842

    Mark
    Moderator

    De emotionele bankrekening van een misbruikte sporter

    Seksueel misbruik in de sport Compensatie en genoegdoening van misbruikte sporters is een heikel onderwerp. Want wie is verantwoordelijk voor het leed? En: wie betaalt als daar behoefte aan is? ‘We zouden voor slachtoffers moeten opkomen.’

    Het nieuws in het kort:

    • Oud-profrenster Petra de Bruin wordt door NOC*NSF gecompenseerd voor het jarenlange misbruik tijdens haar wielercarrière.
    • In een interview met NRC vertelt De Bruin dat NOC*NSF haar haptonomierekeningen betaalt, hulp biedt bij het vinden van een baan en de therapie bij een klinisch psycholoog gaat vergoeden.
    • De Bruin is, voor zover bekend, de eerste (oud-)sporter die van de sportkoepel een vorm van financiële compensatie ontvangt.

    Lees dit premium artikel verder op nrc.nl of als lid van LSG in het ledendeel.

25 berichten aan het bekijken - 51 tot 75 (van in totaal 106)

Je moet ingelogd zijn om een reactie op dit onderwerp te kunnen geven.

gasten online: 20 ▪︎ leden online: 6
Skye, Karino, Vechtertje, Move, Remco, Zuppay
FORUM STATISTIEKEN
topics: 1.646, reacties: 9.430, actieve leden: 541