Een bom die insloeg

Thuis was het eigenlijk nooit erg fijn. Er was veel spanning, praten over gevoelens mocht niet, fouten maken of ongelukjes zoals je beker omgooien waren een halsmisdrijf. Eigenlijk was het gewoon mishandeling en verwaarlozing maar dat begreep ik als kind natuurlijk niet. Ik dacht dat het aan mij lag wat voor mijn gevoel ook bevestigd werd door andere volwassenen zoals wanneer docenten weer eens boos waren als ik lastig was op school.

Toen ik, nadat mijn ouders gescheiden waren, met mijn zus en moeder naar een andere, grotere, stad verhuisde, ging het al snel nog verder bergafwaarts. Mijn moeder had steeds een ander vriendje, waarvan er één mij een aantal maanden lang heeft misbruikt waarbij hij mijn moeder ook betrok. Ik was toen 11, kon er niet mee omgaan en heb het grotendeels weg gedrukt. Ik wilde niet meer thuis zijn en ging over straat zwerven, ook ’s nachts. Door een andere jongen werd ik geïntroduceerd bij een man die wel meer zwervertjes van de straat haalde. Hij was aardig voor me, luisterde naar mijn kleine en grote problemen. Hij gaf ons eten, drinken en onderdak en af en toe een cadeautje zoals nieuwe schoenen of spullen voor school. Ik bloeide op en kwam er vaak.

Groomen

Achteraf bekeken waren er toen al genoeg alarmbellen, naast dat het raar is dat een alleenstaande man zoveel jonge jongens om zich heen verzamelt. Bijvoorbeeld dat hij ‘per ongeluk’ binnen kwam als ik aan het douchen was. Het slot van de deur was kapot namelijk en ach, zo preuts doen is niet nodig toch… Of wanneer hij mij ‘per ongeluk’ aanraakte op intieme plekken. Of dat hij me dronken voerde, ik bedoel, ik was pas 12! Nu snap ik dat hij mij aan het testen was. Groomen. Telkens iets verder gaan om te kijken of ik ‘geschikt’ was om ‘ingelijfd’ te worden in zijn ‘legertje’ of dat hij mij maar beter kon dumpen omdat ik misschien wel iemand er over zou vertellen.

Blijkbaar was ik ‘geschikt’ bevonden. Ik heb mij altijd kapot geschaamd hiervoor en het lang verzwegen, maar ik werd op een avond bij hem in zijn studeerkamer geroepen. Ik was al flink aangeschoten, van de wijn geloof ik, maar toch, toen hij naast mij ging zitten en over mijn been begon te wrijven en ging praten over hoe graag hij mij mocht enzovoort werd ik toch spontaan een stuk nuchterder. Ik begreep natuurlijk niet waar hij op uit was maar ik begreep wel dat er iets stond te gebeuren. En toch was ik totaal overdonderd toen hij op een stoel ging zitten en mij vroeg naar hem toe te komen nadat hij zijn penis uit zijn broek had gehaald. Ik walgde ervan en protesteerde toen hij zijn penis in mijn mond duwde. Maar toen hij zei dat ik blijkbaar niet echt van hem hield en alleen maar van hem wilde profiteren, schrok ik me kapot. Ik hield wél van hem en ik wilde heus wel wat terug doen. Bovendien was ik doodsbang dat ik hem KWIJT zou raken. Dat was zo ongeveer het ergste wat mij zou kunnen overkomen, zo voelde dat toen. Dus ik nam braaf zijn penis weer in mijn mond en probeerde zijn aanwijzingen op te volgen.

Ik dacht dat hij van me hield

Later die avond, toen hij mij gedoucht had en schone kleren had gegeven, lag ik voor het eerst samen met hem in bed. Hij begon te praten over dat hij toch twijfelde of ik wel echt van hem hield en dat hij zoveel om mij gaf. Zonder nadenken heb ik toen mijn broek en ondergoed uitgetrokken en mij aan hem aangeboden. Hij was even stil maar deed toen een condoom om en vroeg mij op mijn zij te gaan liggen. Ik klemde mijn tanden op elkaar om niet te huilen of pijnkreten uit te slaken.

Waarschijnlijk heeft het in totaal nog geen tien minuten geduurd maar het was zo verwarrend voor mij. Toen hij klaar was, gooide hij zijn condoom weg, draaide zich om en sliep al snel. Ik heb nog lang wakker gelegen. Ik had pijn en voelde me verward maar vooral ook… geliefd. Er was iemand die om mij gaf en dit met mij wilde doen. Dat deed je toch alleen als je om iemand gaf? Als je een relatie had omdat je verliefd was op iemand?

Zo ging het steeds een stukje verder. Ik moest alles nog leren natuurlijk en hij zorgde ervoor dat ik een ‘stoomcursus’ kreeg. Ik voelde me verscheurd want ik wilde al die seks niet maar toch ook wel want seks stond al snel gelijk aan het krijgen van (zijn) liefde. Dat waren synoniemen geworden van elkaar. Dus deed ik braaf wat hij wilde en al snel had ik elke dag wel seks.

Zo was seks opeens gewoon geworden in mijn 12 jarige leven. Op school moest ik mijn best doen van hem, want dat was belangrijk voor je. Als ik slechte cijfers haalde of na moest blijven kreeg ik straf. Voor mij bewijs dat hij van mij hield want waarom zou het hem anders wat uitmaken hoe ik het op school deed? Daar haalde hij verder toch geen voordeel uit? NU snap ik dat hij eigenlijk bedoelde dat ik onder de radar moest blijven, want als ik het goed deed op school, geen probleem maakte en wat vrienden had, zou niemand vragen stellen over hoe het met mij ging. Dan kon hij mij dus ongemerkt blijven misbruiken en inzetten voor zijn andere duistere zaakjes.

Als ik iets niet wilde of iets niet goed deed, was IK onredelijk en egoïstisch en reageerde hij boos, verongelijkt en verdrietig. Dan verweet hij me dat ik niet ECHT om hem gaf en hield me voor dat hij meer om mij gaf dan ik om hem. Als ik iets nieuws deed of iets onder de knie kreeg dan deed hij soms heel enthousiast en opgetogen en overlaadde hij mij met complimentjes en knuffels. Maar soms ook heel koel van ja hehe, eindelijk.

Afstoten en aantrekken

Hij wist precies wat hij deed en hij wist heel goed dat ik, een kind, dat niet door zou hebben. En ook dat ik mij alles wat hij tegen me zei erg aan zou trekken. Elke keer als hij op mijn gevoelens inspeelde, rende en vloog ik voor hem en ging ik nóg iets verder dan hij vroeg zodat hij trots op mij zou zijn en zou zien hoeveel ik van hem hield. Afstoten en aantrekken.

Soms was hij opeens een poosje niet geïnteresseerd in mij. Dan had hij met andere jongens seks. Ik raakte dan in paniek en deed alles om weer goed genoeg te zijn voor hem. Ik moest eigenlijk altijd presteren en op mijn tenen lopen om er voor te zorgen dat hij nog wel van mij hield. Ik was nooit goed genoeg, lief genoeg, leuk genoeg. Althans, nooit voor lang. En dus ging ik elke keer weer over mijn grenzen heen. Seks met vrienden van hem, kennissen, vreemden? Geen probleem. Extreme seks waarbij ik dagen erna nog zou bloedden? Natuurlijk. Naaktfoto’s… oh oké, nee hij hoefde niet iemand anders te zoeken, ik zou het wel doen. Seks voor de camera, gewoon ordinaire keiharde kinderporno dus, nee is goed. Nee, gaf niet dat hij niet meekon…

Toen ik ouder werd, werd ik steeds minder interessant voor hemzelf. Om geld voor hem te verdienen was ik nog goed genoeg maar ik kreeg steeds minder zijn lieve kant te zien. Hij negeerde me steeds vaker en werd ook gewelddadiger. Op mijn 15e zag ik het niet meer zitten en heb toen een zelfmoordpoging gedaan. Gelukkig niet gelukt, ook al heb ik daarna nog meerdere keren op het randje gestaan.

Gevolgen

Pas toen ik bijna 18 was lukte het mij me los maken van hem. Ik stopte met drinken en toen kon ik de emoties en herinneringen niet meer stoppen. Vlak na mijn achttiende verjaardag deed ik een soa test. Gewoon zomaar eigenlijk, om die periode af te sluiten. Ik had er op tv wat over gezien. De uitslag was niet wat ik verwachtte, ik bleek door hem besmet te zijn met hiv. Een enorme zware zwarte periode was dat. Gelukkig kon ik erover praten omdat ik inmiddels contact met lotgenoten had gezocht. Uiteindelijk ging het weer wat beter en nu is het niet meer zo’n groot issue voor mij.

Behalve hiv heb ik er cptss en een dissociatieve stoornis aan overgehouden, raak ik snel overprikkeld en ben ik ook erg snel moe. Verder heb ik moeite met anderen én mijzelf vertrouwen, ben ik bang voor intimiteit, durf ik geen relaties aan te gaan, voel ik me van tijd tot tijd erg eenzaam en heb ik last van schuld- en schaamtegevoelens. Bijvoorbeeld omdat ik vaak beelden van het misbruik in mijn hoofd heb, alsof er altijd een tape van meedraait op de achtergrond. Of omdat ik seksueel opgewonden raak of lichaamsherinneringen krijg als ik over het misbruik nadenk of praat. IK voel me dan enorm vies en pervers. Inmiddels weet ik dat opgewonden raken door misbruik een genitale respons is, een stukje biologie dus, waar ik niks aan kan doen. Dat ik dus NIET pervers ben. Ook niet als ik er ‘alleen maar’ over praat of denk.

Een bom die insloeg

Ik snap nu ook dat die man helemaal NIETS om mij gaf. Niks nakkes nada! Hij gaf alleen maar om zijn eigen perverse behoeftes en het geld wat hij aan mij verdiende wanneer hij mij prostitueerde. Alles wat hij deed was bedoeld om ervoor te zorgen dat ik mijn mond hield en hij zijn goudmijntje zo lang mogelijk kon behouden. Het verdrietig, gekwetst en boos doen had maar één doel: zorgen dat ik mijn best voor hem bleef doen. Mij het gevoel geven dat ik niet zonder hem kon, dat ik verknipt was en vooral ook niet GOED GENOEG. Dat als ik het zou vertellen, IK opgepakt zou worden en in de cel gegooid zou worden of toch tenminste naar een gesloten inrichting zou gaan. Dat ik zou denken dat ik het zélf wilde want ik kreeg toch een erectie? Ik bleef toch zelf steeds terug komen? Ik deed toch letterlijk álles om in zijn gunst te blijven? Ik zocht de seks toch zelf op, drong mij bij hem op als hij zelf het initiatief niet nam? Zelfs dat hij mij stimuleerde mijn best op school te doen, was niet omdat hij om mij gaf, maar om te zorgen dat niemand vragen ging stellen.

Jemig, wat was dat een landmijn, een cultuurschok toen een lotgenoot daar precies de zere vinger oplegde. Dat hij niet alleen schadelijke dingen had gedaan waarvan hij best wist dat het niet door de beugel kon maar dat hij ook helemaal niets om mij gaf. Dat er blijkbaar NIEMAND was die om mij gaf toen. Mijn vader niet die niks met mij en de rest van zijn oude gezin te maken wilde hebben, mijn moeder niet die alleen maar met zichzelf bezig was en voor mij uitsluitend hatelijke woorden had, mijn zus en broers niet waar ik na de scheiding al snel ook geen contact meer had, en nu hij ook niet. Hij was alles waar ik mij nog aan vastklampte. Hij was heel fout en egoïstisch geweest maar hij hield wel van mij, zorgde voor mij en beschermde mij… Maar dat was allemaal toneel geweest… Pfoeh, ik voel het zelfs nu weer een beetje, hoef heftig die bom was, hoe diep de krater.

Maar, wel noodzakelijk om los van hem te komen. Om steeds weer een stapje richting totale verwerking te komen. Hoe verdomd moeilijk het ook is, dit soort inzichten helpen mij ook om vol te houden. En om hulp en aandacht te kunnen zoeken bij en accepteren van mensen die wel goed voor mij zijn, zoals mijn vrienden, lotgenoten en mijn psycholoog.

Ik kom er wel… Gewoon door blijven klimmen

Dit verhaal is geschreven door Luka. De foto is een stockfoto. De persoon op de foto is dus niet de schrijver van dit verhaal.

Wil je reageren op dit verhaal?

Op reacties zijn onze huisregels en ons privacybeleid van toepassing. Wij behouden ons het recht voor reacties die niet conform onze huisregels zijn, niet te plaatsen. Reacties worden doorgaans binnen 24 uur beoordeeld en geplaatst.

4 gedachtes op “Een bom die insloeg”

  1. Heftig verhaal zeg, dapper dat je ‘t zo kan delen, ook zo gedetailleerd!
    Helaas zijn delen ook erg herkenbaar… maar ik denk dat veel lotgenoten dat kunnen beamen.

    1. Dank je wel, Stefan! Ik hoop dat andere mensen er ook wat aan hebben, al is het maar dat 1 persoon gaat nadenken over wat hem/haar is overkomen. Dat zou al mooi zijn.

  2. Hey Luka,

    Diep respect voor jou dat jij je verhaal hier nu zo kunt en durft te vertellen. Ik weet nog goed hoe het was toen wij elkaar, inmiddels alweer bijna drie jaar geleden, leerden kennen. Toen zat je er nog half en half in. Je wist dat er van alles niet klopte en wilde eruit, maar hoe? Praten over de situatie waarin je zat, kon/durfde je nauwelijks en hulp zoeken evenmin. Je schaamde je kapot omdat je dacht dat het allemaal je eigen schuld was en wilde eigenlijk niks liever dan als vergeten en gewoon doorgaan met je leven. Kop in het zand dus. Gelukkig heb je dat niet gedaan en heb je de schouders eronder gezet. Met succes! Kijk eens waar je nu staat. Je hebt je eigen woonruimte, een vaste baan, je hebt goeie hulp gezocht, bent enorm actief hier op LSG en vooral, hebt geleerd dat het niet jouw schuld was en werkt er keihard aan om los te komen van je verleden zodat je je leven op kunt bouwen. Ik ben echt super, super trots op jou en vind je een topvent!

    Dikke knuffel,
    Mark

    1. Ja gek hè, als je terug kijkt.. Zoveel veranderd, zoveel dat ik destijds niet begreep en niet voor mogelijk had gehouden.
      En ik moet er inderdaad niet aan denken waar ik nu was als ik wel mijn kop in het zand had gestoken. Of gewoon geen goede hulp en lotgenotencontact had gevonden. Was ik er dan nog wel? Wie zal het zeggen…
      Bedankt in ieder geval voor jouw reactie. Dat doet mij veel!

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *